Αφρικανός που δέχτηκε επίθεση από εξαγριωμένους Ισραηλινούς το βράδυ της Τετάρτης
Περισσότεροι από 1.000 Ισραηλινοί διαδήλωσαν το βράδυ της Τετάρτης 23 Μαΐου εναντίον Αφρικανών προσφύγων και προσφύγων που ζητούν άσυλο, οι οποίοι έχουν εγκατασταθεί στο Νότιο Τελ Αβίβ τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με αναφορές αυτόπτων μαρτύρων το πλήθος ήταν εξαγριωμένο και στο τέλος βίαιο. Η διαδήλωση έγινε μετά τις δηλώσεις μελών της Κνεσέτ (Ισραηλινό κοινοβούλιο) συμπεριλαμβανομένων μελών της κυβέρνησης.
Ήταν μία από τις πιο βίαιες διαμαρτυρίες που γνώρισε το Τελ Αβίβ τα τελευταία χρόνια.
Η SaharVardi, 21 ετών, είναι ακτιβίστρια για την ειρήνη από την Ιερουσαλήμ. Επί περισσότερα από 7 χρόνια δραστηριοποιείται σε διάφορες ομάδες ενάντια στην κατοχή της Παλαιστίνης, όπως οι Αναρχικοί ενάντια στο Τείχος, Taayush, New Profile και πολλές άλλες. Τον Αύγουστο του 2008 αρνήθηκε να υπηρετήσει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία της. Σε επιστολή της προς το Υπουργείο Άμυνας, όπου διακήρυττε την άρνησή της, έγραψε μεταξύ άλλων:
«Αντιλαμβάνομαι ότι ο στρατιώτης στο σημείου ελέγχου (check point) δεν είναι υπεύθυνος για την οικτρή πολιτική της καταπίεσης των Παλαιστινίων αμάχων αλλά παρόλα αυτά, δεν μπορώ να απαλλάξω αυτόν τον στρατιώτη από τις ευθύνες για τις δικές του πράξεις. Εννοώ την ανθρώπινη ευθύνη να μην κάνεις να υποφέρει ένα άλλο ανθρώπινο ον ».
Στις 15 Μαΐου κατά την 64η επέτειο της Νάκμπα επιτεύχθηκε η συμφωνία μεταξύ των Ισραηλινών αρχών και των Παλαιστινίων κρατουμένων για τη λήξη μιας ιστορικής και ηρωικής απεργίας πείνας.
Στις 15 Μάη είναι η 64η επέτειος από τη Νάκμπα, την καταστροφή των Παλαιστινίων του 1948, όταν δια πυρός και σιδήρου ξεριζώθηκαν πάνω από 750.000 Παλαιστίνιοι από τις εστίες τους για να δημιουργηθεί το κράτος του Ισραήλ. Ακόμα και σήμερα 5 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι πρόσφυγες ανά τον κόσμο διεκδικούν το αυτονόητο, όσο και διεθνώς κατοχυρωμένο, δικαίωμά τους στην επιστροφή.
Καθώς πλησιάζουμε την 64η επέτειο της Νάκμπα – την καταστροφή κατά την οποία περισσότεροι από 750.000 Παλαιστίνιοι έχασαν τα σπίτια τους και χιλιάδες άλλοι τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της εθνοκάθαρσης που συνόδευε τη δημιουργία του Ισραήλ – 2.000 περίπου Παλαιστίνιοι κρατούμενοι έχουν ενωθεί σε μια από τις μεγαλύτερες απεργίες πείνας στην ιστορία.
