Επειδή, όμως, η όποια ζωή τέλος πάντων δεν συνεχίζεται για όλους, αναδημοσιεύω δύο κείμενα για τον κύριο Δημήτρη Χριστουλα. Το πρώτο αποδίδεται στην κόρη του Έμμυ και το δεύτερο είναι του Μίλτου Πασχαλίδη.
“Το ιδιόχειρο σημείωμα του πατέρα μου, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες. Σε όλη τη ζωή υπήρξε ένας αριστερός αγωνιστής, ένας ανιδιοτελής οραματιστής.
Η συγκεκριμένη πράξη του τέλους, είναι μια συνειδητή πολιτική πράξη, απολύτως συνεπής με όσα πίστευε και έπραττε όσο ζούσε. Στην πατρίδα μας, στην Ελλάδα, σκοτώνουν τα αυτονόητα. Για κάποιους, για ΄΄ τα πεισματάρικα παιδιά της χίμαιρας΄΄, σε μια τέτοια κατάσταση, η αυτοκτονία μοιάζει αυτονόητη, όχι σα φυγή αλλά σαν κραυγή αφύπνισης.
Για το λόγο αυτό προσλαμβάνει ένα άλλο περιεχόμενο, αυτό το περιεχόμενο που τραγουδήσαμε παρέα για πρώτη φορά στη συναυλία του αγαπημένου μας Μίκη το 75, που τραγουδάγαμε πάντα στις δικές μας γιορτές και για τους δικούς μας νεκρούς. .. Κοιμήσου πατέρα, κι εγώ τραβάω στα αδέρφια μου και παίρνω τη φωνή σου.
Τελικά οι εξεγερμένοι – αγανακτισμένοι έλληνες πολίτες φαίνεται πως είχαν συγκεκριμένο πρόβλημα αντιπάθειας στο Γιωργάκη. Τα πράγματα πηγαίνουν προς το χειρότερο. Υπάρχει κυβέρνηση μη εκλεγμένη από το λαό. Οι ενδείξεις για γενικές ανακατατάξεις στην Ευρώπη είναι εμφανείς. Η ανθρωπότητα γενικότερα βρίσκεται σε αναβρασμό. Στην Αίγυπτο οι πλατείες βάφονται πάλι με αίμα. Αλλά οι έλληνες φαίνεται πως είχαν εστιάσει την αγανάκτισή τους στο Γιωργάκη.
Εχω την αίσθηση πως σ΄αυτό το τόπο το ιδεολογικό στίγμα, την κατεύθυνση των εξεγέρσεων τη δίνει το … τσαντίρι! Περιμένουμε οδηγίες τη Τρίτη το βράδυ να δούμε ποιον πρέπει να κοροιδέψουμε. Μάλλον το πρόβλημα έγκειται εκεί. Δεν έχει πάρει ξεκάθαρες θέσεις ο Λάκης ακόμα. Πρέπει να διαμαρτυρηθούμε για τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης? Τι γνώμη έχει για το Καρατζαφέρη? Για το Παπαδήμο? Για τον Σαμαρά? Ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος για να γελοιοποιήσουμε? Σημαντικό ερώτημα πλανιέται στην ατμόσφαιρα.
Οι πολίτες βρίσκονται με το χέρι σηκωμένο “κυρία να πάω στο μπάνιο?”
Μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις της ιστορίας του Ισραήλ έλαβε χώρα το Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου στην κεντρική πλατεία του Τελ Αβίβ και σε 15 άλλα κεντρικά σημεία κατά της «κοινωνικής αδικίας και της πτώσης του βιοτικού επιπέδου».
«Είμαστε αποφασισμένοι να αγωνισθούμε για μια πιο δίκαιη κοινωνία, όπου ο κάθε άνθρωπος θα μπορεί να ζει αξιοπρεπώς» δήλωσαν διαδηλωτές στο Γαλλικό Πρακτορείο.
Η πλέον λογική απάντηση είναι γιατί ήρθε το καλοκαιράκι και ο λαός θέλει τα μπάνια του. Κι επειδή είμαστε στην Ελλάδα η πλειοηφία του κόσμου ακόμα και οι άνεργοι, οι μισθοσυντήρητοι και γενικότερα όλοι οι δεινοπαθούντες μνημονιακοί, ένα παππού με ένα οικογενειακό σπίτι το έχουν, μια θείτσα βουνό ή θάλασσα, ένα αυθαίρετο από τις καλές εποχές το έχουν φτιάξει, ή στη τελική και μέχρι τις παραλίες τις αττικής με ένα αμάξι παρέα όλοι ή ακόμα και με το λεωφορείο μπορείς να πας βρε αδελφέ και να απλώσεις τη κορμάρα.
