Να προσέχετε εκείνη που κατέβηκε απρόσκλητη και η σιωπή της καθώς και η παιδική της ηλικία στις ανθισμένες πλατείες θα προσπαθήσει να αρπάξει την τελευταία πράξη.
Η ακρίβεια της διαφυγής ίσως να τρομάξει τους κύκλους της υποτέλειας και το θεατρικό κοινό να τραφεί από τη μνήμη του περιθωρίου.
Το μαύρο πλάσμα εύπλαστο με την αίσθηση της παρατήρησης θ’ αρνηθεί να έρθει σε ρήξη με τις τηλεοπτικές εικόνες.
Η εισπνοή η εσωτερική γλώσσα η πνιγμένη απελπισία η απεραντοσύνη στην άκρη της κλωστής θα ζητήσουν από την Ανοιξη που έρχεται τη δημιουργική γραφή.
Το πολλαπλό ενδιαφέρον θ’ αναγκάσει στο τέλος της ημέρας τα ακέφαλα σώματα που φροντίζουν τα τροπικά πουλιά να ανοίξουν τα πέτρινα κλουβιά κι έτσι να αναγνωριστεί η συγγένειά τους με τον Θεό.
“Φτάνοντας σήμερα το πρωί στο σχολείο , βλέπω μια ομάδα παιδιών να παίζουν κάνοντας τους χρυσαυγίτες.
Σηκώνουν τα δεξιά τους χέρια και με χαιρετούν φασιστικά.
Το σοκ , απίστευτο.
Η πίεση ξεπέρασε το 20…
Τα μαζεύω γύρω μου και αρχίζω αν τους μιλάω.
Γιατί το κάνουν αυτό , τι σημαίνει , που το είδαν , τι τους άρεσε σε αυτό ;
Οι απαντήσεις τους σαφέστατες. Τους εντυπωσίασε η στρατιωτική δομή και η πειθαρχία. Τους εντυπωσίασε το παρουσιαστικό των ναζί. Τους άρεσε ο τρόπος που διέταξαν τους δημοσιογράφουςστη συνέντευξη τύπου του Αρχημαλάκα , το βράδυ των εκλογών.
Αφού κατάλαβα ότι αδυνατούσαν να ανταπεξέλθουν σε οποιαδήποτε παραγωγική συζήτηση , απομακρύνθηκα.
“…στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση. Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του. Και η ευθύνη, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;». -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι.“
Μια συνέντευξη που παραχώρησε ο Κορνήλιοs Καστοριάδηs (φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής, 1922-1997).
Ερώτηση Δημοσιογράφου: Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνο στις διαπιστώσεις. Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθιά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες;
Εάν η ζωή αυτή καθαυτή είναι α-νόητη και αν-ήθικη, τότε οι άνθρωποι νοηματοδοτούν τη ζωή τους με τις σκέψεις τους, τις πράξεις τους και γενικότερα με τη στάση ζωής που τηρούν. Οι σημασίες και τα νοήματα που υιοθετούν οι άνθρωποι μεταβάλλονται στο πέρασμα του χρόνου.
Είναι εμφανές ότι το ευρύτερο αναρχικό κίνημα βρίσκεται σε μία φάση που επιθυμεί όλο και περισσότερο να παίξει ρόλο στα πολιτικά πράγματα και να αναγνωριστεί ταυτόχρονα αυτός ο ρόλος του, τροφοδοτώντας το με νέα δυναμική. Όλο και περισσότερο αναπτύσσεται και η φιλοδοξία να αυξηθεί η σημασία και ο ρόλος του και στη κεντρική πολιτική σκηνή, με έναν τρόπο που δεν θα κυριαρχείται από το συγκρουσιακό του κομμάτι «των δρόμων». Γιατί στη πραγματικότητα στη κεντρική πολιτική σκηνή το αναρχικό κίνημα άγεται και φέρεται πολλές φορές από 18χρονα για τα οποία το ελάχιστο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι διακρίνονται από απέραντη πολιτική ανοησία. Επομένως, και μοιραία με βάση αυτές τις αυξημένες φιλοδοξίες, μπαίνει το ζήτημα της οργάνωσης του αναρχικού κινήματος. Το ζήτημα αυτό είναι ιστορικά ένα δύσκολο ζήτημα.
Ωστόσο και πριν ξεκινήσει κανείς αυτή τη συζήτηση, πάνω στην οργάνωση, η γνώμη μου είναι ότι προηγείται ή πρέπει να γίνει ταυτόχρονα και μια άλλη συζήτηση. Το θεμελιώδες ερώτημα αυτής της συζήτησης είναι τούτο, κατά τη γνώμη μου:
Ο στρατηγικός σκοπός των Καταλήψεων ήταν πάντα η δημιουργία ελεύθερων κοινωνικών χώρων. Χώρων δηλαδή που το μακρύ και πολλές φορές αόρατο (δυστυχώς) χέρι της εξουσίας δεν θα φτάνει και που επομένως οι πολίτες θα συνευρίσκονται για να ανιχνεύσουν μια νέα ζωή. Κάποιες φορές οι καταλήψεις εξυπηρετούν, μέσα στο προηγούμενο πλαίσιο, και περισσότερο συγκεκριμένους στόχους. Π.χ. την στέγαση ανθρώπων που συνειδητά ή από το πώς τα φέρνει η ζωή, δεν συμμετέχουν ενεργά στο σύστημα της σημερινής εργασίας.