Διεθνής Χάρτα Πολιτικών και Κοινωνικών Δικαιωμάτων, άρθρο 7:
“Κανείς δεν πρέπει να υφίσταται βασανιστήρια, ή να γίνεται θύμα σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας”
Τέταρτη Συνθήκη της Γενεύης, άρθρο 76:
“Οφείλεται να τους παρέχεται η ιατρική φροντίδα που απαιτεί η κατάσταση της υγείας τους”
Η φυλάκιση αποτελεί βασικό στοιχείο του συστήματος της Ισραηλινής κατοχής, της αποικιοκρατίας και του απαρτχάιντ και ασκείται εναντίον του Παλαιστινιακού λαού εδώ και δεκαετίες. Περίπου το 40% του ανδρικού πληθυσμού των Παλαιστινίων στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και τη Γάζα έχουν φυλακιστεί από το Ισραήλ. Μέχρι τον Απρίλιο του 2012, υπήρχαν 4.610 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι σε Ισραηλινές φυλακές, συμπεριλαμβανομένων 203 φυλακισμένων παιδιών, 6 φυλακισμένων γυναικών και 27 μελών του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου. 322 Παλαιστίνιοι κρατούνται αυτή τη στιγμή υπό διοικητική κράτηση, χωρίς απαγγελία κατηγορίας ή δίκη. Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι αντιμετωπίζουν συστηματικά βασανιστήρια και κακομεταχείριση κατά τη σύλληψη και την κράτησή τους και στερούνται συχνά τις επισκέψεις της οικογένεια τους και των δικηγόρων τους. Οι ευρείες και συλλογικές τιμωρίες, συμπεριλαμβανομένων των παρατεταμένων περιόδων απομόνωσης, οι επιθέσεις στους κρατουμένους από ειδικές στρατιωτικές δυνάμεις και η απαγόρευση στην εκπαίδευση, χρησιμοποιούνται εναντίον των Παλαιστινίων κρατουμένων σε μια προσπάθεια να κατασταλεί κάθε μορφή πολιτικής ανυπακοής εντός των φυλακών.
Το Ισραηλινό σύστημα απαρτχάιντ, κατοχής και εποικισμού δεν θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς τη συστηματική καταπίεση και τον εγκλεισμό των Παλαιστινίων. Παράλληλα, οι Ισραηλινές πολιτικές και οι μηχανισμοί καταστολής δεν θα υφίσταντο χωρίς τη διεθνή σιωπή και την ενεργό συνενοχή. Ενώ οι φορείς του ΟΗΕ και των διεθνών οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν επανειλημμένα καταδικάσει τις Ισραηλινές πρακτικές φυλάκισης και την έλλειψη δίκαιων μέτρων στις δίκες, διεθνείς εταιρείες συνεχίζουν να παρέχουν υπηρεσίες και εξοπλισμό στίς Ισραηλινές σωφρονιστικές αρχές.
“Εγώ δεν πιστεύω στον πόλεμο. Δεν θέλω να θαφτώ κάτω από οποιαδήποτε σημαία. Θέλω να με θυμούνται για τα όνειρά μου. Όταν πεθάνω μια μέρα ίσως σε εκατό χρόνια, θα ήθελα στην ταφόπλακα μου να γράφει τη ρήση του Νέλσον Μαντέλα:
«Ένας νικητής είναι ένας ονειροπόλος που ποτέ δεν το βάζει κάτω».
Μια γνωριμία με τον Ισραηλινό σκηνοθέτη Εγιάλ Σιλβάν με αφορμή την προβολή του ντοκιμαντέρ του «Γιάφα, ο μηχανισμός του πορτοκαλιού» στο 14ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2012. Το ντοκιμαντέρ αφηγείται την ιστορία του περίφημου εσπεριδοειδούς που προέρχεται από την Παλαιστίνη και που η ιστορία του ταυτίζεται με την ιστορία της περιοχής
filistina
«Οι διακρίσεις δεν είναι μόνο εναντίον των Παλαιστινίων αλλά και εναντίον των Ισραηλινών. Η Ισραηλινή κυβέρνηση πρέπει να αναγκαστεί να τερματίσει την κατοχή ή αλλιώς αυτό θα είναι το τέλος του Ισραήλ.»
Η ιστορική μέρα της 30 Μαρτίου σηματοδοτεί την Ημέρα Παλαιστινιακής Γης* στην εθνική μνήμη των Παλαιστινίων. Φέτος ο στόχος είναι να επισημανθεί η Παγκόσμια Πορεία προς την Ιερουσαλήμ ως διεθνές γεγονός για την αλληλεγγύη στους Παλαιστίνιους αλλά και για την προστασία της Ιερουσαλήμ. Αυτό θα επιτευχθεί με τη διοργάνωση μιας Παγκόσμιας Πορείας προς την Ιερουσαλήμ ή στο πλησιέστερο σε αυτήν σημείο.
Ανακοίνωση του Συλλόγου Ιντιφάντα με αφορμή την ερώτηση στη Βουλή για τα προϊόντα των παράνομων ισραηλινών εποικισμών
Ο Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό Ιντιφάντα χαιρετίζει την ενέργεια τριών βουλευτών (κκ. Κουράκης, Δρίτσας και Σακοράφα), να καταθέσουν στη Βουλή ερώτηση που ανοίγει στο υψηλότερο πολιτικό επίπεδο, το τεράστιο ζήτημα των προϊόντων από τους παράνομους, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ισραηλινούς εποικισμούς.