Κοινοποίηση μηνύματος από την λαϊκή συνέλευση της πλατείας ελευθερίας προς το δήμο ηρακλείου και τα τοπικά ΜΜΕ
Προς τον Ανώτατο Γαληνότατο Άρχοντα της Πόλης κ. Κουράκη και τους συν αυτώ παρατρεχάμενους.
Γαληνότατε, πληροφορηθήκαμε ότι σχεδιάζετε σαν Δήμος να κατακτήσετε άλλο ένα παγκόσμιο ρεκόρ μετά την μεγαλειώδη μόνιμη έκθεση τραπεζοκαθισμάτων και τη μηδενική απουσία ελεύθερων χώρων και πρασίνου στη πόλη μας. Αυτή τη φόρα η δόξα σας θα γραφεί με χρυσά γράμματα στο μεγαλειώδες βιβλίο Γκίνες, δίπλα στον άνθρωπο με το μακρύτερο μουστάκι και τη γυναίκα με τα μεγαλύτερα σιλικονούχα στήθη. Μιλάμε φυσικά για την εκδήλωση που έχετε προγραμματίσει να λάβει χώρα στην απελευθερωμένη πλατεία Ελευθερίας, με τη συμμετοχή 600 και βάλε κρητικών μαντολίνων, τα οποία θα χορδίσουν την πολιτική σας δόξα (μετά το φετινό καρναβάλι ύψους 400 χιλιάδων ευρώ) στα πέρατα του κόσμου.
Τραυματισμένος διαδηλωτής, διασώστης σε ελικόπτερο του πολεμικού ναυτικού, πατέρας 3 παιδιών και με άνεργη γυναίκα, απευθύνεται στους “συναδέλφους” του. Ο άνθρωπος αυτός έχει ένα πόδι σπασμένο από πέτρα ματατζή, την οποία δέχτηκε την ώρα που μετέφερε διαδηλωτή με κρίση σπασμών.
Μια και το Βήμα, όπου δημοσιεύτηκε το σχετικό άρθρο, απαγορεύει τις αναδημοσιεύσεις, διαβάστε την πρωτότυπη δημοσίευση του Βασίλη Λαμπρόπουλου κάνοντας κλικ εδώ.
Η βία είναι πάνω από όλα μια μορφή επικοινωνίας. Αυτός που την ασκεί δίνει ένα μήνυμα τόσο στο θύμα όσο και στους μάρτυρες της βίαιης πράξης του.Σαν μορφή επικοινωνίας,ωστόσο,εκτός από το μέσο η βία χρωματίζει και το μήνυμα.Κάθε μέσο το κάνει αυτό , η βία ως δραστικότατο μέσο το κάνει πιο αισθητά.Παραδείγματος χάρη είναι διαφορετικό η κυβέρνηση να εκδώσει μια ανακοίνωση από ένα γραφείο τύπου και διαφορετικό να κάνει διάγγελμα ο πρωθυπουργός εκτάκτως στην τηλεόραση.
Μια και τα κανάλια όταν αναφέρονται σε κουκουλοφόρους συμπεριλαμβάνουν όποιον φορούσε μάσκα για να μην πεθάνει επιτόπου από τα ασφυξιογόνα, εμετογόνα κλπ χημικά των μισθοφόρων του Υπουργείου Καταστολής (μετάφραση στη γλώσσα της αλήθειας του λεγόμενου “Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη”), αναδημοσιεύουμε αποκλειστικές φωτογραφίες που βρήκαμε αλλού και που δείχνουν κάποιους από τους κουκουλοφόρους που ξεχώρισαν στα γεγονότα της Τετάρτης.
Συνταγματικό έκρινε το Συμβούλιο της Επικρατείας το Μνημόνιο που έχει υπογράψει η χώρα μας με την τρόικα.
Το χαρακτηρίζει δανειακή σύμβαση για την οποία όπως τονίζει δεν απαιτείται αυξημένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Με τον κόσμο να νοιώθει πως ζει μια πρωτοφανή χούντα όπου δεν έχει κανένα λόγο, και η οποία υπογράφει συμβάσεις κατοχής τη μία μετά την άλλη αδιαφορώντας παντελώς για τη λαϊκή οργή η οποία μάλιστα στα μάτια του αντιπροέδρου μοιάζει με καμιά δεκαριά τραμπούκους που κόβουν βόλτες στο Σύνταγμα!