Ας ξαναγυρίσω όμως στο τι σημαίνει «ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι»; Σημαίνει, λέω, χώροι όπου αυτοί που παίρνουν τη πρωτοβουλία των καταλήψεων αποφασίζουν να έρθουν σε επαφή με την κοινωνία και να της προτείνουν τη χρήση των χώρων αυτών με ελεύθερο και αυτοδιαχειριζόμενο τρόπο, ούτως ώστε όλοι μαζί να διερευνήσουν τη δυνατότητα μιας νέας συλλογικότητας, περισσότερο αυτόνομης, και παραπέρα τη δημιουργία ίσως νέων μορφών κοινωνικής ζωής.
Για να επιτευχθούν όμως αυτοί οι πραγματικά φιλόδοξοι στόχοι, πρέπει να επιτευχθεί καταρχήν ο στοιχειώδης. Αυτός ο στοιχειώδης είναι η συζήτηση με την κοινωνία. Εδώ υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση. Γιατί τι σημαίνει συζήτηση; Σημαίνει συν + ζήτηση. Ότι δηλαδή αναζητώ μαζί με άλλους κάτι. Και για να αναζητήσω μαζί με την κοινωνία κάτι – αφού σ’ αυτήν απευθύνονται οι Καταλήψεις – πρέπει να πάω σ’ αυτήν ανοικτός, με την πρόθεση να έχω διάλογο μαζί της, να την ακούσω επομένως χωρίς προϋποθέσεις και αποκλεισμούς. Αλλιώς, αν δηλαδή η κατάληψη έχει σα σκοπό τη ζύμωση μεταξύ ανθρώπων ομοειδών, την ονομάζω αντιεξουσιαστικό στέκι ή νεοφιλελεύθερο στέκι ή εθνικιστικό στέκι και πάει λέγοντας. Όμως τότε δεν πρέπει να χρησιμοποιείται βέβαια η αναφορά στο «κοινωνικό».
Όποιος διαπιστώσει ανακρίβειες ή ελλείψεις στο ακόλουθο σχεδιάγραμμα, παρακαλείται να μας ενημερώσει∙
όλους εμάς τους αδαείς “στην απ΄έξω”, μας βασανίζει ένα πελώριο “ΓΙΑΤΙ”, το οποίο και προσπαθούμε ν΄απαντήσουμε, παρατηρώντας την χώρα και τον κόσμο γύρω μας να καταστρέφονται με συστηματικό τρόπο…
Το βρήκαμε στις Ακυβέρνητες Πολιτείες & δεν έχουμε περισσότερες πληροφορίες για τον δημιουργό του…
(Για μεγέθυνση του σχεδιαγράμματος: κλικ στην εικόνα ή άνοιγμα του άρθρου)
Σημείωση malamadre: Τα 2 σχόλια που δημοσιεύω είναι σχόλια που έκανα στην κουβέντα που αναπτύχθηκε τις προηγούμενες ημέρες στην δημοσίευση του arsenelupin: Ακολουθώντας την λογική της παράκαμψης. Δυστυχώς ειδικά το 2ο σχόλιο που ήταν και το μεγαλύτερο και εκτιμώ εξηγούσε καλύτερα πολιτικά την στάση μου συνολικά σε λογικές αντιπροσώπευσης και όχι μονάχα στις εκλογές, εξαφανίστηκε μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα λόγω της άλλης κουβέντας που είχε πάρει φωτιά εχθές και συνεχίζεται και μέχρι σήμερα και έχει σχέση με τα σεξουαλικά προβλήματα ενός φασιστάκου που διόλου δεν ενδιαφέρουν ούτε εμένα και εκτιμώ ούτε και το σύνολο των γυναικών.
1ο σχόλιο
Το σύστημα δεν πέφτει ούτε με την συμμετοχή ούτε με την αποχή από τις εκλογές και όποιος τείνει προς την μία η την άλλη κατεύθυνση αντίληψης καταντάει επικίνδυνα γραφικός. Πρέπει να ξεπεραστούν επιτέλους οι λογικές “άμυνας” που εμφανίζονται στους “ψηφοφόρους” με το που τολμήσει κάποια να μιλήσει για αποχή.