Το πολιτικό αυτό διάβημα είναι αποτέλεσμα μακροχρόνιας δουλειάς και πιέσεων του παλαιστινιακού και ευρωπαϊκού κινήματος BDS (Μποϊκοτάζ – Απόσυρση Επενδύσεων – Κυρώσεις) και όσων το στηρίζουμε στην Ελλάδα.
τα αστέρια είναι οι βάσεις των ΗΠΑ γύρω από το Ιράν
του Benjamin Schett (μετάφραση filistina )
Μέσα στα πλαίσια της καθιερωμένης προπαγάνδας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης , ο φόβος για το Ιράν έχει φτάσει πλέον στην κορυφή.
Ένα παράδειγμα είναι οι συνεχιζόμενες καταγγελίες ότι το Ιράν παραβαίνει τη Συνθήκη της μη διάδοσης των πυρηνικών, παρά τις δηλώσεις για το αντίθετο από τον Λεόν Πανέτα, υπουργό Αμύνης των ΗΠΑ. [1]
“Ποτέ δεν έχασα την ελπίδα ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Όπου υπάρχει κατοχή, πάντα θα υπάρχει και αντίσταση, αυτή είναι μια θεμελιώδης εξίσωση που κανείς δεν μπορεί να αλλάξει.”
Λέιλα Χάλεντ - Αύγουστος 2009, Ιορδανία.
1970 (φωτ. Eddie Adams)
Η Λεϊλά Χάλεντ γεννήθηκε στη Χάιφα το 1944. Ήταν 4 ετών τη χρονιά της Nakba, το 1948 όταν η οικογένειά της αποφάσισε να φύγει για την Τύρο του Λιβάνου. Από παιδί ακόμα συμμετείχε μαζί με τα άλλα παιδιά των Παλαιστινιακών στρατοπέδων στις διαδηλώσεις για τα Παλαιστινιακά δίκαια και σε ηλικία 14 ετών έγινε μέλος του Εθνικού Αραβικού Κινήματος που είχε ιδρύσει το 1940 ο George Habash. Το 1962 με υποτροφία πήγε στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού αλλά λόγω έλλειψης χρημάτων αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις σπουδές της έναν χρόνο αργότερα. Έφυγε για το Κουβέιτ όπου το 1966 έγινε μέλος του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.
Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Χάντερ Αντνάν, Παλαιστίνιος σε διοικητική κράτηση, έχει ξεπεράσει τις 61 ημέρες απεργίας πείνας και η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο.
Έκθεση των Γιατρών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αναφέρει ότι η απεργία πείνας μπορεί να οδηγήσει σε καρδιακή ή νεφρική ανεπάρκεια, εσωτερική αιμορραγία, βλάβες στο συκώτι ή κατάρρευση του ανοσοποιητικού συστήματος. Αναμένεται επίσης επιδείνωση των αισθήσεών του, εξαιτίας της έλλειψης βιταμινών ή/και εγκεφαλική αιμορραγία. Μια απεργία πείνας για 70 ημέρες δεν θα αφήσει ελπίδες για ζωή, αφού θα αναμένεται ξαφνικός θάνατος ως αποτέλεσμά της.
Μήνυμα από τον ΧΟΡΧΕ ΣΕΜΠΑΓΙΟΣ, βουλευτή του κινήματος « Ελεύθεροι του Νότου» από το κοινοβούλιο της Αργεντινής
Αδέλφια Έλληνες,
Σύντροφοι και Φίλοι,
Ο λαός μας παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις τελευταίες εξελίξεις στη χώρα σας. Ο λαός της Αργεντινής ξαναζεί το δράμα, την τραγωδία της λεηλασίας και της ακραίας φτώχειας, βλέποντας και διαβάζονται για αυτά που συμβαίνουν στη Ελλάδα.
