Οι Αχρηστοι (ή γιατί οι φιλελεύθεροι είναι πιο επικίνδυνοι από τους νεοναζί)

Οι αξίες στη ζωή μας καθορίζουν το μέτρο που η κοινωνία μας σήμερα μετρά την επιτυχία ανθρώπων. Ασχετα από τις επιθυμίες δογμάτων θρησκειών, πολιτικών θεωριών και φιλοσοφιών το μέτρο της επιτυχίας θα είναι πάντα αγοράιο, της πιάτσας δηλαδη. Θα περνάει σε εμάς απο το θαυμασμό η την απορριψη μιας παρέας, απο την επιδοκιμασία η αδιαφορία του προισταμένου στη δουλιά, η του αφεντικού όποτε έχουμε τη πολυτέλεια να τον βλέπουμε παρόντα η παρούσα στη δουλιά

.

Πρόταση για έξοδο από την ακυβερνησία

Κατ’αρχάς να διευκρινήσω οτι εμένα και καποιους/ές αλλους/ες μας αρέσει η ακυβερνησία γιατι ξέρουμε οτι ειναι η μονη κατάσταση στην οποία δεν μπορουνε να πάρουνε αλλα μετρα και στην οποία πληρωνόμαστε απο τον προυπολογισμό οσοι ειναι δημοσιοι και απο τα “μαζεμένα” οσοι ειναι στον ιδιωτικό ενω δεν εχει δικαίωμα κανεις να εκταμιευση δοσεις πληρωμών στους δανειστές χωρις να είναι κυβέρνηση. Επίσης γιατι ελπιζουμε με την παράταση της ακυβερνησίας να καταλάβουν κι αλλοι/ες οτι ανθρωποι λογικοι πολιτισμένοι με αυτοσεβασμο και αυτοπειθαρχία ποτε δεν χρειάστηκαν κυβέρνηση πιο πολυ απ’οσο χρειάζονται το λουτρινο σκυλάκι που κουνάει το κεφαλάκι διπλα στο τιμονι οταν οδηγάνε.

Η Λιβανοποίηση της Συριακής κρίσης

Στις 15 Μαρτη 2011 στην πολη Ντεράα έγινε μια διαδήλωση κατά του καθεστώτος. Στην διάρκεια της διαδήλωσης κάποιοι μαθητές συνελήφθησαν καθώς γράφαν συνθήματα στους τοίχους. Τα παιδιά βασανίστηκαν , τρία απο αυτά πέθαναν, και η τύχη των υπολοίπων δεν ήταν γνωστή στους γονείς και συγγενείς τους οταν απελπισμένοι πήγαν στον κυβερνήτη να ρωτήσουνε. Ο κυβερνήτης τους απάντησε αλαζονικά «Θέλετε τα παιδιά σας? Ξέρετε πως να κάνετε άλλα παιδιά κι αν δεν ξερετε φέρτε μας τις γυναίκες σας να τους δείξουμε». Αυτό ήταν! Αμέσως ξεσπασαν ταραχές σε ολη τη πόλη, επιθέσεις σε κυβερνητικά κτήρια  αστυνομίας στρατου υπαλληλων και σύντομα οι διαμαρτυρίες επεκτάθηκαν στο Χομς και στο Ιντλιμπ . Ο συνολικός απολογισμός της πρώτης εξέγερσης ήταν 100 νεκροί και από τις δύο πλευρές. Ο πρόεδρος Μπασίρ Ασσαντ πήγε σε 3 μέρες στην Ντεράα και αφού απέλυσε τον κυβερνήτη υποσχέθηκε μεταρρυθμίσεις αλλά ήταν πιά αργά.

ΛΙΒΑΝΟΣ-Το κοντό φυτίλι της Μ.Ανατολής

«Την ώρα της μάχης, ενας δρούζος έπιασε ένα χριστιανό. Πάλευαν και αντιστεκόταν ο ένας στον άλλον μέχρι που εφτασαν στην άκρη της προκυμαίας απ’όπου έπεσαν μέσα στο νερό συνεχίζοντας να γρονθοκοπούν ο ένας τον άλλον. Ενα κύμα ξεδιπλώθηκε και τους τράβηξε στην ανοικτή θάλασσα οπου τους κατάπιε η πλημύρριδα. Το επόμενο πρωί βρέθηκαν τα πτώματά τους σφιχταγκαλιασμένα και τα τα χέρια τους σφιχτοδεμένα…» (Απόσπασμα απο τα «Χρονικά των εχθρικών αδελφών» του Αβικάριου)

Συναψεις

Ηρθα γιά ένα παγωτό κι έγινα εξέγερση, σαν το πέταγμα της πεταλούδας

σινικο φαινόμενο, που προκαλεί τριγμό σεισμό στην αλλη ακρη τειχους

συγχρονισμένο βήμα στρατιωτων στις γεφυρες του μισους

γκρεμίζει αριστουργήματα μηχανικης ,

μαστορων εξισωσεις την συνδεση του ασχετου δεν θα μπορεις να νιωσεις

Μοναχα ενα βήμα ακομη ολοι μαζι να ριξουμε τη γέφυρα και μας πάνω σ’αυτην

καμμια φαινομενη διαθεση δεν ειχα, ηρθα για ενα παγωτο με φιλο μου στενο

κι αν διάλεξα το μερος δε σημαίνει πως τέλεια ατζέντα ειχα φτιαγμένη

μεσα στων ομοιων μου τα στέκια εκεί που η βια συναντά την ιστορία

και λευτεριας αρώματα ροκ φτιαχνουν συγχορδια

Δεν ηξερα επανάσταση πως και γιατι ν’αρχισω

μα ενα γελιο μια βοη και μιας φιάλης ηχος

φάνηκαν πλεον προκλητικα

δεν μ’αφησαν να ζησω

και βαση δωσαν σοβαρη

σε λιγοστα μυαλα μες σε στολη κλεισμένα

λιποψυχες καρδιες μισθος στερησεων

καθηκοντα ανυπαρκτα κι ωράρια ανιας

και ματια που αντικρυζαν τη χλεύη κοινωνίας

Ηρθα για ενα παγωτο δεν ειμαι διαβασμένος

Μαρξ Λενιν Τροτσκυ και Προυντον

νοηματα αποστηθιση και μενος

δεν ειχα υπερασπισης , μητε ιδεας σθενος

να διαλεχθω υλιστικα σε συνελευσεων

μερη σε φορα μπλογκ κι ιστιοτοπους

με θερμη παθιασμενος

Σαν μια παρέα απο πνευστα σε Mails Davis

προβα κατ’απ τα τειχη Ιεριχους

καπνοι αλκοολ με σοδα

συντονισμός αρμονικος

πεφτανε τα τειχη απο μια διαθεση

ψυχής να φυγει απ’το πλανήτη

Το παγωτο μου ελιωσε βενζινα πια μυριζει

και μια ταξη εμπορικη και μια αγορα γκρεμιζει

η βια της καταστολης διαβητη εχει παθει

συγκοινωνουντα αγγεια λιπαρων κι υδατανθράκων μορια

απ’το κορμι που αιμορραγει

περνα στου κρατους τα ορια

Μια πολη αναποδα φωτια κι εξεγερση μυριζει

Μια χωρα αναποδα παντου τους νεους θυμος γεμιζει

και λεξεις γκραφιτι συνθηματα και οργη μια νεα τεχνη ανθιζει

Αναλυση και λεξεις περιττες πως να εκφρασουν ταχα

οτι ενα παγωτο αρκει να βγεις απο τη φακα

Αλλο ενα “παιδαριωδες” κειμενο για την 6η Δεκέμβρη

Είμαι το νόημα…

Με ψαχνεις, με αναλύεις, με γιορτάζεις, με διεκδικείς ,θέλεις να μ’εχεις

ακου ομως την ιστορία μου και ισως καταλάβεις

βγήκα απ΄την ανάγκη

ειμαι ο τελευταίος σπασμός του πνιγμένου, η κραυγή της γυναίκας που σπάει τα δεσμά της.

το παιδί που βγαίνει απ, τη μητρα, ο εργάτης που στέκεται στα πόδια του κι’ανάγκη δεν σε εχει πια

Οι δύο όψεις του νομίσματος:εθνικά υπερφίαλοι-κοινωνικά ηττημένοι

Αναδημοσίευση απο τον ιστιότοπο της Βαβυλωνίας ενός αρθρου του Α.Αργύρη (http://www.babylonia.gr/news/topika-nea/koinonika-kinimata/oi-dyo-opseis-tou-nomismatos-ethnika-yperfialoi-%E2%80%93-koinonika-ittimenoi.html)

Με αφορμή την κρίση, την κυβέρνηση συνεργασίας, την εθνική υπερηφάνεια ας ξαναθυμηθούμε πως φτάσαμε ως εδώ, μια ψυχοκοινωνική προσέγγιση.

Είναι βαριά- βαριά ή ήττα σου τσολιά…

Την τελευταία δεκαετία γίναμε ολοένα και περισσότερο μάρτυρες μιας σειράς γεγονότων, τα οποία μέσα από την ασημαντότητα τους, ανέβασαν ψηλότερα τον πήχη του υπερφίαλου εθνικοπατριωτικού μεγαλείου. Οι «εθνικές» πρωτιές της Ελλαδίτσας, που ξαφνικά την μεταμόρφωσαν ως «Ελλαδάρα», σε πάσης φύσεως αθλητικούς αγώνες ή μουσικούς διαγωνισμούς, ήταν πλέον η μόνη περίπτωση ανάδειξης του εθνικού μεγαλείου. Ενώ την ίδια στιγμή, η κοινωνία, ηττήθηκε σε πολιτικό, οικονομικό και ανθρώπινο επίπεδο.

Φτάνει πιά !

Στην εποχή μας κυκλοφοράνε πολλές “νέες ιδέες” που πλασάρονται σαν “προοδευτικές” ενω είναι τρέντυ επανεφευρέσεις του τροχού και πισωγυρίζουν, μπερδεύοντας μυαλά και συνειδήσεις, τις γενικευμένες πλέον αντιδράσεις του κόσμου σε ενα σύστημα που έδειξε οτι ποτέ δεν ήταν καλύτερο απο αυτό που αποκαλύπτει σήμερα.

AΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ

της Ουέντι Μπράουν1
μετάφραση Άκης Γαβριηλίδης

Σε κάθε εποχή πρέπει να επιδιώκεται η εκ νέου απόσπαση της παράδοσης από τον κονφορμισμό, που είναι έτοιμος να την καταδυναστεύσει. […] Το χάρισμα να αναζωπυρώνει τη σπίθα της ελπίδας στο παρελθόν έχει εκείνος μόνο ο ιστορικός, που έχει την πεποίθηση, ότι και οι νεκροί ακόμα δεν θα είναι ασφαλείς από τον εχθρό, στην περίπτωση που θα νικήσει.

Βάλτερ Μπένγιαμιν, «Θέσεις για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας»2

Η ελπίδα που πουλά ο καπιταλισμός: η μιζέρια των άλλων

Πριν από μερικές μέρες έδωσε συνέντευξη τύπου η Κριστιν Λαγκάρντ η νέα διευθυντρια του ΔΝΤ η αλλιώς της παγκοσμιας καπιταλιστικής οικονομικής ηγεσίας. Την συνέντευξη έπρεπε να την δώσει καθώς στις παγκοσμιες αγορες οι μετοχες κατρακυλούσαν απο 3% ως 5%, οι ασφάλειες ανακοινωναν ζημιες μερικών δισεκατομμυριων ευρω, μεγάλες εταιρείες αποσυραν εκατοντάδες εκατομμυρια καταθέσεων απο επισφαλεις τράπεζες και η ανακοινωση του Αμερικανικου Ελλειματος σε συνδυασμό με την επαπειλουμενη Ελληνικη Χρεωκοπία στειλαν και σπειραν πανικό στους παγκόσμιους “επενδυτες”.

Ανακοίνωση του Δίκτυου Σπάρτακος

Καθημερινά αυξάνονται τα σενάρια περί επίσημης πτώχευσης του ελληνικού κράτους που συντελούν αφενός μεν στην προετοιμασία της κοινής γνώμης, αφετέρου στην τρομοκράτηση του κόσμου της εργασίας ώστε να επιβληθούν τα ατελείωτα βάρβαρα μέτρα που δημιουργούν εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα.

Το Σχολείο σαν κόμικ

Πριν πολλά χρόνια στο Γυμνάσιο υπήρχε μια αίθουσα πειραμάτων. Πρωτάκια περνάγαμε με δέος και βλέπαμε τους δοκιμαστικούς σωλήνες τις προχοίδες τις φιάλες ανάδευσης τα τρυβλία Petri και τα “ματια”, τους βραστήρες. Πλάθαμε με το μυαλό μας φοβερά πειράματα και σκεφτόμασταν με δέος και θαυμασμό τι ωραία αλλά και τι δύσκολα πράγματα θα μας μάθαιναν αργότερα στη τετάρτη στη πέμπτη και στην εκτη γυμνασίου. Μια μέρα, ειμασταν ηδη Δευτέρα σε κάποια ανιαρή ώρα θεωρητικου μπλα-μπλα μαθηματος συγκλονίστηκε το σχολείο απο μια έκρηξη.

Οι χαμηλοί άνθρωποι

Ζω και δουλεύω σε μια μικρή παραλιακή πόλη. Μιά πόλη της Μ.Ανατολής σε ένα κράτος με ανθηρο, αγριο καπιταλισμό. Μια πόλη με μουσουλμάνους και λιγους χριστιανούς. Η περιοχή είναι αγροτικη μικροαστικη, δεν θα δει εδώ κανείς μεγαλοαστούς. Αυτοί είναι στο βορρά, πιο πάνω. Μ’αρέσει το ψάρι και τα απογεύματα πάω στη παλιά πολη στο καστρο στις ψαροταβέρνες της μικρής χριστιανικής κοινότητας. Εδώ μαζεύεται όλη η πόλη γιατι η Τύρος είναι ονομαστή για τα ψάρια της.

“Δεκάρικος” επικήδειος για το άσυλο

Με την συναίνεση συγγενών πρώτου βαθμού(ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) αποσυνδέθηκε απο τη συσκευή οξυγονου που κρατούσε ζωντανες τις βασικές του λειτουργίες το Πανεπιστημιακό Ασυλο και ανακοινώθηκε και τυπικά ο θάνατος του τις πρώτες πρωινες ώρες. Οι εγκεφαλικές του λειτουργίες ειχαν υποστεί βλάβη για πρώτη φορά το 1981 και ανήκεστο βλάβη στα γεγονότα μετά τον θανατο του Καλτεζα το 1985 οταν ο Αντρέας διέταξε τα ΜΑΤ να μπουν στο Χημείο.

