Οι ανεπαρκείς για κατάληψη λαθρομετανάστες των Αθηνών, και οι έμπειροι στις καταλήψεις λαθρομετανάστες της Κρήτης

Aναδημοσίευση από το olympia.gr

Αναρτήθηκε από τον/την anarmodios στο Ιανουαρίου 28, 2011

Προσπαθώ να φανταστώ τι θα μπορούσε να συμβεί αν γενικεύονταν οι καταλήψεις δημοσίων κτιρίων και οι απεργίες πείνας από λαθρομετανάστες στην χώρα μας. Αν, ας πούμε, αντί για μία κατάληψη είχαμε 5 ή 10 καταλήψεις δημοσίων κτιρίων από λαθρομετανάστες.

Με δεδομένη την ανασφάλεια των ελλήνων από την αυξημένη εγκληματικότητα που έφερε η ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, φαντάζομαι πως οι εικόνες των καταλήψεων, που θα μετέδιδαν οπωσδήποτε με πολύ χαρά τα τηλεοπτικά κανάλια, θα ανάγκαζαν τους περισσότερους έλληνες να πάρουν εχθρική στάση, ακόμη και εκείνους που τώρα έχουν φιλική στάση, απέναντι στους λαθρομετανάστες. Και έτσι φοβισμένοι και οργισμένοι οι περισσότεροι πολίτες, να αποδεχθούν ευκολώτερα τα όποια “σκληρά” μέτρα θα πρότεινε η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση αυτού του θέματος αλλά και άλλων παρομοίων περιπτώσεων, όπου και όταν έχουμε κατάλυση της νομιμότητας.

Δηλαδή η κατάλυση της νομιμότητας, και μάλιστα από ήδη παρανόμους, τους οποίους το κοινωνικό σύνολο, για μια σειρά από λόγους, νιώθει πλέον ως απειλή, δίνει την καλύτερη ευκαιρία στο καθεστώς να σκληρύνει την στάση του.

Αλλο αποτέλεσμα από αυτό που περιγράφω παραπάνω δεν μου φαίνεται πιθανό. Τουλάχιστον αυτή τη στιγμή. Και γενικώς μου φαίνεται δύσκολο να δεχθώ πως υπάρχουν πολλοί λογικοί άνθρωποι μεταξύ μας, που να πιστεύουν πως οι καταλήψεις δημοσίων κτιρίων και οι απεργίες πείνας από λαθρομετανάστες, θα οδηγούσαν στην νομιμοποίησή τους. Αρα κάποια άλλη είναι η στόχευση τέτοιων, πολύ καλά οργανωμένων μάλιστα, συμβάντων.

Ας δούμε όμως και ορισμένα σκόρπια, προς στιγμήν, και ασύντακτα ερωτήματα:

Γιατί ξέπεσε το κίνημα των αναρχικών;

Η κύρια αιτία της αποτυχίας και της εξαφάνισης της Διεθνούς των αναρχικών, σε μια περίοδο που η εργατική τάξη έκανε σε πολλές χώρες μεγάλες προόδους, ήταν η θεωρητική της αδυναμία: η αθεράπευτη σχηματοποίηση της προοπτικής της επανάστασης. Η λαθεμένη αντίληψή της για την ταξική πάλη. Η εσφαλμένη ερμηνεία του ρόλου του κράτους. Η μη κατανόηση της πραγματικότητας της δικτατορίας του προλεταριάτου. Η υποτίμηση της σημασίας της οργάνωσης και υπερεκτίμηση του αυθόρμητου κινήματος των μαζών. Η μη κατανόηση της ανάγκης του έμπρακτου καθημερινού ταξικού αγώνα στις συνθήκες του καπιταλιστικού συστήματος. Κάτω από το βάρος αυτών των συγχύσεων και αυταπατών, δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση το αναρχικό κίνημα να σημειώσει επιτυχία.

