Ξεκινάμε τις προετοιμασίες του φεστιβάλ για 6η φορά ως εθελοντές. Αν θέλετε να γίνετε εθελόντρια/ης του φεστιβάλ και να συμμετάσχετε στις ομάδες εργασίας, οι οποίες θα δράσουν πριν και κατά την διάρκεια του φεστιβάλ παρακαλώ συμπληρώστε την Φόρμα Εθελοντικής Συμμετοχής. Έτσι θα μπορέσετε να πληροφορηθείτε για τις συναντήσεις και τις εκδηλώσεις. Οι φόρμες συμμετοχής για τα μουσικά συγκροτήματα και τα εργαστήρια θα βρίσκονται εδώ τον Μάιο του 2012.
ΥΓ: Μπορείτε να δείτε τις πληροφορίες για το μέρος και τις εκδηλώσεις του φεστιβάλ στον ιστότοπο του Rock-A.
Διακήρυξη
Τι είναι το Rock-A;
Το Rock-A είναι ένα φεστιβάλ όπου οι άνθρωποι συναντιούνται και οργανώνουν κάθε φάση βασισμένοι στις αρχές του εθελοντισμού, αναζητώντας εναλλακτικές λύσεις ενάντια σε έναν κόσμο ανισότητας και ανελευθερίας, έναν κόσμο που δεν τον έχουμε δημιουργήσει εμείς, αλλά μας έχει επιβληθεί.
Φεστιβάλ Αλληλεγγύης
Το Rock-A είναι ένα Φεστιβάλ που έχει συνειδητοποιήσει απόλυτα τους συνεχείς πολέμους της εξουσίας και του χρήματος, έχει επίγνωση του γεγονότος ότι η φύση έχει χρησιμοποιηθεί και εξαντληθεί ως αποθήκη πρώτων υλών και ότι ζούμε σε έναν κόσμο που, από την μια μεριά, η κατανάλωση διογκώνεται, και από την άλλη, οι σταθμοί πυρηνικής ενέργειας έχουν κατασκευαστεί λέγοντας ψέμματα για τις ενεργειακές ανάγκες, και όπου, το χάσμα της κατανομής του εισοδήματος εξαναγκάζει εκατομμύρια ανθρώπους να μεταναστεύσουν. Επομένως το Rock-A είναι μια συγκέντρωση για όσους στέκονται ενάντια σε όλα αυτά, και ένα μέρος ελευθερίας, όπου η καθεμιά που μοιράζεται το όνειρο ενός κόσμου ισότητας και ελευθερίας, μπορεί να κάνει τα βήματα της προς την αλληλεγγύη.
Σημείωση malamadre: Τα 2 σχόλια που δημοσιεύω είναι σχόλια που έκανα στην κουβέντα που αναπτύχθηκε τις προηγούμενες ημέρες στην δημοσίευση του arsenelupin: Ακολουθώντας την λογική της παράκαμψης. Δυστυχώς ειδικά το 2ο σχόλιο που ήταν και το μεγαλύτερο και εκτιμώ εξηγούσε καλύτερα πολιτικά την στάση μου συνολικά σε λογικές αντιπροσώπευσης και όχι μονάχα στις εκλογές, εξαφανίστηκε μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα λόγω της άλλης κουβέντας που είχε πάρει φωτιά εχθές και συνεχίζεται και μέχρι σήμερα και έχει σχέση με τα σεξουαλικά προβλήματα ενός φασιστάκου που διόλου δεν ενδιαφέρουν ούτε εμένα και εκτιμώ ούτε και το σύνολο των γυναικών.
1ο σχόλιο
Το σύστημα δεν πέφτει ούτε με την συμμετοχή ούτε με την αποχή από τις εκλογές και όποιος τείνει προς την μία η την άλλη κατεύθυνση αντίληψης καταντάει επικίνδυνα γραφικός. Πρέπει να ξεπεραστούν επιτέλους οι λογικές “άμυνας” που εμφανίζονται στους “ψηφοφόρους” με το που τολμήσει κάποια να μιλήσει για αποχή.
Καταρχάς αξίζει να σημειωθεί πως το μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου που θα απέχει από τις εκλογές δεν είναι υποκείμενα που διέπονται από τις αναρχίζουσες ιδέες ή να παλεύουν για την καταστροφή της κυριαρχίας. Είναι κόσμος που πιστεύει πως με αυτόν τον τρόπο θα “τιμωρήσει” τους πολιτικούς εκφραστές του, θα αντιδράσει απέναντι στο υπάρχον και θα διατελέσει την προσωπική του “επανάσταση”, κόσμος που τους έχει σιχαθεί όλους (ακόμα και τα αδιαμεσολάβητα μορφώματα περιμένοντας καρτερικά να τρέξουν εκείνα για τον κώλο του) και κυκλοφορεί με την αποψάρα του δεξιά – αριστερά, μην έχοντας σπάσει στο ελάχιστο την λογική της ανάθεσης , περιμένοντας για άλλη μια φορά “άλλοι” να πάρουν την ζωή του στα χέρια “τους”. Έτσι για να μην γελιόμαστε πως είναι και κάνα πρόταγμα από μόνο του.
Με αφορμή τα όσα ακούγονται τελευταίως για το αυτό-αποκαλούμενο «κίνημα του αρνιού» (1), (2), (3), (4), αλλά και την προώθηση πώλησης κατσικιών μέσα από κινηματικές λίστες ηλεκτρονικών ταχυδρομείων και αφίσες για τον αυτοδιαχειριζόμενο εορτασμό του πάσχα και την ανατρεπτική ενδυνάμωση των “εθίμων” του τόπου”, θα θέλαμε να συνεισφέρουμε σε αυτόν τον διάλογο περί αυτοδιαχείρισης των αναγκών και των επιθυμιών μας, εμπνευσμένες από το “αντιεξουσιαστικό” εγχείρημα “Νισύρικα Κατσίκια Νο 2: Η ΣΦΑΓΗ”* :
Για ακόμα μία φορά η βιομηχανία γούνας διοργάνωσε την έκθεση στο EXPO ATHENS στην Παλλήνη με σκοπό την προώθηση των προϊόντων της, τις κοινωνικές διαμεσολαβήσεις, τα παζάρια με τον πολιτικό κόσμο, τα Gala, τις οικονομικές αυταπάτες (εμφανείς και μη), την προβολή της από τα ΜΜΕ και φορώντας το μοντέρνο προσωπείο της οικολογίας να πλασαριστεί και φιλική προς το περιβάλλον.
Αν και υπάρχουν πολλά που μπορούμε να σχολιάσουμε για το καθένα ξεχωριστά, επιφυλασσόμαστε για το μέλλον.
Εμείς παραβρεθήκαμε εκεί ως Δράση Ενάντια στη Γούνα μαζί με την Αντισπισιστική Δράση έχοντας πολλές ελπίδες και προσδοκίες για μια δυναμική διαμαρτυρία και παρέμβαση στην εν λόγω βιομηχανία όχι ως μεμονωμένο κομμάτι, αλλά ως τμήμα και παράδειγμα της γενικότερης ανάπτυξης, οικονομίας και παραοικονομίας του καπιταλισμού και του κάθε λογής αφεντικού, μικρό – μεσαίο – μεγάλο αδιάφορο για εμάς, που εξουσιάζει το σύνολο του κόσμου.