Μαύρο φίδι (ένα άρθρο του Νάσου Γκολέμη)

Τι απουσιάζει από τη διαχείριση της κρίσης που πλήττει τη χώρα; Αυτό που στην ουσία ενοχλεί το στενό πυρήνα κεφαλαίου-εξουσίας: η παραδοχή ότι η κρίση δεν είναι λογιστική, αλλά βαθιά συστημική.

Επισημάνσεις πριν το τριήμερο της άμεσης δημοκρατίας (του Θάνου Γεωργιλά)

Το ρήγμα είναι γεγονός
Η 29η Ιουνίου του 2011είναι η ημερομηνία όπου διέρρηξε οριστικά την συναίνεση της κυριαρχίας με την κοινωνία. Η αυθόρμητη κάθοδος του κόσμου στις πλατείες όλης της χώρας μετέτρεψε πολύ γρήγορα την κρίση από οικονομική και πολιτική σε πολιτειακή. Το αντιπροσωπευτικό σύστημα ως μία ολότητα κοινωνικής οργάνωσης δέχτηκε ένα καίριο πλήγμα. Το ρήγμα είναι γεγονός και αυτό το ρήγμα είχε δύο μεγάλους αποδέκτες. Τα πολιτικά κόμματα και τα συνδικαλιστικά τους παραρτήματα στο σύνολο τους.
Το γεγονός των πλατειών, ( αυθόρμητο αλλά όχι και απρόσμενο), εμφανίστηκε στο προσκήνιο έχοντας ήδη υφάνει τα χαρακτηριστικά του από τα παλαιότερα έτη. Μία σαφής αντικρατική, ακηδεμόνευτη και αυτοοργανωμένη συγκρότηση του κοινωνικού είχε κιόλας αρχίσει να διαφαίνεται από το καλοκαιρι του 2007 για το ολοκαύτωμα των δασών της Πελοποννήσου. Με αυτά τα χαρακτηριστικά όρθωσε το Δεκέμβριο του 2008 την οργή της απέναντι σε μια εξουσία που δολοφονεί την ζωή και γέμισε τις πλατείες του καλοκαιριού του 2011 με κόσμο απαιτώντας ισότητα, αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια.
Μέσα στις πλατείες αναδύθηκαν προβληματισμοί που αφορούν μια άλλη μορφή πολιτείας συμβατή με την άμεση δημοκρατία, μια άλλη μορφή οικονομίας χωρίς συσσώρευση και ανάπτυξη και μια άλλη έννοια του δημόσιου αγαθού και του δημοσίου χώρου ως κοινότητα. Διαφάνηκε όμως και το έλλειμμα να βρεθεί ένας συνεκτικός τρόπος έκφρασης όλων των πλατειών της χώρας που να καταθέτει ένα κοινό πρόγραμμα υλοποίησης αυτών των προβληματισμών:
-Πως μπορούμε να βάλουμε φρένο στην λαίλαπα της οικονομικής κυριαρχίας της εξουσίας επάνω στην κοινωνία και στην διάλυση κάθε κοινωνικού στηρίγματος που απέμεινε;
-Πως μπορούμε να ανακόψουμε την πολιτική της κυριαρχίας όταν αυτή βασίζετε επάνω στη βία και αντλεί την “νομιμότητα” της μέσω της βίας που δημιουργεί;
-Πως μπορούμε να διαγράψουμε τους όρους εκείνους που θα αντικαταστήσουν αυτό που είναι ήδη χρεοκοπημένο και στη θέση του να θεσμοθετήσουμε την πραγματική δημοκρατία;
Για όλα αυτά στις πλατείες εκφράστηκε μόνο ένας ψίθυρος και όχι μια ολοκληρωμένη απάντηση.
Αυτός ο ψίθυρος όμως ήχησε στον καθαρό αέρα της πραγματικής δημοκρατίας των πλατειών και συνεχίζει να μας παροτρύνει να τον μετατρέψουμε σε λόγο και βίωμα.

Συνάντηση άμεσης δημοκρατίας 2011
Ενόψει της ΔΕΘ 2011 καλούμαστε να υπερβούμε την μορφή της διαμαρτυρίας που εξακολουθεί να περικλείει μέσα της την σχέση εξάρτησης πατρωνίας με την κυριαρχία και να περάσουμε στο στάδιο της δημιουργίας για μια αυτεξούσια κοινωνία. Το πέρασμα από το αφηρημένο σύνθημα στη συγκεκριμένη πρόταση προϋποθέτει διαβούλευση με όρους άμεσης δημοκρατίας. Αυτός είναι και ο πυρήνας που συγκροτεί το φετινό κάλεσμα για την «Συνάντηση άμεσης δημοκρατίας 2011». Μια διαρκής συνέλευση όπου θα τεθούν τα προβλήματα και οι προτάσεις από όλους τους εμπλεκόμενους σε μια οριζόντια διαβούλευση. Μια διαρκής συνέλευση με τη δομή των μικρών τραπεζιών συζήτησης όπου θα καταθέτουν τις προτάσεις τους σε μία κοινή στο τέλος της επόμενης ημέρας.
Κάθε μέρα θα γίνονται 3 ξεχωριστά τραπέζια συνελεύσεων που θα επεξεργάζονται παράλληλα προτάσεις και θεματικές. Σε κάθε κουβέντα θα ορίζετε από τους παρευρισκομένους (ή θα έχει ήδη προταθεί από πριν) ομάδα συντονιστή, βοηθού και γραμματεία πρακτικών συνέλευσης. Θα καταγράφονται οι προτάσεις, οι προβληματισμοί και οι αποφάσεις, όπου αυτές είναι εφικτό να υπάρχουν, ώστε να δημοσιοποιούνται, με σκοπό να ανακοινώνονται στην κύρια συνέλευση που θα ακολουθεί το ίδιο ή το επόμενο βράδυ. Η τριήμερη συνάντηση γίνεται ώστε να απαντήσει σε προβλήματα που βρίσκονται μπροστά μας και να προτείνει τρόπους επίλυσης που να περιέχουν την φιλοσοφία της άμεσης δημοκρατίας.
Η παρουσία του Ράδιο “Ένταση” 100,1 FM www.entasifm.org & της Ομάδας Τεχνικής Υποστήριξης της Πλ.Συντάγματος θα συμβάλει σε ζητήματα τεχνικής υποστήριξης & στη μέγιστη δυνατή ενημέρωση όλων των συμμετεχόντων αλλά και όλης της χώρας για τις διαβουλεύσεις του τριήμερου άμεσης δημοκρατίας.
Οι καλεσμένοι από το εξωτερικό αλλά και από την χώρα θα έχουν συμβουλευτικό χαρακτήρα στην παρουσία τους και θα συμμετέχουν στα τραπέζια των συζητήσεων και στις μεγάλες συνελεύσεις με ολιγόλεπτες εισηγήσεις. H παρουσία επίσης συλλογικοτήτων, παραγωγών, ελεύθερων κέντρων, κοινοτήτων, επιτροπών από όλη τη χώρα θα διευρύνει οριζόντια τις αποφάσεις και τις προοπτικές των προτάσεων μας.
Οι θεματικές διαβούλευσης θα επικεντρωθούν γύρω από τα εξής ζητήματα:
Στο επίκεντρο των ιδιωτικοποιήσεων βρίσκετε η προσπάθεια πώλησης, από την κυβέρνηση σε ιδιώτες, του management της ΕΥΑΘ (εταιρία ύδρευσης). Στο τριήμερο θα φιλοξενούμετρεις καλεσμένους από μέρη της γης όπου έχουν ήδη δώσει σημαντικούς αγώνες για το νερό. Στην Κοτσαμπαμπα, Βολιβία, την Ουαχακα Μεξικό, και το Βερολίνο. Εμπνευσμένη από αυτούς τους αγώνες, έχει ξεκινήσει μια πρωτοβουλία από εργαζόμενους και χρήστες του δικτύου της ΕΥΑΘ για πρόταση εξαγοράς της ΕΥΑΘ από τους πολίτες μέσω μιας εταιρίας λαϊκής βάσης ή ένωσης προσώπων χωρίς κερδοσκοπικό χαρακτήρα, αλλά με κοινωνικό έλεγχο και αμεσοδημοκρατική λειτουργία.
Στον εφιάλτη της αγοράς ανοίγονται άλλοι δρόμοι τα λεγόμενα ρήγματα στην “ανάπτυξη”. Είναι ο επανακαθορισμός της παραγωγής και της οικονομίας ως ένα μέρος της ανθρώπινης δραστηριότητας και όχι ως κύριος προορισμός και σκοπός. Είναι η δημιουργία μικρών και οριζόντιων δικτύων που αφορούν όλο τον κύκλο της οικονομίας και που στοχεύουν στην λιτή και αξιοπρεπή ικανοποίηση των αναγκών μας. Είναι η επιστροφή στα βασικά η επιστροφή δηλαδή στον ανθρώπινο άνθρωπο. Οι περιαστικές καλλιέργειες, η διανομή προϊόντων χωρίς μεσάζοντες, η σύνδεση των αγροτών και των καταναλωτών σε μια οριζόντια διαδικασία, η ανταλλαγή υπηρεσιών και προϊόντων, η χαριστικότητα, οι κοινωνικές κουζίνες, η επανοικειοποίηση δημόσιων χώρων μπορούν να δημιουργήσουν ένα δίκτυο αλληλεγγύης στην περιφέρεια της Θεσσαλονίκης που να λογαριάζει τα πάντα και για όλους και όλες, ισότιμα.
Τέλος η επέλαση των εταιρικών συμφερόντων έναντι του κοινοτικού πλούτου έχουν αναδείξει συγκρούσεις τόσο στην περίπτωση των απορριμμάτων (Κερατέα) όσο στην περίπτωση των μεταλλείων χρυσού σε Θράκη και β. Χαλκιδική. Θέλουμε να συμβάλουμε με προτάσεις για ένα ορθολογικό οικολογικό σχεδιασμό διαχείρισης των απορριμμάτων που να ξεκινάει με βάση την απόρριψη του μοντέλου της κοινωνίας κατανάλωσης και την συμμετοχή των πολιτών στη διαχείριση των απορριμμάτων. Θέλουμε να ενισχύσουμε τις τοπικές αντιστάσεις της Χαλκιδικής και της Θράκης απέναντι στα συμφέροντα των εταιριών χρυσού αναδεικνύοντας την σημασία του περιβάλλοντος ως κοινοτικού πλούτου και των τοπικών περιοχών ως αυτεξούσιες κοινότητες μεταφέροντας το μήνυμα αλλά και τον αγώνα τους και στην Θεσσαλονίκη.
Πρόγραμμα τριημέρου
Α) Άμεση δημοκρατία 5/9
Β) Κοινωνική & αλληλέγγυα οικονομία 6/9
Γ) Υπεράσπιση των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών 7/9
Όλες οι θεματικές εργασίες θα γίνουν στις αίθουσες της θεολογικής σχολής και οι μεγάλες συνελεύσεις στο αμφιθέατρο της νομικής.
Το πρόγραμμα που έχει μέχρι τώρα διαμορφωθεί είναι το εξής:
Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου Άμεση δημοκρατία:
διεξαγωγή θεματικής “δκτύωση και διάδραση μεταξύ των συνελεύσεων άμεσης δημοκρατίας, συλλογικοτήτων & επιτροπών.” εισήγηση: Ράδιο Ένταση – πλατεία συντάγματος. 5.30μμ
διεξαγωγή θεματικής «παράκαμψη μεσαζόντων και συνεταιρισμοί»,
εισήγηση: ΣΠαΜε – Κώστας Νικολάου καθηγητής ΕΑΠ, 5.30μμ
διεξαγωγή θεματικής «Οικοκοινόητες και παράλληλη τοπική οικονομία»
εισήγηση: Γιώργος Κολέμπας συγγραφέας – οίκο-γεωργός , 5.30μμ
διεξαγωγή θεματικής «αστικές καλλιέργειες» εισήγηση ΠερΚα – Πάνος Τότσικας «Πρωτοβουλία για έναν αυτοδιαχειριζόμενο αγρό στο Ελληνικό», 5.30μμ
Συνέλευση με θέμα την «άμεση δημοκρατία», εισήγηση: Michael Albert (ΗΠΑ znet – οικονομολόγος) – Νίκος Ηλιόπουλος ( Πανεπιστήμιο Paris X) – Roberto Ramirez ( Μεξικό ΑPPO -λαϊκή συνέλευση του λαού της Οαχάκα ) , 8.30μμ
Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου Κοινωνική & αλληλέγγυα οικονομία:
διεξαγωγή θεματικής «δίκτυο αλληλέγγυας οικονομίας: παραγωγή -διανομή – διάθεση»,
εισήγηση Παναγιώτης Σαϊτανούδης – Πανελλαδικό Δίκτυο Ανταλλαγής Αγαθών και Υπηρεσιών Χωρίς Χρήματα, του Πελίτι, 5.30μμ
διεξαγωγή θεματικής «δίκτυο ανταλλακτικότητας και νομισματικής μονάδας»,
εισήγηση: Χρήστος Παπαΐωάννου (ΤΕΜ Μαγνησίας), 5.30μμ
διεξαγωγή θεματικής « νομική διάσταση της πρότασης εξαγοράς της ΕΥΑΘ»,
εισήγηση: Παντελής Ραδίσης δικηγόρος – Κίνηση 136, 5.30μμ
Συνέλευση με θέμα «Κοινωνική & αλληλέγγυα οικονομία» εισήγηση: Michael Albert (ΗΠΑ znet – οικονομολόγος) – Didac Costa (Δικτύου Ανταλλαγής του Montseny – Ecoseny – Ισπανία) – Κώστας Νικολάου καθηγητής ΕΑΠ
Τετάρτη 7 Σπετεμβρίου Υπεράσπιση των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών:
διεξαγωγή θεματικής «διαχείριση των απορριμμάτων και η αντίσταση των τοπικών κοινωνιών ενάντια στις επιλογές του κράτους και του κεφαλαίου», εισήγηση: Περιβαλλοντικός σύλλογος Ασσήρου “Φίλοι της Γης” – Πρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων (Αττικής), 5.30μμ
διεξαγωγή θεματικής «τοπικές αντιστάσεις ενάντια στα συμφέροντα των εταιριών: Περίπτωση εξόρυξης χρυσού σε Θράκη & Χαλκιδική», εισήγηση: – “πρωτοβουλία ενάντια στις βλαπτικότητες” – Επιτροπή Αγώνα Μ. Παναγίας., 5.30μμ

