Ποινικοποίηση διαδηλώσεων και ιδεών στο Κεμπέκ του Καναδά. Ο ολοκληρωτικός νεοφιλελευθερισμός ρίχνει τις μάσκες και εγκαθιδρεί φασιστικά καθεστώτα σε όλον τον κόσμο.

Μια μια πέφτουν οι μάσκες των δημοκρατιών τους παγκοσμίως.Μετά τις εγκαθίδρυση τραπεζικών δικτατοριών σε Ελλάδα και Ιταλία ο νεοφιλελεύθερος ολοκληρωτισμός χρησιμοποιεί όλα τα μέσα για να εξαφανίσει κάθε αντίδραση στο φασιστικό του πρόγραμμα που επιβάλλεται πλέον παγκοσμίως. Στο Κεμπέκ, εν μέσω της 15ης εβδομάδας γενικής απεργίας από μέρους των φοιτητών οι οποίοι ζητούν την ακύρωση της αύξησης κατά 120% (σε 6 χρόνια) των διδάκτρων των πανεπιστημίων, σε μια συντονισμένη επίθεση στις ελευθερίες της έκφρασης, του λόγου, του συνδικαλισμού, του συνέρχεσθαι  και της διαμαρτυρίας από όλα τα επίπεδα κυβερνήσεων (ομοσπονδιακό, επαρχιακό και τοπικής αυτοδιοίκησης) μέσα σε 2 ημέρες πέρασαν 3 νόμοι τέρατα. Και οι 3 παραβιάζουν κατάφωρα τα ανθρώπινα και συνταγματικά δικαιώματα των πολιτών

.

Συγκεκριμένα, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση περνά νόμο που τιμωρεί με 10 χρόνια φυλάκιση την κάλυψη του προσώπου διαδηλωτών, είτε είναι με μάσκα, είτε με φουλάρι, είτε με ιατρική μάσκα. Οι παραβάτες θα τιμωρούνται με 10 χρόνια φυλάκιση.

Η επαρχιακή κυβέρνηση περνά νόμο όπου:

Υποχρεώνει τους φοιτητές να επιστρέψουν στην τάξη με την απειλή φυλάκισης και εξαντλητικών προστίμων,

Ποινικοποιεί την συμμετοχή σε διαδηλώσεις που δεν έχουν “εγκριθεί” απο την αστυνομία και τιμωρεί τους οργανωτές (ακόμη και μέσω Facebook) με 150 χιλιάδες $ πρόστιμο εάν είναι συνδικάτα ή ενώσεις και με 35000$ εάν είναι φυσικά πρόσωπα. Οι συμμετέχοντες τιμωρούνται με πρόστιμα έως 5000$.

Ταυτοχρόνως ποινικοποιείται και το να δείχνεις ότι “συμπαραστέκεσαι” σε διαδηλωτές. Π.χ. εάν έχεις διακριτικά επάνω σου που είναι τα ίδια με αυτά ανθρώπων που συμμετέχουν σε συγκεκριμένη διαδήλωση, τότε μπορείς να τιμωρηθείς ακόμη κι αν δεν συμμετείχες απευθείας σε αυτήν. Στο Κεμπέκ ας πούμε εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου φορά στο πέτο ένα κόκκινο τετράγωνο/καρφίτσα το οποίο είναι το σύμβολο της φοιτητικής κινητοποίησης. Αυτοί οι άνθρωποι θα θεωρούνται στο εξής συμμετέχοντες σε παράνομες κινητοποιήσεις.

Επίσης οι καθηγητές και οι διδάσκοντες απαγορεύεται να παρακινούν τους φοιτητές τους σε “παράνομες δραστηριότητες” ή να υπακούν τις αποφάσεις των συνδικαλιστικών οργάνων τους και υποχρεώνονται υπό την απειλή ποινών να συνεχίζουν τα μαθήματά τους.

Απαγορεύεται η συνάθροιση πάνω από 9 άτομα χωρίς άδεια από την αστυνομία. Εάν 50 άτομα μαζευτούν για οποιονδήποτε λόγο, πρέπει να ειδοποιήσουν την αστυνομία και να τους ενημερώσουν για το που θα βρίσκονται και ποια στιγμή.

Η δημοτική αρχή του Μόντρεαλ πέρασε σήμερα νόμο που ποινικοποιεί την κάλυψη του προσώπου, την συμμετοχή σε διαδηλώσεις που δεν έχουν ενημερώσει για την πορεία τους την αστυνομία και την χρήση μάσκας σε οποιαδήποτε περίπτωση.

Η δικτατορίες με δημοκρατικά προσωπεία όταν βρίσκονται αντιμέτωπες με πραγματικές απειλές για την επιβίωσή τους αναγκάζονται να βγάλουν τα προσωπεία και να δείξουν ποιοι πραγματικά είναι. Εδώ στο Κεμπέκ οι φοιτητές ανάγκασαν τις κυβερνήσεις να ρίξουν τις μάσκες και να δείξουν το πραγματικό τους ολοκληρωτικό, φασιστικό πρόσωπο. Ταυτοχρόνως ανάγκασαν με τις δράσεις τους πολλούς πολίτες να βγάλουν στην επιφάνεια τα φασιστικά πιστεύω τους καλώντας την κυβέρνηση να στείλει τον στρατό για να σταματήσει η απεργία και να απαγορεύσει κάθε συγκέντρωση και απεργία.

Η παγκόσμια μετωπική σύγκρουση φασισμού-ανθρώπισμού έχει ξεκινήσει και κανείς δεν θα μείνει αλώβητος.

Νικόλαος Γρυσπολάκης

Ναζιστική κυβέρνηση με δικτάτορα τραπεζίτη.