Το αναρχικό κίνημα με την αναρχική του Διεθνή, που στήριζε όλες τις ελπίδες της στην εξέγερση και σχεδόν παραμελούσε τους καθημερινούς αγώνες των εργατών, ήταν καταδικασμένο να μετατραπεί σε μια στενή αίρεση στο περιθώριο του ταξικού αγώνα. Οι εργάτες των διαφόρων χωρών που ο αριθμός τους και η ταξική τους συνείδηση μεγάλωναν συνεχώς, άρχιζαν να δημιουργούν μαζικά συνδικάτα, πολιτικά κόμματα και συνεταιρισμούς και να διεξάγουν αγώνες για την ικανοποίηση των διάφορων μερικών αιτημάτων τους: δικαίωμα ψήφου, καλύτερους μισθούς, πιο μικρή εργάσιμη μέρα, εργατική νομοθεσία κλπ. Οι αναρχικοί όμως, με το βλέμμα καρφωμένο στην πανάκειά τους – την εξέγερση – και περιφρονώντας τα μερικά αιτήματα που τα θεωρούσαν σαν εξαπάτηση των εργατών, έμειναν στις περισσότερες περιπτώσεις έξω ή και παίρνανε εχθρική στάση προς το ρωμαλέο ρεύμα της ζωής, του αγώνα και της ανάπτυξης της εργατικής τάξης. Δε συμμετείχαν παρά σε μικρό βαθμό στις απεργίες και σαμποτάριζαν τον αγώνα των εργατών για εκλογικά δικαιώματα, που συνεχώς δυνάμωνε. Στον προσανατολισμό αυτό εκδηλώνονταν καθαρά ο αιρετικός χαρακτήρας του αναρχικού κινήματος.

Ακομα και οι παπαδες εξεγειρονται! Το τελος τους πλησιάζει

Ο αρχιπαπάς Καλαβρύτων Αμβρόσιος την ειδε παπαφλέσας . Αποσπασματα από το μπλογκ του:

H ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΦΙΑΛΤΙΚΗ!

_________Δεν συνηθίζω νά καταπίνω τη γλώσσα μου, αγαπητοί μου φίλοι του μπλόκ καί αδελφοί μου εν Χριστώ αδελφοί! Δεν συνηθίζω να εξωραΐζω τα πράγματα! Μ’αρέσει η αλήθεια! Ο ακατέργαστος λόγος, η απερίτμητη αλήθεια, η ατόρνευτη εξαγγελία των ειδήσεων. Κι’ αυτό σε αντίθεση με την περιρρέουσα πραγματικότητα, όπου οι εφημερίδες καί οι τηλεοράσεις της Χώρας μας “επεξεργάζονται”  τις ειδήσεις και τις παρουσιάζουν μέ τόν τρόπο που εξυπηρετεί είτε την εκάστοτε Κυβέρνηση, είτε τα καρτέλ, είτε τους από το εξωτερικό εργοδότες τους. Η ταπεινή γνώμη μου λοιπόν είναι ότι -παρά τα σκληρά μέτρα, που λαμβάνει συνεχώς η Κυβέρνησις, παρά τό “κούρεμα” (ω!, πόσο ατυχής είναι ο όρος αυτός), το κούρεμα, επαναλαμβάνω, των αποδοχών και των εισοδημάτων  η Χώρα μας οδεύει στην καταστροφή! Το καράβι βυθίζεται! Τα μέτρα δεν θεραπεύουν τό πρόβλημα, απλώς το επιβαρύνουν. Αν θέλετε να πιστοποιήσετε τα όσα σας καταγγέλλω, δεν έχετε παρά να διαβάσετε τούς τίτλους δύο-τριών εφημερίδων (ΤΟ ΠΑΡΟΝ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΤΟ ΒΗΜΑ, Η ΕΣΤΙΑ, ΤΑ ΝΕΑ, ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ) ενός από τα περασμένα τριήμερα (Παρασκευή-Κυριακή 10η Απριλίου). Και έπειτα καθήστε και συλλογισθήτε.

_________ Δεν είμαι οικονομολόγος! Ούτε και πολιτική εμπειρία διαθέτω! Με την ευλογία του Θεού διαθέτω απλώς τον “κοινόν νούν”, όπως λέγει ο Λαός μας.  Είμαι ένας σκεπτόμενος άνθρωπος. Η  κρίση που διέρχεται η Χώρα μας είναι ΗΘΙΚΗ! Το πολιτιστικό Σύστημα κατέστη αναξιόπιστο! Βρωμάει περά για πέρα! Όλοι μαζί τά τρώγανε! ‘Ολοι μαζί τά φάγανε! Μας το ωμολόγησαν οι αδιάντροποι! Κατά την ταπεινή μου γνώμη λοιπόν δύο-τρείς είναι οι προϋποθέσεις, προκειμένου η Χώρα να ξεπεράσει τήν οικονομική κρίση. Σας τις παρουσιάζω: 

1. Μικρές δόσεις του χρέους. Δηλ. παράταση του εθνικού χρέους  για χρονική περίοδο σαράντα-πενήντα ετών, ώστε η Χώρα μας να μπορεί να εξοφλεί κάθε χρόνο ένα μικρό μέρος του χρέους από τά τακτικά έσοδα του Κράτους.
2. Μικρό επιτόκιο, το μικρότερο που θα μπορούσε να υπάρχει!
3. Δήμευση των ποσών, τα οποία κάποιοι κατεχράσθησαν σε βάρος του Ελληνικού Λαού. Δηλ. επιστροφή των κλεμμένων.