διεξαγωγή θεματικής«καμπάνια εξαγοράς της ΕΥΑΘ – δημοκρατία στο νερό», εισήγηση: Κώστας Μαριόγλου Σωματείο ΕΥΑΘ – Κίνηση 136
Συνέλευση με θέμα «Υπεράσπιση των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών» εισήγηση: (πρωτοβουλία κατοίκων Βερολίνου για το νερό), Oscar Oliveira (αγώνες για το νερό στη Βολιβία) , Σπύρος Μαρκέτος ιστορικός καθηγητής ΑΠΘ.
Συναυλίες ( 1100μμ )
Δευτέρα 5 LIVE
με τους Banksters – gipsy jazz – Da.Ma.Ste trio (jazz standards) – The U.N.
Τρίτη 6 LIVE με τους Περσινά ξινά σταφύλια – Trio Balkano – Απροσαρμοστοι
- Anima nation
Τετάρτη 7 LIVE με τους Σπυριδούλα – Electrobalkana -Emociones- Μάριος Παπαδέας & Στέφανως Γανώτης ( σαντούρι & λύρα )

Σημείωση: Παρά την αντίθεσή μου στην αποκοπή του ταξικού αγώνα από τον φυσικό του χώρο -τους χώρους δουλιάς- και την αντίθεσή μου στην πρακτική των αγανακτισμένων να μην απεργουν αναδημοσιεύω για δεύτερη φορά ανακοινώσεις απο παράγοντες της συνέλευσης του Λευκου Πύργου γιατι έχουν κάποιες ποιοτικές διαφορές . Δέχονται την σύνδεση και συζητάνε με αυτόνομα εργατικά σωματεία και δεν τα αποπέμπουν με τον χαρακτηρισμό του “εργατοπατερισμου” , έχουν μια καθαρή αντικαπιταλιστική η έστω αντι-ιδιωτική αλλά και αντι-κρατική συνισταμένη στον λόγο τους και τέλος γιατι αυτό το τριήμερο της άμεσης δημοκρατίας έχει ενα μεγάλο ποιοτικο προβάδισμα στο πολιτικο λόγο και διαλογο σε σχέση με τις συνελεύσεις των πλατειών. Τέλος ο γράφοντας(Θάνος Γεωργιλάς) έχει προσωπική πορεία εντονης δράσης και συμμετοχής σε πάρα πολλές κινήσεις απο τα κάτω αλλά και σε δράσεις που είχαν οργανωθεί απο αντικαπιταλιστικά κόμματα, αρα δεν είναι αλεξιπτωτιστής της “ωρας” η ο άνθρωπος της στιγμής που αναδύθηκε απο τον απολίτικο αχταρμά των πλατειών.

Γολιάθ -σε προειδοποιούμε- ο Δαβίδ έρχεται…

Το κείμενο έχει συνταχθεί από τους Dror Feiler, Vangelis Pissias, Takis Politis, Thomas Sommer- Houdeville and Stellan Vinthagen και έχει μεταφραστεί στα ελληνικά απο τον Πέτρο

Ο Στόλος της Ελευθερίας ΙΙ έχει ήδη πετύχει πολλά σε πολιτικό επίπεδο πριν καν ξεκινήσει. Το μέγεθος του φόβου του Ισραήλ απέναντι στον Στόλο της Ελευθερίας αποκαλύφθηκε σε όλο τον κόσμο, η πρόθεση του να χρησιμοποιήσει κάθε νόμιμο ή παράνομο, πολιτικό αλλά και στρατιωτικό μέσο ώστε να σταματήσει την διεθνή κοινωνία των πολιτών από το να στείλει καράβια με πολίτες, να δράσει βάσει των ανθρωπιστικών κανόνων, να αποστείλει βοήθεια και μηνύματα υποστήριξης, μέσω μιας ειρηνικής αντίστασης στον αποκλεισμό. Η υποκρισία του Δυτικού κόσμου απογυμνώθηκε: η ρητορική υποστήριξη του διεθνούς δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ανθρωπιστικές αξίες, καθώς και η ρητορική κριτική του αποκλεισμού της Γάζας, ενώ την ίδια στιγμή συνεργάζεται πλήρως στη διαχείριση του αποκλεισμού. Κατά την διαδικασία αυτή κατέστη επίσης σαφές πως το Ισραήλ δεν θα μπορούσε να διατηρήσει τον αποκλεισμό χωρίς την προθυμία της διεθνούς κοινότητας να υποκύψει στις Ισραηλινές απαιτήσεις.

Γνωρίζαμε τις δυσκολίες πριν ακόμη φτάσουμε στην Ελλάδα. Γνωρίζαμε πως το Ισραήλ θα χρησιμοποιούσε όλη τη δύναμή του ώστε να μας σταματήσει.

Σήμερα, ίσως να μένουμε έκπληκτοι από την ένταση των δυσκολιών που αντιμετωπίζουμε. Είναι ωστόσο πλέον σαφές, τόσο για τα κυρίαρχα ΜΜΕ όσο και για το ευρύ κοινό, πως δεν είναι μόνο το Ισραήλ που προσπαθεί να μας σταματήσει, αλλά και η πλειοψηφία του Δυτικού κόσμου: οι ΗΠΑ, τα Ηνωμένα Έθνη του κυρίου Ban Ki-Moon, το Κουαρτέτο και σχεδόν το σύνολο των κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκονται είτε ενάντια στον Στόλο, είτε αποθαρρύνουν μια τέτοια πρωτοβουλία.

Η Ελληνική κυβέρνηση -σε μια εξαιρετικά άσχημη οικονομική συγκυρία- έχει αποδεχθεί τον ρόλο της ως υπεργολάβου ώστε να εφαρμόσει στην πράξη το σχέδιο Ισραήλ/Δύσης να μπλοκάρουν τον Στόλο, κοινώς την de-facto εξαγωγή του Ισραηλινού αποκλεισμού της Γάζας.

Το κοινό σχέδιο Ισραήλ και Δυτικών κυβερνήσεων είναι πως μέσω διαφόρων μέτρων (δολιοφθορές, γραφειοκρατικές διαδικασίες, πίεση στα κέντρα αποφάσεων, ψέμματα, πλαστά έγγραφα κ.α.) προσπαθούν να εμποδίσουν ή να καθυστερήσουν την αναχώρηση μας και να μας εξαντλήσουν σωματικά, ηθικά και οικονομικά. Η ελπίδα τους είναι πως θα χάσουμε το κίνητρο μας, χρήματα, επιβάτες και την προσοχή των ΜΜΕ, ενώ ελπίζουν πως θα καταλήξουμε σε εσωτερικές αντεγκλήσεις αντί για αμοιβαία υποστήριξη και διεθνή αλληλεγγύη.

Αυτή τη στιγμή μόνο σε δύο καράβια έχει επιτραπεί ο απόπλους: στο Dignite και το Juliano (αν και το δεύτερο βρίσκεται σε αβεβαιότητα εξαιτίας της Ισραηλινής πίεσης στη Σιέρρα Λεόνε). Το Dignite είναι έτοιμο να αποπλεύσει εδώ και δύο μέρες.

Dignite + Juliano στη θάλασσα με προορισμό τη Γάζα = η ψυχή και το σώμα του Στόλου της Ελευθερίας ως μια έκφραση του διεθνούς χαρακτήρα του.

Οι επιβαίνοντες στα καράβια δεν αντιπροσωπεύουν πλέον μόνο τους εαυτούς τους, αλλά όλους εμάς, τα εκατοντάδες και χιλιάδες ενεργά μέλη από όλες τις πρωτοβουλίες.

Αγαπημένοι Σύντροφοι, κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων όλοι προσπαθήσατε να αποπλεύσετε και γνωρίζουμε την έντονη επιθυμία σας να βρίσκεστε σε ελεύθερα πλοία, όπως εμείς αυτή τη στιγμή. Είμαστε δε σίγουροι πως θα κάνατε ότι και εμείς, αν βρισκόσαστε στην ίδια κατάσταση.

Η δυνατότητα απόπλου είναι αποτέλεσμα των συνδυασμένων προσπαθειών όλων των 22 οργανώσεων του Στόλου της Ελευθερίας.

Η προφανής συνέχιση των προσπαθειών να μας σταματήσουν ή καθυστερήσουν την αναχώρηση μας για τη Γάζα, αποδεικνύει την αναγκαιότητα συνέχισης της αποστολής μας και πιστεύουμε πως πρέπει να κάνουμε μια τελευταία απόπειρα να δραπετεύσουμε από την φυλακή στην οποία η ΕΕ έχει μετατραπεί.

Τώρα, σε αυτό το κρίσιμο σημείο, εντείνουμε τις προσπάθειες μας να αποπλεύσουμε και μέσω της μικρής μας αποστολής να στείλουμε ένα μήνυμα αλληλεγγύης στον λαό της Γάζας καθώς και ένα συμβολικό όσο και ισχυρό μήνυμα αντίστασης σε Ισραήλ και Δύση: δεν παραιτούμαστε, δεν φοβόμαστε και σύντομα θα ξανάρθουμε με έναν μεγαλύτερο στόλο.

Χρειαζόμαστε την στήριξη όλων όσοι βρίσκεστε στη στεριά από το Διεθνές Steering Committee. Μαζί, εμείς στη θάλασσα και εσείς στη στεριά θα πετύχουμε στον κοινό μας στόχο να πλεύσουμε προς την Γάζα.

Έχουμε την ανάγκη ενός εποικοδομητικού και υποστηρικτικού SC ώστε να καταφέρουμε να αποπλεύσουμε. Βασιζόμαστε πάνω σας.

Χαιρετισμούς και αλληλεγγύη από το Dignite και το Juliano που βρίσκονται στην Κρήτη.

Κυριακάτικο Ξύπνημα

Αν άλλαζαν κάτι οι ειρηνικές διαμαρτυρίες θα ήταν απαγορευμένες αντίθετα όσο πιο μαζικές είναι τόσο πιο πολύ συνεισφέρουν στην τόνωση της αγοράς του θεάματος “εξέγερσης” και στο να δίνουνε πιστοποιητικά δημοκρατικότητας στο αστικό κράτος. Είναι αλήθεια ότι σε απολυταρχικές εκδοχές του αστικού κράτους- βλέπε δικτατορίες-είναι απαγορευμένες. Αυτό γίνεται ώστε να μπερδευτεί η καταπιεσμένη τάξη στο “συναινετικό” αστικό κράτος και να θεωρήσει ότι βρίσκεται σε ανώτερο επίπεδο πολιτικής εξέλιξης ενώ απλά βρίσκεται σε διαφορετική έκφραση της ίδιας καταπίεσης. Είναι αλήθεια ότι στον “υπαρκτό” σοσιαλισμό επίσης ήταν απαγορευμένες αλλά αυτό έχει να κάνει με την ίδια την φύση της κρατικής καταπίεσης. Είτε στο όνομα του λαού, είτε στο όνομα του φωτισμένου “δικτάτορα” ηγέτη είτε στο όνομα του κόμματος η ειρηνική διαμαρτυρία απαγορεύεται και καταστέλλεται ώστε στα αστικά “δημοκρατικά” κράτη ο πληθυσμός να εκτιμήσει τις ελευθερίες που του παρέχονται και να μην αμφισβητήσει ποτέ με πιο δυναμικό τρόπο την ίδια την ουσία της ταξικής καταπίεσης του κράτους.

Δεν αποφεύγεις τον ανταγωνισμό, όσο κι αν το θέλεις

«Βρέχει ψυχή μου, βρέχει
αλλά βρέχει νεκρά μάτια»
(Γκιγιόμ Απόλλιναίρ)

Το ζήτημα που θέτει τα τελευταία 2,5 χρόνια –και πολύ έντονα στην Ελλάδα τον τελευταίο ενάμιση- η καπιταλιστική κρίση είναι κατά βάση ένα ζήτημα μεταφοράς πλούτου. Ευρύτατα τμήματα του διαθέσιμου πλούτου που «παραχωρούνταν» στους εργαζόμενους, συμπιέζονται και καταργούνται προκειμένου να διασφαλιστεί η ομαλότερη λειτουργία των τραπεζών, οι οποίες τα καρπούνται υπό την ταμπέλα του «δανειστή». Σύμφωνα με μια λογική, αυτή είναι απλώς η υποχρέωση των εργαζομένων και των μεσαίων στρωμάτων να επιστρέψουν στους πιστωτές τους όσα κατανάλωσαν χωρίς ποτέ να παράγουν. Σύμφωνα με την εργατική ταξική θεώρηση αντίθετα, ο πλούτος που παράγεται από την Εργασία είναι δεδομένος και αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι δυσλειτουργίες που δημιουργεί η παρασιτική δράση του Κεφαλαίου, το οποίο ευθύνεται και πρέπει να πληρώσει στην κρίση.

Η ( Άμεση ) Δημοκρατία στο απόσπασμα

Η πλατεία του Λευκού Πύργου έχει δυστυχώς μετατραπεί από αυθόρμητο ανατρεπτικό γεγονός σε μια στείρα «ελεγχόμενη διαμαρτυρία». Μια ανίερη συμμαχία ανάμεσα στην καπιταλιστική ανάμνηση και την ενδοσυστημική αριστερά ( με την πρόφαση του ταξικού ανταγωνισμού ) έχει απονευρώσει την συνέλευση Λευκού Πύργου από κάθε σχέση με το ζήτημα της πολιτειακής ανατροπής και της άμεσης δημοκρατίας. Η καταψήφιση στην συνέλευση του Λευκού Πύργου όλων των προτάσεων σχετικά με ζητήματα πολιτικής ατζέντας για την άμεση δημοκρατία, και από την άλλη μεριά ατέρμονοι ακτιβισμοί και συνθήματα όπως να «πέσει η κυβέρνηση» δεν εξυπηρετούν τίποτα άλλο παρά την εκλογική ψηφοθηρία της αριστεράς.