Καταρχάς αξίζει να σημειωθεί πως το μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου που θα απέχει από τις εκλογές δεν είναι υποκείμενα που διέπονται από τις αναρχίζουσες ιδέες ή να παλεύουν για την καταστροφή της κυριαρχίας. Είναι κόσμος που πιστεύει πως με αυτόν τον τρόπο θα “τιμωρήσει” τους πολιτικούς εκφραστές του, θα αντιδράσει απέναντι στο υπάρχον και θα διατελέσει την προσωπική του “επανάσταση”, κόσμος που τους έχει σιχαθεί όλους (ακόμα και τα αδιαμεσολάβητα μορφώματα περιμένοντας καρτερικά να τρέξουν εκείνα για τον κώλο του) και κυκλοφορεί με την αποψάρα του δεξιά – αριστερά, μην έχοντας σπάσει στο ελάχιστο την λογική της ανάθεσης , περιμένοντας για άλλη μια φορά “άλλοι” να πάρουν την ζωή του στα χέρια “τους”. Έτσι για να μην γελιόμαστε πως είναι και κάνα πρόταγμα από μόνο του.
Με αφορμή τα όσα ακούγονται τελευταίως για το αυτό-αποκαλούμενο «κίνημα του αρνιού» (1), (2), (3), (4), αλλά και την προώθηση πώλησης κατσικιών μέσα από κινηματικές λίστες ηλεκτρονικών ταχυδρομείων και αφίσες για τον αυτοδιαχειριζόμενο εορτασμό του πάσχα και την ανατρεπτική ενδυνάμωση των “εθίμων” του τόπου”, θα θέλαμε να συνεισφέρουμε σε αυτόν τον διάλογο περί αυτοδιαχείρισης των αναγκών και των επιθυμιών μας, εμπνευσμένες από το “αντιεξουσιαστικό” εγχείρημα “Νισύρικα Κατσίκια Νο 2: Η ΣΦΑΓΗ”* :
Πιο πονηροί δηλαδή είναι αυτοί με τις τρικλοποδιές τους;
Γράφει ο Παύλος, πάνω στην ιδέα της Αντας
Το κειμενάκι αυτό είναι μια απάντηση στο κείμενο Ακολουθώντας την λογική της παράκαμψης, που ανέβηκε εδώ. Μην περιμένετε το δικό μου κειμενάκι να έχει την ωραιότητα και πληρότητα του άλλου κειμένου. Για τρικλοποδίτσεςμιλάει…
Τι λέει το άλλο κείμενο; Εν τάχει ότι αντί να είσαι θεατής του κόσμου και υποχείριο της εξουσίας όπως σε καθιστούν οι εκλογές που υποστηρίζουν την αντιπροσωπευτικότητα, εσύ διεκδίκησε τη πορεία προς τον επίγειο παράδεισο της άμεσης δημοκρατίας. Και πως ξεκινά αυτή η πορεία; Μα αρνούμενος να συμμετάσχεις στις εκλογές. Και μετά; Το επόμενο φυσιολογικό ερώτημα είναι: Προς τα που και πως θα είναι αυτή η πορεία.
Εδώ οι συγγραφείς σηκώνουν, κλασικά, τα χέρια ψηλά και λένε αφοπλιστικά: “Θα το βρούμε στην πορεία”…
Το κείμενο γεννήθηκε αρχικά από την ανάγκη να κριτικαριστεί μια άποψη που ήθελε να παντρέψει τις έννοιες του αναρχισμού και του πατριωτισμού παρουσιάζοντας αυτό το πάντρεμα σαν καινοτόμο και σωστό.
Στο τέλος όμως έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό και σε αυτό καταθέτω σκέψεις που με κατατρέχουν για δεκαετίες όπως με στοιχείωσαν μελετώντας ριζοσπάστες και επαναστάτες στοχαστές και την ίδια την ανθρώπινη ιστορία αλλά και όπως δοκιμάστηκαν μέσα σε ζωντανά κοινωνικά και πολιτικά κινήματα και μέσα στην δράση μου σε αυτά.
Περισσότερο αυτό το κείμενο είναι μια απόπειρα να απαντηθεί το γιατί το ανθρώπινο ζώο και η κοινωνία του βρίσκεται σε αυτή την αθλιότητα και αν και πώς θα μπορούσε να την υπερβεί.
Γιατί η σημερινή ανθρώπινη αθλιότητα είναι ένα δεδομένο που υπάρχει αντικειμενικά.Εκδηλώνεται και εκφράζεται τόσο στο ίδιο το είδος και την σχέση που έχει αυτό με τον εαυτό του όσο και στο διαρκές έγκλημα που κάνει στην ευρύτερη φύση και το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο.
Είναι μια αθλιότητα που έχει ποτίσει κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα αλλοτριώνοντας και βρωμίζοντας τις πιο θεμελιακές δυνάμεις της ανθρώπινης φύσης, τον ίδιο τον έρωτα και την εργασία.
Αθλιότητα που κυριαρχεί και πολιτικά και οικονομικά και ακόμη χειρότερα στην ίδια την καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου.