“Ολόκληρη η εποχή μας και η κοινωνία είναι βαθιά μηδενιστική και το ξεπέρασμα του μηδενισμού αυτού δεν γίνεται με ευεργετικές απεραντολογίες περί κάποιας γενικής και αόριστης (πάντα ομιχλώδους) ελευθερίας.” -από Κ.Κ.Κορυδαλλού
“Είμαστε καχύποπτοι με τα πάντα.” –από τη συνέλευση Λευκού Πύργου, 29/5/2011
Ο σύγχρονος μηδενισμός αντανακλά ένα διπλό αδιέξοδο. Απ’ την μια, ανυπαρξία προοπτικής στον καπιταλισμό για αυξανόμενο μέρος της κοινωνίας, απ’ την άλλη η διαχρονική αποτυχία κάθε εξέγερσης εναντίον του. Είναι η ιδέα που υπάρχει σε κάθε κεφάλι: η διαρκής ματαίωση, η απόγνωση, η απουσία νοήματος. Απ’ τον ακτιβισμό ως τα ναρκωτικά, κι απ’ την μανιοκατανάλωση ως τις εναλλακτικές θεραπείες, ο καθένας ανταποκρίνεται όπως μπορεί στην έλξη του μηδενός.
Τελευταία όπου κ να σταθείς παίρνει το αυτί σου πολιτικές συζητήσεις, οι πλείστες εκ των οποίων καταλήγουν στα τετριμμένα κ αστήρικτα συμπεράσματα ότι «όλοι είναι ίδιοι», «δεν υπάρχει κανείς να αναλάβει», «δε ψηφίζω κανέναν» κλπ. Η συζήτηση βρίθει επιχειρημάτων σε σημείο που κανείς από τους συμμετέχοντες δε τολμά να κρινεί συνομιλητή, καθώς κανείς δε μπορεί να στηρίξει το οτιδήποτε.Οι κριτικές κραυγές μετρούν για την ώρα!
Βέβαια, όλοι αυτοί οι κριτές μέχρι προσφάτως έγλειφαν τα παπάρια των αφεντικών τους, εργοδοτικών ή μη, παρακαλούσαν να μπουν στο Δημόσιο στοχεύοντας στο «Δικαιωμα στην Τεμπελιά» του Λαφάργκ (ασχέτως αν οι 9 στους 10 δε γνωρίζουν καν ποιος είναι), έψαχναν να βρουν «άκρη» μήπως πάρει μετάθεση ο υιός τους από την παραμεθόριο, έμπαιναν σε επιτροπές για το 200αρικο, έτρεχαν για το «κόμμα» ασχέτως αν αυτό δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα που τους έκανε κομματικούς κλπ.
Την περασμένη Τετάρτη, από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στην περιοχή του Συντάγματος -γύρω στις 2 το μεσημέρι, κι αφού ήδη η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη δακρυγόνα και οι λιγότερο ανθεκτικοί αποχωρούσαν- μου έκανε εντύπωση ένα πράγμα: το γεγονός ότι τα ασφυξιογόνα ρίχνονταν με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι συνήθως. Συγκεκριμένα, ρίχνονταν με τέτοιο τρόπο που ανάγκαζαν τον κόσμο να συγκεντρώνεται προς το Σύνταγμα, αντί να τον εξωθούν να φύγει. Για παράδειγμα, συνήθως η αστυνομία ρίχνει ασφυξιογόνα -και όλα τα άλλα χημικά της- με τρόπο που να εξωθεί τον κόσμο μέσω της οδού Πανεπιστημίου από το Σύνταγα προς την Ομόνοια, και όχι αντίστροφα, προκειμένου να τον διαλύσει. Την Τετάρτη, όμως, κι ενώ ο χώρος ήταν ήδη πολύ επιβαρυμένος, είδαμε να πέφτουν χημικά στην Πανεπιστημίου από τη μεριά της Ομόνοιας προς το Σύνταγμα, με αποτέλεσμα ο κόσμος να έρχεται προς τη Βουλή. Είχε κανείς την αίσθηση ότι ήθελαν να μας μαζέψουν στην πλατεία. Πράγμα που συνέβη.