Την Παρασκευή το βράδυ πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Συντάγματος συζήτηση, παρουσία ομιλητών με πανεπιστημιακή γνώση, για ζητήματα όπως της αθηναϊκής δημοκρατίας και του πολιτειακού και συνταγματικού δικαίου ( Οικονόμου – Σταυρίδης – Δουζινάς ), και εμπειρία για εγχειρήματα άμεσης δημοκρατίας όπως της Απείρανθου Νάξου και της Τσιάπας Μεξικού ( Γλέζος – Σταυρίδης ). Η συζήτηση αυτή γινόταν στα πλαίσια της ημέρας λαϊκής διαβούλευσης και εντάσσεται μέσα στην δραστηριότητα που έχει ξεκινήσει από την συνέλευση Συντάγματος – και όχι μόνο – για την πολιτειακή πρόταση ενός νέου συντάγματος συμβατού με την άμεση δημοκρατία.
Την ίδια ώρα που στην Αθήνα αλλά και σε άλλες πλατείες της χώρας γίνονται αυτά, η συνέλευση του Λευκού Πύργου καταψηφίσαμε…!!!!;; – καθαρά και δημοκρατικά – τις 2 προτάσεις που κατατέθηκαν σχετικά με ανοιχτή ομάδα διαβούλευσης του πολιτειακού ζητήματος, και ομοσπονδοποίησης όλων των πλατειών κάτω από ένα κοινό αίτημα πολιτικού αγώνα για την αλλαγή του πολιτειακού συντάγματος. Η απόφαση αυτή δεν με ξάφνιασε τόσο – είμαι Θεσσαλονικιός γέννημα θρέμμα – όσο με απογοήτευσε για το επίπεδο του προ-πολιτικού υπόβαθρου που την καταψήφισε, και για την σημασία που κρύβει η άρνηση αυτή στο μέλλον της συνέλευσης του Λευκού Πύργου αλλά και όλου του ελλαδικού γεγονότος.

Το σωσίβιο του συνδικαλισμού.

Επάνω από την πλατεία του Λευκού Πύργου απαγκιστρώθηκαν ωσάν να πνίγονται για να σωθούν από το κενό των νοημάτων τους, κάθε λογής οργανωσούλες, “εκπρόσωποι” αγωνιστικών σωματείων, μικρο-κόμματα και αριστερίστικες παρατάξεις. Όλοι οι παραπάνω έχουν τόση σχέση με την άμεση δημοκρατία όση και ο Παπανδρέου με τον σοσιαλισμό. Η δύναμη του πλήθους, η μαζικότητα των πλατειών, η ορμή της αγανάκτησης, τους τράβηξε με μια προσδοκία – δικαίως σαν άτομα αφού συμμεριζόμαστε όλοι τα ίδια προβλήματα – αδίκως όμως ως παρατάξεις που ευελπιστούν σε μια δεύτερη ευκαιρία για την “ενδυνάμωση της αγωνιστικής αριστεράς”.
Μια πρόγευση αυτής της κατάστασης την πήραμε στην πρώτη εβδομάδα συζητήσεων για τα “καλά” και τα “κακά” σωματεία. Εντωμεταξύ, σωματεία ακούγαμε και εργαζομένους δεν βλέπαμε. Όχι ότι στις πλατειές συρρέουν μόνο εισοδηματίες, προφανώς όλοι/ες κάπως δουλεύουμε, αλλά δεν είναι η ταυτότητα της εργασίας που μας έφερε εδώ, μάλλον άλλες πιο «μεταμοντέρνες» έννοιες . Σε όλη την Ελλάδα βλέπουμε πρόσωπα που δεν κουβαλάνε άλλη ταυτότητα παρά αυτή με το ονοματεπώνυμο τους, να είναι αλληλέγγυα μεταξύ τους, να έχουν παρουσία στον αγώνα, με περισσότερο ή λιγότερο ή και καθόλου ευθύνη αυτών που λένε και κάνουνε, αλλά κυρίως βλέπουμε να έχουν μαζικότητα, αποφασιστικότητα, είναι προφανές ότι κάτι νέο εμφανίζεται με ορμή στο πολιτικό προσκήνιο: Το δημοκρατικό πλήθος.
Από όλα τα παραπάνω ο συνδικαλισμός πάσχει δεκαετίες τώρα, δεν θα γίνουμε εμείς το φάρμακο του.
Δεν μπορούμε…, δεν είναι αυτή η δουλειά μας.., και κυρίως δεν πρέπει κάτι τέτοιο να γίνει στις πλάτες του κόσμου που μαζευόμαστε στις πλατείες

Το νανούρισμα.

Τα γεγονότα της Τετάρτης με τις εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους, και τα παιχνίδια εξουσίας του δικομματισμού ως ελιγμούς αποσυμπίεσης ( στο εφεξής λέγε με πολυκομματισμό ), έφεραν ρήτορες στην πλατεία του Λευκού Πύργου κάτω από την επιρροή μιας από τις πιο κλασικές παθογένειες της αριστεράς: Την μυθομανία του νανουρίσματος.
Η αριστερά ως αναπόσπαστο, αντιπολιτευόμενο αλλά και εξαρτώμενο, κομμάτι του συστήματος βλέπει την εικόνα του εαυτού της ως τον “επιτηρητή” ή το “φόβητρο” του καθεστώτος. Όταν ακούς ένα αριστερό να μιλάει για “δυνατό λαϊκό κίνημα” αυτό που εννοεί αφορά ένα όχλο δακρύβρεχτων διαδηλωτών να θρηνούν για τα προνόμια που τους παίρνει ( ή τα δικαιώματα που δεν τους δίνει ) το καθεστώς της εξουσίας. Σε αυτό το σημείο οι ρόλοι είναι σχεδόν μυστικιστικοί. Αναβιώνει μια πολύ βαθιά ριζωμένη αρχέγονη σχέση των ανθρώπων, αυτή του Αφέντη – Δούλου. Ο αφέντης είναι ως τέτοιος μόνο μέσα από την ύπαρξη του δούλου και αντίστροφα, ο ένας δηλαδή αποτελεί την προϋπόθεση του άλλου. Και όσο οι δούλοι τεκμηριώνουν την ύπαρξη τους με το να θρηνούν – επαιτούν άλλο τόσο οι αφέντες επιβεβαιώνουν την δικιά τους με την σκληρότητα ή την επιείκεια τους. Η αριστερά σε αυτό το πάρε – δώσε έχει τον ρόλο του αγγελιοφόρου άλλοτε με το μέρος των θρηνούντων και άλλοτε με αυτό των ηγετών. Και στις δύο των περιπτώσεων χρειάζεται κάθε τόσο να αποδεικνύει με τεκμήρια το έργο της για να επιβεβαιώνει το μεσολαβητικό ρόλο της. Να γιατί με το παραμικρό οι συνήθεις αριστεροί κραυγάζουν ως νέοι “Φειδιππίδηδες” από τα μικρόφωνα την ιαχή «νενικήκαμεν».
Το νανούρισμα ολοκληρώνεται καθώς οι αισθήσεις της πραγματικότητας μουδιάζουνε και η λήθη, προκαλούμενη από την αίσθηση της νίκης, σκεπάζει με το πέπλο της την κρίση μας και μας κάνει να μην θυμόμαστε το γεγονός ότι “νικήσαμε” κάτι που δεν επιδιώξαμε ποτέ! Συγνώμη, αλλά δεν θυμάμαι να μαζευτήκαμε στις πλατείες με το αίτημα να: “Κάνει ανασχηματισμό ο Πρωθυπουργός”;;!! Και ούτε αντιλαμβάνομαι πως αυτός ο εσωκομματικός αναπροσδιορισμός του ΠΑΣΟΚ αποτελεί “γονάτισμα” της κυβέρνησης και όχι απόδειξη ικανότητας, αντοχής και ελιγμών του καθεστώτος.

Διαμαρτυρηθείτε – Απογοητευτείτε – Ψηφίστε με.

Με μεγάλο ενδιαφέρον για τον εμπλουτισμό των προσωπικών μου γνώσεων παρακολούθησα, και συμμετείχα, αυτές τις 3 εβδομάδες στον ιδεολογικό αγώνα μεταξύ της ενδοσυστημικής αντίληψης των πραγμάτων και αυτή της επαναστατικής. Προς χάριν του κειμένου θα τολμήσω ένα σβάρνισμα των εκατοντάδων θέσεων και αντιπαραθέσεων που ακούστηκαν τις ημέρες αυτές για να το μετουσιώσω σε ένα κύριο ερώτημα με το δίλλημα αν:
“Είμαστε εδώ για να μην περάσει το μνημόνιο” ή “Είμαστε εδώ για την Πραγματική δημοκρατία”.
Η ρήξη των δύο αυτών αντιλήψεων είναι αναπόφευκτη, και στα δικά μου μάτια ήδη έχει γίνει. Είναι καλό προς την αυτογνωσία όλων μας να μοιραστούμε από κοινού τις εντυπώσεις για την ουσία της.
Η πρώτη εντύπωση είναι ότι όσοι ενδιαφέρονται για την πραγματική δημοκρατία, κάνουν ξεκάθαρο το γεγονός ότι ο αγώνας για την επίτευξη της είναι αυτονόητα και αγώνας ενάντια στο μεσοπρόθεσμο. Το ίδιο το μεσοπρόθεσμο εξάλλου αποτελεί για όλους μας τη σταγόνα που ξεχείλισε η αγανάκτηση μας.
Δεν ισχύει όμως το αντίστροφο. Δηλαδή όσοι έρχονται εδώ με γνώμονα την αντίσταση στο μνημόνιο κάνουν γαργάρα την πραγματική δημοκρατία ή ακόμα χειρότερα την χρησιμοποιούν προσχηματικά, ως μόδα, ως αυτό που “περνάει”, και με αυτό τον τρόπο είναι ανειλικρινείς αφού είτε μπορεί να αναπολούν τα “καλά χρόνια με τις πράσινες αγελάδες”, είτε ως μαρξιστές έχουνε την άμεση δημοκρατία γραμμένη εκεί που την είχαν και λοιποί διάφοροι Κάουτσκυ -Αντόρνο – Μπουχάριν κ.α……δηλαδή στα παλιά τους τα παπούτσια.
Η σκοπιμότητα σε αυτό το γεγονός είναι και ο κύριος στόχος. Και η σκοπιμότητα ορίζεται μέσα από ανολοκλήρωτους αγώνες. Η επιτυχία της αριστεράς προϋποθέτει την αποτυχία του διαμαρτυρομένου πλήθους. Η αποτυχία του πλήθους χτίζεται επάνω στα ανολοκλήρωτα αιτήματα και στους ηττημένους αγώνες. Το πλήθος έχοντας χάσει την πίστη στον χειραφετημένο αγώνα του, είτε λόγω της αδυναμίας του να επιτελέσει στόχους, είτε λόγω της, απαραίτητης για την αίγλη της αριστεράς, κρατικής καταστολής εναποθέτει τις τελευταίες του ελπίδες στον αγγελιοφόρο των δούλων – αφεντάδων, στην ψήφο δηλαδή των αριστερών κομμάτων στις εκλογές. Οι όποιες αλληλοκατηγορίες, τα όποια σεχταρίσματα μεταξύ του ΚΚΕ και των εκατοντάδων νόθων παιδιών του γίνονται ακριβώς επάνω σε αυτό το σημείο. Ποιος θα φάει στις εκλογές το μεγαλύτερο κομμάτι από την δακρύβρεχτη πίτα της απογοήτευσης του κόσμου.
Η αριστερά δεν θέλει χειραφετημένους πολίτες. Θέλει απογοητευμένους ψηφοφόρους.

Διαμαρτυρία ή Επανάσταση.

Αργά ή γρήγορα αυτό το ερώτημα θα τεθεί σε όλους/ες τους πολίτες σε αυτή τη χώρα. Θα το αντιληφθούμε όταν όλες οι προσδοκίες, όλες οι διαμαρτυρίες ειρηνικές ή άγριες, είτε οδηγηθούν σε κανιβαλισμό, είτε αναπτύξουν τη συνείδηση της κοινότητας, ότι το παρόν καθεστώς δεν πρόκειται να πάρει ούτε ένα μέτρο, ούτε μία τροπολογία νόμου πίσω. Οι κυβερνήσεις μπορεί να πέσουν, το κράτος πρόνοιας δεν γυρνά πίσω. Η αριστερά μπορεί να καταφέρει να πάρει μικρά ή μεγάλα κομμάτια εξουσίας η διαφθορά θα συνεχίζει να παραμένει ως έχει. Το μνημόνιο μπορεί να φύγει, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου έχει ήδη δρομολογηθεί και αποτελεί δεδομένη κατάσταση. Όσο θα ζητάμε δικαιώματα τόσο αυτοί μας έχουν του χεριού τους. Μόνο όταν αρχίζουμε να οραματιζόμαστε ένα νέο πολιτειακό τρόπο οργάνωσης της ζωής, με νέο σύνταγμα συμβατό στην άμεση δημοκρατία θα μπορούμε να λέμε ότι θα τα αλλάξουμε όλα. Γιατί το πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, εθνικό, μεταναστευτικό, οικολογικό, αξιοκρατικό, δικαιοσύνης είναι προβλήματα που έχουν τα κλαδιά τους στο ίδιο δέντρο με το καθεστώς. Και στο δέντρο αυτό δεν του αλλάζεις κηπουρό το κόβεις από την ρίζα.
Ή θα ξεκινήσουμε πολιτικό αγώνα για νέο σύνταγμα, ακόμα και αν αυτό αποτελεί επαναστατική απόφαση ή θα περιοριστούμε στο αίτημα και την διαμαρτυρία και θα παραμείνουμε εγκλωβισμένοι ανάμεσα στην διαμεσολάβηση από την αριστερά και τον εξανδραποδισμό από τον καπιταλισμό.

ΥΓ. Στο περιθώριο όλων αυτών ας λάβουμε και υπόψη μας πριν βιαστούμε να κρίνουμε για «διασπαστικό» το παρόν κείμενο, το γεγονός ότι ενώ ψηφίζουμε να μιλήσουν στο Λευκό Πύργο άνθρωποι όπως ο κύριος Καζάκης ( με τον οποίο συντάσσεται η αριστερά στις πολιτικές της θέσεις ), την ίδια στιγμή καταψηφίζουμε..!!!;;; την δυνατότητα αυτή σε κυρίους όπως ο συγγραφέας Κιουπκιολής και ο ψυχίατρος Γρίβας ( οι οποίοι αποτελούν μαύρα πρόβατα για την αριστερά ). Προφανώς η ισηγορία και η ισονομία πήγανε και αυτές μαζί με την άμεση δημοκρατία περίπατο .