Αθλιότητα που έχει ακρωτηριάσει και βιάσει στον μέσο άνθρωπο, όλες τις κλίσεις, τις ικανότητες και κυρίως την ίδια την ζωική του ευθύνη να αυτορυθμίζεται και να είναι αυτεξούσιος.
Αθλιότητα που δεν είναι καινούργια ιστορικά και μας έρχεται ύστερα από χιλιετίες ασταμάτητης καταπίεσης και διακρίσεων αλλά που τώρα έχει να αλληλεπιδράσει με εργαλεία και τεχνικές που ήταν άγνωστες σε όλη την προηγούμενη ανθρώπινη ιστορία.
Αθλιότητα που έχει μετατρέψει το ανθρώπινο είδος σε ένα είδος τερατώδους ιού που πίνει το αίμα όλου του πλανήτη κατακρεουργώντας την σάρκα του.
...να λυπαστε ενα εθνος που φορα ενα ρουχο που δεν το εχει υφανει, που τρωει ψωμι που δεν το εχει θερισει και πινει κρασι που δεν εχει τρεξει απο το πατητηρι του….να λυπαστε ενα εθνος που ονομαζει ενα βιαιο ανθρωπο ηρωα….να λυπαστε ενα εθνος που περιφρονει το παθος του στο ονειρο κι ωστοσο γινεται σκλαβος στο ξυπνιο του…να λυπαστε ενα εθνος που δε σηκωνει τη φωνη του και δε ξεσηκωνεται παρα μονο οταν ο λαιμος του βρισκεται αναμεσα στο σπαθι και την πετρα….να λυπαστε ενα εθνος που ο κυβερνητης ειναι αλεπου, ο φιλοσοφος του ταχυδακτυλουργος και η τεχνη του, τεχνη μπαλωματος και μιμικης….να λυπαστε ενα εθνος που υποδεχεται τον καινουργιο κυβερνητη με σαλπιγκισματα και τον αποχαιρετα με γιουχαισματα, για να καλοσωσορισει και παλι καποιον αλλο με σαλπιγκισματα….να λυπαστε ενα εθνος που οι σοφοι του ειναι βουβοι απο τα χρονια και που οι δυνατοι του αντρες ειναι ακομα στη κουνια….να λυπαστε ενα εθνος που ειναι χωρισμενο σε κομματια και που καθε κομματι θεωρει τον εαυτο του ενα εθνος……..
Αφιερωμένο στους φίλους, τους γνωστούς και τους άγνωστους που ακόμα αρκούνται σε εξεγερσιακές αναλαμπές και συμβολικές πράξεις. Όχι άλλη σκόνη, ήρθε η ώρα να τους τα κόψουμε! Καιρό τώρα!
ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΞΕΝΩΣΗ( Ι )Νόημα της αυτονομίας-Το άτομο
Αν η αυτονομία βρίσκεται στο κέντρο των στόχων και των οδών του επαναστατικού προτάγματος,είναι αναγκαίο να προσδιορίσουμε ακριβέστερα και να διαυγάσουμε αυτό τον όρο.Θα επιχειρήσουμε αυτή τη διαύγαση πρώτα στον χώρο που φαίνεται πιο εύκολη,τον σχετικό με το άτομο,για να περάσουμε έπειτα στο επίπεδο που κυρίως ενδιαφέρει εδώ,στο συλλογικό επίπεδο.Προσπαθούμε να κατανοήσουμε τί είναι ένα αυτόνομο άτομο,και τί είναι μια αύτονομη ή μη ξενωμένη κοινωνία.
Ο Φρόυντ πρότεινε την εξής πρόταση για αξίωμα της ψυχανάλυσης:
“Όπου ήταν Αυτό ,πρέπει Εγώ να γίνω ” (Wo Es was,soll Ich werden)25.
Το ακόλουθο κείμενο αποτελεί μετάφραση του κειμένου «Animal Liberation Through Trade Unions?», που δημοσιεύτηκε στο τεύχος #15 του περιοδικού No Compromise. Αφορά στη σχέση μεταξύ του εργατικού κινήματος και του κινήματος για την απελευθέρωση των ζώων και με απλό και σύντομο τρόπο σημειώνει την ανάγκη και τους πιθανούς τρόπους σύνδεσής τους.
Οι περισσότεροι άνθρωποι αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν τον περισσότερο ενεργό τους χρόνο δουλεύοντας, πουλώντας την εργασία τους στα αφεντικά. Πολλές φορές ακόμα κι αυτό δεν είναι αρκετό για να διατηρήσουν ένα έστω αξιοπρεπές επίπεδο ζωής. Αν χρησιμοποιήσουμε τον όρο «τάξη», αυτοί οι άνθρωποι ονομάζονται εργατική τάξη (δηλαδή, άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα άλλο πέρα από την ίδια τους την εργασία, την οποία πρέπει να πουλάνε σε οποιονδήποτε θέλει να την αγοράσει). Η μεγάλη πλειοψηφία των ακτιβιστών για τα δικαιώματα των ζώων προέρχεται από την εργατική τάξη.