H ελληνική ταχρίρ

Στο πλαίσιο του ξεσηκωμού που βράζει υπογείως, έχει ανοιξει στο ιντυμιντια μια ωραία κουβέντα για το ποιο θα πρέπει να είναι το ορμητήριο της εξέγερσης, η δική μας πλατεία ταχριρ.

Αντιγράφω εδώ τις ποιο ενδιαφερουσες αποψεις που λενε πολλά για την ιδιαιτεροτητα της πλατείας συνταγματος.

———————————————————————————————

Επειδή βλέπω ότι συνεχίζονται καλέσματα για την πλατεία συντάγματος -και μετά την πορεία της 23/2- θα ήθελα να θέσω τον εξής προβληματισμό: Είναι κατάλληλη η πλατεία αυτή για δράσεις τύπου Ταχρίρ; Πιστεύω πως όχι, τουλάχιστον για να χτιστεί εκεί ένα κίνημα.

Η πλατεία συντάγματος είναι δίπλα στη βουλή. Η παραμονή διαδηλωτών εκεί προκαλεί σε κάθε εξουσιαστή, σε κάθε μπάτσο τρομερή ένταση και άγχος. Το να μαζευτεί μια κρίσιμη μάζα στην πλατεία συντάγματος έχει ως μοναδικό επαναστατικό (και λογικό) επακόλουθο την κατάληψη της βουλής. Τι άλλο δηλαδή θα μπορούσε να γίνει αν τυχόν μαζευόταν αρκετός κόσμος στο σύνταγμα; Ακριβώς έτσι, πιστεύω, σκέφτονται οι μπάτσοι και οι κυβερνώντες εξουσιαστές. Άρα είναι σε ιδιαίτερη ένταση όταν στήνονται εκεί και θέλουν να ψεκάσουν και να διώξουν γρήγορα οποιαδήποτε ομάδα επιθυμεί να παραμείνει εκεί.

Πιστεύω ότι αν θέλουμε πραγματικά να δημιουργηθούν κινήματα αντίστοιχα της Αιγύπτου, η πλατεία συντάγματος δεν είναι καλή λύση. Είναι ένας (ο κύριος ίσως;) επιτελικός στόχος, εκεί δηλαδή που καταλήγει ένα δυνατό κίνημα. Δεν προσφέρεται όμως για τη δημιουργία ενός κινήματος γιατί η περιοχή είναι τίγκα στους μπάτσους και άρα θα χτυπηθεί εν τη γένεσή του. Δείτε στην Αίγυπτο τι έγινε: Μόλις έφτασαν στους εκατομμύρια οι διαδηλωτές στην Ταχρίρ και κατάφεραν να την υπερασπιστούν για μέρες, μόνο τότε βάδισαν προς το προεδρικό μέγαρο. Δεν άρχισαν να μαζεύονται έξω από το προεδρικό μέγαρο ή τη βουλή κατευθείαν.

———————————————————————————————

Μην ονειρεύεστε ασυναρτησίες. Η πλατεία Συντάγματος είναι μπροστά από το μεγαλύτερο επιχειρησιακό κέντρο “Α”σφάλειας που υπάρχει επί ελληνικού εδάφους.

Η βουλή δεν είναι επιχειρησιακό κέντρο, είναι ένας χώρος συνεδριάσεων, μια επικοινωνιακή βιτρίνα ενός μηντιακού καθεστώτος. Η ΕΛ.ΑΣ. δε διαθέτει καν δικό της κέντρο επιχειρήσεων μέσα στη βουλή.

Το μεγαλύτερο επιχειρησιακό κέντρο από ελληνικής πλευράς, γενικά, είναι το Πεντάγωνο.

Η Βουλή είναι το τελευταίο μέρος που μπορεί να καταληφθεί για επιτελικούς λόγους μόνο.

Το πιο δύσκολο μέρος στην Ελλάδα βρίσκεται εδώ:
35° 31′ 56″ N, 24° 8′ 43″ E