Μη θέλοντας να χάσουμε την επαφή με την πραγματικότητα και τα δεδομένα της κατάστασης, κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας κάναμε ό,τι ήταν δυνατό για να “χαλάσουμε” την εικόνα αυτού που οι εκπρόσωποι της βιομηχανίας γούνας θέλουν να θέσουν ως δεδομένο και να μας πείσουν για τους αγνούς τους (!) σκοπούς. Η βιομηχανία γούνας όμωςΔΕΝ αποτελεί μέρος του φυσικού κόσμου και κανείς δεν μπορεί να μας πείσει για το αντίθετο. Η στάση τους αυτή μας εξοργίζει και μας πεισμώνει περισσότερο για πιο έντονο, πιο αποφασιστικό και πολυμορφικό αγώνα απέναντι τους.
Σημείωση malamadre: Παρόλο που διαφωνώ με κάποια από τα τελικά προτάγματα του κειμένου, θεωρώ πως είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία η αναδημοσίευση του ώστε να μπουν κάποια πράγματα στην θέση τους σχετικά με την πολιτική διαθήκη του σύντροφου Δημήτρη Χριστούλα και το σπεκουλάρισμα που έχει δεχθεί από την στιγμή της αυτοκτονίας του από πάσης φύσεως υπηρέτες του συστήματος, μικρούς ή μεγάλους, κοινοβουλευτικούς ή εξωκοινοβουλευτικούς. Σε ένα σημείωμα όπου δεν αφήνονται περιθώρια για παρερμηνείες και ορίζονται σοβαρότατες πολιτικές ευθύνες στους πάσης φύσεως πασιφιστές (ότι πρόβια κι αν φοράνε) για τα αδιέξοδα που έχουμε βρεθεί με την φετιχοποίηση της μη βίας, χρέος μας θεωρώ πως είναι να παλέψουμε πολύμορφα με λύσσα και συνείδηση απέναντι στο υπάρχον για την έφοδο στον ουρανό.
Δεν προσέβαλαν τη μνήμη του συνταξιούχου που αυτοκτόνησε στην πλατεία Συντάγματος μόνο οι αστοί πολιτικοί με τις προκλητικές υποκριτικές τους δηλώσεις. Την προσέβαλαν και όλοι/ες εκείνοι/ες που πήγαν στο σύνταγμα με κεράκια, λουλουδάκια και δακρύβρεχτα σημειωματάκια, σε μια θλιβερή προσπάθεια επανάληψης του φαινόμενου των «αγανακτισμένων». Ο άνθρωπος άφησε ένα σημείωμα στο οποίο μιλούσε για δυναμικές αντιδράσεις και Καλάσνικοφ, όχι για κεράκια και λιτανείες, τα οποία αγκάλιασαν αμέσως οι χειραγωγοί των ΜΜΕ και τα έκαναν σημαία τους.
Σημείωση malamadre: Μια μπροσούρα κι μια προκύρηξη που συνδέουν το τότε με το τώρα, τους μύθους της “ελληνικής” επανάστασης με τους “προδότες πολιτικούς” του σήμερα. Για ανοιχτά μυαλά που αναζητούν εργαλεία για να προχωρήσουν ακόμα πιο θαρρετά στην υλοποίηση της Κοινωνικής Επανάστασης. Η μπροσούρα εκδόθηκε από στέκια, καταλήψεις, χώρους και ομάδες στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά. Διανέμεται σε 6.000 αντίτυπα, χέρι με χέρι, σε γειτονιές, σε δρόμους, σε πλατείες, σε σχολεία περιοχών της δυτικής Αθήνας και του Πειραιά. Μπορείτε να την κατεβάσετε από εδώ. Η προκύρηξη μας έρχεται από Θεσσαλονίκη και μοιράζεται αυτές τις μέρες με αφορμή την 25η Μάρτη και είναι αναδημοσίευση από το Anarchypress.
Σε γενικευμένες συγκρούσεις με δεκάδες τραυματίες και τουλάχιστον έναν νεκρό κατέληξαν οι προσπάθειες του τουρκικού κράτους να απαγορεύσει και αφού αυτό κατέστη αδύνατο λόγω μαζικής προσέλευσης, να καταστείλει τους εορτασμούς του Ναυρόζ. Για τους Κούρδους η γιορτή αυτή έχει κι ένα ειδικό περιεχόμενο που συμβολίζει την αντίσταση και τους αγώνες κατά της τυραννίας. Πριν έναν χρόνο καταγράψαμε τις απόπειρες της περσικής νεολαίας να γιορτάσει το Ναυρόζ ενάντια στη θεοκρατία και τους παρακρατικούς, αμέσως μετά την καταστολή του “πράσινου κινήματος” στο Ιράν: http://rioter.info/2011/03/17/chaharshanbehsur/
Αυτό που είναι προβληματικό [...] δεν είναι η κριτική στο Ισλάμ, αλλά η αδιαμφισβήτητη παραδοχή ότι μόνο οι Μουσουλμάνοι φέρνουν την θρησκεία, την μη ανεκτικότητα και την ανισότητα στο τραπέζι – η Ευρώπη, όπως η λευκότητα, παραμένει για πάντα μια μη εξερευνημένη νόρμα, ο Χριστιανισμός παραμένει αόρατος πίσω από έναν κοσμικό μανδύα – μέχρι να τον προκαλέσει η αυξανόμενη παρουσία μη Χριστιανών. ( El – Tayeb (2011): 116)
Το Δεκέμβριο του 2011, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών παρουσιάστηκε για 4 παραστάσεις το «Can We Talk About this?» [1]των DV 8 [2]. Οι DV 8 είναι μια χορευτική ομάδα από την Αγγλία και η δουλειά τους μας είναι γνωστή εδώ και αρκετά χρόνια καθώς κάποιες από εμάς παρακολουθούμε το έργο τους [3] κυρίως μέσα από τα video dance κομμάτια που ακολουθούν τις παραστάσεις τους. Η δουλειά τους μας ενθουσίαζε γιατί ο λόγος τους ήταν «πραγματικά» ενσώματος και επιτελεστικός και μέσα στο έργο τους πολλές από τις θεωρητικές αναφορές μας, αλλά και τις άμεσες εμπειρίες της ζωής μας, μεταφράζονταν στην αισθητική εμπειρία της τέχνης. Παράλληλα εκτιμούσαμε απεριόριστα το πως, με μέσο το χορό, η ομάδα μπορούσε να σχολιάζει με εξαιρετικά καινοτόμο και δημιουργικό τρόπο, συνθήκες όπως το φύλο, η σεξουαλικότητα, οι ταυτότητες, η αρτιμέλεια, η διαφορά, ο αποκλεισμός, το στίγμα. Η τελευταία τους παράσταση που είδαμε ζωντανά στην Αγγλία ήταν το «To be straight with you» (2007) και διαπραγματευόταν την ομοφοβία. Για άλλη μια φορά οι DV 8, με τρόπο που ενθάρρυνε την ελεύθερη έκφραση και το δημιουργικό σπάσιμο των ταμπού, έκαναν σκληρή κριτική στη βία της κανονικότητας και σχεδίασαν έναν απευλεθερωτικό ορίζοντα.