Μετά την επείγουσα έκκληση για τον υπό διοικητική κράτηση Παλαιστίνιο βουλευτή της Χαμάς, Αζίζ Ντουέικ, η Διεθνής Αμνηστία εξέδωσε πριν μερικές μέρες και νέα επείγουσα έκκληση, αυτή τη φορά για τον, επίσης υπό διοικητική κράτηση, απεργό πείνας Χάντερ Αντνάν. Εδώ ολόκληρη:
από παλιότερη προσπάθεια των ΔΕΛΤΑ να εισβάλουν στα γραφεία της Κόντρας (23/5/2011)
Σε μια καινούργια πρόκληση προχώρησαν το απόγευμα της Κυριακής 5/1 οι πραίτορες του Παπουτσή, συλλαμβάνοντας τον δημοσιογράφο Γεράσιμο Λιόντο στην είσοδο των γραφείων της εφημερίδας, στην οδό Αγαθουπόλεως 65. Ο σύντροφος Γερ. Λιόντος είναι κρατούμενος στο «αμαρτωλό» τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα, το οποίο σκηνοθέτησε αυτή τη βρόμικη υπόθεση, και στην αρχή κατηγορήθηκε με τη γελοία κατηγορία της «απείθειας». Για «απείθεια» παρέπεμψαν οι μπάτσοι τον σύντροφο Γεράσιμο Λιόντο, την κατηγορία της «αντίστασης» προσέθεσε ο εισαγγελέας ποινικής δίωξης, ενώπιον του οποίου προσήχθη την Δευτέρα το μεσημέρι ο σύντροφός μας. Η «αντίσταση» είναι ιδιαίτερα βαρύ αδίκημα, που τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους, η οποία ούτε αναστέλλεται ούτε μετατρέπεται.
Η δίκη του συντρόφου Γεράσιμου Λιόντου θα γίνει την Τετάρτη το πρωί. Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια της Ευελπίδων, στο κτίριο 7, στις 9 το πρωί.
Εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν την ζωή τους και πολλοί περισσότεροι την αξιοπρέπειά τους, σε μια από τις μεγαλύτερες επιδείξεις μίσους και πίστης σε σάπια ιδανικά – όπως η πατρίδα, η φυλή και το έθνος – σ’ όλη την ιστορία της ανθρωπότητας.
Το 2011 ήταν μια χρονιά γεμάτη πολλές επιτυχίες για την εκστρατεία του πολιτιστικού μποϊκοτάζ του Ισραήλ. Η περίληψη αυτή επικεντρώνεται στο πολιτιστικό μποϊκοτάζ με έμφαση στους μουσικούς και τα συγκροτήματα.
Έχει προηγηθεί η πτώση του απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής με πολλούς μουσικούς να συμμετέχουν στην δημιουργία ενός κινήματος. Το κίνημα αυτό έγινε ευρέως γνωστό ως «Δεν πρόκειται να παίξω στην Sun City».
«Κατόπιν, φυσικά, έγιναν ατέλειωτες συζητήσεις για την εκτέλεση του ελέφαντα. Ο ιδιοκτήτης ήταν έξαλλος, αλλά ήταν απλώς ένας Ινδός και δεν μπορούσε να κάνει τίποτε. Επιπλέον, νομικά είχα κάνει τη σωστή πράξη, ένας αφηνιασμένος ελέφαντας πρέπει να θανατωθεί, όπως ένας λυσσασμένος σκύλος, αν ο ιδιοκτήτης του δεν μπορεί να τον ελέγξει».
Τζορτζ Όργουελ, Κυνηγώντας ελέφαντες, 1948
Στις 27 Δεκεμβρίου συμπληρώνονται 3 χρόνια από την έναρξη των ισραηλινών σφαγών στη Λωρίδα της Γάζας, τη χειρότερη ίσως επίθεση που δέχτηκε ο παλαιστινιακός λαός μετά την εθνοκάθαρση του 1948. Επί τρεις βδομάδες οι Ισραηλινές Δυνάμεις Κατοχής σφυροκοπούσαν από ξηρά, θάλασσα και αέρα την αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας δολοφονώντας πάνω από 1400 Παλαιστίνιους, εκ των οποίων οι 1167 άμαχοι (ανάμεσά τους 318 παιδιά, 111 γυναίκες), τραυματίζοντας πάνω από 5.300 άτομα. Όποιος όμως κι αν ήταν ο σκοπός των Ισραηλινών, απέτυχε: η Γάζα δεν καταλήφθηκε, η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Χαμάς δεν ανατράπηκε, η ένοπλη αντίσταση αύξησε τους μαχητές και τις ρουκέτες της, τα τούνελ προς την Αίγυπτο συνέχισαν το ρόλο τους ως ο ομφάλιος λώρος επιβίωσης για το 1,5 εκατομμύριο αποκλεισμένου πληθυσμού (στην πλειονότητα παιδιά), ο ισραηλινός στρατιώτης παρέμεινε αιχμάλωτος (για να ανταλλαχθεί πρόσφατα με 1027 Παλαιστίνιους κρατούμενους-ες).
