Ας βάλουμε το μυαλό μας και τη φαντασία μας να δουλέψει…

Ανεβάζει ο Παύλος

Αλλά γράφει ο un
Φεβρουαρίου 20, 2012 στις 19:37

Το παρακάτω κείμενο ήταν 2 σχόλια στο κείμενο (ΕΞΕΓΕΡΣΗ:Κυριακή 12 Φλεβάρη:Ο Δεκέμβρης Συναντά τον Ιούνη Μέρος Πρώτο ΚΑΙ Δεύτερο) που ανέβηκε εδώ στους ΣΧΣ. Νομίζουμε ότι έχει πραγματικό ενδιαφέρον.

Δηλαδη συμφωνα με την ανάλυση των γεγονοτων της περασμενης βδομαδας, αφου χτες δεν ειμασταν πανω απο 10.000 στο Συνταγμα και πολλους λεω, τελειωσαμε οριστικα. Ευτυχως που υπαρχουν και αλλοι μεταξυ αυτων που αναγιγνωσκουν τα γεγονοτα,χωρις να βιαζονται να συναγουν τελεολογικα συμπερασματα και να ερμηνευσουν τασεις και συμπεριφορες. Όσοι εντασσονται σε αυτη την δευτερη λογικη, αντε για να μην γραφω στο ονομα αλλων, τουλαχιστον εγω, δεν συμφωνω.
Πιστεύω λοιπόν ότι αν δεν οργανωσουμε τμηματα συγκρουσης σωμα με σωμα ακόμα και με απλα παλουκια και κρανη ποδηλατου, με την προϋπόθεση ότι θα δρούμε συντονισμένα και με επικοινωνια μεσω κινητων, με προσχεδιασμένη στρατηγική και δουλεια χαρτογράφησης της παρουσιας των δοιμιριών, των Διας – Δελτα των ασφαλιτων κι αυτο μπορει να γινει σε μια μερα μαζικης πορειας (η στρατηγικη τους δεν αλλαζει ουσιαστικα) τοτε το Συνταγμα και το κεντρο ειναι χαμενη υποθεση.