Γεωργιλάς Αθανάσιος

Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών – 18 ΑΝΩ

Μονάδα Απεξάρτησης 18 ΑΝΩ (http://www.18ano.gr/) του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής είναι το μεγαλύτερο δημόσιο «στεγνό» πρόγραμμα του ΕΣΥ στην Ελλάδα.Aπό το 1987 έως σήμερα, η Μονάδα 18 ΑΝΩ αναπτύσσεται διαρκώς σε τομείς πρόληψης, θεραπείας και επανένταξης. Παρέχει θεραπευτικές υπηρεσίες χωρίς υποκατάστατα, σε τοξικομανείς, γυναίκες και μητέρες τοξικομανείς, οικογένειες, εφήβους, μετανάστες, άτομα «διπλής διάγνωσης» και άτομα που αντιμετωπίζουν ζητήματα διατροφικών διαταραχών και προβληματικής χρήσης διαδικτύου. Όλα αυτά τα χρόνια έχουν αξιοποιήσει τις υπηρεσίες μας περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι.Η ανθρωποκεντρική, ψυχοκοινωνική προσέγγιση του εξαρτημένου ατόμου, με τη διαλεκτική ως κύριο μεθοδολογικό εργαλείο και τη θεραπευτική ομάδα ως συλλογικότητα, καθορίζουν τη διαμόρφωση του ψυχοθεραπευτικού μας πλαισίου. Παράλληλα, ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις ομάδες θεραπείας μέσω Τέχνης.

Στα πλαίσια της «Παγκόσμιας Ημέρας κατά των Ναρκωτικών» η Μονάδα μας διοργανώνει τις εκδηλώσεις που ακολουθούν με στόχο την ενημέρωση του κοινού, την ευαισθητοποίηση και την αλληλεγγύη.

Ο Κυρος Γρανάζης

Ενα από τα κλασσικά “λάθη” των θεωρητικών αναλύσεων της Αριστεράς σε παγκόσμιο επίπεδο ήταν η συνεχόμενη πρόβλεψη για κατάρρευση του καπιταλισμού σχεδόν με έναν χιλιαστικό ζηλωτισμό. Μια κατάρρευση που δεν ερχόταν ποτέ γιατί οι αναλύσεις κρυβανε οτι οπως αλλαζε η μορφη αλλα οχι η ουσια της “εργατικης” ταξης έτσι άλλαζε και ο αντίπαλος. Αυτός ο “προφητικός” λόγος εχει τις παραλλαγες του απο τον “Ορθοδοξο” κομμουνιστικο κομματικο μηχανισμό που εχει την ευφυια να μην κάνει ακριβεις προβλέψεις απλά να λέει συγκαταβατικα “θελει παλη και μολις ερθουμε εμεις στην εξουσια…κλπ” μεχρι τον αναθεωρητικό λόγο που στέλνει την ταξικη πάλη για υπνο μέσα απο ιδεολογικα εφευρηματα τυπου “ο λαγουμιτζης” δηλαδη μπαινω στο συστημα και το ροκανιζω απο μεσα η “αρμαγεδδωνικες” νομοτέλειες του τυπου flash mob events δηλαδη οπως κανουν οι άλλοι εξεγερσεις ας συναντηθούμε και μεις σε ενα “μεγάλο φαντασιακο πεδιο εξεγερσης” χωρίς να εχουν αφησει το επαναστατικο υποκειμενο απο μονο του αυτονομα,ταξικα ναχει αποφασισει την ωρα το τοπο και τους ορους της συγκρουσης.

ΟΤΑΝ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΗΝ ΕΜΠΟΡΟΠΑΝΗΓΥΡΙ

To «επίδικο» ήταν η γενική απεργία. (Και σ’ αυτήν συμμετοχή είχε το 20%. Για να ξέρουμε και με τι ποσοστά μιλάμε.) Και όποιος απεργεί λειτουργεί ταξικά — δεν ανακαλύπτω τον τροχό, αλλά φαίνεται πως επιβάλλεται να το θυμίζουμε. Επειδή στην πλατεία όλα είναι γενικά, διαταξικά και ασαφή όπως και σ’ ένα κάμπινγκ… χαριτωμένα ανέμελα.

ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Νομίζω ότι η απόφαση της λαϊκής συνέλευσης εναντίον των κομμάτων κάθε άλλο παρα θα πρεπε να μας ξενίζει. Καλό είναι βέβαια να ξέρουμε κάτω απο ποιές συνθηκες κ με τι σκεπτικό πάρθηκε μια τέτοια απόφαση. Ωστόσο τα κόμματα, κ εννοώ κ αυτα της αριστεράς μοιάζουν να έχουν επιτελέσει εδώ και καιρό τον ιστορικο τους ρόλο. Η τόσο μεγάλη καθυστέρηση τους σε σχέση με τη κοινωνία και τις αναγκές της μας δείχνει ότι μάλλον πρόκειται για παρωχημένο θεσμό. Τα αποτελέσματα των εκλογών με τα αυξημένα ποσοστά της αποχής έξάλλου δείχνουν προς αυτη ακριβώς τη κατευθυνση. Δηλαδή της αδυναμίας των κομάτων να εκφράσουν τη κοινωνία. Προσπαθώντας να εξετάσουμε το πρόβλημα πιο συνολικά και έξω απο τις ευθυνες που διατηρούν οι εκάστοτε ηγεσίες θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι η κρίση των κομμάτων βρίσκεται στην ίδια την αρχή της εκπροσωπισης. Εκει ακριβώς κυοφορείται ο σπόρος της γραφειοκρατίας κι εκει αρχίζουν να αναδυονται επιμέρους συμφέροντα που όχι μόνο αποκόπτουν τα κόμματα απο τη κοινωνία, αλλά στρέφονται κι εναντίον της. Πολλά τα παραδείγματα με κομματικές θέσεις οι φορείς των οποίων όταν έρχεται η ωρα της επιλογής και της ρήξης με το πολιτικό σύστημα κάνουν πίσω, είτε για να μη χάσουν τις δουλειές τους και βρεθούν άνεργες και άνεργοι είτε τα προνομια τους. Ειδικά μάλιστα όταν δεν τίθεται ζήτημα κατάληψης της εξουσίας, δηλαδή δεν είναι σίγουροι ότι θα κυβερνήσουν. Οι παραπάνω συμπεριφορές είναι καταγράψιμες απο τους πολίτες και μπορούν κάλιστα να αιτιολογούν και την αποστροφή απέναντι στα κόμματα. Στον αντίποδα αυτης της προβληματικής θα πρέπει να μας αποσχολήσει ένα άλλο ερώτημα που αφορά τη στάση του κινήματος έναντι άλλων συλλογικοτήτων : όπως οι αντιρατσιστικές οργανώσεις ή οι πρωτοβουλίες υπεράσπισης μεταναστών για παράδειεγμα. Εκει έχει σημασία να δούμε ποια είναι η στάση της συνέλευσης και ποιά τα επιχειρήματα.

Και τώρα τι?

Η χρεωκοπία της χώρας είχε συμβεί ενα μηνα πριν μπουμε στο μνημόνιο συμφωνα πια με ολους σχεδον τους σοβαρους οικονομολόγους ασχετα απο την πολιτική τους κοσμοθεώρηση. Η χειροτέρευση του βιοτικου επιπέδου και το ξηλωμα ελευθεριών και δικαιωμάτων της πιο παραγωγικής αλλα και πιο αδυναμης τάξης δεν σταμάτησε ποτέ, αυτο ειναι μια βασικη κατάσταση που οποιο πολιτικο πλαισιο παραβλέπει δεν θα οδηγήσει στην καλυτερη περιπτωση πουθενά αλλου παρα στην προ μνημονιου εποχή με ολα τα χαρακτηριστικά της αλλά με μια κοινωνία πολυ πιο υποβαθμισμένη και σε πορους και σε ελευθεριες και σε δικαιώματα.
Ολες οι παραδοσιακες μορφες αντιδρασης απετυχαν και ολα τα κομματα και συλλογικότητες βρέθηκαν για αλλη μια φορά απροετοιμαστα και σε θεωρητικο και σε πρακτικο επιπεδο. Δεν ειχε κανεις την απαιτηση να υπάρχει προ κρισης σχεδιο για την εξοδο απο την κριση αλλα υπηρχε απαιτηση να υπάρχει ενα πλαισιο οργανωμένης μαζικης αμυνας και αντεπιθεσης. Υπηρχε απαιτηση επισης απο την κοινωνία για υπαρξη μιας καθαρης ανάλυσης και εξηγησης της κατάστασης ωστε ο καθένας και η καθε μιά μας να καταλάβει επιτέλους οτι οπως εφτασε σε καποια ιστορικα ορια ο υπαρκτος σοσιαλισμος ετσι εφτανε σε καποια ιστορικα ορια ο καπιταλισμος και σε αυτην την οριακη και παγκοσμια κατασταση των πραγμάτων θα οξυνε τις αντιθέσεις μεσα στην κοινωνία προσπαθώντας να πετυχει τον μεγαλυτερο βαθμο εξάρτησης της ταξης της εργασιας απο τους ιδιοκτητες των μεσων παραγωγής και την μεγιστη διαίρεσή της με το εφευρημα της ανταγωνιστικότητας και της εθνοθρησκευτικης συσπειρωσης.

Αυτοψία Αγανάκτησης

Το κλειδί ειναι να μην εισαι προκατειλημμένος σε μια θολή κατάσταση. Στην περίπτωση των Ατενιστας ηταν καθαρά τα πράγματα. Ξεραμε τους χρηματοδότες, βλέπαμε τον πολιτικο τραμπουκισμό οταν σκιζανε αφισσες που καλουσαν στη πορεια για τον Αλέξη και βλέπαμε τα συμπτωματα του να καπνιζεις σκάνκ στο σλογκαν “Να καταλάβουμε τη δυναμή μας σαν καταναλωτές” και στην πράξη να μαζευουν τσικλες απο τον δρομο διπλα στους αστεγους που μαζευαν αποφάγια απο τα σκουπιδια! Εκει ηταν καθαρο…τα παιδιά ταχε αγοράσει ενα γκρουπ επιχειρηματιων χρηματοδοτων τα παιδια δεν τοξεραν αλλα δεν νοιαζόταν κιόλας και ειχαν αμολυθει με τον ζηλωτισμο Παττακου και Σκυλιτση να καθαρισουνε την Αθηνα!

Πρακτικά της χτεσινής συγκέντρωσης

Αυτά είναι τα πρακτικά της 1ης ανοιχτής συνέλευσης της Πραγματικής Δημοκρατίας Τώρα στην πλατεία Συντάγματος. Πρακτικά κρατήθηκαν από τις 10.00μμ έως λίγο πριν την 1.00 τα ξημερώματα.

Συνολικά, σε αυτό το χρονικό διάστημα, τοποθετήθηκαν 83 ομιλητές, ανάμεσά τους, άνεργοι, φοιτητές, εργαζόμενοι στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, ελεύθεροι επαγγελματίες, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, μαθητές, δάσκαλοι και καθηγητές, άστεγοι, νοικοκυρές και πολλοί ακόμη. Τα πρακτικά παρατίθενται κατά χρονολογική σειρά τοποθετήσεων των ομιλητών, χωρίς να παρατίθενται προσωπικά στοιχεία τους, τα οποία και οι ίδιοι, πολλές φορές δεν τα ανέφεραν.Πολλές φορές, υπήρξαν προτάσεις οργάνωσης, άλλες φορές, κραυγές αγωνίας, άλλες, κραυγές καταγγελίας, πάντοτε όμως απόψεις σεβαστές και διατυπωμένες σε μια διαδικασία άμεσης Δημοκρατίας.

Τα πρακτικά της 1ης Συνέλευσης.

- Να υπάρξουν κατασκηνώσεις σε όλους τους ανοιχτούς χώρους της Ελλάδας, να δημιουργηθούν ομάδες εργασίας με σαφή κατανομή καθηκόντων και υποχρεώσεων.

- Έχουμε την ομορφιά μαζί μας, απέναντι στον μοχθηρό τραπεζίτη και τον κακό πολιτικό.

- Όποιος πολιτικός αδικεί, όποιος πολιτικός δεν σέβεται την λαϊκή εντολή, να πηγαίνει σπίτι του ή στην φυλακή.

- Είναι μια διαδήλωση ανοιχτή, μια συγκέντρωση όπου μιλώ και ανατριχιάζω με την εμπειρία

- Η Δημοκρατία τους, δεν εγγυάται ούτε την Ισότητα ούτε την Δικαιοσύνη.

- Να μείνουμε στο Σύνταγμα, έως ότου αποφασίσουμε πώς θα λύσουμε τα προβλήματά μας.

Η Λατρεία των ακέραιων

Στο τέλος του 19ου αιώνα πολλοι θρησκοληπτοι, αναλυτές, προφήτες, κηρυκες κλπ προβλεπαν το τέλος του κοσμου το 1900. Στο τέλος του 20ου αιώνα αντιστοιχα παραμαζωματα ανθρώπινης σκέψης προβλεπαν το τέλος του κόσμου η της τεχνολογιας , με την απιστευτη υποθεση του ιου που θα εσβηνε ολα τα στοιχεία απο τα τερματικα και σερβερ το 2000. Μόλις ηρθε το μνημόνιο δεν ηταν λιγοι που ελεγαν οτι μολις ολοκληρωθει το καλοκαιρι και μπουμε στο φθινοπωρο θα εξεγερθει ο κόσμος. Τοτε Αυγουστο μηνα τελειως λογικά και με αφθονο πολιτικο χιουμορ η αναρχοσυνδικαλιστικη εφημεριδα “Ροσινάντε” ειχε επικεφαλιδα που ελεγε περιπου οτι: “Το μονο που θα γινει το φθινοπωρο αν δεν οργανώσετε αυτονομα ανεξαρτητα σωματεια θα ειναι να βρέξει..”. Μετά ακολουθησε αλλη μια λατρεια-φετιχ του μηδεν η του ολοκληρου με την μορφη νουμερου η εποχης η κατάστασης “Μολις φτάσει η ανεργια το 20%” (ενω η ανεπισημη ηταν ηδη 25%) η “Μολις ο πληθωρισμός φτάσει το 8%”, λες κι ο μέσος ανθρωπος το 73 κατέβηκε στο Πολυτεχνειο λογω συγκεκριμένου υψους πληθωρισμου η τον Δεκέμβρη ηταν το % ανεργιας που εστελνε πετρες στα αστυνομικά τμηματα κι οχι η συμπτωση της μαζικης εκφρασης μιας κοινης αγανακτησης απέναντι σε μια αποθρασυμμένη εξουσία.