Ο Συλλογος Ιντιφάντα τιμά τα θύματα των σφαγών και την ηρωική παλαιστινιακή αντίσταση με προβολές του συγκλονιστικού ντοκιμαντέρ To shoot an elephant των Alberto Arce και Mohammad Rujailah. Πρόκειται για μια συγκλονιστική μαρτυρία των γεγονότων μέσα από τα μάτια των ξένων ακτιβιστών του ISM (μεταξύ των οποίων και ο πρόσφατα αδικοχαμένος Βικ Αριγκόνι) που συνόδευαν τους ηρωικούς Παλαιστίνιους διασώστες και τον άμαχο πληθυσμό. Ένα μοναδικό ντοκουμέντο των ισραηλινών εγκλημάτων πολέμου με τα δολοφονημένα παιδιά, τη χρήση λευκού φωσφόρου ως εμπρηστικού όπλου σε κατοικημένες περιοχές, τις επιθέσεις σε ασθενοφόρα, νοσοκομεία, κηδείες, εγκαταστάσεις του ΟΗΕ.
Το ντοκιμαντέρ έχει βραβευτεί στο 12ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου FIPRESCI.
Στις προβολές θα παραβρίσκεται μέλος του Συλλόγου Ιντιφάντα που συμμετείχε τότε στην ομάδα του ISM. Στην Αθήνα θα βρίσκονται και μέλη του Συλλόγου που συμμετείχαν στην ελληνική αποστολή που είχε εισέλθει στη βομβαρδιζόμενη Λωρίδα της Γάζας.
Προβολές
Τετάρτη 28/12 7.30 μ.μ.: Στέκι των Μεταναστών, Τσαμαδού 13, Εξάρχεια, Αθήνα
Οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις (IOF) έχουν συλλάβει σχεδόν 470 Παλαιστίνιους από τις 18 Οκτωβρίου 2011, όταν 477 παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι με αντάλλαγμα τον ισραηλινό στρατιώτη Gilad Shalit, στο πλαίσιο της πρώτης φάσης της συμφωνίας ανταλλαγής κρατουμένων που συνήφθη μεταξύ της κυβέρνησης του Ισραήλ και των αρχών της Χαμάς.
Με μεγάλη σας χαρά μας ανακοινώσατε, πριν από λίγες μέρες, τα αποτελέσματα της επίσημης επίσκεψης αντιπροσωπείας του Δήμου Βόλου στο Ισραήλ «για άνοιγμα σε νέες τουριστικές αγορές».
Τα μέλη της αποστολής επέστρεψαν και δήλωσαν απόλυτα ικανοποιημένα, ενώ τα τοπικά ΜΜΕ ανάφεραν ότι η επίσκεψη στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία…
«Στο εργοστάσιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας το ατσάλι που παράγεται έχει μέσα του κάτι από τη δύναμη του εργάτη. Το κακό είναι πως αυτή τη δύναμη τη χάνει για πάντα ο εργάτης.
Μπροστά στην άγρια λάμψη του φούρνου ή του αναλυωτού ατσαλιού βλέπεις την ένταση που βάζει ο μεταλλουργός, να σκληραίνει το πρόσωπό του, να στεγνώνει το κορμί του. Οι φούρνοι τήξεως μετάλλου που καίνε σε 2.000 βαθμούς βγάζουν μια ζεματιστή ακτινοβολία που κόβει την ανάσα…Οι εργάτες ζουν μέσα σ’ αυτή την κόλαση» (Ρεπορτάζ της «Αυγής» – όργανο τότε της ΕΔΑ – στις 21/2/1953).
Το Ναμπί Σαλέχ, είναι ένα μικρό χωριό των περίπου 550 ατόμων 20 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ραμάλα στη Δυτική Όχθη, το οποίο οργανώνει μη βίαιες διαμαρτυρίες ενάντια στην κλοπή γης από το 2009.
Στις 9 Δεκεμβρίου 2011, η διαδήλωση της Παρασκευής ξεκίνησε όπως πάντα : χωρικοί, διεθνείς και Ισραηλινοί ακτιβιστές συγκεντρώθηκαν στο κέντρο του χωριού και περπάτησαν προς τη γη που σφετερίστηκε ο ισραηλίτικος εποικισμός του Halamish. Λίγο μετά, ο ισραηλινός στρατός κατευθύνθηκε με τζιπς προς την είσοδο του χωριού και άρχισε να ρίχνει δακρυγόνα κατά των διαδηλωτών.