Η εκτροφή και η παραγωγή γούνινων προϊόντων εξοντώνει εκατομμύρια μη ανθρώπινα ζώα, λεηλατεί τη φύση και αναπαράγει μια κοινωνία ανισότητας. Στις συνθήκες μιας παγκόσμιας συστημικής κρίσης πρέπει να επιλέξουμε ή την κατάργηση κάθε κυριαρχικής λογικής και κάθε θεσμού που συντηρεί έναν κόσμο βασισμένο στη βία και την εκμετάλλευση ή την παράδοση στο έλεος του κεφαλαίου και της εξουσίας.
Ζωή με χρώμα, γουναράδες -και κάθε αφεντικό- στο χώμα!
Εκδήλωση ενάντια στη βιομηχανία γούνας Παρασκευή 23 Μάρτη, 7:00 μ.μ. στην Κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά
Οι κοινωνικές σχέσεις της τάξης και της εκμετάλλευσης δεν είναι απλές. Οι εργατίστικες αντιλήψεις, οι οποίες βασίζονται στην ιδέα μιας αντικειμενικά επαναστατικής τάξης που ορίζεται με τους όρους της σχέσης της με τα μέσα παραγωγής, αγνοούν τη μάζα όλων εκείνων που παγκόσμια οι ζωές τους είναι κλεμμένες από τη σημερινή κοινωνική τάξη, χωρίς να βρίσκουν καμία θέση στον παραγωγικό μηχανισμό της. Γι’ αυτό οι αντιλήψεις αυτές καταλήγουν να παρουσιάζουν μια στενή και απλουστευτική κατανόηση της εκμετάλλευσης και του επαναστατικού μετασχηματισμού.Με σκοπό να διεξάγουμε έναν επαναστατικό αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, πρέπει να αναπτύξουμε μια κατανόηση της τάξης όπως υπάρχει ενεργά στον κόσμο, χωρίς να ψάχνουμε καμία εγγύηση.
Από τη βάση της η ταξική κοινωνία, είναι αυτή όπου μέσα της υπάρχουν αυτοί που κυριαρχούν και αυτοί που κυριαρχούνται, αυτοί που εκμεταλλεύονται και αυτοί που είναι εκμεταλλευόμενοι Μια τέτοια κοινωνική τάξη μπόρεσε να εμφανιστεί μόνο όταν οι άνθρωποι έχασαν την ικανότητα να καθορίζουν τις συνθήκες της ύπαρξής τους. Γι’ αυτό, η ουσιαστική ποιότητα που μοιράζονται οι εκμεταλλευόμενοι είναι η στέρησή τους , η απώλεια της ικανότητας να αποφασίζουν και να φέρουν σε πέρας τις βασικές αποφάσεις για το πώς θα ζουν. Η κυρίαρχη τάξη ορίζεται με τους όρους του δικού της σχεδίου για συσσώρευση εξουσίας και πλούτου. Αν και υπάρχουν σημαντικές συγκρούσεις στο εσωτερικό της για συγκεκριμένα συμφέροντα και πραγματικός ανταγωνισμός για τον έλεγχο πηγών και περιοχών, αυτό το σχέδιο συνολικά σκοπεύει στον έλεγχο του κοινωνικού πλούτου και της εξουσίας της ζωής και των σχέσεων κάθε ζωντανού όντως, δίχως να δίνει σ’ αυτήν την τάξη ένα ενιαίο θετικό σχέδιο (σ.τ.μ.:για τον εαυτό της).
Το ηχητικό ντοκουμέντο είναι πραγματικά πολύ δυνατό. Αξίζει να το ακούσετε μέχρι τέλους.
Θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε παράδειγμα πρώην απολυμένου εργοστασίου που έχει βρεθεί στο περιθώριο, βλέπει την ζωή του να φτάνει στο τέλμα, δέχεται εντονότατη ταξική βία είτε παίζει τον ρόλο του άνεργου αυτόν του εργαζόμενου. Η είδηση μας έρχεται από την Κομοτηνή, από έναν απολυμένο εδώ και 9 μήνες εργάτη από την εταιρία HELESI ΑΕ (Ελληνική Βιομηχανία Περιβαλλοντικών Συστημάτων). Η εταιρία HELESI AE μας είχε απασχολήσει και στο παρελθόν την περίοδο που απεργούσαν οι ΠΟΕ ΟΤΑ στην Αθήνα και δίνοταν σκληρές μάχες για να μείνουν τα αμάζευτα σκουπίδια στους δρόμους καθώς πρωτοστάτησε στον απεργοσπαστικό μηχανισμό που έστησε ο δήμος Αθηναίων.
Μαθαίνουμε επίσης ότι ο ιδιοκτήτης της HELESI, Σάκης Ανδριανόπουλος είχε γίνει γνωστός το 2010 λόγω της εμπλοκής του συζύγου τής Φεβρωνίας Πατριανάκου, υπεύθυνης Πολιτικού Σχεδιασμού της Ν.Δ. και βουλευτή του κόμματος έως το 2009. Η εταιρεία, έχει πάρει μεγάλα έργα από πολλούς δήμους αλλά και τη διαδημοτική «ΔΙΑΔΥΜΑ» που ίδρυσε ο πρώην υφυπουργός Εσωτερικών Πάρης Κουκουλόπουλος ως δήμαρχος Κοζάνης.
Στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας την περίοδο των μεγάλων απεργιών των ΠΟΕ ΟΤΑ κατά τον Οκτώβρη, ο τέως δήμαρχος Ν. Κακλαμάνης είχε επεσημάνει τη σύνδεση της εταιρείας με τον Π. Κουκουλόπουλο, αλλά και το διευθυντή του γραφείου του δημάρχου και «άλλοτε στέλεχος του ομίλου Μπόμπολα» Λ. Καστανάκη. Ο πρόεδρος του τότε δημοτικού συμβουλίου, Τ. Μπέης, είχε θυμίσει ότι ο δήμος τής είχε αναθέσει επί Κακλαμάνη δουλειές ύψους 60 εκατ. ευρώ.
Πριν δύο μέρες, και συγκεκριμένα την Τρίτη 28/2, στάλθηκε η ακόλουθη επιστολή από την «Κίνηση για την Κατάργηση του Εμπορίου Γούνας» προς βουλευτές και μέσα μαζικής ενημέρωσης σχετικά με το ζήτημα της γούνας, της αντίστοιχης βιομηχανίας στην Ελλάδα και την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση ως προς αυτήν [FNXVX: οι μικρές μορφοποιήσεις δικές μας]:
Προς: Βουλευτές -ΜΜΕ
Τρίτη 28/2/2012
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΚΑΙ Η ΧΡΗΜΑΤΟ∆ΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΤΗΣ ΓΟΥΝΑΣ
Με την παρούσα επιστολή θέλουµε να εκφράσουµε την εντονότατη αντίθεσή µας για την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση µε τη συνεχιζόµενη προνοµιακή αντιµετώπιση του κλάδου της γούνας αλλά και την πολιτική υψηλών επιδοτήσεων προς την πολιορκούµενη αυτή βιοµηχανία σε βάρος του φορολογούµενου πολίτη, µη λαµβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι oι αντιδράσεις κατά του εµπορίου γούνας πληθαίνουν συνεχώς σε ολόκληρο τον πλανήτη και ότι η πλειονότητα των πολιτών παγκοσµίως στέλνει ένα σαφές µήνυµα: ότι η εκτροφή και η θανάτωση ζώων για τη γούνα τους είναι µια δραστηριότητα µη βιώσιµη και καταδικαστέα!Εκφράζουµε επίσης την αντίθεσή µας, για την πολιτική που ακολουθεί και ο βουλευτής της Νέας ∆ηµοκρατίας στη Κοζάνη κος Γιώργος Κασαπίδης, ο οποίος προωθεί µε ζήλο τα συµφέροντα του κλάδου. Πληροφορηθήκαµε µάλιστα ότι ο κος Κασαπίδης προωθεί στο σχέδιο νόµου για την κτηνοτροφία την ένταξη της εκτροφής των γουνοφόρων ζώων στον κλάδο της κτηνοτροφίας ως δραστηριότητα του πρωτογενούς τοµέα, την αύξηση των συντελεστών δόµησης στα εκτροφεία καθώς και την αύξηση του ισοδύναµου ζώου από τα 50 θηλυκά στα 150.