Έχουν περάσει περίπου δύο αιώνες μετά την βιομηχανική επανάσταση. Ένα γεγονός το οποίο ήταν η αιτία για να αλλάξει συνολικά η εικόνα του πλανήτη μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η ζωή των ανθρώπων εκμηχανίστηκε και άλλαξε ριζικά, ενώ τα οικοσυστήματα και πολλά άλλα είδη ζωής καταστρέφονται.
Η βιομηχανική επανάσταση ήταν το αποτέλεσμα μιας μεθοδευμένης επιστημονικής και τεχνικής σύζευξης, που έχει τις ρίζες της σε κάποια ιστορικά γεγονότα και επιλογές της κυριαρχίας (φεουδαρχία και καινοτομίες στη γεωργία στα τέλη του μεσαίωνα, ιδιοκτησία και περιφράξεις, ναυτική τεχνολογία και αποικιοκρατία, έντονη αστικοποίηση).
Η εκβιομηχάνιση της ζωής δεν ήταν ένα φυσικό γεγονός, αλλά ένα μια επιβαλλόμενη διαδικασία από την κυριαρχία. Αυτό αποδεικνύεται από την σθεναρή αντίσταση των εξουσιαζόμενων στις αρχές του 18ου αιώνα απέναντι στις μηχανές και τον βιομηχανικό τρόπο ζωής. Οι άνθρωποι δεν οδηγήθηκαν στην βιομηχανική επανάσταση μέσα από ελεύθερες διαδικασίες, αλλά μέσα από συνθήκες εξουσιαστικές. Όπως και σήμερα η βιοτεχνολογία εφαρμόζεται στην γεωργική παράγωγη χωρίς την συναίνεση έστω της πλειοψηφίας των ανθρώπων.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, οργάνωση 8.500 Ελλήνων του εξωτερικού ιδρύθηκε πρόσφατα με το όνομα “Νέα Φιλική Εταιρεία” και αρχίζει να αποκτά δράση με παρεμβάσεις, μέχρι στγμής, μέσω του διαδικτύου.
Τα μέλη της οργάνωσης φέρονται να είναι Έλληνες κάτοικοι χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Περισσότερες πληροφορίες δεν υπάρχουν.
Στο διαδίκτυο κυκλοφόρησε και διαδόθηκε ευρύτατα μία ανοιχτή επιστολή την οποία η οργάνωση απευθύνει προς την καγκελάριο Merkel:
Το παρακάτω κείμενο ήταν 2 σχόλια στο κείμενο (ΕΞΕΓΕΡΣΗ:Κυριακή 12 Φλεβάρη:Ο Δεκέμβρης Συναντά τον Ιούνη Μέρος Πρώτο ΚΑΙ Δεύτερο) που ανέβηκε εδώ στους ΣΧΣ. Νομίζουμε ότι έχει πραγματικό ενδιαφέρον.
Δηλαδη συμφωνα με την ανάλυση των γεγονοτων της περασμενης βδομαδας, αφου χτες δεν ειμασταν πανω απο 10.000 στο Συνταγμα και πολλους λεω, τελειωσαμε οριστικα. Ευτυχως που υπαρχουν και αλλοι μεταξυ αυτων που αναγιγνωσκουν τα γεγονοτα,χωρις να βιαζονται να συναγουν τελεολογικα συμπερασματα και να ερμηνευσουν τασεις και συμπεριφορες. Όσοι εντασσονται σε αυτη την δευτερη λογικη, αντε για να μην γραφω στο ονομα αλλων, τουλαχιστον εγω, δεν συμφωνω.
Πιστεύω λοιπόν ότι αν δεν οργανωσουμε τμηματα συγκρουσης σωμα με σωμα ακόμα και με απλα παλουκια και κρανη ποδηλατου, με την προϋπόθεση ότι θα δρούμε συντονισμένα και με επικοινωνια μεσω κινητων, με προσχεδιασμένη στρατηγική και δουλεια χαρτογράφησης της παρουσιας των δοιμιριών, των Διας – Δελτα των ασφαλιτων κι αυτο μπορει να γινει σε μια μερα μαζικης πορειας (η στρατηγικη τους δεν αλλαζει ουσιαστικα) τοτε το Συνταγμα και το κεντρο ειναι χαμενη υποθεση.
Όπως έχω ξαναπεί τα κείμενα ή τα σχόλια που υπογράφονται καθαρά από μένα, δεν δεσμεύουν την Ορμή και Θύελλα. Επιπλέον, καμία πολιτική μου τοποθέτηση δεν σχετίζεται με την Ορμή και Θύελλα που δεν είναι πολιτική κίνηση.