Η πρώτη Ιντιφάντα ξέσπασε στις 9 Δεκέμβρη του 1987 από την Παλαιστινιακή νεολαία ενάντια στις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής με χαρακτηριστικά γνωρίσματα τις καθημερινές απεργίες, διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις της νεολαίας με τον ισραηλινό στρατό. Με μοναδικό όπλο τις πέτρες ενάντια στους πάνοπλους Ισραηλινούς, η εξέγερση εξαπλώθηκε από τη Λωρίδα της Γάζας στη Δυτική Όχθη με στόχο την ανακήρυξη ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Παρά τις βάρβαρες μεθόδους καταστολής του ισραηλινού στρατού, παρά τις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια, την τρομοκρατία και τις απελάσεις, η εξέγερση διήρκεσε πέντε χρόνια. Απολογισμός: Εκατοντάδες νεκροί Παλαιστίνιοι. Ο ηρωισμός και η επιμονή της Ιντιφάντα συγκέντρωσε την προσοχή όλου του κόσμου.
Άμεση απελευθέρωση του Μενάκιου και όλων των συλληφθέντων! Κάλεσμα για συμπαράσταση αύριο Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου στις 9.30π.μ. (Δικαστήριο Ευελπίδων -Κτήριο 9)
Η Τρίτη 6 Δεκέμβρη, τρίτη επέτειος της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ήταν η μέρα που το “κράτος” παρωδία-ενός τραπεζίτη, δεξιών και ακροδεξιών – αποφάσισε να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα του κατασταλτικού του μηχανισμού και μάλιστα στα νέα παιδιά.
Την ημέρα αυτή, που ούτε ένας μπάτσος δεν θα έπρεπε να έχει εμφανιστεί στους δρόμους ως έναν ελάχιστο φόρο τιμής στο αδικοχαμένο παιδί , έγινε ακριβώς το αντίθετο. Η χουντοκυβέρνηση αμόλησε τα σκυλιά της για να τσακίσουν κάθε φωνή διαμαρτυρίας από νεανικά χείλη και κάθε μορφή έκφρασης και τους έδωσε το ελεύθερο για να προκαλέσουν, να βιαιοπραγήσουν και βέβαια να συλλάβουν στο σωρό.
Πραγματικά κανέναν δεν εξέπληξαν οι απόψεις της κ. Τέτας Παπαδοπούλου-γνωστής για τις φιλοσιωνιστικές και φιλοατλαντικές θέσεις της. Το μεγάλο ερώτημα, πού μάλλον θα μείνει αναπάντητο, είναι με τί σκοπούς και κίνητρα επέλεξε η κ. Παπαδοπούλου να μας παρουσιάσει ως σημερινή μια είδηση που έχει δημοσιευθεί τον Μάιο τους 2005! Το παρακάτω κείμενο είναι η απάντηση του Συλλόγου Αλληλεγύης στον Παλαιστινιακό λαό Ιντιφάντα στο άρθρο της στην Ελευθεροτυπία στις 26/11/2011. Ο Σύλλογος Ιντιφάντα ασχολείται εδώ και χρόνια με το ακαδημαϊκό και το πολιτιστικό μποϊκοτάζ στο Ισραηλινό απαρτχάιντ ανταποκρινόμενος στα καλέσματα Παλαιστινιακών οργανώσεων όπως το PACBI (Palestinian Campaign for the Academic & Cultural Boycott of Israel).
Η Γενική Συνέλευση των ΗΕ στις 29 Νοεμβρίου, 1947 ψήφισε την προτεινόμενη διχοτόμηση της Παλαιστίνης δίνοντας τον έλεγχο στο 55% των εδαφών στο Σιωνιστικό κίνημα και αφήνοντας στους Παλαιστίνιους το 45% της χώρας. Οι Παλαιστίνιοι γηγενείς αποτελούσαν την εποχή εκείνη τα 2/3 του πληθυσμού και κατείχαν το 93% των εδαφών. Οι Εβραίοι αποτελούσαν το 1/3 του πληθυσμού (οι περισσότεροι ήταν παράνομοι νέοι μετανάστες) και είχαν στην ιδιοκτησία τους λιγότερο από το 7% των εδαφών. Στο σχεδιαζόμενο «Εβραϊκό Κράτος», θα έπρεπε να υπάρχουν ισάριθμοι Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι Παλαιστίνιοι με τους Εβραίους. Το σιωνιστικό κίνημα δέχτηκε την ιδέα του Εβραϊκού κράτους, αλλά απέρριψε τα υπόλοιπα μέρη της συμφωνίας: καθορισμένα σύνορα, διεθνοποίηση της Ιερουσαλήμ, οικονομική ένωση και όχι εθνοκάθαρση.