Δυο χρόνια Στέκι Μεταναστών, ένας χρόνος Ξενώνας Προσφύγων

Τριήμερο εκδηλώσεων 27-29 Μάη

Υφαίνοντας δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης

Τα τελευταία χρόνια, στις συνθήκες της πιο καταστροφικής κρίσης και
της πιο άγριας εκμετάλλευσης, έχουν πυκνώσει τα εγχειρήματα έμπρακτης,
υλικής, κοινωνικής αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης. Στέκια και
καταλήψεις, εθελοντικά σχολεία και ιατρεία, συλλογικές κουζίνες και
συσσίτια, χώροι στέγασης και ψυχαγωγίας, αναζητούν τρόπους απάντησης
στις καθημερινές ανάγκες όλων μας, και κυρίως όσων πλήττονται
περισσότερο από την κρίση, όπως οι μετανάστριες, οι πρόσφυγες, οι
άστεγοι, οι άνεργες.
Η σταδιακή κατάργηση της κρατικής πρόνοιας, των δημόσιων αγαθών και
των δικαιωμάτων, καθιστά αυτό το πεδίο έμπρακτης κοινωνικής
αλληλεγγύης αναγκαίο για μια συλλογική απάντηση στην κρίση και την
εκμετάλλευση. Μέσα από αυτά τα εγχειρήματα επιδιώκουμε να συνδέσουμε
τις καθημερινές μας ανάγκες με τους κοινωνικούς αγώνες και
διεκδικήσεις, να δημιουργήσουμε χώρους συνάντησης και αμφισβήτησης, να
αναζητήσουμε μορφές κοινωνικής αυτοοργάνωσης που θα υπερβαίνουν την
κυριαρχία του εμπορεύματος και του κέρδους.
Από αυτή τη σκοπιά στήσαμε πριν δυο χρόνια το Στέκι Μεταναστών –
Κοινωνικό Κέντρο, ως ένα χώρο ώσμωσης των κοινωνικών αντιστάσεων, αλλά
και ένα χώρο έμπρακτης αλληλεγγύης και στήριξης των μεταναστών. Με το
ίδιο σκεπτικό επίσης, πέρσι το Φλεβάρη, η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία
μαζί με άλλες συλλογικότητες της πόλης και τους ίδιους τους ενοίκους
αναλάβαμε την ευθύνη για τη λειτουργία του, αυτοδιαχειριζόμενου πια,
Ξενώνα Προσφύγων. Τα εγχειρήματα αυτά τα αντιλαμβανόμαστε ως ψηφίδες
σε ένα ευρύτερο, τοπικό και διεθνές, μωσαϊκό αντιστάσεων,
αυτοοργανωμένων χώρων, ανακτημένων επιχειρήσεων, εγχειρημάτων
αλληλέγγυας οικονομίας κοκ.
Μέσα από αυτά τα εγχειρήματα ούτε μπορούμε, ούτε επιδιώκουμε, να
υποκαταστήσουμε το κράτος στις βασικές του υποχρεώσεις προς την
κοινωνία και τους εργαζόμενους, για στέγαση, εκπαίδευση, υγεία κοκ.
Για εμάς, η έμπρακτη αλληλεγγύη οφείλει όχι μόνο να είναι συνδεδεμένη
με τους κοινωνικούς αγώνες και τα κινήματα, αλλά αποτελεί η ίδια μια
μορφή αντίστασης και διεκδίκησης.
Με βάση αυτές τις σκέψεις, καλούμε άλλα παρόμοια εγχειρήματα σε μια
κοινή συζήτηση, στο πλαίσιο του τριήμερου εκδηλώσεων για τα δυο χρόνια
του Στεκιού Μεταναστών και τον ένα χρόνο του Ξενώνα Προσφύγων. Μέσα
από τη συζήτηση θέλουμε:
- να γνωρίσουμε ποια εγχειρήματα κοινωνικής αλληλεγγύης και οικονομίας
αναπτύσσονται στην πόλη μας και αλλού
- να ανταλλάξουμε εμπειρίες και απόψεις για το πώς λειτουργούν, πώς
οργανώνονται, πού στηρίζονται οικονομικά,
- να συζητήσουμε για τη σχέση τους με τα κινήματα και την κοινωνία, να
απαντήσουμε στο πρόβλημα της υποκατάστασης της κρατικής πρόνοιας
- να δούμε πώς μορφές κοινωνικής οικονομίας (συνεταιρισμοί κα),
μπορούν να πηγάσουν μέσα από αυτά τα εγχειρήματα ή ακόμα και να τα
στηρίξουν
- κυρίως, να αναζητήσουμε τρόπους δικτύωσης και αλληλοϋποστήριξης με
σκοπό την ενίσχυση της αποτελεσματικότητάς μας
Η πρόσκληση απευθύνεται σε δομές αλληλεγγύης (σχολεία, συσσίτια κοκ),
κοινωνικής οικονομίας (συνεταιρισμοί παραγωγών ή καταναλωτών,
κολλεκτίβες), στέκια. Η συζήτηση θα γίνει την Παρασκευή 27 Μάη, στο
Στέκι Μεταναστών – Κοινωνικό Κέντρο. Όσες συλλογικότητες θέλουν,
καλούνται να φέρουν και υλικό από το χώρο και τη δράση τους (φυλλάδια,
φωτογραφίες κα).

Αναδημοσιεύει από ανακοίνωση της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης ο Marx Factor

Ποτέ όσο θα ζεις (Θ.Βέγγος)

Ο Θανάσης γεννήθηκε 29 Μαίου 1927 κάτω απο τον αστερισμό των Διδύμων και πάνω απο το πτώμα του Εθνικισμού και της Μεγάλης Ιδέας που οπως πυορροούσε αναζωογονούσε τον κόσμο της Ελλάδας με το δυναμικό στοιχείο της προσφυγιάς. Νεοφαληριώτης γιός αντιστασιακού πλήρωσε απο μικρός τον πολιτικό ρατσισμό των Νεοελλήνων και την θολή λογική της οικογενειακής συνυπευθυνότητας καθώς απο νωρίς επεσε στο μεροκάματο καθώς ο πατέρας του απολύθηκε απο την Ηλεκτρική Εταιρεία λόγω φρονημάτων. Ετσι ο Θανάσης δεν έζησε παιδική ηλικία και σαν ανταπόδοση ομόρφυνε την δική μας παιδική ηλικία για να μας κάνει να καταλάβουμε τι αξίζει να αφήνεις σαν παρακαταθήκη στα παιδιά. Χωρίς νάχει την εγκριση η την αποφοίτηση απο κανέναν καθεστωτικό μηχανισμό “Παιδείας” η “Σχολής Τέχνης” οπως άλλωστε συνέβαινε με πολλούς μεγάλους καλλιτέχνες στην ανθρώπινη ιστορία, ας θυμηθούμε την Κάλλας που την εκοψε η “Εθνική” “Λυρική” Σκηνή (η μονη λέξη που δεν θέλει εισαγωγικά) σαν πολύ χοντρή, ετσι κι ο Θανάσης δεν τέλειωσε ηθοποιός απο κάπου αλλά ανάγκασε ολη την “πνευματική ιντελλιγκέντσια” της εποχής του να τον αναγνωρίσει σαν πηγαίο ταλέντο και να του εμπιστευτει 126 ταινίες σε 52 απο τις οποίες ηταν πρωταγωνιστής.
Σαν πολλούς απο τους ανθρώπους που ειχαν και αξία και αξιοπρέπεια στα πέτρινα χρόνια εκανε 3 χρόνια εξόριστος στη Μακρόνησο οπου γνώρισε τον Κουνδουρο που αργότερα θα του δώσει τον πρώτο ρόλο του στον κινηματογράφο στην περίφημη “Μαγική Πόλη”. Για τα επόμενα πέντε χρόνια έπαιξε σε μικρούς ρόλους, εργαζόμενος παράλληλα και ως φροντιστής στα πλατό. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε σε μερικές από τις πιο ιστορικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως Ο δράκος, Διακοπές στην Αίγινα, Μανταλένα, Συννεφιασμένη Κυριακή, Ο Ηλίας του 16ου, Ποτέ την Κυριακή. Ο πρώτος του μεγάλος ρόλος είναι μαζί με το Νίκο Σταυρίδη στην ταινία Οι δοσατζήδες του 1960. Τον ίδιο καιρό, το 1959 πήρε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού όχι από Σχολή αλλά ως εξαιρετικό ταλέντο με εξετάσεις σε ειδική επιτροπή. Η πρώτη του θεατρική παράσταση ήταν στην επιθεώρηση «Ομόνοια πλατς πλουτς», δίπλα στους Νίκο Ρίζο και Γιάννη Γκιωνάκη, επίσης το 1959.
Τα επόμενα χρόνια, συνεργαζόμενος κυρίως με τον σκηνοθέτη Πάνο Γλυκοφρύδη, αναπτύσσει τον τύπο του νευρικού, αεικίνητου τύπου, που τον καθιέρωσε και αρχίζει να γίνεται δημοφιλής. Με ταινίες όπως Ψηλά τα χέρια, Χίτλερ, Μην είδατε τον Παναή, Ζήτω η τρέλα, Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης καθιερώνεται στη συνείδηση του κοινού. Το 1964, σε αναζήτηση καλλιτεχνικής ελευθερίας, ίδρυσε τη δική του εταιρία παραγωγής ΘΒ – Ταινίες Γέλιου. Την περίοδο 1965-1969, συνεργαζόμενος με τον Πάνο Γλυκοφρύδη και τον Ερρίκο Θαλασσινό, αλλά και σκηνοθετώντας ο ίδιος κάποιες φορές, γύρισε τις καλύτερες κατά γενική ομολογία ταινίες του, όπως τις Φανερός πράκτωρ 000, Τρελός, παλαβός και Βέγγος, Ποιος Θανάσης;, που τις χαρακτηρίζουν το σουρεαλιστικό χιούμορ, ο αυτοσχεδιασμός και η πηγαία ερμηνεία. Παρά την εμπορική και καλλιτεχνική τους επιτυχία, οι ταινίες αυτές οδηγούν την εταιρία του Βέγγου σε κλείσιμο και τον ίδιο σε οικονομική καταστροφή, από την οποία θα συνέλθει μόνο μετά από πολλά χρόνια.
Τιμήθηκε 2 φορές με το βραβείο Α’ Ανδρικού ρόλου για τις ταινίες “Τι εκανες στον Πόλεμο Θανάση” και “Θανάση πάρε τ’οπλο σου” μέσα στην δικτατορία και συγκεκριμένα το 1971 και το 1972. Σε πείσμα της χούντας δεν γινόταν να αγνοηθεί η μεγάλη απηχηση που ειχαν στο κοινό οι ταινίες και αναγκαστικά τον βράβευσαν.
Αξέχαστες θα μείνουν στο κοινό οι ερμηνείες του στις ταινίες “Ησυχες μέρες του Αυγούστου” του Βούλγαρη (γνωστου απο την πρόσφατη προσπάθεια εθνικής συμφιλίωσης αντιστασιακών με ταγματασφαλίτες στην ταινία “Τσέπη Βαθιά”) και στην ταινία “Ολα ειναι δρόμος” το 1998.
Αυτό είναι το έργο, ομως πέρα απο το έργο και χωρίς να αναφερθω στη μεγάλη θεατρική του πορεία, μου κάνει εντύπωση ενα γεγονός. Ολες οι ταινίες που αγαπήθηκαν απο το κοινό και αυτές που ομολογουμένα ειναι οι ταινίες που τον χαρακτηρίζουν καλλιτεχνικά τον κατέστρεψαν οικονομικά. Αυθόρμητα μου ηρθε στο μυαλό ο Μότσαρτ και ο Βαν Γκωκ, καμμιά συγκριση μην βιαστείτε, αλλά μια μεγάλη ομοιότητα. Οσο ζούσανε και οι δύο ενω το έργο τους εκανε μεγάλη αισθηση ενω καινοτόμησαν και τράβηξαν την προσοχή ολης της κοινωνίας μέσα στην οποία ζώντας και πονώντας θεράπευαν ο καθένας την τέχνη του ειχαν και αυτοί σαν τον Βέγγο ανταμοιβή την φτώχια τα χρέη και τον βιολογικό αφανισμό. Ο Θανάσης επέζησε της οικονομικής απαξίωσης που του φύλαγε η κοινωνία θεάματος και αγοράς. Η ιδια κοινωνία που επιστρατεύοντας τον ιδιο μηχανισμό που τότε του αρνηθηκε το ευ-ζην θα θησαυρίσει απο τον θάνατό του. Ο ίδιος μηχανισμός που αρνηθηκε την αναγνώριση στον Μότσαρτ στον Βαν Γκωκ και στον Θανάση οσο ζούσανε θα θησαυρίσει τώρα που ειναι οι δημιουργοι νεκροι.
Αυτός ο νεκροφιλικός “πολιτισμός” κέρδους που πάει στους μόνους που δεν το παρήγαγαν ειναι ο ίδιος νεκροφιλικός πολιτισμός κέρδους που ο,τι και να κάνουμε καθημερινά οσο τέχνη πλουτο χρησιμοτητα η ψυχαγωγία και αν δημιουργούμε δεν θα μας το αποδώσει ποτέ γιατι ειναι ρυθμισμένος ετσι ωστε οι μονοι που δεν “τοχουνε” να το ζουνε και να το καρπώνονται…
Καλά μας ξυπνητούρια
Τρέξε Θανάση…τρέξε….φυγε απο εδώ μην δεις ποιοι θα πλουτίσουν απο το ομορφο πέρασμά σου απο τον ανόητα αμετανόητο και αδρανή κόσμο μας.