Και αν δεν υπαρξει μια μινιμουμ εστω και προχειρη εκπαιδευση και στρατικοποιηση με σχηματισμό εστω και σωματων συγκρουσης 50 η 100 ατομων που δεν θα κανει ο καθενας του κεφαλιου του αλλα θα υπακουουν σε παραγγελματα (πχ Οταν η μια ομαδα επιτιθεται συντεταγμενα έστω και μετωπικα στα Ματ απο Σταδιου, μια άλλη να κυκλωνει απο την πανεπιστημιου ή να λειτουργει αντιπερισπασματικα σε δοιμιριες που θα κατεβαινουν απο κει για ντουμπλάρισμα), επισης το κεντρο ειναι χαμενο. Γιατι με τις μολοτωφ και τις πετρες απο μακρια αυτοι γελανε και οποιος εχει αντιρρηση ας μπει σε φορουμ αστυνομικων (πρεπει να γνωρισεις τον εχθρο για να τον αντιμετωπισεις) για να δει τι λενε πισω απο την ασφαλεια των αντιπυρικων τους στολών και γενικα όλο τον εξοπλισμό τους. Η μολοτωφ μπορει να λειτουργησει αλλα μονο για τη δημιουργια προσκαιρου πανικου πριν την εφορμηση των συγκρουσιακων συντεταγμενων τμηματων. Βέβαια για να γινουν ολα αυτα θα πρεπει να κληθει να συμμετασχει και κοσμος διατεθειμενος να συγκρουστει και εκτος του αναρχικου χωρου, αρα θα πρεπει να εχει προϋπαρξει συνεννοηση και συνυπαρξη, ίσως και με “πατριωτες” και δεν εννοω χρυσαυγιτες. Εφικτο; Δεν νομιζω. Εδω βλεπουμε ελληνικη σημαια και κοβουμε περα μηπως μολυνθούμε κατατασσοντας όσους την κρατουν στους φασιστες. Ισως επισης θα πρεπει να υπαρξουν και ατομα με καποια εμπειρια στο σχεδιασμο μαχων σωμα με σωμα. Αν μπορουσαν να γινουν ολα αυτα οι μπατσοι που ειναι εκπαιδευμενοι μεν σε σχηματισμους και εφορμησεις αλλα μονο για την αντιμετωπιση ανοργανωτων ομαδων, θα κλανανε μονο και μονο με το πρωτο συντονισμενο χτυπημα των παλουκιων μας στην ασφαλτο. Τρομος θα τους καταλαμβανε και τοτε θα ακολουθουσε και αλλος κοσμος και όλα θα ειχανε πολυ πλακα.
Επειδη όμως δεν πιστευω ότι αυτο προκειται να γινει, υπαρχει και η λυση να παρατησουμε αυτη την εμμονη με το Συνταγμα αφου ειναι φανερο οτι πια παιζουμε με τους όρους τους στο δικο τους γηπεδο και να διοργανωσουμε παντα σε επαφη και με άλλες δυναμεις πορειες στις συνοικιες – νομιζω ότι αυτο εχει αρχισει απο συλλογικοτητες και με τη συμμετοχη αναρχικων αλλα αυτονομα – ωστε να αποκτηθει η απαραιτητη μεγαλη μαζικοτητα απο τον κοσμο στις γειτονιες. Μετα, το επομενο βημα να ειναι καταληψεις στις κατα τοπους εφοριες, ΔΕΗ, δημαρχεια κλπ (οι εφοριες αρκουν) και καλεσμα για απεργια διαρκειας. Ταυτοχρονα αφου θα εχουμε τη μαζικοτητα, ας δημιουργησουμε τις δικες μας ομαδες περιφρουρησης στις γειτονιες που θα αντικαταστησουν την αστυνομια καταργωντας την και αποθεσμίζοντάς την. Ετσι το συστημα θα μπλοκαρει και σε μια βδομαδα θα κυκλοφορουμε ελευθεροι στο Συνταγμα και στους γυρω δρομους. Εκει απελευθερωμενοι απο τα χημικα τους ρουφιανους και την καταστολη θα μπορεσουμε να τσακωθουμε οσο θελουμε για το πως αντιλαμβανομαστε τον κοσμο που ονειρευομαστε.