Όταν πρίν από μια εβδομάδα είπα ότι θα είναι ο Παπαδήμος ο επόμενος πρωθυπουργός δεν το είπα ούτε επειδή είχα πληροφορίες ούτε επειδή αυτόν ήθελαν κάποιοι μέσα από τα κόμματα. Τον Παπαδήμα τον προωθούσαν οι δανειστές οι ίδιοι εφόσον είναι άνθρωπός τους, εδώ και πάνω από έναν χρόνο. Προσωπικώς, δεν ενδιαφέρομαι ούτε για φήμες ούτε για υποθέσεις και συναισθηματισμούς ή αφορισμούς. Προσωπικώς προσπαθώ να αναλύω τα πράγματα με βάση την λογική και μόνον.

Ο άνθρωπος που μαγείρεψε τα στατιστικά ώστε να μπει στην ΟΝΕ η Ελλάδα, ο άνθρωπος της FED και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας όπως και τις τράπεζας της Ελλάδος (όλες ιδιωτικές τράπεζες που ανήκουν στις επενδυτικές και εμπορικές τράπεζες όλου του κόσμου) είναι πρωθυπουργός της Ελλάδος. Μέσα από μια διαδικασία τελείως αντισυνταγματική (μη πολιτικό πρόσωπο επιτρέπεται νά’ναι πρωθυπουργός ΜΟΝΟΝ σε περίπτωση που το πρώτο κόμμα δεν έχει αυτοδυναμία και ΜΟΝΟΝ μετά από πρόταση της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος αυτού) οι τραπεζίτες επέβαλαν τον δικό τους άνθρωπο.

Η κυβέρνηση αυτή είναι δικτατορική από πολλές οπτικές γωνίες και η μεγάλη πλειονότητα του κόσμου δεν πρόκειται (δικαίως) να την αναγνωρίσει. Από αυτή την στιγμή και μπρος η αντίσταση κατά της κυβέρνησης αυτής με ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ μέσον από τους πολίτες είναι όχι απλώς νόμιμη αλλά και υποχρεωτική κατά το Σύνταγμα. Οι άνθρωποι αυτοί σέρνουν πλέον την χώρα σε πολύ ακραίες και βίαιες καταστάσεις. Αυτό πιστεύω είναι συνειδητή επιλογή επειδή νομίζουν πως μόνον μέσω της βίας που αναμένουν να υπάρξει από τον λαό κατά της κοινοβουλευτικής δικτατορίας που έχει εγκαθιδρυθεί, θα μπορέσουν να επιβάλλουν την θέλησή τους για την κινεζοποίηση της κοινωνίας.

Μέχρι στιγμής έχω δυστυχώς επαληθευθεί σε ό,τι έχει συμβεί τα τελευταία 3-4 χρόνια. Μέχρι προσφάτως αισθανόμουν σαν Κασσάνδρα, φέροντας την κατάρα να μην με πιστεύει κανείς. Τους τελευταίους μήνες όμως βλέπω πως όλο και περισσότερο (ιδιαιτέρως νέος) κόσμος ξυπνάει και συνειδητοποιεί τι συμβαίνει στο παγκόσμιο οικονομικοπολιτικό σύστημα. Συνειδητοποιεί πως η δημοκρατία ήταν μια ψευδαίσθηση και πως πλέον οι ολιγάρχες δεν έχουν κάποιον λόγο να κρατούν καν τα προσχήματα. Το μέλλον θα είναι εκρηκτικό και οι αλλαγές ραγδαίες. Όμως το νερό έχει πλέον μπει στο αυλάκι. Οι νέοι που τόσο λοιδόρησαν οι προηγούμενες γενεές ως τεμπέληδες, απολιτικούς και απαθείς, αποφασίζουν σε όλον τον κόσμο πως θέλουν ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα χωρίς αρχηγούς και πεφωτισμένους δικτάτορες. Οι παλαιότερες γενεές έχουν δύο επιλογές. Είτε θα ενισχύσουν την συντήρηση και να προσπαθήσουν βίαια να διατηρήσουν τις ολιγαρχίες που ως σκοπό έχουν την κινεζοποίηση όλου του κόσμου, είτε θα κάνουν το θαρραλέο βήμα και επιτέλους θα μιλήσουν ανοικτά και θα παραδεχτούν πως εδώ και 3 δεκαετίες είχαν γίνει υποχείρια ενός ολοκληρωτικού συστήματος. Το μόνο βέβαιο είναι πως το παγκόσμιο αυτό καθεστώς θα καταρρεύσει υπό το βάρος της νέας γενιάς που πλέον ξέρει να ενημερώνεται, να ανταλλάσσει απόψεις, να σκέφτεται και να δρά.

«κανόνες της αγοράς» … των γαιδάρων.

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ …ΓΑΪΔΟΥΡΙΩΝ…
Μια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.
Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.
Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.
Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι … 500 ευρώ!! Και αποχώρησε.
Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ το ένα.
Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα.
Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα.
Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.
Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο.
Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως … ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου…
Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση.
Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαιδάρους!!…
Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή / οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών… Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.
Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να … ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.
Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν … με τον ιδρώτα τους. Ονομάζονται οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής.
Σε κάθε περίπτωση η ιστορία δεν έχει τελειώσει γιατί κανείς δεν γνωρίζει τι έκαναν μετά οι αγρότες. Εσύ τι θα έκανες στην θέση τους? Τι θα κάνεις εσύ?

Γράμμα σε έναν ακαδημαϊκό με αφορμή τον νέο νόμο για την Ανώτατη Παιδεία και το νόημα της ύπαρξης του Συντάγματος

Το γράμμα αυτό γράφτηκε με γνώμονα τους δικούς τους νόμους και το δικό τους Σύνταγμα. Εφόσον λοιπόν μας γαλούχησαν και μας μεγάλωσαν με γνώμονα την “νομιμότητα”, επιλέγω να τους απαντήσω με βάση αυτή.

Θα παρέλθω όλα τα προβλήματα τα οποία μπορεί νά’ναι και ζητήματα γούστου, προσωπικής αισθητικής, ιδεολογίας και προτιμήσεως. Δεν θα μιλήσω και πάλι για την κατάντια των βορειοαμερικανικών και Βρετανικών πανεπιστημίων διότι κι εκεί μπορεί να είναι θέμα προτίμησης το εάν θέλουμε ένα πανεπιστήμιο το οποίο θα υπηρετεί την κοινωνία συνολικά και θα προωθεί την ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση για όλους και για όλα τα γνωστικά αντικείμενα ή ένα πανεπιστήμιο που θα υπηρετεί την “οικονομία”, τον υλισμό, την αποδοτικότητα και το κεφάλαιο.