Ο φόβος και η λατρεία των συμβολισμών

Στην αρχαία τραγωδία “Αντιγόνη” μπαίνει για πρώτη φορά σε συζήτηση το θέμα του σεβασμού στους νεκρούς ανάμεσα σε άλλα θέματα. Ο Ομηρος θέτει με ανάλογη δραματικότητα την αρχική ασέβεια του Αχιλλέα προς το νεκρό του Εκτορα και την μετέπειτα ειλικρινή μεταμέλειά του μετά την παράκληση του πατέρα Πρίαμου. Στις πιο σκληρές μάχες των ανθρώπων γινόταν ανακωχή για να ταφούνε οι νεκροί με τις τιμές τα ηθη και τα εθιμα κάθε στρατοπέδου. Οι αθεοι οσο και οι πιστοί, αυτοι που πιστεύουνε στην μεταθάνατο ζωή αλλά και αυτοί που δεν πιστεύουνε δείχνουνε τον πολιτισμό τους ΚΑΙ με το τρόπο που φέρονται στους νεκρούς.
Η λατρεία της εξουσίας στα σύμβολα φαίνεται απο την αυγή του πολιτισμου. Σημαίες, θυρεοί, Ιερά πρόσωπα, ταμπού, Αβατα, Ασυλα, Ιερες τοποθεσίες, Κινήσεις, Τελετουργίες, Ονόματα που λέγονται και Ονόματα που δεν λέγονται. Ολα αυτά ειδομένα μέσα απο το πρίσμα του Ορθολογισμου φαντάζουνε α-νόητα (χωρίς νόημα) και επουσιώδη αλλά την ίδια στιγμή ασκούνε μια ανεξήγητη μαγεία ελξη και εξάρτηση σε αυτό το τόσο ελαττωματικό στην κατασκευή του θηλαστικό που λέγεται άνθρωπος. Την ιδια στιγμή ασκούνε και φόβο. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα σκεφτεί οτι το να πέσει μια σημαία σημαίνει οτι εχασε το αντιπαλο στράτευμα τη μάχη, ειναι γελοίο. Επειδή ομως τόσο ο ένας οσο κι ο άλλος στρατός απαρτίζεται απο ανόητους ανθρώπους που οι περισσότεροι πιστεύουνε στην ανυπαρκτη δύναμη αυτου του συμβολισμου με λογικους ορους η ανύπαρκτη δύναμη γινεται υπαρκτη και εχουμε παραδείγματα που το αντιπαλο στράτευμα τράπηκε σε φυγή η στιγμιαία αδράνησε κάτω απο την δύναμη της απώλειας ενός συμβόλου και εδωσε την δυνατότητα στον αντιπαλο να νικήσει.
Σιγουρα η βαρβαρη και απολιτιστη ενέργεια των Αμερικανών να πετάξουνε το σώμα του Μπιν Λάντεν στη Θάλασσα εξυπηρετεί τον δεύτερο σκοπό. Αλλωστε πολυ κυνικά ανακοινώθηκε οτι η κίνηση αυτή ηταν smart move. Φοβήθηκαν οι Αμερικανοι οτι τυχόν επιστροφή της σωρού στην μητέρα του Μπιν Λάντεν στην Σαουδική Αραβία θα οδηγούσε σε πολιτικο φετιχισμό και μαρτυροποίηση αντιστοιχη με το μαυσωλείο του Λένιν η ακόμα πιο παραστατικά αντίστοιχη με τον Πανάγιο Τάφο οπου σιγουρα τιποτε που να υπήρξε δεν θαφτηκε εκει αλλά η δυναμη του συμβολισμου ηταν αρκετή να κάνει το ανυπαρκτο υπαρκτο και το αδύνατο δυνατό γιατι ολο το Θείο δράμα και οι δηθεν χώροι στους οποιους παιχτηκε ειναι μονο μέσα στο μυαλό των Πιστών και πουθενά αλλου.
Αμα ομως ειναι ετσι οπως το φοβουνται οι Αμερικανοι , αν ειναι μονο στο μυαλό και δεν χρειάζεται να υποστηρίζετε απο καμμιά υλικη απόδειξη και καμμιά λογική ιστορικη η αλλη αποδεικνυόμενη ανθρώπινη λειτουργία δεν ειναι μάταιη η επίδειξη τέτοιας βαρβαρότητας και ασέβειας προς τον νεκρό? Αφου ετσι κι αλλιώς ο πιστός αυτό που πιστεύει το πιστεύει ενάντια σε κάθε λογική δεν ειναι περιττό να δείχνεις τοση ασέβεια πετώντας το σώμα του στη θάλασσα, αφου αν ειναι να τον λατρέψουνε δεν εχουνε ανάγκη κανένα υλικο συμβολο η κάλλιστα μπορουνε να κατασκευάσουνε εκ των υστέρων υλικά συμβολα για να επενδύσουνε στην “μαρτυρικότητα” του Μπιν Λάντεν. Το μονο που εχουνε να κάνουνε ειναι οτι εκαναν και οι χριστιανοί: να ανακαλυπτουνε σιγά-σιγά κομματάκια του που δηθεν ξεβρασε η θάλασσα, να βρισκουνε κομμάτια απο τις σφαίρες που τον σκότωσαν οπως βρισκουνε 2 χιλιάδες χρόνια τωρα οι χριστιανοι κομμάτια Τιμιου Ξύλου η Ιερας Σινδόνης ικανης να σκεπάσει τη γή κανα δυο φορές?
Τι κρύβει αυτή η ανόητη ενέργεια του πετάγματος του σώματος στη θάλασσα?
Αν δεχτούμε οτι η παρουσία του Μπιν Λάντεν βοήθησε τον Μπους να επιτρέψει στο παγκόσμιο κεφάλαιο την επιδρομή του στα πετρέλαια της Μ.Ανατολής και να μεινει στην εξουσία σαν αντιδοτο στο αντιπαλο δέος που ο Μπιν Λάντεν ειχε οικοδομήσει, τοτε το πέταγμα της σωρού στη θάλασσα δεδομένης και της φοβίας της εξουσίας απέναντι στα σύμβολα δεν μπορεί παρά να έχει έναν μονο στόχο. Να συντηρήσει την αβεβαιότητα και να αφήσει τους αστικους φοβικους μυθους να πλάσουνε εναν ακόμα “Μαρμαρωμένο Βασιλιά” ωστε να νομιμοποιείται το εκάστοτε αντίδοτό του.

Το τέλος της αθωότητας

Κάπου εκεί στα μισά της δεκαετίας του 70 φαινόταν οτι ολα μπορουσαν να γινουνε, η δικτατορία έπεφτε, ερχόταν μιά δημοκρατία που πολλοι απο εμάς δεν ειχαμε ζήσει μέχρι τότε αλλο καθεστώς απο τον αντίποδά της. Μια μεγάλη υπερδύναμη εχανε ενα πολεμο με αντίπαλο μια μικροσκοπικη χώρα με μικροσκοπικους ανθρώπους στο ανάστημα αλλά τέρατα ψυχής. Ενα μουσικό κίνημα η ροκ αφου ειχε ενηλικιωθεί και ειχε περάσει σε μια ανιαρή εντεχνη φάση ξεφτιζε και σαν άλλιεν απο τα σωθικά του πηδουσε με ολες τις ωδίνες του τοκετού η πανκ και μια νεολαία στην Ελλάδα ειχε κουραστεί απο το πομπώδες ξυλινο ταρατατζουμ πανηγυριωτικο πολιτικο τραγούδι και απο το κοινωνικό του ειδωλο τα σκυλάδικα των ΠανταζοΦλωρινωτηδων. Δεν θέλαμε αλλα αντάρτικα, δεν θέλαμε άλλο νέο κυμα ειχαμε μουλιάσει και παπουδιάσει απο τον ξαναζεσταμένο εμετό των 60′ς δεν θέλαμε αλλα μηλα απο το δέντρο της Αθήνας ουτε να πάμε με τον Στράτο στο συνδικάτο. Ειχαμε ενα αποκουμπι τις ελληνικες ροκ συναυλίες, ενα αλλο σημείο αναφοράς την πανκ αλλά θέλαμε και κάτι λαικό που να μην μας θυμίζει της “Παλης ξεφτιλισμα” ουτε το οτι στη Δραπετσώνα πια δεν εχουμε ζωή γιατι μέναμε Ν.Σμύρνη η κάπου αλλου που οχι μονο είχαμε ζωή αλλά για πρώτη φορά φαινότανε οτι ηταν και στα χέρια μας. Η πτώση της δικτατορίας και οι αλλεπάλληλες νικες απεργιών καταληψεων αποχών μας ειχαν δημιουργήσει την εντύπωση οτι ολα ηταν εφικτά. Μας έλλειπε το λαικό, το καλό λαικό που χωρίς νάναι μελοποιημένο αποσπασμα του Κυριακάτικου Ριζοσπάστη νάναι τραγούδι με περιεχόμενο, χωρίς νάναι φτηνο-οριενταλ απομιμηση η εκτρωμα ρεμπέτικου νάχει εναν ζωντανο ρυθμο να μας φέρει στο κέφι. Χωρίς ναναι ακριβό και σαλονάτο να μην ειναι καθολου φτηνό.
Και τότε εκει κάπου στο πρώτο έτος ηρθε η “Εκδικηση της γυφτιάς”, ενα εξώφυλλο που σόκαρε πολυχρωμο σαν κολάζ με ονόματα που δεν ξέραμε…εμεις οι πολλοι :Ξυδάκης Ρασούλης Παπάζογλου… τον τελευταίο μερικοι απο μας τον θυμόμασταν απο τον δισκο “Αχαρνείς” του Σαββόπουλου που περιλαμβανόταν στις τελευταίες ανοχές μας προς το παλιο. Εμεις ημασταν τότε δεκαεξάριδες και σας γαμουσαμε τα λύκεια οπως θα θυμηθει χρόνια αργότερα ο Νιονιος σε μια προσπάθεια να ξαναπιάσει επαφή με μια γενιά που ηταν ηδη αλλου. Απο τα 16 ειχαμε προσέξει μερικές φωνές στη χορωδία των “Αχαρνέων” και μια απο αυτές ηταν του Παπάζογλου…αλλες ηταν του Μπουλά του Λιουγκου του Ζιώγαλα της Μελίνας Τανάγρη του Ζουγανέλλη κι αν ξεχνω κανέναν συγχωρήστε με …τα γράφω απ’το μυαλό μου χωρίς γκουγκλισμα χωρίς παραπομπές χωρίς πηγές, ειναι πολυ δικά μας τα νιάτα για να τα υποστηριξουμε με πηγές…ο,τι έμεινε εμεινε και με αυτό το εφόδιο συνεχίζω..
Το ακουσμά του μας σοκαρε ακόμα πιο πολυ κι απο το εξωφυλλο, οι στιχοι γινανε σε λιγότερο απο μηνα σλόγκαν και οποιος δεν ηξερε ηταν αυτόματα εκτός κυκλου εκτος εποχης με εναν πολιτισμικο ρατσισμό που θα τον ζήλευε η “Χρυση Αυγή” έλεγες την κοπέλλα σου “Τρελλή κι αδέσποτη” κι αν δεν επαιζε μπάλλα κοιταζες αλλου…κοιταζες με νυσταγμένα μάτια απο τα θολά τζάμια του 29/54 κι εβλεπες στους τοιχους “οι μαγκες δεν υπάρχουν πιά”…ολοι κι ολες ψάχναμε να βρούμε εναν ναργιλέ αναμμένο για να καταλάβουμε πως ητανε και οταν μας βεβαίωνε ο Ρασούλης οτι τους πάτησε το τρένο νιώθαμε οτι μια εποχή τέλειωνε και το τρένο μας πήγαινε απο το ετοιμο πολιτιστικο φαγητο του ευκολου πολιτικου τραγουδιου σε εναν πιο υπαρξιακό κόσμο που “εκτος απο τον καπιταλισμό υπηρχε κι η μοναξιά” και που “ο Θεός πέθανε, ο Μαρξ πέθανε (?) και γω τώρα τελευταία δεν αισθάνομαι πολυ καλά”. Η εκδίκηση της γυφτιάς αγαπήθηκε πρωτα απο την νεολαία και μετά απο τις άλλες ηλικίες, ηταν δικά μας λαικά η ετσι νομίζαμε, κι ας διαμαρτυρότανε ο Στράτος Διονυσίου οτι δεν ηταν λαικό τραγούδι εμεις ειχαμε γραμμένες τις ταμπέλες και τους ορισμους εκει που δεν επιανε μελάνι. Εμεις αυτά γουστάραμε.

Δεν θυμάμαι μια κοπέλλα της γενιάς μου που να μην της άρεσε ο Παπάζογλου,ειτε σαν αντρας αλλά σιγουρα σαν ερμηνευτής, και σε μας τ’αγόρια αρεζε γιατι συνδύαζε το χίππικο το ροκ στυλ ντυσιματος με το λαικό τραγούδι. Οταν ανέβαινε στη σκηνή και τον έβλεπες περίμενες να ακούσεις ροκ, ηταν μολις 80-81 και δεν ειχε βγάλει ακόμα ο Κραουνάκης την ερμηνευτική εγκύκλιο “Ειναι ο Αμποτ και ο Κοστέλλο και η Μελίνα να παίζει Στέλλα” για το ροκ. Μας άρεσε το κόκκινο φουλάρι του, γιατι ηταν φουλάρι και γιατι ηταν κοκκινο…δεν χρειαζόταν να μας πει οτι λιώσαν τα νιάτα του στη βιοπάλη αλλωστε ξέραμε οτι κανένας βιομηχανικός εργάτης δεν θα τραγουδουσε για τη δουλιά του, και να μην το ξέραμε το καταλάβαμε αργότερα οταν πιάσαμε δουλιες…ο,τι δουλιά και νάτανε κανεις δεν ηθελε να μιλά για αυτήν …ποσο περισσότερο να την κάνει και τραγούδι. Οι μονοι που κανανε την δουλιά τους τραγουδι ηταν οι τραγουδοποιοί…αυτο σαν απάντηση στην “ευκολη” στρατευμένη τέχνη.
Κι ομως Ο Παπάζογλου ηταν στρατευμένος. Ηταν στρατευμένος στον ανθρωπο που ξερει να ερωτεύεται, ηταν στρατευμένος στο ποιοτικο τραγούδι, ηταν στρατευμένος στο να εκφράζει την ιδια του την ευαισθησία σαν νάτανε η πρώτη φορά, κάθε φορά που τραγουδούσε επαιρνε μια εκδίκηση, μας θυμιζε πως ειναι απλά το να νιώθεις, το να μην εχεις γινει αναισθητος και δηθεν. Εκδικιόταν οσους ειχαν σκοτώσει το παιδί μέσα τους, κι οταν πολλά χρόνια αργότερα παρασυρμένοι απο εναν τεχνητο και προσκαιρο ευδαιμονισμό αρχίσαμε να εξαργυρώνουμε μια στάση ζωής και να κάνουμε ο καθένας και η καθεμιά μας τις αναποφευκτες εκπτώσεις μας ηρθε με κεινο το τραγουδι -χαστουκι τον “Αυγουστο” να μας συνεφέρει, να μας θυμισει απο που ερχόμασταν και που επρεπε να πάμε, να μας θυμισει τι εχει αξια σε αυτή τη ζωή, τι πρέπει να τιμάμε και τι πρέπει να προσπερνάμε.
Εκανε κι αυτός τις εκπτώσεις του (για μερικους απαιτητικους) το μεράκι του (για αυτους που δεν τους αρέσει να κρινουνε) .Ειχε ομως κάθε δικαίωμα, ειχε δουλέψει απο αγάπη και ειχε δικαίωμα να ζει αυτά που αγαπουσε . Δεν θα ξεχάσω αυτό το γνήσιο χαμογελο πριν και μετά απο κάθε τραγουδι, σαν να χαιρέταγε και αποχαιρέταγε ανοιχτόκαρδα μια ερωμένη. Ηταν ερωτευμένος με ολα του τα τραγούδια και τάλεγε με την εκτίμηση και την ευγένεια που τους άξιζε.
Οι μέρες που ζουμε μας κάνουνε σκληρους, κάνουμε θυσίες, δεν τα βγάζουμε πέρα, συσσωρεύουμε οργή αλλά και απάθεια. Κάθε μέρα που περνά γινόμαστε ολοένα και φτωχότεροι χωρις ελπίδα για τους περισσότερους απο εμάς να ζήσουμε εστω και ενα κομμάτι απο το “ελληνικό ονειρο”. Η τέχνη ειναι πάντα διπλα στην ανθρωπότητα στις ευκολες και δυσκολες στιγμές να χρωματίζει το στιγμα της παρουσίας μας, να το τραγουδά να το γράφει να το απεικονίζει η απλά να εκφράζεται σαν κομμάτι της εποχής της. Οι καλλιτέχνες ειναι ζωντανοι βηματοδότες μας, και καθρέφτες υπο κινηση και αναίρεση. Την πραγματική φτώχεια την ζουμε οταν μαζι με την τσέπη μας φτωχαίνει και το σήμα του στιγματός μας. Αυτός ο άγγελος , αυτο το μυνημα σε μια συμπαντικη μπουκάλα που θα λέει οτι κάποτε περάσαμε απο δώ κι ειμασταν έτσι..αυτο που ειμαστε. Με το Ρασούλη μας τέλειωσε η αφήγηση του παραμυθιού της ομορφιάς της ανθρωπινης υπαρξης….με τον Νικο μας τέλειωσε η αθωότητα του να τραγουδάμε σαν νάναι η πρώτη φορά που νιώθουμε ερωτευμενοι.