Αρα ας βαλουμε το μυαλο μας να δουλεψει και ας σκεφτούμε αλλους τροπους που δεν περιμενουν να σκεφτούμε. Πιστευω παρα πολυ ως αποφοιτος του ιστορικου οτι οι εξεγερσεις τυπου 20ου αιωνα (με τον οργισμενο οχλο να επιβαλλει τη βουληση του που φτανει απλως στο επιπεδο της αντικαταστασης της εξουσιας) ειναι ξεπερασμενες αφου ειναι απολυτα χειραγωγησημες και αναμενομενες απο την εξουσια. Ακομα και οταν οι εξεγερσεις αυτες πετυχαν με εντυπωσιακο και εκκωφαντικο τροπο ανατροπες, ελαχιστα αγγιξαν ως πραγματωση το οραμα της κοινωνικης δικαιοσυνης και απελευθερωσης. Απο τις πιο παλιες – κινημα Πρασινων Βενετων στο Βυζαντιο, 1848, Οκτωβριανη Επανασταση, ΕΑΜ, Β’ Ανταρτικο ’47 – ’49, ως τις πιο προσφατες στην Αιγυπτο, Συρια κλπ. Πιστευω οτι δεν ζουμε πια στον 20ο αιωνα ποσο μαλλον στο απωτερο παρελθον και οτι η κοινωνια μας εχει τις δυναμεις που δεν εχει η Αιγυπτιακη ή Συριακη κοινωνια, άρα ειναι πιο προηγμενο το επαναστατικο υποκειμενο στην Ελλαδα.
Για να καταληξω θελω να πω οτι όσο ζουμε εμπνεομενοι απο τα φαντασματα του παρελθοντος – όχι ως προς την προθεση αλλά ως προς την τακτικη – και όσο αντιλαμβανομαστε ότι το επαναστατικο υποκειμενο έχει μονο αυτον τον τροπο εκφρασης τοσο θα ταίζουμε ασκοπα με αιμα την κρεατομηχανη του κρατους. Μας εχουν παγιδευσει με ένα απλο τρικ και αυτο ειναι προφανες. Η ετεροχρονισμενη δικαιωση των ανταρτικων αγωνων απο το αστικο κρατος με γιορτες, αφιερωματα, παρελασεις κλπ,σε καθε γωνια της γης μας αλλα κι όλης της γης γενικα, προσδιορισε και παρέφθειρε το χαρακτηρα αυτων των αγωνων αποδιδοντας τους ενα θνησιγενη χαρακτηρα προορισμενο να εκφραζει την εξεγερμενη συνειδηση σα μια γραφικοτητα ιδεαλιστικου τυπου. “Εισαι επαναστατης, εισαι ονειροπολος, εισαι ουτοπιστης. Ενταξει κι αυτο χρειαζεται αλλα εδω μιλαμε γι τον πραγματικο κοσμο”. Εναν κοσμο “πραγματικο” αλλα αντεστραμμενο με όλα λαθος και παρολα αυτα τον μονο αποδεκτο. Κι εμεις εχοντας αποδεχτει το ρολο που μας απεδωσε το κρατος χωρωντας μας ως ταση στην πολιτισμικη του αντιληψη, χαμογελουσαμε σαν βλακες γιατι ξεραμε οτι ως ιδεαλιστες θα πηδηξουμε και κανενα γκομενακι παραπανω. Ισως αποκτουσαμε και το δικαιωμα να τους κρινουμε όλους ως νυκοκυραιους και προσκυνημενους συμπεριλαμβανομενων και των χεριων που μας ταιζαν. Στην πραξη βεβαια η συλλογικοτητα, η αλληλεγγυη πηγαινε και παει ακομα περιπατο. “Εκδηλωση συμπαραστασης στον αγωνα των χαλυβουργων. Φωτο – κειμενο”. Δυο φωτογραφιες, ένα συντομο μοιρασμα στους μικροαστους, και να η εκδηλωση της αλληλεγγυης. Το οτι οι χαλυβουργοι δεν εχουν να φανε δεν απασχολει. Το να μαζεψουμε κανα φραγκο ή εστω δυο σακουλες μακαρονια και ντοματες να τους τα παμε, ειναι περιττο. Ολα γιναν εικονα χωρις περιεχομενο. Μια μορφη εναλλακτικου λαϊφ σταιλ. Ακομα και τα βιντεο με τις μολοτωφ. Παμε σπιτια μας