Γιατί τελικά ανεβαίνει ο Λά.Ο.Σ;

Η άνοδος της ακροδεξιάς είναι φαινόμενο υπαρκτό, δεν είναι όμως φαινόμενο αυτονόητο ούτε νομοτελειακό: συμβαίνει γιατί υπάρχουν πολιτικές και κοινωνικές προϋποθέσεις, για τις οποίες οι κυρίαρχες δυνάμεις δεν μιλούν και τις οποίες τα κυρίαρχα ΜΜΕ (που παίζουν το χαρτί της ακροδεξιάς) δεν αφιερώνουν χώρο και χρόνο για να αναλύσουν.

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Παρά την αμφιθυμία που –εύλογα- δημιουργεί μια συζήτηση περί δημοσκοπήσεων (κι αυτό διότι, ανεξαρτήτως προθέσεων, παρακολουθεί την πλήρη μετατροπή της πολιτικής σε μιντιακό θέαμα), έχει ενδιαφέρον να δει κανείς πώς αντιμετωπίστηκε το πρωτόγνωρο 9% που δίνει στον Λά.Ο.Σ η έρευνα της Public Issue –και, στη συνέχεια, να προτείνει μια ερμηνεία γι’αυτό.

Μια πρώτη αντίδραση, εξ αριστερών προερχόμενη, είναι η αμφισβήτηση της αξιοπιστίας της έρευνας και η εστίαση στις πολιτικές της χρήσεις. Το επιχείρημα λέει ότι η Public Issue είναι η μόνη που δίνει στον Λά.Ο.Σ ένα τόσο υψηλό ποσοστό (γιατί λοιπόν να είναι αυτή η ακριβής και οι άλλες οι αναξιόπιστες;), είναι δε κραυγαλέο –συνεχίζει το επιχείρημα- ότι στην ίδια έρευνα το ΚΚΕ εμφανίζει μια εξίσου σημαντική άνοδο, αλλά κανείς δεν θεωρεί σκόπιμο να ασχοληθεί με αυτήν. Εύλογες οι αντιρρήσεις. Τι γίνεται όμως αν η έρευνα είναι όντως αξιόπιστη;

Η δεύτερη αντίδραση, η «στωική», αντιμετωπίζει το εύρημα ως αναμενόμενο και επιχειρεί να ερμηνεύσει την άνοδο της ακροδεξιάς με «ψυχολογικούς» όρους ή/και με λήψη του ζητουμένου. Οι Έλληνες –λέει περίπου- «επιθυμούν» πλέον την ακροδεξιά και «ρέπουν» σε ακραίες συμπεριφορές, που είτε δεν τις θεωρούν ακραίες είτε δεν έχουν κανέναν ηθικό ενδοιασμό ως προς την ίδια την ακρότητα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Όταν δίνεται απάντηση, αυτή αφορά γενικόλογα και μηχανιστικά την «κρίση».

Υπάρχει και μια τελευταία αντίδραση – οι διθύραμβοι και τα εύσημα στον πρόεδρο του κόμματος, που, όντας «ικανός», «υπεύθυνος», «άμεσος», «σατανικός» κλπ, κατάφερε να απογειώσει ένα ακροδεξιό κόμμα σε ύψη αδιανόητα για τα πολιτικά ήθη απ’το 1974 μέχρι σήμερα. Εδώ διαπρέπει ο διευθυντής της «φιλελεύθερης» Καθημερινής, που παρά τις στυλιστικές διαφορές του με τον Καρατζαφέρη, του πλέκει το εγκώμιο γιατί καταλαβαίνει ότι οι καιροί μια τέτοια στάση ανταμείβουν, σαν και τη δική του. Ο ίδιος βεβαίως δεν μπαίνει στον κόπο να μας εξηγήσει γιατί κανένα κόμμα δεν «κατάφερε» μέχρι σήμερα να μπει εμπόδιο στο χαρισματικό ηγέτη. Διότι, τι να κάνουμε, ο πολιτικός ανταγωνισμός δεν είναι παράσταση για έναν ρόλο –και δη με πρωταγωνιστή έναν πρώην διαφημιστή.

Η άνοδος της ακροδεξιάς είναι φαινόμενο υπαρκτό, δεν είναι όμως φαινόμενο αυτονόητο ούτε νομοτελειακό: συμβαίνει γιατί υπάρχουν πολιτικές και κοινωνικές προϋποθέσεις, για τις οποίες οι κυρίαρχες δυνάμεις δεν μιλούν και τα κυρίαρχα ΜΜΕ (που παίζουν το χαρτί της ακροδεξιάς) δεν αφιερώνουν χώρο και χρόνο για να αναλύσουν. Αν αυτοί μιλούσαν για ακροδεξιά, θα έπρεπε να αναφερθούν στη χρησιμότητά της (τότε διότι εξυπηρετούσε το ΠΑΣΟΚ και την κατά Λούλη «τριγωνοποίηση», σήμερα γιατί εξυπηρετεί το Μνημόνιο και τη συναίνεση περί αυτό), θα έπρεπε να εξηγήσουν γιατί όλες οι τηλεοπτικές ζώνες (Αυτιάς, Τατιάνα, δελτία και Θέμος) έχουν καταληφθεί από τον ΛΑ.Ο.Σ, θα έπρεπε να μιλήσουν για τον εξτρεμισμό του κέντρου –αυτόν που συνοψίζει ο τραμπουκισμός του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και οι ρατσιστικές εξάρσεις των υπουργών του Μνημονίου. Θα έπρεπε να μιλήσουν για μηχανισμούς που εκκολάπτουν, ανέχονται και εξοικειώνουν την κοινωνία με την ακροδεξιά και τη «Νέα Ειλικρίνεια» -τον πρωτότυπο δηλαδή τρόπο της τελευταίας να λέει κοινότοπα ψέματα, κατασκευάζοντας τη συναίνεση των φτωχών στην πιο αδυσώπητη ατζέντα των πλουσίων.

Αν όμως όλοι αυτοί μιλούσαν για ακροδεξιά, αν και τα 4 αναγνωριστικά της ακροδεξιάς (εθνικισμός, ρατσισμός, ισχυρό κράτος και αντι-δημοκραία) δεν συναντιούνταν σε διάφορες εκδοχές στο μείζον τμήμα του πολιτικού φάσματος, ίσως σήμερα να μην ήμασταν εκεί που δείχνει η έρευνα της Public Issue ότι είμαστε…

Πηγή : RedNoteBook