Στα μέσα Νοέμβρη, εγκαινιάστηκε μια νέα συνεργασία Δήμου Αθηναίων και αστυνομικών αρχών. Μαζί ξεκινάει ένας νέος κύκλος διαχείρισης του κέντρου της Αθήνας. Αρχικά, στο στόχαστρο μπαίνει η κατειλημμένη “Δημοτική Αγορά Κυψέλης”, που στεγάζει ανάγκες των κατοίκων της περιοχής, ενώ ακολουθεί αυτεπάγγελτη δίωξη στην κατάληψη “Λέλας Καραγιάννη 37″, δίνοντας το πράσινο φως για ενδεχόμενες επεμβάσεις.
Η φτώχια και η εξαθλίωση στις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας συνεχώς διευρύνονται. Παράλληλα, οξύνονται διαρκώς τα ανθρωποκηνυγητά μπάτσων και παρακρατικών σε μετανάστες και μικροπωλητές, σε άστεγους και τοξικοεξαρτημένους. Άλλωστε, η προώθηση του κοινωνικού κανιβαλισμού και ο γενικότερος ιδεολογικός πόλεμος συνιστούν τη δοκιμασμένη τακτική του “διαίρει και βασίλευε”. Σε αυτή την προσπάθεια κράτους και κεφαλαίου ο Δήμος Αθηναίων αναλαμβάνει αναβαθμισμένο θεσμικά ρόλο, αυτόν του εγγυητή της ανάπτυξης και της εύρυθμης λειτουργίας της πόλης…
Το ακόλουθο κείμενο αποτελεί μετάφραση του κειμένου «Animal Liberation Through Trade Unions?», που δημοσιεύτηκε στο τεύχος #15 του περιοδικού No Compromise. Αφορά στη σχέση μεταξύ του εργατικού κινήματος και του κινήματος για την απελευθέρωση των ζώων και με απλό και σύντομο τρόπο σημειώνει την ανάγκη και τους πιθανούς τρόπους σύνδεσής τους.
Οι περισσότεροι άνθρωποι αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν τον περισσότερο ενεργό τους χρόνο δουλεύοντας, πουλώντας την εργασία τους στα αφεντικά. Πολλές φορές ακόμα κι αυτό δεν είναι αρκετό για να διατηρήσουν ένα έστω αξιοπρεπές επίπεδο ζωής. Αν χρησιμοποιήσουμε τον όρο «τάξη», αυτοί οι άνθρωποι ονομάζονται εργατική τάξη (δηλαδή, άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα άλλο πέρα από την ίδια τους την εργασία, την οποία πρέπει να πουλάνε σε οποιονδήποτε θέλει να την αγοράσει). Η μεγάλη πλειοψηφία των ακτιβιστών για τα δικαιώματα των ζώων προέρχεται από την εργατική τάξη.
Ένας χώρος πρόσφατα εγκαταλελειμμένος από μια ΜΚΟ, όπου πριν υπήρχαν παιδιά έγκλειστα, παιδιά που ζούσαν εκεί χωρίς μια αυλή ή την απαραίτητη ιατροφαρμακευτική φροντίδα· αυτόν τον χώρο τον καταλάβαμε για να του δώσουμε ζωή, αλλά όχι οποιασδήποτε μορφής. Αυτό που αποκαλούμε εμείς ζωή απέχει πολύ από το ιδανικό που προπαγανδίζουν οι πολιτικοί, είναι πολύ μακριά από το ιδανικό της καπιταλιστικής ζωής που προσφέρουν οι πλούσιοι και όλοι οι υποστηρικτές τους που καταπιάνονται με την συντήρησή του.
Έχουν περάσει περίπου δύο αιώνες μετά την βιομηχανική επανάσταση. Ένα γεγονός το οποίο ήταν η αιτία για να αλλάξει συνολικά η εικόνα του πλανήτη μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η ζωή των ανθρώπων εκμηχανίστηκε και άλλαξε ριζικά, ενώ τα οικοσυστήματα και πολλά άλλα είδη ζωής καταστρέφονται.
Η βιομηχανική επανάσταση ήταν το αποτέλεσμα μιας μεθοδευμένης επιστημονικής και τεχνικής σύζευξης, που έχει τις ρίζες της σε κάποια ιστορικά γεγονότα και επιλογές της κυριαρχίας (φεουδαρχία και καινοτομίες στη γεωργία στα τέλη του μεσαίωνα, ιδιοκτησία και περιφράξεις, ναυτική τεχνολογία και αποικιοκρατία, έντονη αστικοποίηση).
Η εκβιομηχάνιση της ζωής δεν ήταν ένα φυσικό γεγονός, αλλά ένα μια επιβαλλόμενη διαδικασία από την κυριαρχία. Αυτό αποδεικνύεται από την σθεναρή αντίσταση των εξουσιαζόμενων στις αρχές του 18ου αιώνα απέναντι στις μηχανές και τον βιομηχανικό τρόπο ζωής. Οι άνθρωποι δεν οδηγήθηκαν στην βιομηχανική επανάσταση μέσα από ελεύθερες διαδικασίες, αλλά μέσα από συνθήκες εξουσιαστικές. Όπως και σήμερα η βιοτεχνολογία εφαρμόζεται στην γεωργική παράγωγη χωρίς την συναίνεση έστω της πλειοψηφίας των ανθρώπων.
Η φυλακή μάς διαχωρίζει σωματικά από τους αγώνες. Μας απομονώνει απ’ τους αγαπημένους μας κι από την καθημερινή μας συνενοχή στα μονοπάτια του αγώνα, αποστερώντας μας τις ίδιες μας τις επιθυμίες. Παρ’ όλα αυτά, δεν καταφέρνει να τους βγάλει απ’ το κεφάλι μας, ούτε και την πάλη από το πνεύμα μας. Απεναντίας, η οργή και το μίσος που νιώθουμε γι’ αυτούς τους τοίχους και τους δεσμοφύλακές μας τα ριζώνουν όλα αυτά ακόμα πιο βαθιά μες στην ψυχή μας, μέσα στη σάρκα μας.