Marx Factor

Aνακοίνωση της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης

Η απεργία πείνας νίκησε, ο αγώνας για νομιμοποίηση, ίσα δικαιώματα και ανοιχτά σύνορα συνεχίζεται

Οι 300 μετανάστες εργάτες έδωσαν για 44 ημέρες έναν συγκλονιστικό αγώνα ζωής και αξιοπρέπειας. Και τελικά δικαιώθηκαν. Τώρα, κανείς δενθα μπορεί να τους απειλεί με απέλαση όταν διεκδικούν να πληρώνονται
για τη δουλειά τους. Ακόμα περισσότερο, κέρδισαν σημαντικές αλλάγες για όλους τους μετανάστες, αλλά και τους έλληνες εργαζόμενους. Κάθε μετανάστης χωρίς χαρτιά μπορεί να κάνει αίτηση για νομιμοποίηση μετά
από 8 χρόνια, αντί για 12 όπως ίσχυε μέχρι σήμερα. Τα ένσημα που απαιτούνται για ανανέωση της άδειας παραμονής μειώθηκαν στα 120, ενώ άνοιξε η συζήτηση και για την επανένταξη όσων μεταναστών είχαν χάσει
τη νομιμοποίηση λόγω ανεργίας. Μειώθηκαν ακόμα, στα 50, και τα ένσημα που χρειάζονται όλοι οι εργαζόμενοι για την ιατρική τους ασφάλιση.

Η αίτηση του πέους

Η αίτηση του πέους
…Εγώ το πέος, υποβάλλω αίτημα μισθολογικής αύξησης για τους παρακάτω λόγους:
Εργάζομαι σωματικά.
Εργάζομαι σε μεγάλα βάθη.
Πέφτω στη δουλειά με το κεφάλι.
Δεν έχω ελεύθερα Σαββατοκύριακα και αργίες.
Εργάζομαι σε υγρό περιβάλλον.
Δεν πληρώνομαι υπερωρίες.
Εργάζομαι σε σκοτεινό εργασιακό χώρο που δεν αερίζεται σχεδόν καθόλου.
Εργάζομαι σε υψηλές θερμοκρασίες.
Η εργασία μου με εκθέτει σε κινδύνους μόλυνσης από ασθένειες.
—–Η απαντητική επιστολή
Αγαπητό πέος, μετά από προσεκτική επεξεργασία και έλεγχο του αιτήματός σας, η διοίκηση κατέληξε στο συμπέρασμα να το απορρίψει για τους εξής λόγους:
Δεν εργάζεστε σε οκτάωρη βάση.
Αποκοιμάστε μετά από σύντομο χρόνο εργασίας.
Δεν ακολουθείτε πάντα τις οδηγίες της διοίκησης.
Δεν εργάζεσθε πάντοτε εκεί που σας έχει υποδειχθεί αλλά περιφέρεστε συχνά σε άλλους χώρους.
Συχνά δεν αναλαμβάνετε πρωτοβουλία αλλά πρέπει να σας πιέσουν και να σας χειριστούν φιλικά πριν αναλάβετε εργασία.
Αφήνετε πίσω σας το χώρο εργασίας σας πολύ βρώμικο, όταν αποχωρείτε από αυτόν.
Δεν τηρείτε πάντοτε τις οδηγίες ασφαλείας, πχ. να φοράτε ενδυμασία προστασίας.
Δεν κάνετε διπλοβάρδιες.
Μερικές φορές εγκαταλείπετε το χώρο εργασίας σας που σας υποδείχθηκε, χωρίς η εργασία σας να έχει ολοκληρωθεί.
Σαν να μη φτάνουν όλα αυτά, σας έχουμε δει να εγκαταλείπετε συχνά το χώρο εργασίας μεταφέροντας δύο σάκους που φαίνονται πολύ ύποπτοι!

Αρθρογραφος για τον π… Marx Factor

Λευτεριά στους ελεγκτές

ΜΙΑ 15ΧΡΟΝΗ ΜΑΘΗΤΡΙΑ
ΕΣΤΕΙΛΕ ΤΟΥΣ ΕΛΕΓΚΤΕΣ ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ
«Λευτεριά …. στους ελεγκτές»
Το περιστατικό έγινε χτες το βράδυ στην γραμμή 14, περίπου στις 8.30μ.μ. Όταν οι ελεγκτές του ΟΑΣΘ, ζήτησαν εισιτήριο από την 15χρονη μαθήτρια, αυτή τους δήλωσε ότι είναι μέλος του κινήματος «δεν πληρώνω» και ότι κάνει συνειδητή πολιτική πράξη , για τον λόγο αυτό, αρνείται να δώσει τα στοιχεία της, στους ελεγκτές και θα τα δώσει μόνο αν της τα ζητήσει κάποιος αστυνομικός. Τους δήλωσε, ότι επιθυμεί να κατεβεί στην επόμενη στάση, γιατί εκεί την περιμένει ο πατέρας της και ότι δεν έχουν δικαίωμα να την κρατήσουν.
Ο οδηγός έκλεισε τις πόρτες και οι ελεγκτές παρεμπόδισαν την έξοδο της ανήλικης φράζοντας την πόρτα με το σώμα τους, προκειμένου να μη μπορέσει να κατεβεί, ώστε να την οδηγήσουν, παρά την θέληση της στο τέρμα (σιδηροδρομικό σταθμό), όπου είχαν ειδοποιήσει την αστυνομία να τους περιμένει. ΄Οταν έφτασαν στο τέρμα, την κρατούσαν μέσα στο λεωφορείο μαζί με άλλες δύο συμμαθήτριες της, που δεν είχαν εισιτήριο, λέγοντας τους, ότι περιμένουν την αστυνομία Η ανήλικη τους έλεγε συνεχώς, ότι διαπράττουν παράνομη κατακράτηση εις βάρος της κι ότι δεν έχουν δικαίωμα, να τους περιορίσουν την έξοδο από το λεωφορείο.

Μαζί τα φάγαμε?

Mια «αυτοκρατορική» εθνική τουριστική πολιτική εφάρμοσε ο κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος κατά τη διάρκεια της θητείας του στο καταχρεωμένο σήμερα υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης με πραγματικά «ονειρικά» για τον ίδιο αποτελέσματα. Ο Ελληνας υπουργός, στην προσπάθειά του να προωθήσει στα πέρατα της οικουμένης την υπεροχή του ελληνικού τουρισμού έναντι των ανταγωνιστών μας, δεν δίστασε στιγμή να «κονταροχτυπηθεί» με Αραβες κροίσους, αντιμετώπισε στα ίσια Ρώσους ολιγάρχες και κοίταξε το λιγότερο κατά πρόσωπο το εφοπλιστικό λόμπι του Λονδίνου. Με αγόγγυστο χορηγό τον ελληνικό λαό ο κ. Σπηλιωτόπουλος έδωσε πραγματικά σκληρές εθνικές μάχες μέσα από προεδρικές σουίτες των 3.500 ευρώ τη βραδιά, μετακινούμενος με θωρακισμένες υπερπολυτελείς λιμουζίνες που κοστίζουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ και κάνοντας κοπιώδεις διαπραγματεύσεις μέχρι πρωίας στα γνωστότερα σούσι μπαρ αλλά και στα μπαράκια του Σόχο.

Οπως αποκαλύπτει σήμερα το «ΘΕΜΑ», το όνομα του πρώην υπουργού των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας και νυν τομεάρχη Παιδείας του κόμματος φιγουράρει στις χρυσές λίστες των προνομιούχων του διεθνούς jet set. Οι υπεύθυνοι των ακριβότερων ξενοδοχείων ανά τον κόσμο αναπολούν τις στιγμές που προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στον large Ελληνα υπουργό στις μεγαλοπρεπείς σουίτες τους και του άνοιγαν την πόρτα σε μία από τις τέσσερις λιμουζίνες που χρησιμοποιούσε για τις μετακινήσεις του, τις οποίες πλήρωναν οι πολίτες αυτής της χώρας. Βέβαια, παραμένει άγνωστο ποια εικόνα θα σχημάτιζαν αν πληροφορούνταν ότι ο «mister Aris» άφησε ταξιδιωτικό φέσι στο υπουργείο του, που ανέρχεται σε 677.000 ευρώ!
Η ξέφρενη κούρσα χλιδάτων υπηρεσιακών ταξιδιών που πραγματοποίησε ο κ. Σπηλιωτόπουλος ως υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης, μόνο το διάστημα Μάιος – Δεκέμβριος 2008, στοίχισαν στον ελληνικό λαό 702.000 ευρώ (!).

Απάντηση των απεργών στη πρόταση της κυβέρνησης

Ανακοίνωση προς την κοινωνία

Ανακοίνωση-απάντηση στην πρόταση της κυβέρνησης μετά από τη συνάντηση με τους υπουργούς:

1. Εμείς οι απεργοί πείνας από τους χώρους απεργίας μας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και τα νοσοκομεία απορρίπτουμε ομόφωνα την πρόταση της κυβέρνησης για καθεστώς ανοχής, γιατί δεν ανταποκρίνεται στο αίτημα μας για νομιμοποίηση με ελευθερία μετακίνησης, ανανέωση με βάση την εργασία και όλα τα υπόλοιπα δικαιώματα που έχουν οι νόμιμοι μετανάστες στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.
2. Απορρίπτουμε το αίτημα του υπουργού Υγείας για μεταφορά όλων μας στα νοσοκομεία λόγω επιδείνωσης των καιρικών συνθηκών. Όπως κάνουμε εδώ και 39 ημέρες, με κρύο και πλημμύρες, συνεχίζουμε την απεργία πείνας στο κτίριο Υπατία και βέβαια υπό τις οδηγείες των γιατρών μας θα συνεχίσουν να μεταφέρονται στα νοσοκομεία όσοι το χρειάζονται.
3. Τονίζουμε για μια ακόμη φορά ότι η απεργία πείνας είναι δικός μας αγώνας, εμείς παίρνουμε τις αποφάσεις για όλα τα θέματα και απαιτούμε να σταματήσουν τα ψέματα και οι συκοφαντίες.

4/3/2011

Οι 300 Απεργοί Πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

solidaritycommittee@googlegroups.com

Marx Factor

Ανθρώπων έργα

Δεν “μπαλώνεται” με τίποτα ο πρώην υπουργός Εθνικής Άμυνας της χώρας , θέλει ο Άκης να κρυφτεί και τα ακίνητα δεν τον αφήνουν. Πανάκριβα ακίνητα πολλών εκατομμυρίων ευρώ σε Ακρόπολη, Θεσσαλονίκη, Ψυχικό, Πεδίον Άρεως και Κορινθία , απέκτησε ο Άκης Τσοχατζόπουλος κατά την πολιτική του σταδιοδρομία, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του απο μισθό του υπουργού και με τη βουλευτική του αποζημίωση.
Πέραν του πανάκριβου ακινήτου (εκτιμάται στα 6,5 εκ. ευρώ) της Διονυσίου Αρεοπαγίτου στο όνομα της συζύγου του o πάλαι ποτέ πανίσχυρος Ακης Τσοχατζόπουλος, παρά μία ψήφος πρωθυπουργός, πρώην αναπληρωτής πρωθυπουργός του ιδρυτή του ΠαΣοΚ Ανδρέα Παπανδρέου φαίνεται οτι πλόυτισε στην κυριολεξία μέσα απο την πολιτική.
Έγραψε στην πρώην σύζυγό του , έγραψε και στην νύν , έγραψε και στην κόρη του έμπλεξε και με off shore εταιρείες….Δωράκι για την πρώην σύζυγό του αγόρασε ο Α. Τσοχατζόπουλος στο Παλαιό Ψυχικό, αξίας 1,5 εκ. ευρώΕπίσης αγόρασε δύο διαμερίσματα συνολικής αξίας 380.000 ευρώ στην οδό Κομνά Τράκα στο Πεδίον του Άρεως, το σημερινής αξίας 700.000 ευρώ διαμέρισμα της οδού Νίκης στη Θεσσαλονίκη, αλλά και η αξίας 350.000 ευρώ εξοχική κατοικία στον Κόρφο Κορινθίας. Μάλιστα η ανακαίνιση της Αρεοπαγίτου ξεκίνησε με προϋπολογισμό 60.000 ευρώ και τελικά δαπανήθηκαν πάνω από 1,5 εκατομμύρια ευρώ!
Όσον αφορά το σπίτι – 184 τετραγωνικών – στην παραλία της Θεσσαλονίκης, βρίσκεται στην πλατεία Αριστοτέλους, σε ένα από τα ακριβότερα σημεία της πόλης και βλέπει “πιάτο” τον Θερμαϊκό.Σύμφωνα με κτηματομεσίτες η σημερινή του αξία φτάνει το 1,1 εκ. ευρώ. Το σπίτι του τρίτου ορόφου αγοράστηκε το 1996 από την κόρη του υπουργού.