Ο μόνος λόγος, ισχυρίζομαι, που θα δικαιολογούσε το να αφεθεί η ΧΑ να απευθυνθεί στους απεργούς, είναι η επίκληση της ασυμβίβαστης ελευθερίαςκαι της ηθικής υπεροχήςτης απέναντι στο φασισμό. Βέβαια ο φασισμός έχει κατακρεουργήσει εκατομμύρια ανθρώπους. Ωστόσο, το ίδιο έχει κάνει και ο σταλινισμός. Το αποφασιστικό ερώτημα είναι το κόστος για την ελευθερία στον αναγκαστικό περιορισμό των εχθρών της. Κατά τη γνώμη μου το κόστος αυτό είναι, δυνάμει, τεράστιο και δεν πρέπει να αναληφθεί. Υπάρχουν και άλλοι σημαντικοί λόγοι – κόστη, αλλά εδώ θα αναφερθώ στον ακόλουθο λόγο – κόστος:
Σημείωση malamadre: Παρόλο που διαφωνώ με κομμάτια του κειμένου ως προς την ανάλυση του ή τον τρόπο που ορίζονται διάφορες θεματικές, σίγουρα δεν θα μπορούσα να μην αναδημοσιεύσω το παρόν κείμενο που κάνει σημαντικά βήματα ως προς την ανάλυση του υπάρχοντος κοινωνικού υποκειμένου μέσα στην εντάση της κοινωνικής αλλά και μαζικής αντιβίας που έχει αρχίσει ετερόκλητα να υιοθετεί. Επίσης με βρίσκουν πέρα του δέοντος σύμφωνο, κάποια συμπεράσματα του στο πλαίσιο του επαναπροσδιορισμού νέων προταγμάτων και αναλύσεων από τα καινούρια (μη) υποκείμενα, μακριά από τις πατροπαράδοτες στοχεύσεις της “ιστορικής εργατικής τάξης” όπως αυτό της κατάκτησης των μέσων παραγωγής ή της κατάληψης της εξουσίας από την “πρωτοπορία” των εργατών. Ο αγώνας ενάντια στην εξουσία για να είναι ειλικρινής θα πρέπει να είναι και αγώνας για την καταστροφή της εργατικής τάξης. Επίσης το κείμενο μπορείτε να το κατεβάσετε και σε pdf μορφή από εδώ.
«Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ’ την Ευρώπη: το φάντασμα του “κουκουλοφορισμού”. Όλες οι δυνάμεις της γερασμένης Ευρώπης ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να κυνηγήσουν αυτό το φάντασμα: Ο βρετανός πρωθυπουργός David Cameron και η Γ.Γ. Αλέκα Παπαρήγα, ο ιταλός υπ.εσ. Roberto Maroni, o Άδωνις και ο Τάκης Φωτόπουλος, ιταλοί COBAS και γερμανοί αστυνομικοί».
Με την επίκληση μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης στη χώρα για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, καταλύονται πολύχρονες ατομικές ελευθερίες πίσω από ένα επίχρισμα νομιμότητας. Με το εκβιαστικό δίλημμα ή αποδέχεστε τη δανειακή σύμβαση και τα μέτρα της τρόικας ή χρεοκοπούμε, η σωτηρία της χώρας ταυτίζεται με τη σωτηρία των τραπεζών και όχι του λαού της.
Τι είναι αυτό όμως που εμποδίζει το λαό να απαλλαγεί από το σάπιο αυτό σύστημα με τους κυβερνώντες του και ποια θα είναι η εναλλακτική λύση για την ανασυγκρότηση της κοινωνίας σε νέες υγιείς βάσεις; Είναι ερωτήματα που καθημερινά μας βασανίζουν. Κυρίαρχος είναι αυτός που αποφασίζει για την επιβολή κατάστασης έκτακτης ανάγκης και ξέρει να την διαχειρίζεται ή πρέπει να είναι ο ίδιος ο λαός που θα αποφασίζει μόνος του για τη ζωή του χωρίς να αποφασίζουν άλλοι αντί γι’ αυτόν; Πώς όμως, ο λαός θα γίνει κυρίαρχος δηλαδή θα εκφράσει και θα ασκήσει τη βούλησή του νομοθετώντας και κυβερνώντας;
“Ή είμαστε με την αθηναϊκή δημοκρατία ή με την βυζαντινή θεοκρατία∙ όμως αυτά τα δύο δεν συμβιβάζονται”
Η ταυτόχρονη αναφορά στην αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο είναι η ρίζα της σχιζοφρενικής μας σχέσης με τον δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό.
“Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου ούτε κυρίαρχοι πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία που συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση του Βυζαντίου και της τουρκοκρατίας”
“Έτσι παίρνουμε ευχαρίστως από τους δυτικούς τις BMW, τις τηλεοράσεις κτλ.,καθώς και τα διάφορα πακέτα Ντελόρ κι ενώ τα παίρνουμε βρίζουμε τους δυτικούς. Τους βρίζουμε ότι είναι υποδουλομένοι στην τεχνική και τον ορθολογισμό.”