και καμαρωνουμε. “Να αυτος, αυτος εδω ρε αυτος ειμαι εγω”. Προκειται για ενα τρικ λοιπον. Παιζουμε – οταν αποφασιζουμε να παιξουμε και τωρα ειναι η εποχη που ολο και περισσοτεροι το αποφασιζουν – με τους ορους που μας επιτρέπουν ή με τους όρους που θελουν να παιζουμε, γιατι αυτους τους όρους μπορουν να ελεγξουν. Δρούμε και ζουμε μεσα στη γυαλα τους σαν τα χρυσοψαρα. Ειναι σαν να εχουμε μπροστα μας ενα αιμοβορο αλλά δυσκίνητο εως ακινητο θηριο και ενω μπορουμε να το παρακαμψουμε απο πολλους δρομους παμε πανω του να συγκρουστούμε στα ισια και μαλιστα σπασμωδικα και ανοργανωτα με αλλαλαγμους στο ονομα του δικαιου. Προκειται περι χριστιανομαρτυρικης αντιληψης. Το παγκόσμιο διαχρονικο κρατος όμως μας περιμενει γιατι ξερει απο που θα περασει η οργη μας. Για τη συντηρηση αυτου του συσχετισμου δυναμεων ειναι υπευθυνο το ιδιο το επαναστατικο υποκειμενο και κυριως οι ζωντανες δυναμεις που το διεπουν. Σφαγες, σφαγες, σφαγες… Ας σκεφτουμε για λιγο. Ειμαστε ίδιοι για τόσους αιωνες, κανουμε τα ιδια πραγματα εδω και αιωνες. Χανουμε εδω και αιωνες.
Νομιζω ότι αυτο που ζηταμε όλοι ακομα και το ευρυ κοιμωμενο απολιτικο κοινωνικο φασμα ειναι να ζησουμε σε μια κοινωνια ελευθερη και αυτοδιαχειριζομενη αφομοιωνοντας τα ιστορικα διδαγματα των αποτυχημενων αγωνων του παρελθοντος.Να εγκαθιδρυσουμε την κοινωνια του μυαλου, της δημιουργικης και αναπαντεχης σκεψης και εκφρασης. Αυτο θα φερει τα παντα.
Το οτι η αναγνωση και ερμηνεια που εκανε ο συντροφος στο κεντρικο αρθρο που εδωσε την αφορμη για τη συζητηση ειναι κατα τη γνωμη μου λανθασμενη, αποδειχτηκε χτες. Μπορει ο κοσμος να επικροτουσε το καψιμο των τραπεζων, μπορει να διαπιστωσε τη ζωωδη συμπεριφορα των πραιτοριανων την προηγουμενη βδομαδα, αλλα χτες η συντριπτικη πλειοψηφεια απειχε εχοντας φλομωσει απο χημικα, τρομο και απογοητευση. Αυτο δεν σημαινει ότι η κοινωνια ηττηθηκε παρα μονο αν το δουμε απο τη σκοπια του κρατους. Απλως η κοινωνια δεν θελει αλλο αιμα. Ο προηγούμενος αιωνας και οι εμπειριες που αποκομισε το συλλογικο υποσυνειδητο απο τους κοινωνικους αγωνες που εδωσε, το εχουν κουρασει ανεπανορθωτα. Ας βαλουμε το μυαλο μας και τη φαντασια μας να δουλεψει. Δεν το εχουμε χρησιμοποιησει σχεδον καθολου αυτο το όπλο. Ας τους εκπληξουμε με κατι πρωτοφανερωτο. Ας εκπληξουμε τους εαυτούς μας και τον κοσμο. Αυτος ο αιωνας μπορει να ειναι ο αιωνας των λαων και της συλλογικοτητας. Ο αιωνας των ακρων περασε.
Μεχρι τοτε θα βαφτιζουμε εξεγερσεις αυτο που εχουμε μαθει να προσδιοριζουμε ως εξεγερση προσδοκωντας να μπουμε στο πανθεον των νικημενων επαναστατων, βορα και εμπειρια στο αδηφαγο στομαχι του παγκοσμιου κρατους πιστοι στην εσχατολογικη αντιληψη ότι τα δικαιωματα ?κερδιζονται? με αφθονο αιμα.
Καλοι ακηδεμονευτοι και παναλαφροι απο τα βαριδια της ιστοριας αγωνες σε όλους μας