Κανένας τοπικός αρχηγός των Παλαιστινίων δεν υπήρχε εκείνη την περίοδο (είχαν αποδεκατιστεί από τους βρετανούς την περίοδο 1936-1939 και
είχαν προδοθεί από τα δικτατορικά Αραβικά καθεστώτα). Όμως ο λαός (και εδώ μιλάμε για όλους, Χριστιανούς, Μουσουλμάνους και Ιουδαίους γηγενείς της Παλαιστίνης) ήταν ενάντια στο σχέδιο διχοτόμησης της χώρας τους.
ΤΟ ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΟ ΑΡΘΡΟ «Oι Εβραίοι και η Ευρώπη» («Die Juden und Europa») του Max Horkheimer γράφτηκε τον Σεπτέμβριο του 1939, και δημοσιεύθηκε την ίδια χρονιά στο περιοδικό του Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών, το Zeitschrift für Sozialforschung,1 που ο εξόριστος τότε στη Νέα Υόρκη κύκλος της Φραγκφούρτης συνέχιζε να εκδίδει στα γερμανικά. Θύματα του ναζιστικού αντισημιτισμού και οι ίδιοι, μέσα σε συνθήκες καταδίωξης και εξορίας αφιέρωσαν το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεών τους στην κατανόηση και την καταπολέμηση του ολοκληρωτικού φαινομένου που εξαπλωνόταν ραγδαία στην Ευρώπη.
Άρθρο του Philip Weiss, 13 Νοεμβρίου 2011
(μετάφραση Ε.Π. για τους Σχολιαστές χωρίς Σύνορα)
Ανακοίνωση των οργανώσεων Jewish Voice for Peace-Νέα Υόρκη (Εβραϊκή Φωνή για την Ειρήνη), Jews for Racial and Economic Justice (Εβραίοι για την Φυλετική και Οικονομική Δικαιοσύνη) και Jews Say No (Οι Εβραίοι λένε Όχι!)
Ως αμερικανο-εβραϊκές οργανώσεις, μας λυπεί ιδιαίτερα η προσπάθεια ορισμένων ΜΜΕ, οργανώσεων και ατόμων που πρόσκεινται στην δεξιά να υπονομεύσουν το Κίνημα “Occupy” με αβάσιμες κατηγορίες περί αντισημιτισμού.
«Η κατασκευή του Τείχους Διαχωρισμού από το Ισραήλ στα κατεχόμενα εδάφη της Παλαιστίνης, και μέσα και γύρω από την Ανατολική Ιερουσαλήμ, είναι αντίθετη με το Διεθνές Δίκαιο. Το Ισραήλ υποχρεούται να το κατεδαφίσει πάραυτα και να αποκαταστήσει όλες τις ζημιές που προκλήθηκαν»
-Συμβουλευτική Γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου, 9 Ιουλίου 200
Η επέκταση και το Τείχος της Προσάρτησης
Οι Ισραηλινές αρχές ξεκίνησαν την κατασκευή του διαχωριστικού τείχους τον Ιούνιο του 2002. Ορισμένοι το αποκαλούν Τείχος του Απαρτχάιντ, άλλοι το ονομάζουν Νέο Τείχος του Βερολίνου και ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για την κατάσταση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη (ΚΠΕ) το έχει ανακηρύξει «Τείχος της Προσάρτησης».
Το 1986 ο Mordechai Vanunu έδωσε φωτογραφίες του πυρηνικού αντιδραστήρα του Ισραήλ στην εφημερίδα The Synday Times, οι οποίες και δημοσιεύτηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Εμπειρογνώμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι εκείνη τη χρονική στιγμή, το Ισραήλ κατείχε το έκτο μεγαλύτερο απόθεμα στον κόσμο σε πυρηνικά όπλα.
Κι όμως αυτό το “κράτος” τρομοκράτης απειλεί αυτή τη στιγμή ότι θα επιτεθεί στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν και ο πρωθυπουργός του Μπενιαμίν Νετανιάχου, προσπαθεί να εξασφαλίσει τη συναίνεση του υπουργικού του συμβουλίου για να διατάξει την επίθεση.
filistina
Το 1986, ο Mordechai Vanunu, μηχανολόγος στο πυρηνικό εργοστάσιο Ντιμόνα του Ισραήλ αποκάλυψε στην εφημερίδα London Sunday Times την ύπαρξη προγράμματος μυστικών ισραηλινών πυρηνικών όπλων. Απήχθη στην Ιταλία από τη Μοσάντ, τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, μετά τη συνάντησή του με τους βρετανούς ρεπόρτερ. Πριν τη δημοσίευση του άρθρου με τις αποκαλύψεις του δικάστηκε μυστικά και φυλακίστηκε για 18 χρόνια με την κατηγορία της προδοσίας και της κατασκοπείας, τα 11 από αυτά σε απόλυτη απομόνωση.