Σε αυτήν την ριμάδα την χώρα που γεννήθηκα και μεγάλωσα υπήρχε κάποτε κάτι που από την νηπιακή ηλικία μας έλεγαν πως ήταν μεγάλο επίτευγμα και πως εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο είχαν δώσει τις ζωές τους για να το κατακτήσουν. Νέοι άνθρωποι σαν κι εμένα έδωσαν τα πάντα για να διεκδικήσουν αυτό που θεωρήθηκε η μεγαλύτερη πολιτειακή και νομική κατάκτηση από την Αθηναϊκή δημοκρατία κι ένθεν. Αυτό το πράγμα μάθαμε να το λέμε Σύνταγμα και παρότι σε αυτή την χώρα που εσύ μπορεί να γεννήθηκες και να έζησες αλλά τα δικά μου παιδιά και τα δικά σου εγγόνια δεν θα γνωρίσουν διότι δεν θα υπάρχει, λίγες οικογένειες και μερικοί κεφαλαιούχοι ήταν αυτοί που το συνέγραφαν και το αναθεωρούσαν, παρ’όλα αυτά, εγγυάτο συγκεκριμένες ελευθερίες, δικαιώματα και καθόριζε τις υποχρεώσεις του κράτους και του πολίτη.

Ας παρέλθω λοιπόν τις δεκάδες άλλες παραβιάσεις του Συντάγματος στις οποίες έχουν προβεί οι συντάκτες και ψηφίζοντες αυτόν τον νόμο (από την εξουσιοδότηση του Υπουργού να υπογράφει διεθνείς συνθήκες, την προετοιμασία διεξαγωγής δημοψηφισμάτων με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, την παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, τον διορισμό αντιπροέδρου της κυβέρνησης χωρίς νά’ναι μέλος αυτής, το τέλος επιτηδεύματος, την φορολόγηση ακινήτων παραβιάζοντας βασικές αρχές του Συντάγματος όπως αυτή της ισοβαρούς κατανομής, της ισονομίας και του δικαιώματος στην ατομική ιδιοκτησία και πολλά άλλα) και ας συγκεντρωθώ στον συγκεκριμένο νόμο. Ας σημειώσω βεβαίως πως εξ’ορισμού, απ’την στιγμή που μια κυβέρνηση έχει παραβεί το Σύνταγμα εγώ κι εσύ ως πολίτες έχουμε την υποχρέωση, και πάλι με βάση το Σύνταγμα, να ανατρέψουμε την κυβέρνηση αυτή και να επαναφέρουμε την έννομη τάξη. Κι εφόσον έχουμε τέτοια υποχρέωση, έχουμε και την υποχρέωση να μην υποτασσόμαστε και να μην υπακούμε την παράνομη κυβέρνηση. Ας παρέλθω όμως κι αυτό το γεγονός.

Ο νέος νόμος λοιπόν για την παιδεία ο οποίος από το ίδιο το Επιστημονικό Συμβούλιο της Βουλής κρίθηκε αντισυνταγματικός, ασαφής και αντικρουόμενος σε πολλά σημεία του, παραβαίνει κατ’αρχήν το πλήρες αυτοδιοίκητο των ΑΕΙ. Το ΣτΕ έχει ήδη αποφανθεί πως πλήρης αυτοδιοίκηση σημαίνει να αναδεικνύονται τα όργανα που διοικούν τα ΑΕΙ μόνο από όσους τα απαρτίζουν.

Επίσης, στον νόμο προβλέπεται ότι τα νέα Συμβούλια Διοίκησης έχουν ελεγκτικό ρόλο και ρόλο έγκρισης συγκεκριμένων πράξεων της διοίκησης του ιδρύματος. Ταυτοχρόνως όμως έχουν το δικαίωμα εκλογής του πρυτάνεως, κάτι το οποίο από τον ίδιο τον νόμο τίθεται εκτός των αρμοδιοτήτων του.

Επιπλέον, το ΣτΕ έχει ήδη αποφασίσει πως ο πρύτανης πρέπει να είναι μέλος της πανεπιστημιακής κοινότητας του συγκεκριμένου εκάστοτε ΑΕΙ και επομένως η διάταξη που έχει να κάνει με την διεθνή πρόσκληση υποψηφιοτήτων είναι αντισυνταγματική.

Δεν θα μπω καν στις διατάξεις περί “διαπρεπών” καθηγητών, στο ότι για να ανέλθει βαθμίδα κάποιος “πρέπει απαραιτήτως να έχει ολοκληρώσει τουλάχιστον έναν από τους τρεις κύκλους σπουδών” και διάφορες άλλες διατάξεις οι οποίες κάνουν ακόμη και έναν πρωτοετή της νομικής να γελά. Είναι πάμπολλες οι μη νομικώς αξιολογήσιμες προϋποθέσεις που τίθενται για διάφορες διαδικασίες εντός των πανεπιστημίων και με κάνει να διερωτώμαι: “είναι θέμα ασχετοσύνης και άγνοιας των συντακτών των νόμων ή απλής περιφρόνησης προς το Σύνταγμα και την νομολογία;”.

Εάν συμβαίνει το πρώτο, τότε είναι επικίνδυνοι και ακατάλληλοι. Εάν συμβαίνει το δεύτερο (που κατ’εμέ, με βάση την στάση των κυβερνώντων και την προδοτική στάση τους σε πάμπολλα άλλα θέματα είναι προφανές ότι αυτό συμβαίνει), τότε έχουμε υποχρέωση να τους ανατρέψουμε ακόμη και με την βία όπως μας προτάσσει και μας υποχρεώνει το Σύνταγμα, στο οποίο ως πανεπιστημιακός κι εσύ προσωπικώς έχεις πάρει όρκο να τηρείς.

