Εξι χρόνια μετά την τρομολαγνεία περί 17 Νοέμβρη

Εξι χρόνια μετά το τρομολαγνικό σήριαλ της εξάρθρωσης της Ε.Ο. 17 Νοέμβρη και οι κοινωνικές επιπτώσεις είναι κάτι παραπάνω από αισθητές.

Οι οικονομικές αναλύσεις που συναντάμε στις προκυρήξεις της αναδεικνύονται οι πλέον επίκαιρες 20 χρόνια μετά κι αφού τα φερόμενα ως μέλη της βρίσκονται στη φυλακή.

Εδώ θεωρώ απαραίτητο να ξεκαθαρίσω τη διαφορά ανάμεσα στην ανάλυση και στο πρόταγμα. Οσο εύστοχες κι αν βρίσκω της αναλύσεις την εν λόγω οργάνωσης, διαφωνώ με τα προτάγματα και την πρακτική της. Οχι, δε με έπιασε η ευαισθησία για τα “αθώα θύματα”, τα λαμόγια και τους βασανιστές που εκτελέστηκαν από τα όπλα της 17 Νοέμβρη.  Η ιστορία έδειξε ότι καμιά φορά τόσο οι σφαίρες όσο και οι κρεμάλες μπορούν να σώσουν ζωές, υπερπολλαπλάσιες από αυτές που παίρνουν.  Ομως η δικαιοσύνη σε μια κοινωνία που ορίζεται από τα μέλη της δεν μπορεί παρά να αποδίδεται με απόφαση των ίδιων των μελών και όχι από αυτόκλητους σωτήρες, όσο αγαθές κι αν αποδεικνύονται οι προθέσεις τους.

Δε θα ήθελα λοιπόν μια νέα επαναστατική οργάνωση στα χνάρια της 17 Νοέμβρη για να σώσει τη χρεωκοπημένη κοινωνία μας.  “Η απελευθέρωση των εργατών είναι έργο των ίδιων” όπως έλεγε το καταστατικό της Πρώτης Εργατικής Διεθνούς, κι αυτή την άποψη εξακολουθώ να υποστηρίζω.

Ζώντας όμως στις συνθήκες μιας “κρίσης” όπου “όλα επιτρέπονται”, όπου οι εργατικές κατακτήσεις, το αυτονόητο δικαίωμα στη ζωή πάνε περίπατο για κάποιο “εθνικό συμφέρον”, οι αναλύσεις της 17 Νοέμβρη έρχονται ξανά στην επιφάνεια.

Πέμπτη απεργία: Προπύλαια, Μουσείο, Ομόνοια ή Κλαυθμώνος;

Αντί να ενώνεται διασπάται το “εργατικό κίνημα”;

Κάποτε έπαιζε το διασπαστικό ΠΑΜΕ κι έκανε τις δικές του συγκεντρώσεις Ομόνοια, Σύνταγμα. Τώρα έχουμε τέσερεις διαφορετικές απεργιακές συγκεντρώσεις για το ασφαλιστικό:
Του ΠΑΜΕ Ομόνοια.
Της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στην πλατεία Κλαυθμώνος.
Του Συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων στα Προπύλαια.
Συλλογικοτήτων που καλούν στο μουσείο.
Κι ωραία όσοι ΚΚΕδες, ΠΑΣΟΚτζήδες, αριστεροί κι αναρχικοί κατεβαίνουν στην πορεία. Εκείνοι ξέρουν που να πάνε ανάλογα με την πολιτική τους αντίληψη. Ολος ο άλλος κόσμος;