Η σκέψη γίνεται ακόμα πιο έντονη απ’ ό,τι έξω: «Τι μπορώ να κάνω;» Έτσι, όταν εμφανίζονται ευκαιρίες να συμμετάσχει κανείς μέσα από αυτούς τους τοίχους σε κινητοποιήσεις που γίνονται εκτός των τειχών, αυτό βιώνεται ως κάτι πολύ παραπάνω από συμβολικό. Είναι μία στιγμή που αρπάζω και την κάνω εξολοκλήρου δικιά μου, βαθιά μέσα μου, όπου κανένας ανθρωποφύλακας, κανένας μπάτσος, κανένας άλλος που σκοπεύει να καταχραστεί την εξουσία του, δε θα ’χει το ελεύθερο μήτε ν’ αγγίξει μήτε να κοιτάξει. Εκεί, μέσα μας, όπου τίποτα δεν είναι συμβολικό, αλλά τα πάντα συντείνουν σε ένταση.
Ηγέτες κάθε είδους κυριαρχίας (πολιτικοί και εργολάβοι, των μίντια και των μέσων αποχαύνωσης) θα συναντηθούν φέτος στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός. Εκεί θα αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλο με πληθώρα θεμάτων, με σκοπό να ανιχνεύσουν τα καινούργια εκείνα μοντέλα που θα εδραιώσουν ακόμα βαθύτερα τα προνόμιά τους και θα τους επιτρέψουν να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο. Ανάμεσα σε αυτά τα θέματα, ένα που ξεχωρίζει είναι το σχετικό με τα «νέα τεχνολογικά κοινωνικά πρότυπα» και συγκεκριμένα «το επόμενο κύμα τεχνολογικών καινοτομιών, ειδικότερα στις επιστήμες της ζωής, στη νανοτεχνολογία, στην τεχνητή νοημοσύνη».
Το βίντεο είναι ίσως το πιο σκληρό βίντεο με κακοποίηση ζώων που έχουμε παρακολουθήσει ποτε..
Σήμερα το πρωί η οργάνωση μας (στην Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο) μόλις δημοσίευσε ένα σοκαριστικό video με φωτογραφίες τραβηγμένες από μια φάρμα γουρουνιών στο El Escobar, που βρίσκεται στο Fuente Alamo στην ισπανική περιοχή της Murcia. Το video δείχνει μερικές από τις πιο βάναυσες σκηνές απέναντι σε ζώα φάρμας που η Ομάδα Έρευνας μας έχει ποτέ συναντήσει.
Στις 9 Φλεβάρη, στις 6.30 τα ξημερώματα, στην περιοχή του Ινστιτούτου Φυσικής της Ακαδημίας Επιστημών (FIAN) ένας θυρωρός βρήκε το πτώμα του Νικίτα Καλίν, γεννημένου το 1991. Οι μπάτσοι κατέφτασαν στις 8.00 στο σημείο, ενώ την μητέρα του 21χρονου δολοφονημένου την ειδοποίησαν μόλις στις 11.00. Σύμφωνα με μαρτυρία της μητέρας, ο Νικίτα δέχτηκε 61 μαχαιριές. Επιπλέον, τα πλευρά του είχαν υποστεί πολλαπλά κατάγματα και έφερε τραύματα στο κεφάλι. Τίποτα δεν είχε κλαπεί από το θανόντα.
Προς το παρόν έχει συλληφθεί ένας ύποπτος για το φόνο, καθώς στα ρούχα του βρέθηκε αίμα του Νικίτα. Είναι φανερό ότι ο Νικίτα δέχτηκε επίθεση από κάποια ομάδα. Οι μπάτσοι επίσης είπαν στη μητέρα (ανεπίσημα) ότι ο συλληφθείς ύποπτος είναι εθνικοσοσιαλιστής ακτιβιστής (νεοναζί) και ότι αρνείται να κατονομάσει άλλους υπόπτους ή συνεργούς. Παρά την απίστευτη κτηνωδία, ο ανακριτής δεν έχει ακόμα καλέσει τη μητέρα του Νικίτα, ούτε τους φίλους του και συγκεκριμένα το πρόσωπο που τον είδε για τελευταία φορά. Έτσι, πιστεύουμε ότι οι Αρχές θα προσπαθήσουν να θάψουν την υπόθεση, όπως είθισται στη Ρωσία.
Σημείωση malamadre: Επειδή το θέμα προφανώς είναι σοβαρό και δεν πρέπει να δοθεί σπιθαμή ανάσας στους μαχαιροβγάλτες εχθρούς της ελευθερίας το παρόν ποστ θα παίζει τον ρόλο δημοσίευσης των ανακοινώσεων που έχουν βγει για την υπόθεση της παρέμβασης των Χρυσαυγιτών στους απεργούς εργάτες της “Ελληνικής Χαλυβουργίας”. Να θυμίσουμε το ιστορικό: Στις 17 Φλεβάρη κλιμάκιο των μαχαιροβγάλτων της Χ.Α., επισκέφτηκε με τρόφιμα (με το ανάλογο αυτοκολλητάκι “Ψηφίζω Χρυσή Αυγή για να ξεβρωμίσει ο τόπος“) τους απεργούς της “Ελληνικής Χαλυβουργίας“, που κοντεύουν σχεδόν 4 μήνες απεργίας απέναντι στις εκβιαστικές τακτικές του βιομήχανου Μάνεση.
Να υπενθυμίσουμε ακόμα πως στις 19 Δεκέμβρη ο Πυρήνας Μαγνησίας της Χ.Α. είχε βγάλει ανακοίνωση με ξεκάθαρα επιθετικά χαρακτηριστικά προς τους απεργούς, καλώντας τους να υιοθετήσουν την γραμμή Μάνεση, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά το πόσο πιστό ανάχωμα μπορούν να αποτελέσουν τα εκάστοτε φασιστοειδή για το υπάρχον και την κυριαρχία. Ένα άλλο προβληματικό στοιχείο που φαίνεται και μέσα στο video είναι πως ο πρόεδρος του σωματείου των εργατών της “Ελληνικής Χαλυβουργίας” Γιώργος Σιφωνιός και εξέχων στέλεχος του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ, αφού μεγαλοπρεπέστατα άφησε χωρίς κανένα ίχνος αντίστασης τους φασίστες να εκφράσουν την “αλληλεγγύη” τους (στάση που δεν είχε κρατήσει σε άλλες περιπτώσεις αλληλέγγυων που μόνο φασίστες δεν αποτελούν), πήρε το μικρόφωνο από το μπουμπούκι – τσογλάνι της Χ.Α. Ηλία Κασιδιάρη (θα τον θυμούνται διάφοροι που έδινε στην δημοσιότητα στο MEGA τα ονόματα των μαχαιρωμένων “σεσημασμένων αναρχικών” από την Χρυσή Αυγή στις 3/2/08), ευχαρίστησε τα καθίκια για την “συμπαράσταση” τους ενώ αναφώνησε πως “όλη η Ελλάδα είναι μαζί μας“. Το τελευταίο βέβαια μάλλον το ανακάλυψε μετά τις δηλώσεις του τσογλανιού.
Σημείωση malamadre: Μια από τις καλύτερες αναλήψεις ευθυνών που έχω διαβάσει το τελευταίο διάστημα. Πολιτικά σταράτή και δεν κρύβονται τα υποκείμενα πίσω από λέξεις ώστε να δημιουργήσουν εντυπώσεις.