Επομένως, όποιος “συνετίζεται” και ακολουθεί τους νόμους της παράνομης και προδοτικής αυτής κυβέρνησης γίνεται συνένοχος και συνεργάτης των εντολοδόχων των κατακτητών. Στην προηγούμενη κατοχή που έζησαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες της γενιάς μου οι γερμανοτσολιάδες και οι δωσίλογοι είχαν επιλέξει να συνεργαστούν με τον κατακτητή. Άλλοι για να “σώσουν” την χώρα από τον κομμουνιστικό κίνδυνο, άλλοι για να την σώσουν από την διαφθορά και την παρακμή κι άλλοι απλώς λόγω καιροσκοπισμού. Στην δεύτερη κατοχή που ζει η δική μου γενιά οι συνεργάτες των κατακτητών προτάσσουν τα ίδια επιχειρήματα. Δεν αμφιβάλω πως πολλοί πιστεύουν πως κάνουν το σωστό. Εγώ πάντως με βάση και πάλι το Σύνταγμα κι ούτε καν την δική μου ιδεολογία ή τις δικές μου απόψεις, έχω την υποχρέωση να τους ανατρέψω, να επαναφέρω την έννομη τάξη και να δικάσω τους κυβερνώντες και τους συνεργάτες τους για εσχάτη προδοσία.

Μπορεί να πάρει χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες, αλλά μην αμφιβάλεις πως όλοι όσοι παρέβησαν το Σύνταγμα, ξυλοκόπησαν και ψέκασαν με απαγορευμένα χημικά απρόκλητα πολίτες, οδήγησαν ανθρώπους στην αυτοκτονία, έκλεψαν και εξαθλίωσαν τους πολίτες και απαγόρευσαν στους νέους να ονειρεύονται καταδικάζοντάς τους σε απ’αόριστον σκλαβιά και υποταγή, θα τιμωρηθούν παραδειγματικά. Μαζί μ’αυτούς ελπίζω να τιμωρηθούν κι όσοι κοίταγαν και δεν αντιδρούσαν στην χειρότερη μορφή σκλαβιάς που έχει επιβάλει κυβέρνηση στον ίδιο τον λαό της.

Tα τραύματα του Ιούνη

Έχοντας διανύσει αρκετές εβδομάδες και χιλιάδες χιλιόμετρα από εκείνες τις σκοτεινές ημέρες του Ιούνη, προσπαθώ ακόμη να σβήσω από την μνήμη μου τα τραύματα που μου άφησε η κτηνωδία των πραιτοριανών του συστήματος που λίγο πολύ οι περισσότεροι έχουμε υποστηρίξει και συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε, είτε με τον τρόπο ζωή μας, είτε με την ανοχή μας και την απραξία μας. Οι χειροβομβίδες, τα κλόμπ, τα ασφυξιογόνα και οι πέτρες που χρησιμοποίησε το καθεστώς εναντίον μας, δεν προκάλεσαν μόνο τραύματα στην σάρκα μας και στους πνεύμονές μας· οι μακροχρόνιες επιπτώσεις τους δεν σχετίζονται μόνο με τους καρκίνους και τα υπόλοιπα προβλήματα υγείας που θα μας προκαλέσουν τα απαγορευμένα χημικά που με τα δικά σας χρήματα συνεχίζει και αγοράζει το δικτατορικό καθεστώς. Οι πιο σοβαρές επιπτώσεις είναι στις ψυχές μας και στο μυαλό μας. Από τους ανθρώπους που τόλμησαν να μην δεχτούν την κατάλυση του πολιτεύματος και του κοινωνικού κράτους αμαχητί, πολλοί το ζουν και το αισθάνονται αλλά λίγοι το παραδέχονται ανοικτά στους δικούς τους ανθρώπους. Τα βιώματα αυτά άφησαν βαθειά τραύματα μέσα μας. Για κάποιους τραύματα οργής, φόβων, μίσους, αλλά και για κάποιους άλλους τραύματα αποκαθήλωσης ή απογοήτευσης, Η ψυχανάλυση που χρησιμοποιεί η εξουσία με σκοπό την χειραγώγηση της κοινωνίας, γνωρίζει πως τα τραύματα της ανθρωπότητας κινούν την ιστορία. Όμως δεν μπορεί γνωρίζει εάν αυτά τα τραύματα θα λειτουργήσουν (όπως ελπίζει) σαν ηρεμιστικά μέσα στις ψυχές μας ή αν θα μετατραπούν σε ελατήρια για την τέλεση πράξεων που η εξουσία και πάλι θα ονομάσει “εγκλήματα” και επιθέσεις κατά της “δημοκρατίας”. Ένα είναι βέβαιο: ότι κείνες τις ημέρες ξύπνησαν χιλιάδες ανθρώπινες συνειδήσεις και χτίστηκαν άνθρωποι με όλη την σημασία της λέξης αυτής που τις τελευταίες δεκαετίες είχε εκλείψει από το λεξιλόγιο της κοινωνίας.

Στο παραπάνω βίντεο σε κάποιες σκηνές βρίσκομαι είτε πίσω από την κάμερα είτε δίπλα σε αυτήν. Όλες όμως οι σκηνές, μιλούν μέσα μου και μου υπενθυμίζουν πως χωρίς ανθρώπους σαν κι αυτούς που γνώρισα εκείνες τις ημέρες πιθανώς η κοινωνία μας να βρισκόταν ακόμη στην εποχή της φεουδαρχίας.

Νικόλαος Γρυσπολάκης

ΔΕΝ καταδικάζουμε την βία απ’όπου κι αν προέρχεται

Ο τίτλος του παρόντος είναι εσκεμμένως προκλητικός και αποσκοπεί στην ενεργοποίηση της ενστικτώδους αντίδρασης που έχει ενσταλάξει μέσα μας η εξουσία. Παντού γύρω μου ακούω ανθρώπους να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους επιμένοντας πως το κίνημα διεκδίκησης πραγματικής δημοκρατίας ή το οποιοδήποτε κίνημα, είναι και πρέπει να παραμείνει ειρηνικό. Συμφωνώ απολύτως με την τακτική αυτή όμως πρέπει να γνωρίζουμε να θέτουμε τις δικές μας στρατηγικές και όρια με βάση τις ανθρωπιστικές αξίες κι όχι με βάση τις ανάγκες και τις θεωρήσεις των καταπιεστών μας.