Στη συνέχεια παρεμβαίνουν και άλλοι δύο σχολιαστές:

Γυπας
Φεβρουαρίου 20, 2012 στις 19:50

Αντιληπτοί οι προβληματισμοί, αλλά αυτά που αντιπροτείνεις σε μεγάλο βαθμό επίσης έχουν δοκιμαστεί και κατασταλεί (π.χ. Ιταλία του ’70). Δεν είναι απλά ζήτημα τακτικής το πρόβλημα imho

Giwrgis
Φεβρουαρίου 20, 2012 στις 22:29

 

Γύπα τι εννοείς ότι καταστάλθηκαν αυτά που προτείνονται στην Ιταλία; Έγινε μετωπική επίθεση όπως λέει ο un ή απεργίες και καταλήψεις; Έχεις καμμιά καλή πηγή από internet;

 

• Γυπας
  Φεβρουαρίου 20, 2012 στις 23:21

   

  Με επίκεντρο τα κινήματα της αυτονομίας τότε, η Β. Ιταλία είχε πλημμυρίσει επί χρόνια με απεργίες, καταλήψεις, λαϊκές «πολιτοφυλακές» όπως αυτές που προτείνεις, μαζικές δράσεις πολιτικής ανυπακοής (όπως εδώ το «Δεν Πληρώνω», αλλά με μεγαλύτερη συμμετοχή), όλα με χροιά αυτοοργάνωσης. Έλιωσαν στην καταστολή, με αφορμή την ταυτόχρονη δράση των Ερυθρών Ταξιαρχιών.

Εκ νέου ο un σχολιάζει:

un
Φεβρουαρίου 21, 2012 στις 03:36

Γυπα ισχυουν φυσικα τα οσα λες. Όμως γιατι απετυχαν; Νομιζω οτι τα κυρια αιτια ηταν 2:
Το πρωτο η ελλειψη επαρκους μαζικοτητας. Η ελλειψη επαρκους μαζικοτητας αυτοματως σημαινει οτι τα κινηματα δεν ηταν ανοιχτα με την απολυτη εννοια του ορου αλλα παροτι δεν ξεκινησαν ετσι, εξελιχτηκαν σε περιχαρακωμενα εστω και σε καποιο βαθμο κινηματα. Αρα παψανε να υπαρχουν και να λειτουργουν σαν κινηματα. Βαλανε διαχωριστικες γραμμες ή δεν αντιληφθηκαν αυτο που ενδεχομενως σερνονταν κατω απο το κοινωνικο συλλογικο ασυνειδητο ωστε να υπαρξει συγχρονισμος και συνταυτιση της πρωτοποριας με τα ευρυτερα κοινωνικα στρωματα απο οπου θα προεκυπτε η μαζικοποιηση και η αυτοπροστασια των κινηματων. Η επεκταση και η αποδοχη ποσω μαλλον η συμμετοχη διασφαλιζει την επανασταση και την περιφρουρηση της, παντα σε συνδυασμο με την μη κηδεμονια. Πιστευω οτι η ανεπαρκεια της ιστορικης εμπειριας εκεινη την περιοδο ή το μομεντουμ όπως θα μπορουσαμε να το πουμε, συνεβαλε στην αποξενωση των δρασεων αυτων απο τον ευρυτερο κοινωνικο ιστο και αρα τις οδηγησε ανοχυρωτες στην καταστολη τους. Αυτη η αδυναμια σερνεται – θελω να πιστευω με λιγοτερη ενταση ειδικα στις μερες μας – ακομα και σημερα δηλαδη 30 και 40 χρονια μετα. Τι θελω να πω για παραδειγμα; Το οτι ο τζιβατος αναρχικος παει να παραδωσει μεσω της συλλογικοτητας του τα δεματα αλληλεγγυης στους χαλυβουργούς και ο λαϊκος πρωην δεξιος απεργός τον υποδεχεται, ειναι η ενσαρκωση της συνυπαρξης δυο κοσμων σε πολιτισμικο επιπεδο. Το ότι θα κοιταχτουν σαν εκπροσωποι δυο διαφορετικων πολιτισμικων και ιδεολογικων αντιληψεων μεσα σε ένα αβολο πλαισιο καχυποψιας ειναι νομιζω λογικο. Το παραλογο πλεον δεν ειναι αυτο αλλα το να μην κατορθωσουν να σπασουν το φραγμα της καχυποψιας και να ενωσουν τους φοβους και τις επιθυμιες τους που ουτως η αλλως ειναι κοινες. Ε, πιστευω οτι ειμαστε στην εποχη που αρχιζει να γινεται αντιληπτο οτι οι διαχωριστικες γραμμες στεκονται εμποδιο στην ανατροπη αυτου του συστηματος. Αλλωστε το μονο που θελουμε όλοι ειναι η ελευθερια μας. Και επειδη η ελευθερια ειναι απολυτη εννοια καταλαβαινουμε πια οτι δεν μπορει να την εχει ο ενας χωρις να την εχει ο άλλος. Αλλο παραδειγμα σχετικα με την ανεπαρκεια των κινηματων που εχουν προοπτικες μαζοκοποιησης και δεν τις εκπληρωνουν ειναι συγχρονο επισης και ειναι το δεν πληρωνω. Το οποιο αφου διασπαστηκε αρχικα σε den plirono.info και diodiastop στη συνεχεια και μαλιστα προσφατα το δευτερο κομματι που ειναι και το πιο ενεργο η αληθεια ειναι, αποφασισε να μετεξελιχτει σε κομμα με συμμετοχη σε οποιεσδηποτε ενδεχομενες προσεχεις εκλογες. Αυτοματως απωλεσε το χαρακτηρα του κινηματος. Σαν συνεπεια μελη του κινηματος καταγγελλοντας χειραγωγηση και συγκεντρωτισμο ετσι απλα δημιουργησαν ενα νεο κινημα δρομου και δρασης τα ΑΛΑΝΥΑ.
Ενα κινημα κινειται συνεχως. Αλλιως δεν ειναι κινημα. Και υπαρχει τοση διψα για ακηδεμονευτα κινηματα απο τα κατω αυτη την περιοδο που οτιδηποτε παει να σαπισει αμεσως απο τη σαπια κοιλια του ξεπηδαει κατι καινουργιο και φρεσκο και υγειές. Με λιγα λογια θελω να πω οτι τα κινηματα του παρελθοντος για λογους του παρελθοντος ανηκουν στο παρελθον και το μονο που εχουν να μας διδαξουν εκτος απο μια βαση διαδικασιων ειναι στην πραγματικοτητα η αποτυχία τους. Και επειδη δεν εχω ταμπου θελω να πω ότι ζουμε σε μια περιοδο που επανανοηματοδοτουνται τα παντα, απο οικονομικοκοινωνικοπολιτικες θεωρησεις και δογματα μεχρι σημαιες και συμβολα. Γιατι ποιος μπορει να αρνηθει ότι βλεποντας τόσες ελληνικες σημαιες στα χερια τοσων ανθρωπων σε τοσες διαφορετικες πολεις πανω στον κοσμο προχτες εβλεπε για μια στιγμη ενα διεθνιστικο λαβαρο; Ναι ειναι παραξενο, λιγο αστειο αλλα η ελληνικη κοινωνια μεταβάλλεται μεσα απο το διακριτικο της εθνικο συμβολο – αφου έτσι γινεται αντιληπτη ως κοινοτητα – σε διεθνες συμβολο αντιστασης. Οχι με το Πατρις Θρησκεια Οικογενεια των ακροδεξιων αλλα με το αυτοδιαχειριζομαι τη γη μου και τους πορους μου σαν ανθρωπινος λαος ολου του πλανητη.