Την Τετάρτη 8/2/2012 το βράδυ, ξημερώματα προς Πέμπτη, σπάσαμε την τράπεζα Πειραιώς με πέτρες και τσεκούρια στην πόλη της Σητείας. Την Κυριακή 12/2/2012, ξημερώματα προς Δευτέρα, επιτεθήκαμε ξανά στην ίδια τράπεζα αλλά αυτή τη φορά με πέτρες και μπουκάλια μολότοφ γεμάτα βενζίνη και λάδια μηχανής που έσκασαν στο εσωτερικό της. Μετά από λίγο κατέφτασαν οι μπάτσοι κι ένα πυροσβεστικό όχημα για να σβήσει τη φωτιά. Κάποια καθεστωτικά προσπάθησαν να μειώσουν τη δυναμική της επίθεσης παραπληροφορώντας ότι δεν έπιασε φωτιά. Η κάθε πόλη έχει τους καθεστωτικούς λακέδες της. Δεν περιμέναμε κάτι άλλο.
Ζητούμε συγγνώμη που δεν βάλαμε φωτιά ευθύς αμέσως στην τράπεζα από την πρώτη κιόλας επίθεση, αλλά τα πράγματα δεν ήρθαν ακριβώς όπως τα θέλαμε αφού έξω από την τράπεζα κοιμόταν μια οικογένεια τσιγγάνων μέσα σε μία κλούβα.
Στόχος μας την Κυριακή, ήταν η ένταξη της σύγκρουσής μας στις πολλαπλές εστίες αντεπίθεσης εκείνης της νύχτας. Το αμέσως προηγούμενο χτύπημα της Τετάρτης, δείχνει ένα απ’ τα χαρακτηριστικά μας: ότι δεν περιμένουμε τη ‘’κεντρική’’ αγωνιστική συγκυρία ώστε να δράσουμε και ότι για μας ο όρος ‘’ώριμες συνθήκες’’ δεν υφίσταται. Δεν περιμένουμε να αρπάξουμε το ντόμινο μιας μαζικής οργής από τη μητρόπολη ώστε να δράσουμε διότι έτσι θα αντιλαμβανόμασταν την κυριαρχία του καπιταλισμού μονόπλευρα σε γεωγραφικό επίπεδο, θα εξυπηρετούσαμε την ίδια την καταστολή που είναι αφοσιωμένη στη μητρόπολη, η οποία (καταστολή) καταφέρνει να ελέγχει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο και το χρόνο κάποιας μαζικής έκρηξης εκεί . Όμως και το χτύπημα της Κυριακής φανερώνει ξανά μέρος της τακτικής μας: ότι σε περίπτωση ανάλογων εξεγερσιακών διαδηλώσεων στη χώρα, εμείς θα στέλνουμε μηνύματα από άκρη σε άκρη ώστε να προπαγανδίζουμε τον αιφνιδιασμό.
Σημείωση malamadre: Παρόλο που διαφωνώ με κομμάτια του κειμένου ως προς την ανάλυση του ή τον τρόπο που ορίζονται διάφορες θεματικές, σίγουρα δεν θα μπορούσα να μην αναδημοσιεύσω το παρόν κείμενο που κάνει σημαντικά βήματα ως προς την ανάλυση του υπάρχοντος κοινωνικού υποκειμένου μέσα στην εντάση της κοινωνικής αλλά και μαζικής αντιβίας που έχει αρχίσει ετερόκλητα να υιοθετεί. Επίσης με βρίσκουν πέρα του δέοντος σύμφωνο, κάποια συμπεράσματα του στο πλαίσιο του επαναπροσδιορισμού νέων προταγμάτων και αναλύσεων από τα καινούρια (μη) υποκείμενα, μακριά από τις πατροπαράδοτες στοχεύσεις της “ιστορικής εργατικής τάξης” όπως αυτό της κατάκτησης των μέσων παραγωγής ή της κατάληψης της εξουσίας από την “πρωτοπορία” των εργατών. Ο αγώνας ενάντια στην εξουσία για να είναι ειλικρινής θα πρέπει να είναι και αγώνας για την καταστροφή της εργατικής τάξης. Επίσης το κείμενο μπορείτε να το κατεβάσετε και σε pdf μορφή από εδώ.
«Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ’ την Ευρώπη: το φάντασμα του “κουκουλοφορισμού”. Όλες οι δυνάμεις της γερασμένης Ευρώπης ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να κυνηγήσουν αυτό το φάντασμα: Ο βρετανός πρωθυπουργός David Cameron και η Γ.Γ. Αλέκα Παπαρήγα, ο ιταλός υπ.εσ. Roberto Maroni, o Άδωνις και ο Τάκης Φωτόπουλος, ιταλοί COBAS και γερμανοί αστυνομικοί».
Όταν πέφτεις για ύπνο και βλέπεις ότι τραγουδούσες στον ύπνο σου το “Μαλαματένια Λόγια” κάτι σημαίνει.
Όχι δεν θα το βρεις θα ξεπεσμένα κατάστιχα του Ονειροκρίτη. Δεν θα πάρεις την Νίτσα απέναντι να σου πει
τον καφέ ούτε να σου ρίξει τα χαρτιά. Δεν θα καλέσεις το 090 για να σου μιλήσουν για το πεπρωμένο σου
ούτε θα πας στον παπα-Γιώργη να σε βλογήσει από τα έρμα. Όταν ξυπνάς και βλέπεις ότι τραγουδούσες
αγκαλιά μαζί με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες σου το Μαλαματένια Λόγια σε πιάνει μια
ακατάπαυστη ευφορία. Σε πιάνει μια ακατάπαυστη ευφορία γιατί ονειρεύτηκες το μέλλον. Γιατί ονειρεύτηκες
ένα μέλλον δίχως αφέντες και αφεντευόμενους, σ’ ένα μέλλον όπου θα τραγουδάς πάνω στις στάχτες του παλιού
καθεστώτος με τα πιο άγρια μα παράλληλα με τα πιο γνήσια σου ένστικτα. Σε ένα μέλλον που δεν θα μοιραζόμαστε
ονόματα αλλά βλέμματα. Σ’ ένα μέλλον που θα έχεις καταστρέψει τις χαρακιές που ονομάζουν σύνορα πάνω στην
μοναδική πατρίδα που θέλησες να έχεις ποτέ. Την Μητέρα Γη. Σ’ ένα μέλλον που τα Αγρίμια θα αδελφώνονται όπως
κάποτε σ’ ένα μέλλον που δεν θα γονατίζουμε παρά μόνο στους νεκρούς μας.
Σημείωση malamadre: Και μια πολύ ενδιαφέρουσα είδηση που δεν είχα παρατηρήσει στο χαμό των κατά καιρούς νέων πληροφοριών.
Μέχρι να πάρουμε τα βουνά… πίστα αναρρίχησης στην κατάληψη Σκαραμαγκά
Να μάθουμε να σκαρφαλώνουμε καλύτερα; Ναι, αλλά όχι μόνο. Να παίξουμε το παιχνίδι της βαρύτητας απαλλαγμένοι από το «βάρος» των ανταγωνιστικών επιδόσεων; Ναι, κι αυτό. Δεν θέλουμε όμως να μείνουμε μόνα σ’ αυτά. Θέλουμε να γνωριστούμε με όσους μοιράζονται την αγάπη για το σκαρφάλωμα με τον ίδιο τρόπο.