Όπως μετέδωσαν οι ίδιες οι Ισραηλινές Δυνάμεις Κατοχής στο επίσημο twitter τους, ο αρχηγός του Ισραηλινού επιτελείου διέταξε την καταληψη των σκαφών του Freedomwaves (με τους καπετάνιους από την Κρήτη). Δήλωσαν ότι “το φορτίο μπορεί να ξεφορτωθεί στο ισραηλινό λιμάνι Ασντότ και να μεταφερθεί στη Γάζα από τα περάσματα.”
2/11/2011, 17.20 : Το καναδικό “Tahrir” και το ιρλανδικό “Saoirse” («ελευθερία») πλέουν σε διεθνή ύδατα, με κατεύθυνση τη Γάζα.
3/11/2011, 18.15μμ: Το πλοίο Ταχρίρ πλησιάζει στη Νότια Κύπρο. Το Ισραηλινό ναυτικό πιθανόν να επιτεθεί τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής.
4/11/2011, 08.35πμ: Tα πλοία Tahrir και το Saoirse πλέουν μαζί και βρίσκονται σε απόσταση περίπου 100 μιλίων από τη Γάζα. Σε 24 ώρες αναμένεται να φθάσουν στη Γάζα. Το Ταχρίρ ανεβάζει την Παλαιστινιακή σημαία.
4/11/2011, 10.00πμ: Ο κόσμος στην Γάζα και ιδιαίτερα η νεολαία της Παλαιστίνης έχουν κατέβει στο λιμάνι της Γάζας για να υποδεχτουν τους ακτιβιστές.
4/11/2011,12.50μμ: Μήνυμα από #Tahrir: ” Είμαστε 65 μίλια από τη Γάζα. Είμαστε ενθουσιασμένοι που έχουμε φθάσει τόσο κοντά και ελπίζουμε πως θα τα καταφέρουμε”
4/11/2011, 13.oo: Δύο Ισραηλινά πλοία πλησιάζουν απο τα αριστερά του Ταχρίρ. Σύμφωνα με τον Αυστραλό Michael Coleman οι ισραηλινές αρχές μόλις επικοινώνησαν με το πλοίο Ταχρίρ. Στην ερώτηση τους: «Ποιός είναι ο τελικός προορισμός του Ταχρίρ»,οι ακτιβιστές απάντησαν: «Η βελτίωση της ανθρωπότητας»
4/11/2011: Στα 12νμ η απόσταση των ισραηλινών πλοίων από το Ταχρίρ
4/11/2011: Διακόπηκε η επικοινωνία με το Ταχρίρ
4/11/2011: Σύμφωνα με την Haaretz, το IDF ζήτησε από τα πλοία να πάνε στην Αίγυπτο ή να επιστρέψουν. Τα πλοία δεν ακολούθησαν την έκκληση και συνεχίζουν προς τη Γάζα
ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΡΥΜΑΓΔΟ των γεγονότων που τρέχουν με ασύλληπτη ταχύτητα πλέον, καθώς ένας ολόκληρος λαός καλείται να φτύσει αίμα για το τραγικό του σφάλμα να ενταχθεί στη λέσχη των αρπακτικών που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση, ξεχάσαμε κιόλας το σχέδιο νόμου που πρότεινε στα τέλη του περασμένου Φεβρουαρίου ––τη στιγμή που οι έγκλειστοι της Υπατίας λυνσάρονταν φραστικά από κυβερνητικούς αξιωματούχους και στους δρόμους της Αθήνας δυστυχισμένοι μετανάστες δολοφονούνταν από ρατσιστικές συμμορίες αποθρασυμένες από την ίδια την επίσημη ρητορεία–– ο τότε υπουργός δικαιοσύνης Χ. Καστανίδης «Για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του Ποινικού Δικαίου».
eréndira
Blackpanther
elsa
marxfactor
mariap
maur0s
filistina
anarmodios
carmelos
zapatafreedom
pantigiera
anor8ografos vlad
crow hooded
ΒlackΜediterraneanPirate
katswoman
Το κόσκινο
arsenelupin
ormithiella
peripeton
malamadre
νο11
Stamatis Kavadias
speira22
anagnwstes
filoxenoumenospoiitis
Οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις (IOF) έχουν συλλάβει σχεδόν 470 Παλαιστίνιους από τις 18 Οκτωβρίου 2011, όταν 477 παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι με αντάλλαγμα τον ισραηλινό στρατιώτη Gilad Shalit, στο πλαίσιο της πρώτης φάσης της 