Η φράση “καταδικάζουμε την βία απ’όπου κι αν προέρχεται” έχει γίνει η σταθερή απάντηση της εξουσίας κάθε φορά που αποκαλύπτονται θηριωδίες, βασανισμοί και δολοφονίες από “όργανα της τάξης” (προσφάτως επαναβαπτισμένα σε “προστάτες του πολίτη”). Συχνά βλέπουμε την προσπάθεια των ΜΜΕ, κυβέρνησης και φασιζόντων κοινωνικών κύκλων, να βάλουν τις ζωές των ανθρώπων στο ζύγι· να υποβαθμίσουν δηλαδή τον βασανισμό ή τις δολοφονικές επιθέσεις του κράτους (μέσω της αστυνομίας) προς τους πολίτες και δη τους μετανάστες, σε σχέση με τις επιθέσεις διαδηλωτών ενάντια στα ΜΑΤ για παράδειγμα. Ξέρουμε πολύ καλά πλέον για ποιους κάποιες ζωές αξίζουν περισσότερο από κάποιες άλλες, κι αυτό είναι ένα από τα πρώτα πράγματα που πρέπει να απορρίψουμε· αυτό είναι εξάλλου η ουσία του ανθρωπισμού.

Ο Δυτικός πολιτισμός από τον Διαφωτισμό και μετά, σε όλες του τις νομικές πρακτικές έχει διαβαθμίσει ξεκάθαρα την βία σε διαφορετικά επίπεδα . Το έγκλημα δηλαδή χαρακτηρίζεται ειδεχθές και βαρύτερο όταν αυτό τελείται από άτομο το οποίο έχει ρόλο προστάτη ή μεγαλύτερη εξουσία από το θύμα. Ακόμη περισσότερο, σε όλες τις διακηρύξεις δικαιωμάτων αλλά και στα δεδικασμένα υποθέσεων στον δυτικό κόσμο, ακόμη και η μη τέλεση παράνομης πράξης αλλά η εκμετάλλευση της θέσης ενός ανθρώπου ο οποίος τελεί μια πράξη που κατά τ’άλλα μπορεί νά’ναι καθ’όλα νόμιμη, θεωρείται παράνομη και καταχρηστική.

Γι’αυτόν τον λόγο ο γονέας βιαστής είναι ειδεχθής εγκληματίας. Για τον ίδιο λόγο δάσκαλος ή ο προϊστάμενος εκτελεί σεξουαλική παρενόχληση όταν φλερτάρει με έναν μαθητή του ή έναν υφιστάμενο, ή το αφεντικό θεωρείται πως εκβιάζει ψυχολογικά έναν υπάλληλό του όταν του φωνάζει. Βασισμένος σε αυτή την αρχή θεωρεί ο νόμος τον έχοντα εξουσία διπλά υπεύθυνο για την τέλεση της παράνομης πράξης. Είναι η εκμετάλλευση της θέσης του θύτη και η παράβαση του καθήκοντος που έχει οριστεί να εκτελεί που κάνει την πράξη του ειδεχθή. Και γι’αυτό ακριβώς ο ξυλοδαρμός, η παρενόχληση, η καταστροφή περιουσίας και εν τέλει η δολοφονία ενός ατόμου από έναν αστυνομικό έχουν μεγαλύτερο βάρος ειδέχθότητος (sic) από την τέλεση των ιδίων πράξεων από έναν τυχαίο πολίτη.

Για τον ίδιο ακριβώς λόγο η υπεξαίρεση χρήματος ή η απλή κλοπή είναι κατά πολύ ειδεχθέστερες όταν τελούνται από έναν πολιτικό ο οποίος έχει εκλεγεί ώστε να προασπίζεται το δημόσιο συμφέρον, απ’ότι εάν αυτή τελεσθεί από έναν απλό πολίτη. Γι’αυτό η τιμωρία του Γιάννη Αγιάννη στους Αθλίους θεωρείται πανανθρωπίνως άδικη σε σχέση με την τιμωρία ενός πολιτικού που έχει υπεξαιρέσει οποιοδήποτε ποσό από τα δημόσια ταμία· όχι λόγω του μεγέθους της κλοπής, αλλά λόγω της θέσης την οποία κατείχε ο δράστης κατά την τέλεση της παράνομης πράξης.

Ο νόμος επίσης αναγνωρίζει ελαφρυντικά όπως η τέλεση του εγκλήματος “εν βρασμώ ψυχής”, η “αυτοάμυνα” κτλ. Όλα αυτά η εξουσία, από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο και τα ΜΜΕ μέχρι την αστυνομία την ίδια, έχει βάλει σκοπό να μας κάνει να τα ξεχάσουμε ώστε να θεωρούμε πως η βία είναι το ίδιο καταδικαστέα απ’όπου κι αν προέρχεται· είτε από τον βιαστή, είτε από τον βιαζόμενο. Αυτό είναι απλούστατα μια προσπάθεια ισοπέδωσης και εξίσωσης της βίας του καταπιεστή με την όποια νόμιμη αυτοάμυνα του καταπιεζόμενου.

Γι’αυτό αν και αγωνίζομαι ειρηνικά για έναν δίκαιο κόσμο, ΔΕΝ καταδικάζω την βία απ’όπου κι αν προέρχεται.

Νικόλαος Γρυσπολάκης

Τέλος εποχής..Αρχή νέας

Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες και δυσκολευόμαστε να συνειδητοποιήσουμε τις νέες πραγματικότητες που διαμορφώνονται γύρω μας. Εν μέσω ολικής κρίσης ο πραγματικός εαυτός του καθενός βγαίνει στην επιφάνεια και γίνεται αδύνατον το να μην συνταχθεί κανείς με συγκεκριμένες πολιτικές απόψεις.