Το παρακάτω κείμενο – “Ανακοίνωση κατειλημμένης Νομικής“ (που το είδα εδώ, στους ΣΧΣ: Ο χορός της Εξέγερσης ξεκίνησε!Η Νομική Αθηνών σε Κατάληψη για το 4ημερο της Κοινωνικής Έκρηξης! ) είναι χαρακτηριστικό δείγμα αυτού που θα μπορούσε να αποκληθεί, στην καλύτερη περίπτωση, “επαναστατικός αυτισμός“. Ο όρος αυτός σημαίνει το εξής: Μια μερίδα που εμφορείται από επαναστατική ιδεολογία, βάζει μπροστά την ιδεολογία της και κάνει αυτή την ιδεολογία μέτρο όλων των πραγμάτων. Πρόκειται για το βασικό χαρακτηριστικό των Μεγάλων Ιδεολογιών που κυριάρχησαν για πάνω από 100 χρόνια σε όλο τον κόσμο και η κυριαρχία τους άρχισε να υποχωρεί μόνο στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Αυτές οι Μεγάλες Ιδεολογίες έχουν αυτό το βασικό χαρακτηριστικό: Είναι αντιανθρώπινες, με την έννοια ότι ο συγκεκριμένος και ιστορικός άνθρωπος που ζει σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή υποβαθμίζεται αυτός και οι ανάγκες του και οι επιθυμίες του και τρόποι έκφρασης του, ολόκληρη δηλ. η οντότητα του, μπροστά στην ανάγκη και την επιθυμία να επικρατήσει, στο χώρο των ιδεών και των πραχτικών, η Μεγάλη Ιδεολογία.
Απαντώ κατευθείαν στο ερώτημα: Τι θα μπορούσε να είναι ένας Νέος Ανθρωπισμός;
Το κείμενο που ακολουθεί είναι της Μαρίας Ταταράκη. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα «Ρήξεις» το 1996, χρονιά μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων. Αισίως φτάσαμε στο 2012. Η διαχρονικότητά του είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η αλήθεια επιβεβαιώνεται.
▲ Αναφορά της συγγραφέως στο ποίημα ”Αργοναύτες” του Γιώργου Σεφέρη.
Αχ, εσύ τρυφερέ γέροντα, Παλαιέ των ημερών μας. Μιλούσες για πράγματα που δεν βλέπαμε και ‘μεις καγχάζαμε. Καθηλωμένοι στις πεποιθήσεις μας.
*Μετά το άρθρο ακολουθούν 7 ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις του Ντίνου Χριστιανόπουλου (1. ΝΕΤ-Στα Άκρα / 2. TV100-Εκ Βαθέων 3. Μονόγραμμα 4. Πρωταγωνιστές & άλλες) & θέματα σχετικά με το σημαντικό του έργο.
*
“Το ότι απέρριψα το βραβείο ήταν για μένα μια πράξη ζωής. Oσοι με ξέρουν θα καταλάβουν γιατί δεν δέχτηκα το βραβείο” . Η φωνή του ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου ακούγεται ήρεμη αλλά στα θερή. “Τα παιδιά της επιτροπής έκαναν καλά που με βράβευσαν αλλά δεν σκέφτηκαν να με ρωτήσουν αν το δέχομαι” λέει ο ποιητής για την άρνησή του να αποδεχτεί το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου του…. ( palo.gr )
*
Ο Ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος για τις Κρατικές Λογοτεχνικές Διακρίσεις
«Δεν θέλω τα βραβεία σας»
Η λογοτεχνική «σχολή της Θεσσαλονίκης» επέστρεψε δριμύτατη: τα τρία από τα επτά Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία του υπουργείου Πολιτισμού (ανάμεσά τους και το Μεγάλο Βραβείο των Γραμμάτων) απονεμήθηκαν σε Θεσσαλονικείς συγγραφείς: στον Ντίνο Χριστιανόπουλο, τον Θωμά Κοροβίνη και τη Βενετία Αποστολίδου.
Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται….
Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου – και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά – και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας…
Δεν ήξερα τον Χακίμ Μπέι. Διάβασα για την περίπτωση του και με γοήτευσε. Σας δίνω εδώ κάποια στοιχεία. Αν γοητεύσει και σας, ψάξτε το περισσότερο ή κάποιος περισσότερο γνώστης της περίπτωσης του ας μας διαφωτίσει πιο πολύ.
[...] Η εργασία είναι η ύψιστη ύβρις και η μεγαλύτερη πράξη εξευτελισμού που έχει διαπράξει η ανθρωπότητα ενάντια στον εαυτό της.
Τούτο το κοινωνικό σύστημα, ο καπιταλισμός, βασίζεται στην εργασία· έχει δημιουργήσει μια τάξη που πρέπει να εργάζεται – και μια τάξη που δεν εργάζεται.