Μία παρέα φίλων και (σχοινο)συντρόφων, ένα χρόνο πίσω, που βρισκόντουσαν ήδη στα βράχια και στα μονοπάτια αποφάσισε να κατασκευάσει μία πίστα αναρρίχησης σε μία κατάληψη. Επέλεξε με τον τρόπο αυτό να στεγάσει την αγάπη της για το σκαρφάλωμα σ’ έναν απελευθερωμένο κοινωνικό χώρο, θέλοντας να ξεμπερδέψει με την εμπορευματοποίηση της δραστηριότητας και την πελατειακή αντιμετώπιση των φίλων της αναρρίχησης. Εκεί όπου όλοι και όλες θα μπορούν να τον χρησιμοποιούν, να τον συντηρούν και να τον διαχειρίζονται συλλογικά. Και οι συναντήσεις στην πίστα ας γίνουν η αφορμή για ραντεβού στα βράχια και στις πλαγιές. Να σκαρφαλώσουμε και να περπατήσουμε• να ιχνογραφήσουμε την ανεξερεύνητη επιφάνεια του ορίζοντα, εκεί όπου δε μπορεί να στεριώσει ο αστικός πολιτισμός, γιατί εκεί φωλιάζουν τα «θέλω» μας…
Σημείωση malamadre: Παρόλο που διαφωνώ με μια σειρά από πράγματα που είναι γραμμένα στην παρακάτω ανακοίνωση, βρίσκω ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι επιτέλους κομμάτια του χώρου έχουν ξεκινήσει να τοποθετούνται ανοιχτά και δημόσια στην κοινωνία για την υπόθεση των άλλων ζώων (κι ας ξεκινάει με δειλά δειλά βήματα για την υπόθεση των αδέσποτων μονάχα). Επίσης ιδιαίτερο σημαντικό είναι πως η παρακάτω παρέμβαση στην Κομοτηνή δεν έγινε από μεμονωμένους συντρόφους και συντρόφισσες αλλά από ολόκληρο το στέκι, γεγονός επίσης πολύ σημαντικό. Παραθέτω τo κείμενο που γράφτηκε και μοιράστηκε στην Κομοτηνή. Τα Bold είναι δικά μου.
Ένας πολιτισμός κρίνεται από το πως οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στα ζώα
Ένα σοβαρό ζήτημα που κατά καιρούς απασχολεί τη Κομοτηνή είναι ο μεγάλος αριθμός των αδέσποτων και η επιθετικότητα που εκδηλώνουν εξαιτίας του ότι σχηματίζουν αγέλες. Ορισμένοι “άνθρωποι” είτε λόγω φόβου, είτε λόγω ανασφάλειας, είτε απλώς λόγω κόμπλεξ εντοπίζουν τη λύση στο να ρίχνουν φόλες στα ζώα ή απλά στο να συναινούν σε τέτοιου είδους εγκλήματα μένοντας απαθείς.
Ήμουν, είμαι και θα είμαι αναρχικός. Όσο ζω και αναπνέω, το ταξίδι θα συνεχίζεται – Γ. Δημητράκης
Ο αναρχικός Γιάννης Δημητράκης συνελήφθη στις 16 Γενάρη του 2006, βαριά τραυματισμένος από πυροβολισμούς μπάτσων μετά από ληστεία στην Εθνική Τράπεζα της οδού Σόλωνος. Τη σύλληψή του ακολούθησε μια παραληρηματική ασφαλίτικη και μιντιακή προπαγάνδα περί δήθεν ύπαρξης “συμμορίας ληστών με τα μαύρα”, επιχειρήθηκε η ανάκρισή του από το διαβόητο τρομοεισαγγελέα Διώτη τις μέρες που νοσηλευόταν στην εντατική, στοχοποιήθηκε το φιλικό και συγγενικό του περιβάλλον και στη δίωξή του συμπεριλήφθηκαν οι επιβαρυντικές διατάξεις του τρομονόμου καθώς και κατηγορίες για έναν αριθμό επιπλέον ληστειών. Οι διωκτικοί μηχανισμοί κατηγόρησαν για την ίδια υπόθεση και κήρυξαν καταζητούμενους τρεις ακόμα αναρχικούς, το Σίμο και το Μάριο Σεϊσίδη και το Γρηγόρη Τσιρώνη, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να τους επικηρύξουν τον Οκτώβρη του 2009.
Ο Γ. Δημητράκης υπερασπίστηκε ως πολιτική του επιλογή τη συγκεκριμένη ληστεία κατά την οποία συνελήφθη, ως επιλογή εναντίωσής του στον εκβιασμό της εργασιακής συνθήκη καθώς και στο ρόλο των τραπεζών. Επίσης από την πρώτη στιγμή και καθ όλη τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του, έχει σταθεί ενεργητικά παρών στις εξεγέρσεις και τους αγώνες μέσα στις φυλακές και μέσω των γραπτών του διατηρεί ζωντανή την επαφή του με τις εξελίξεις και έξω από αυτές.
Η συνέντευξη έγινε από την Paula Ricciulli για το Κολομβιανό περιοδικό Cartel Urbano και η μετάφραση έγινε από το Ferae Naturae.Η συνέντευξη είναι δημοσιευμένη στην σελίδα υποστήριξης του Walter Bond.
Πιστεύεις ότι θα υπάρξει η εποχή που η ανθρωπότητα θα σταματήσει να βασίζεται στα Ζώα;
Πιστεύω ότι θα έρθει η εποχή που η ανθρωπότητα είτε θα σταματήσει να χρησιμοποιεί τα νεκρά σώματα των Ζώων για φαγητό,έρευνα,ρουχισμό και για όλους τους άλλους λόγους,ή η ανθρωπότητα θα δεχτεί τις συνέπειες της περιβαλλοντικής καταστροφής που μεγάλο κομμάτι της οφείλεται στην κτηνοτροφία και στον βιομηχανικό πολιτισμό.Σε κάθε περίπτωση,είναι σίγουρο ότι τα Ζώα και η Γη θα ζούνε και πάλι ελεύθερα από την ανθρώπινη τυραννία και εκμετάλλευση.Έτσι,η πραγματική ερώτηση είναι αν το είδος μας θα έχει ποτέ την σοφία και θα γίνει μέρος του οικοσυστήματος αντί για τον καρκίνο αυτού;Αυτή την στιγμή δεν φαίνεται ότι θα γίνει έτσι.Δεν είμαστε καθόλου κοντά στο να μεταχειριζόμαστε τους εαυτούς μας με σεβασμό,πόσο μάλλον τα Ζώα.