Η γγ. του ΚΚΕ δήλωσε σήμερα πως λύση έξω από το ευρώ και επιστροφή στη δραχμή στην παρούσα συνθήκη θα είναι καταστροφή για την Ελλάδα. Αυτό σημαίνει (όπως μου εξήγησαν οι πεφωτισμένοι ινστρούχτορες του κόμματος) ότι ο μεροκαματιάρης θα έχανε τις 3 δραχμές που έχει στην άκρη σε περίπτωση χρεοκοπίας και εξόδου από το € (!!!!!!!!)

Αγαπητοί “σύντροφοι” (αφού μαζί τα φάγαμε, είμαστε πλέον όλοι συν-τροφοί), θα ήθελα να σας πληροφορήσω πως ο μέσος μεροκαματιάρης δεν έχει 3 δραχμές στην άκρη. Πρώτον διότι οι όποιες καταθέσεις του είναι σε €, και δεύτερον διότι το πιο πιθανό είναι νά’χει 3000 € χρέος παρά 3 € καταθέσεις.

Εάν επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα και απεξαρτηθούμε από την κεντρική ΕΤ καθώς κι από το ότι την νομισματική και οικονομική μας πολιτική την καθορίζουν κέντρα εξουσίας που (καθ’ομολογίαν) δεν ασκούν πολιτική με βάση το συμφέρον των πολιτών αλλά του κεφαλαίου, θα έχουμε εμείς την κυριαρχία του και οι καταθέσεις θα αντικατασταθούν από καταθέσεις στο εθνικό νόμισμα που θα δημιουργεί η κεντρική τράπεζα η οποία θα ελέγχεται από τους πολίτες. Ναι, ασφαλώς και τα εισαγόμενα προϊόντα θα ακριβύνουν αλλά προτιμώ την αυτοδιάθεση, την ανεξαρτησία, την δικαιοσύνη και την κοινωνική ισότητα από τα φθηνά αθλητικά παπούτσια, τις φθηνές επίπεδες τηλεοράσεις και τα φθηνά ρούχα που έχουν παραχθεί από σύγχρονους δούλους σε φασιστικά καθεστώτα.

Με την απόρριψη της διαγραφής του χρέους και της εξόδου από το €, το ΚΚΕ υιοθετεί δηλαδή το δόγμα της δημιουργίας χρήματος από τις ιδιωτικές τράπεζες και τα μη αιρετά κέντρα εξουσίας. Έτσι τον οραματίζεται τον σοσιαλισμό και την δημοκρατία η κα. Παπαρήγα;

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ δηλαδή όταν υπερασπιζόταν την έναρξη της επανάστασης έκανε κακό στους μικροκαταθέτες διότι θα έχαναν τις οικονομίες τους. Είμαι βέβαιος πως ο Σπάρτακος είχε μεγάλα διλήμματα όταν ξεκινούσε το κίνημά του διότι κάποιοι από τους δούλους που θα ξεσήκωνε, θα έχαναν την καθημερινή τους σίτιση από τους ιδιοκτήτες τους.

Ευτυχώς που όλοι οι επαναστάτες της ιστορίας δεν σκέφτηκαν ούτε τους μικροκαταθέτες, ούτε τους μικρομεσαίους που θα έχαναν τις δουλειές τους εάν επαναστατούσαν κατά των βιαστών τους και των εξουσιαστών τους.

Η γγ. του ΚΚΕ (κι όχι συλλήβδην όλο το ΚΚΕ) δείχνει τις πραγματικές της προθέσεις χωρίς καμία αιδώ. Μας λέει δηλαδή πως θα πρέπει να περιμένουμε να “ωριμάσουν οι συνθήκες” πριν αλλάξουμε το οικονομικό και πολιτικό σύστημα. Αν δεν είναι ΤΩΡΑ η πλέον κατάλληλη στιγμή αμφισβήτησης του καπιταλισμού και του νομισματικού συστήματος που έχουν επιβάλει δια της βίας σε ολόκληρο τον κόσμο, πότε δηλαδή θά’ναι; Όταν θα ηρεμήσουν τα πράματα και δεν θα διατρέχει πλέον τον κίνδυνο ο μικρομεσαίος να χάσει τα λίγα που του έχουν αφήσει οι πλουτοκράτες;

Τα πράματα λοιπόν ξεκαθαρίζουν σε σημείο που πλέον να μην τίθεται κανένα ειλικρινές δίλημμα. Τα κοινοβουλευτικά κόμματα τρέμουν μπροστά στο ενδεχόμενο γενικευμένης εξέγερσης που θα τα αφήσει απ’έξω και θα ανατρέψει πλήρως το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα που μας έχει επιβληθεί εδώ και αιώνες. Συνειδητοποιεί άραγε κανείς εκεί στην αριστερή πτέρυγα των εδράνων της βουλής πως αυτός είναι ο ΟΡΙΣΜΟΣ του συντηρητισμού;

Δυστυχώς οι μεγάλες ανατροπές της ιστορίας δεν χωράνε δισταγμούς, συντηρητισμούς και φόβους. Εσείς διαλέξατε πλέον με ποιούς θα συνταχθείτε. Δυστυχώς για όλους μας, θα σας βρούμε απένταντί μας.

Νικόλαος Γρυσπολάκης

Μονολογώντας «αγανακτισμένος»…

Mια πολύ ουσιαστική ανάλυση για το κίνημα και τον ρόλο της αριστεράς.

http://merkourakis.blogspot.com/2011/05/blog-post_26.html

Ο κόσμος αμέτρητος, χόρτασε το βλέμμα. Γέμισε το Σύνταγμα πρόσωπα, ξεχείλισαν οι γύρω δρόμοι, τα στενά, η πλατεία Συντάγματος. Βρεθήκαμε αρκετές χιλιάδες εκεί – όχι όλοι, αλλά πολλοί. Η μόλυνση ξεπέρασε γρήγορα τα σύνορα της Ισπανίας, ενώ το διαδίκτυο συνέβαλε καθοριστικά στην οργάνωση της αυθόρμητης συγκέντρωσης. Τα κανάλια σε μια προσπάθεια να πατρονάρουν τις διαδηλώσεις καλούσαν από το πρωί σε πανηγύρι, μόνο που η μαζικότητα ήταν τέτοια, που δεν αφήνει περιθώρια για τηλεοπτική διαχείριση.