“Όποιος δεν εργάζεται δεν τρώει” μας λένε τα αφεντικά, που σαν να μη φτάνει αυτό, παριστάνουν ότι εργάζονται όταν υπολογίζουν και προστατεύουν τα κέρδη τους.
Η εργασία είναι μια κατάρα. Παράγει ανθρώπους δίχως πνεύμα και ψυχή. [...]
Θα ήθελα να ευχαριστήσω προκαταβολικά όποιον κάνει τον κόπο να διαβάσει αυτό το σχετικά μεγάλο κείμενο. Ωστόσο νομίζω ότι ήταν αναγκαία μια όσο το δυνατό πιο ολοκληρωμένη θεωρητικοπολιτική παρέμβαση πάνω σε αυτά τα θεμελιώδη προβλήματα, στο βαθμό μάλιστα που τα βλέπω από μια διαφορετική από το συνηθισμένο οπτική.
Το κείμενο χωρίζεται σε τρία κεφάλαια.
1. Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΣΥΜΜΑΧΙΩΝ και Η ΠΡΟΣ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΗ – ΤΑΞΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
Έχω ταχθεί επανειλημμένα υπέρ πλατιών κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών. Με το παρόν κείμενο θέλω να εξηγήσω καλύτερα τι εννοώ και ταυτόχρονα να διερευνήσουμε μαζί μέχρι που μπορεί να φτάνουν αυτές οι συμμαχίες.
Κι ενώ ακόμη γράφω το μεγάλο μου κείμενο “Το Ανθρώπινο Ζήτημα” πήρε το μάτι μου μια δημοσίευση στο ιντιμίντια υπογραμμένη από κάποιους που αυτοτιτλοφορούνται μαυροπράσινα αγρίμια. Θεωρώ σωστό να το αναδημοσιεύσω καθώς εκφράζει κάποιους σημαντικούς προβληματισμούς για τον άνθρωπο, την κοινωνία του και την σχέση του με την άλλη φύση.Ιδού:
“To κείμενο “Ολική Απελευθέρωση: Ένα πρόταγμα σε καιρούς κρίσης” (Ιανουάριος 2012) αποτελεί απάντηση στα μεταφρασμένα κείμενα “Να είσαι βίγκαν,μια μόδα σε καιρούς κρίσης” και “Η ψευδής κριτική της απελευθέρωσης ζώων – A Murder of Crows”από αντίστοιχα το Contra Info και από το Πρακτορείο Rioters, που αποτελούν “κριτική θεώρηση” για το ζήτημα των διαφόρων πτυχών του αντισπισισμού καθώς και του πολιτικού βιγκανισμού, καθώς και ανοίγει διάφορα ζητήματα που αναπτύσσονται στον “χώρο” σε μια λογική ολικής κριτικής.
Μπαίνουμε στη διαδικασία να απαντήσουμε στο περιεχόμενο των κειμένων που μεταφράστηκαν πρόσφατα από το Contra.info (Να είσαι βίγκαν, μία μόδα σε καιρούς κρίσης) και από το Πρακτορείο Rioters (Η ψευδής κριτική της απελευθέρωσης ζώων – A Murder of Crows) για το ζήτημα των διαφόρων πτυχών του αντισπισισμού καθώς και του πολιτικού βιγκανισμού. Θα μπορούσαμε να πούμε με σιγουριά πως το τελευταίο διάστημα τα παραπάνω κείμενα έχουν συμβάλει στη δημιουργία ενός περίεργου κλίματος για τα χαρακτηριστικά του εν λόγω κινήματος. Τα χαζά πειράγματα μπροστά σε ένα κίνημα που μεγαλώνει, έχουν αναγκαστεί να υποχωρήσουν και να δώσουν τη θέση τους σε “κριτική” αν και η πρόθεση και στις δύο περιπτώσεις συχνά παραμένει η ίδια, η αντίδραση απέναντι σε ότι προκαλεί τη βολεμένη καθημερινότητα κάποιων (είτε αυτοί αυτοπροσδιορίζονται ως επαναστάτες είτε ως οτιδήποτε άλλο). Άλλωστε σύμφωνα και με τον Άρθουρ Σοπενχάουερ : “Κάθε αλήθεια περνάει από τρία στάδια. Πρώτα γελοιοποιείται. Μετά βρίσκει σφοδρή αντίθεση. Και στο τέλος θεωρείται αυτονόητη”.
eréndira
Blackpanther
elsa
marxfactor
mariap
maur0s
filistina
anarmodios
carmelos
zapatafreedom
pantigiera
anor8ografos vlad
crow hooded
ΒlackΜediterraneanPirate
katswoman
Το κόσκινο
arsenelupin
ormithiella
peripeton
malamadre
νο11
Stamatis Kavadias
speira22
anagnwstes
filoxenoumenospoiitis
LAGARTSAS-A