Και ενώ ήμασταν πάνω στην πλατεία -ευτυχώς κάποιοι άλλοι παρέμεναν στην Αμαλίας- κι ο κόσμος χόρευε με τον ήχο της λύρας και τα νταούλια, με μάτια κόκκινα, δέρμα που έτσουζε και ασθμαίνοντας από τα χημικά με τα οποία πολιορκούταν ασταμάτητα, έγινε η γνωστή επίθεση στο κέντρο της πλατείας. Τα ΜΑΤ ήρθαν από την κάτω πλευρά, έριξαν δεν ξέρω πόσα και τι σύστασης χημικά μες στη μέση της πλατείας, ανάμεσα στον κόσμο, ανέβηκαν επάνω στην πλατεία, φυσούνιασαν μέσα στο γιατρείο, χτύπησαν ένα παλικάρι που βρισκόταν μέσα στη σκηνή του… Ο κόσμος που βρισκόταν πάνω στην πλατεία αναγκάστηκε να τρέξει προς τα πάνω, προς τα σκαλιά, ή προς το πλάι για να σωθεί. Κοντέψαμε να ποδοπατηθούμε! Πολλοί δυσκολευόμασταν τόσο να αναπνεύσουμε, που νομίζαμε ότι θα πεθαίναμε επιτόπου. Παρ’ όλα αυτά, οι περισσότεροι καταφέραμε να πάμε επάνω ή στο πλάι, να συνέλθουμε και να επιστρέψουμε.
BlackMediterraneanPirate 14-06-2011 17:20 short link wp.me/pPn6Y-8Zw
Μου έστειλαν αυτό μέσω e-mail. Και η ιστοσελίδα, όμως, που είδα ότι το δημοσίευσε, “dikaioma.gr“, βρίσκω πως είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αφού -εκτός των άλλων- μας ενημερώνει αναλυτικά για θέματα, αποφάσεις και ψηφίσματα συνελεύσεων σε όλη την Ελλάδα.
Βρίσκω την επιστολή των 3 Χαλκιδέων πολύ ενδιαφέρουσα και την παραθέτω.
Τρεις αγανακτισμένοι από τη Χαλκίδα έστειλαν στο dikaioma.gr ένα mail με πολύ πλούσιο προβληματισμό για το κίνημα των πλατειών. Με μεγάλη χαρά το δημοσιεύουμε.
Το κείμενο αυτό το υπογράφουμε κάποιοι πολίτες που συμμετέχουμε στις εκδηλώσεις των «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ». Αφορμή για τις σκέψεις που διατυπώνουμε είναι οι απόψεις που εκφράζονται στις καθημερινές συνελεύσεις και στις συζητήσεις που γίνονται μεταξύ μας. Είναι προφανές ότι δεν θέλουμε να θεμελιώσουμε το «ευαγγέλιο» του κινήματος. Απλά, φιλοδοξούμε να συμβάλλουμε στο διάλογο και τον προβληματισμό όσο γίνεται περισσότερων συμπολιτών και αυτών που ακόμη δεν έχουν συναντηθεί μαζί μας.ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ – ΠΟΥ ΠΑΜΕ
Καθημερινά, στις συνελεύσεις μας, τίθεται και ξανατίθεται από διάφορες πλευρές το ερώτημα: «Τι είναι αυτό το κίνημα; Είναι κίνημα; Είναι άραγε ‘πρόπλασμα’ κόμματος ή οργάνωσης; Τι εκπροσωπούμε; Χωρούν τα κόμματα στο κίνημα αυτό ή όχι; Είμαστε ειρηνικοί – μη βίαιοι και υπό ποιες προϋποθέσεις; Σε ποια κατεύθυνση πρέπει να προχωρήσουμε;»
Σ’ αυτά – και άλλα παρόμοια – ερωτήματα θα επιχειρήσουμε να δώσουμε κάποιες απαντήσεις από την πλευρά μας, χωρίς αυτές να είναι οριστικές και κατηγορηματικές, ίσα-ίσα είναι ανοιχτές σε διάλογο, εμπλουτισμό, διόρθωση και αναδιατύπωση:
eréndira
Blackpanther
elsa
marxfactor
mariap
maur0s
filistina
anarmodios
carmelos
zapatafreedom
pantigiera
anor8ografos vlad
crow hooded
ΒlackΜediterraneanPirate
katswoman
Το κόσκινο
arsenelupin
ormithiella
peripeton
malamadre
νο11
Stamatis Kavadias
speira22
anagnwstes
filoxenoumenospoiitis
“Το ιδιόχειρο σημείωμα του πατέρα μου, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες. Σε όλη τη ζωή υπήρξε ένας αριστερός αγωνιστής, ένας ανιδιοτελής οραματιστής.