Εργαζόμενοι, φοιτητές, συνταξιούχοι, κουρασμένοι και θυμωμένοι με το πολιτικό σύστημα και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, έδωσαν βροντερό παρών σε πολλές πόλεις της χώρας. Λίγες μέρες μετά τα συλλαλητήρια των συνδικάτων, ο κόσμος αυτή τη φορά ήταν πολλαπλάσιος. Το μήνυμα που στάλθηκε είναι διπλό και δεν αφορά μόνο την Κυβέρνηση αλλά και την Αριστερά. Ακριβώς επειδή στα ζερβά της κοινωνίας βρίσκονται οι κοινωνικές δυνάμεις που μπορούν να αποδειχτούν αποτελεσματικές και νικηφόρες, οφείλω να θυμώνω με την Αριστερά. Γιατί παρατηρώ το δισταγμό της να βρεθεί στο πλάι μαζικών αυθόρμητων κινητοποιήσεων, διακρίνω το φόβο της να απευθυνθεί σε μεγάλα ετερογενή ακροατήρια.

Το ΚΚΕ αφού κατήγγειλε το Ισπανικό ΚΚ για τη συμμετοχή του στις αντίστοιχες διαδηλώσεις, απείχε κρατώντας σαφείς αποστάσεις από το γεγονός. Η Αλέκα Παπαρήγα τόνισε πως: «οι αγανακτισμένες συγκεντρώσεις δεν ανησυχούν το σύστημα». Φαντάζομαι πως το σύστημα δεν ξαγρυπνά ανήμερα των συλλαλητηρίων του ΠΑΜΕ. Από την άλλη μεριά, ενθαρρυντικό είναι το γεγονός πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φοβήθηκε να στηρίξει τις αυθόρμητες εκδηλώσεις του κόσμου, έστω και με μια κάποια αμηχανία.

Κενό γράμμα η κριτική περί μη ταξικών χαρακτηριστικών της πορείας. Δεν αφορούν κανέναν οι κατηγορίες για «απολίτικες συμπεριφορές». Η ακροδεξιά φρόντισε να παρεισφρήσει στη διαδήλωση – ευτυχώς απομονώθηκε σύντομα – ακριβώς επειδή αντιλαμβάνεται πως οι μαζικές συνευρέσεις του κόσμου, ιδιαίτερα σε περιόδους δύσκολες, αποτελούν προνομιακό πεδίο «δράσης». Η Αριστερά δεν έχει δικαίωμα να επιτρέψει στην ακροδεξιά να αλωνίζει. Δουλειά της είναι να δώσει πολιτικά χαρακτηριστικά στο αυθόρμητο, να το μετατρέψει σε συνείδηση, όχι να το υποτιμά.

Ήρθε η ώρα να έρθουν στο προσκήνιο μαζικά κινήματα πολιτικής ανυπακοής. Η συνεύρεση των δυνάμεων της Αριστεράς τόσο στους δρόμους, όσο και σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, θα μπορούσε να αναπτύξει δυναμική ικανή να καθορίσει τη πορεία του τόπου. Πολύ φοβάμαι πως ένα τέτοιο ενδεχόμενο απεύχονται όχι μόνο οι δυνάμεις του συστήματος, αλλά πιθανότατα και το μεγαλύτερο κομμάτι της ίδια της Αριστεράς.

Αληθινή Δημοκρατία ΤΩΡΑ

Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν κι εσάς: άνθρωποι που κάθε πρωί πηγαίνουν να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Είμαστε άνθρωποι που εργάζονται σκληρά κάθε ημέρα για να ζήσουν και να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον στους γύρω μας.

Κάποιοι από εμάς είναι προοδευτικοί, κάποιοι άλλοι συντηρητικοί. Μερικοί έχουν «πιστεύω», μερικοί δεν έχουν. Μερικοί έχουν συγκεκριμένη ιδεολογία, και άλλοι είναι απολίτικοι. Ολοι μας όμως είμαστε ανήσυχοι και θυμωμένοι από τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που βλέπουμε γύρω μας. Από τη διαφθορά των πολιτικών, των επιχειρηματιών, των τραπεζιτών… Από το ότι οι απλοί άνθρωποι αισθάνονται αβοήθητοι.

Αυτή η κατάσταση μας πληγώνει όλους καθημερινά. Ομως αν ενωθούμε μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε το χτίσιμο μιας καλύτερης κοινωνίας.

Πιστεύουμε ότι:

-Προτεραιότητα για κάθε προηγμένη κοινωνία πρέπει να είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη, η ελευθερία της συμμετοχής στον πολιτισμό, την οικολογική βιωσιμότητα και την ανάπτυξη, την ευημερία και την ευτυχία των ανθρώπων.

Απλώς ανατριχιαστικό! (via //ΠαραλληλοΓράφος//)

Aναδημοσίευση

Γράφει η Δέσποινα Κουτσούμπα "Τα πράγματα είναι απλά: όταν στο σπίτι σου μπαίνουν κατσαρίδες, δεν τρέχει όλη η οικογένεια να τις κυνηγάει μία μία. Κάνεις απεντόμωση. Το ίδιο και στο κέντρο της Αθήνας. Πρέπει να διώξουμε όλους τους λαθρομετανάστες"… Τάδε έφη η γνωστή ξανθιά κυρία, μέλος της Χρυσής Αυγής, που παρουσιάζεται ως εκπρόσωπος της επιτροπής κατοίκων Αγ. Παντελεήμονα. Σημερινό, από τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της Αθήνας με θέμ … Read More

via //ΠαραλληλοΓράφος//

Λίγο πριν την ανατολή

Επειδή πολύ απαισιοδοξία και μαυρίλα μας περιτριγυρίζει τελευταίως, ας προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα λίγο πιο μακροσκοπικά για να καταλάβουμε τι συμβαίνει στην ανθρωπότητα σήμερα.