Έχεις πει πολλές φορές ότι δεν μετανιώνεις για τον εμπρησμό που έκανες.Γιατί δεν το μετανιώνεις;
Δεν μετανιώνω για τους εμπρησμούς μου πρώτα και κύρια επειδή ήταν δικαιολογημένοι.Οι ζωές των Ζώων εξαφανίζονται ανά δισεκατομμύρια κάθε χρόνο εξ αιτίας της ανθρώπινης απληστίας,λαιμαργίας,αιμοβορίας,και ψυχοπαθολογίας.Το μόνο που έκανα ήταν να καταστρέψω κάποια ιδιοκτησία.Στην πραγματικότητα οι εμπρησμοί μου ήταν μια ήμερη και παθητική δράση σε αντίποινα για όλα τα αθώα Ζώα που έχουνε πεθάνει βίαια από τα χέρια των ανθρώπων καταπιεστών.Είναι κακότυχο ότι οι άνθρωποι έχουν εστιάσει τόσο εύκολα στην απάντηση μου (εμπρησμοί) για αυτές τις φρικαλεότητες,αλλά όχι στην κατάσταση των Ζώων.Αυτό συμβαίνει επειδή η ανθρώπινη κοινωνία σκόπιμα θέτει το πλαίσιο για αυτά τα θέματα από την οπτική γωνία της δυνατότητας ενός ιδιοκτήτη μιας επιχείρησης να κερδίζει από την σκλαβιά και τον θάνατο ενός Ζώου και ποτέ από την οπτική γωνία του πως υποφέρουν τα Ζώα εξ αιτίας των αδικιών του ανθρώπου.Πιστεύω ότι ο εμπρησμός ήταν ένας τέλειος τρόπος για μένα για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων.
Ο Μάρκο Καμένις αυτήν τη στιγμή βρίσκεται κρατούμενος στις φυλακές του Λέντσμπουργκ, όπου διεξάγει συμβολική απεργία πείνας. Στις 21 Γενάρη 2012 φίλοι του κι αλληλέγγυοι ενημέρωσαν ότι η αρμόδια υπηρεσία δικαστικών φυλακών στη Ζυρίχη αρνείται να εγκρίνει πρόωρη αποφυλάκιση του συντρόφου, παρ’ ότι έχει ήδη εκτίσει τα 2/3 της ποινής. Ο Μάρκο συμπληρώνει 20 χρόνια έγκλειστος, εξαιτίας των οικοαναρχικών του δράσεων και ευρύτερου ακτιβισμού. Στις 8 Φλεβάρη αναμένεται να διεξαχθεί άλλη μία στημένη ακροαματική διαδικασία αναφορικά με την απελευθέρωσή του υπό περιοριστικούς όρους, κι είναι σχεδόν σίγουρο πως το αίτημα θα απορριφθεί από τα τσιράκια της ελβετικής «Δικαιοσύνης».
Ακολουθούν μεταφράσεις δύο επιστολών του. Η πρώτη αποτελεί πρόσφατη προκήρυξη απεργίας πείνας σε ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στη σύνοδο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) στο Νταβός της Ελβετίας, διαμαρτυρία στην οποία συμμετέχουν οι οικοαναρχικοί Σίλβια Γκουερίνι και Λούκα «Μπίλλυ» Μπερνασκόνι – που βρίσκονται επίσης όμηροι στα μπουντρούμια του ελβετικού κράτους, μαζί με τον Κοσταντίνο «Κόστα» Ραγκούζα. Το δεύτερο γράμμα είναι η απάντηση του Μάρκο στο διεθνές κάλεσμα αλληλεγγύης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς στην Ελλάδα.
18 Ιανουαρίου 2012, Κωνσταντινούπολη – Ακτιβιστές συγκεντρώθηκαν στις 18 Ιανουαρίου έξω από το εκθεσιακό και συνεδριακό κέντρο Tüyap Fair στην Κωνσταντινούπολη, για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην 6η Διεθνή Έκθεση Δέρματος και Γούνας. Οι ακτιβιστές θέλησαν να αποκαλύψουν το αιματηρό χαρακτήρα αυτής της βιομηχανίας, που κακοποιεί ανελέητα εκατομμύρια ζώα κάθε χρόνο.
Με κύριο σύνθημα «H Σκληρότητα δεν ήταν ποτέ της Μόδας» γραμμένο στα πλακάτ, και ενώ ηχούσαν τα ντραμς, το πλήθος υπό το ρυθμό της μουσικής περπατούσε φωνάζοντας συνθήματα, προς την κεντρική πλατεία της έκθεσης. Μία μικρή αναστάτωση μεταξύ των διαδηλωτών και μελών του τύπου, οι οποίοι ήθελαν να βιντεοσκοπήσουν τους ακτιβιστές, δεν σταμάτησε το πλήθος που συνέχιζε να περπατά και να φωνάζει συνθήματα υπέρ της απελευθέρωσης των ζώων.
eréndira
Blackpanther
elsa
marxfactor
mariap
maur0s
filistina
anarmodios
carmelos
zapatafreedom
pantigiera
anor8ografos vlad
crow hooded
ΒlackΜediterraneanPirate
katswoman
Το κόσκινο
arsenelupin
ormithiella
peripeton
malamadre
νο11
Stamatis Kavadias
speira22
anagnwstes
filoxenoumenospoiitis
Η φυλακή μάς διαχωρίζει σωματικά από τους αγώνες. Μας απομονώνει απ’ τους αγαπημένους μας κι από την καθημερινή μας συνενοχή στα μονοπάτια του αγώνα, αποστερώντας μας τις ίδιες μας τις επιθυμίες. Παρ’ όλα αυτά, δεν καταφέρνει να τους βγάλει απ’ το κεφάλι μας, ούτε και την πάλη από το πνεύμα μας. Απεναντίας, η οργή και το μίσος που νιώθουμε γι’ αυτούς τους τοίχους και τους δεσμοφύλακές μας τα ριζώνουν όλα αυτά ακόμα πιο βαθιά μες στην ψυχή μας, μέσα στη σάρκα μας.
Να μάθουμε να σκαρφαλώνουμε καλύτερα; Ναι, αλλά όχι μόνο. Να παίξουμε το παιχνίδι της βαρύτητας απαλλαγμένοι από το «βάρος» των ανταγωνιστικών επιδόσεων; Ναι, κι αυτό. Δεν θέλουμε όμως να μείνουμε μόνα σ’ αυτά. Θέλουμε να γνωριστούμε με όσους μοιράζονται την αγάπη για το σκαρφάλωμα με τον ίδιο τρόπο.
Ο αναρχικός Γιάννης Δημητράκης συνελήφθη στις 16 Γενάρη του 2006, βαριά τραυματισμένος από πυροβολισμούς μπάτσων μετά από ληστεία στην Εθνική Τράπεζα της οδού Σόλωνος. Τη σύλληψή του ακολούθησε μια παραληρηματική ασφαλίτικη και μιντιακή προπαγάνδα περί δήθεν ύπαρξης “συμμορίας ληστών με τα μαύρα”, επιχειρήθηκε η ανάκρισή του από το διαβόητο τρομοεισαγγελέα Διώτη τις μέρες που νοσηλευόταν στην εντατική, στοχοποιήθηκε το φιλικό και συγγενικό του περιβάλλον και στη δίωξή του συμπεριλήφθηκαν οι επιβαρυντικές διατάξεις του τρομονόμου καθώς και κατηγορίες για έναν αριθμό επιπλέον ληστειών. Οι διωκτικοί μηχανισμοί κατηγόρησαν για την ίδια υπόθεση και κήρυξαν καταζητούμενους τρεις ακόμα αναρχικούς, το Σίμο και το Μάριο Σεϊσίδη και το Γρηγόρη Τσιρώνη, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να τους επικηρύξουν τον Οκτώβρη του 2009.
Ο Μάρκο Καμένις αυτήν τη στιγμή βρίσκεται κρατούμενος στις φυλακές του Λέντσμπουργκ, όπου διεξάγει συμβολική απεργία πείνας. Στις 21 Γενάρη 2012 φίλοι του κι 