Περισσότεροι άνθρωποι ταξιδεύουν σήμερα παρά σε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας. Περισσότεροι και περισσότερο διασκορπισμένοι γεωγραφικώς άνθρωποι επικοινωνούν και ανταλλάσσουν απόψεις, εμπειρίες και πληροφορίες από οποτεδήποτε άλλοτε.

Τα ταξίδια, όχι ο τουρισμός, ούτε οι επισκέψεις· τα ταξίδια, είναι το μεγαλύτερο σχολείο, το άνοιγμα του μυαλού, της ψυχής, των αισθήσεων και του πολιτισμού· και ταξίδια γίνονται με πολλούς τρόπους…είτε μέσω της φυσικής μετακίνησης σε άλλα μέρη, είτε μέσω της ανάγνωσης των εμπειριών και των απόψεων άλλων ανθρώπων, είτε μέσω της επικοινωνίας. Γι’αυτό και είμαι όχι απλώς αισιόδοξος, αλλά πεπεισμένος πως οι επόμενες γενεές θα αλλάξουν τον ρού του κόσμου. Διότι θα ταξιδεύουν όλο και περισσότερο, θα συναναστρέφονται με όλο και περισσότερους ανθρώπους και θα ανταλλάσσουν όλο και περισσότερες ιδέες. Θα συνειδητοποιήσουν πως δεν είναι ούτε το κέντρο του κόσμου, αλλά ούτε και οι απόκληροι όπως τους έχουν πείσει. Θα δουν πως κι άλλοι άνθρωποι σκέπτονται, φοβούνται κι ελπίζουν τα ίδια πράγματα, άνθρωποι που φαινομενικά δεν έχουν καμία σχέση μαζί τους αλλά στην ουσία μοιράζονται τα ίδια όνειρα και οράματα. Τα σύνορα πλέον δεν θά’χουν κανένα νόημα και ρόλο.

Η συντήρηση και οι παλαιές δυνάμεις αυτό ακριβώς πολεμάνε αυτή την στιγμή. Προσπαθούν να διατηρήσουν την εξουσία τους, την καθεστηκυία τάξη, την απομόνωση, τον φόβο, την άγνοια και την απαισιοδοξία.

Πλέον όμως κάθε στιγμή εκατομμύρια νέοι κυρίως άνθρωποι ανακαλύπτουν πως δεν είναι όσο μόνοι νόμιζαν. Πως η μιζέρια και ο φόβος δεν είναι ο κανόνας, πως μπορούν να βρουν περισσότερα κοινά στοιχεία με κάποιον που ζει στην άλλη άκρη του κόσμου κι έχει μεγαλώσει σε ένα πολύ διαφορετικό περιβάλλον παρά με κάποιον ομόγλωσσό τους ή ομόθρησκό τους. Αυτό που βλέπουμε είναι απλώς η απέλπιδα προσπάθεια του παλιού να κρατηθεί στην ζωή, ενάντια στους νόμους της φύσης και της εξέλιξης. Ναι, καθώς πεθαίνει το παλιό θα προσπαθήσει να πάρει μαζί του όσο το δυνατόν περισσότερους. Όμως δική μας υποχρέωση είναι να σχεδιάσουμε το αύριο, να μην το αφήσουμε να έρθει αιφνιδιαστικά και μας βρει απροετοίμαστους.

Πολλοί βρίσκονται σε απόγνωση και βλέπουν να βυθίζεται ο κόσμος όλος στο χάος. Όμως όπως είπε ο Ναζίμ Χικμέτ, το σκότος φαντάζει βαθύτερο τις στιγμές πριν την ανατολή του ηλίου.

Νικόλαος Γρυσπολάκης

Εχθές οι προδότες κομμουνιστές, σήμερα οι απολίτιστοι μετανάστες, αύριο οι βρωμιάρηδες εγκληματίες φτωχοί

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα, κάποιες σκέψεις μου με βάση τις εμπειρίες μου σε άλλες χώρες που έζησαν την λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού.

Είναι εκπληκτικό πως τα λόγια που ακούω από φασίστες και ΜΜΕ, μέχρι μετριοπαθείς ανθρώπους και ακόμη κι αρκετούς αριστερούς είναι ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια που έχω ακούσει σε μεγαλουπόλεις της Λατινικής Αμερικής. Σε χώρες όπου το ΔΝΤ πέρασε και άφησε πίσω του αυτό ακριβώς που θα αφήσει και στην Ελλάδα.

Σε πόλεις λοιπόν όπως η Λίμα, η Μπογκοτά, το Μπουένος Άιρες, το Μεξικό, επίσης δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις έξω από το σπίτι σου. Επίσης σε σκοτώνουν όχι για μια κάμερα αλλά για ένα ζευγάρι παπούτσια. Επίσης υπάρχουν τεράστιες περιοχές στις πόλεις μέσα όπου κανείς δεν τολμάει να πατήσει ποτέ…κι όταν λέμε κανείς εννοούμε κανείς από τους “φυσιολογικούς” ανθρώπους…αυτούς τους νοικοκυραίους, που κοιτάζουν μόνον την δουλειά τους, τους “φιλήσυχους” ανθρώπους της μεσαίας και ανώτερης τάξης. Όπου κι αν πήγα, σχεδόν κανείς δεν έχει επισκεφθεί αυτές τις περιοχές διότι “ξέρουν ότι θα τους σκοτώσουν”. Σε αυτές τις γειτονιές ζούν “βάρβαροι άνθρωποι” που δολοφονούν για το τίποτα, πού’ναι “βρώμικοι”, που “δεν έχουν πολιτισμό”….