Αρα το φρουτο ειναι εκει ωριμο και μας περιμενει αρκει να απλωσουμε το βαρυ μας, σκουριασμενο χερι και να το κοψουμε. Η διαιωνιση του φαυλου κυκλου του μίσους η και του αιματος απο τη φυση της ευνοει το κρατος σε καθε του μορφη και ειναι κατασκευασμα του κρατους θεμελιωμενο πανω στη μισαλλοδοξια που αυτο το ίδιο εξεθρεψε και δημιουργησε συστηματικα με στοχο την πολυδιασπαση της κοινωνιας και αρα την χειραγωγηση της που του εξασφαλιζει μακροημερευση. Ο διπλανος μας όποιος και αν ειναι αυτος περιμενει να του μιλησουμε. Οχι με την ορολογια που εχουμε και εχει συνηθισει ομως. Ας αμφισβητησουμε τα κειμενα και τις αυθεντιες. Μας το ζητανε και οι ιδιες. Ας δημιουργησουμε μια νεα ρητορικη όχι λαϊκιστικη αλλα αμεση, συγχρονη και λογικη. Ο λόγος μας εχει δυναμη. Δεν κινδυνευουμε να αλλοτριωθουμε. Ειμαστε κινημα του 21ου αιωνα. Ας κανουμε ο,τι δεν καταφεραν τα κινηματα του παρελθοντος.
Το δευτερο αιτιο της καταστολης των κινηματων αυτων που περιγραφεις ήταν η παραλληλη δραση των ενοπλων ομαδων. Ο ενοπλος αγωνας στοχευει εξ ορισμου στην αφυπνιση, την εγρηγορση και στην αποδοση του κοινου περι δικαιου αισθηματος όταν αυτες οι ιδιες συνθηκες αλλα και οι προϋποθεσεις για η δημιουργια τους δεν υπαρχουν. Απο τη στιγμη που ήδη ειχαν δημιουργηθει οι δρασεις, οι συλλογικοτητες και οι κινηματικες διαδικασιες αναποφευκτα η φυση του σταθηκε υπονομευτικη και λειτουργησε ανασταλτικα για την εξαπλωση των κινηματων και αυτος με τη σειρα του (περαν της παθογενειας των διαχωριστικων γραμμων) αφου το κρατος λογω ιδεολογικης συγγενειας ταυτισε ευκολα με τους μηχανισμους προπαγανδας και τρομου του την ενοπλη παλη με οποιεσδηποτε μορφες συλλογικης δρασης. Ακομα μεγαλυτερη απομόνωση, εξαπλωση της κοινωνικης κατακραυγης, συρρικνωση, χτυπημα. Γνωστη, χιλιοεφαρμοσμενη και εκνευριστικα επαναλαμβανομενη, για να παραμενει μη διαχειρισημη απο τις ζωντανες δυναμεις του επαναστατικου υποκειμενου ακομα και σημερα, τακτικη. Ο Αλμπερ Καμυ τον οποιο απασχολησε πολυ το θεμα, εκτος απο το “Σκεψεις για την τρομοκρατια” (αυτος ειναι ο ορος που χρησιμοποιει η μεταφραση) εχει γραψει και το θεατρικο “Οι δικαιοι” το οποιο πραγματευεται την ηθικη και χρηστικη διασταση του θεματος μεσα απο την ψηλαφιση της δρασης μιας ενοπλης ομαδας στην προεπαναστατικη Ρωσια στις αρχες του αιωνα. Πιστευω ότι σε εκεινη την εποχη της ανυπαρξιας αισθησης συντονισμενων μορφων συλλογικης δρασης και μοναρχιας ειχε την θεση του.Ομως ειμαστε πολυ μακρια απο αυτο και χρονολογικα και καταστασιακα. Οχι γιατι η αστικη δημοκρατια ευνοει τη συλλογικοτητα και δεν την καταστελλει, αλλα γιατι συμπεριελαβε στον αυτοπροσδιοριστικο της ορο τη λεξη δημοκρατια η οποια ειναι ενας ορος του οποιου η δυναμικη εχει την δυνατοτητα απο τη φυση του να αυτοδιαμορφωνεται και να επαναπροσδιοριζεται με τροπο απολυτο, αυτο δηλαδη που σημαινει. Η αστικη δημοκρατια κουβαλησε αλλοτε με ανεση και τις πιο πολλες φορες ασθμαινοντας πανω στο σαπιο της πεπερασμενο κουφαρι την εννοια αυτη. Κουβαλησε κατι πιο μεγαλο, απροβλεπτο κι ανεξελεγκτο απο τα ορια που του διεθεσε. Στην πραγματικοτητα σημερα το διλημμα ειναι δημοκρατια ή ολοκληρωτισμος. Επειδη ομως και αυτος ο ολοκληρωτισμος οσο και να μετεξελιχτει εχει ταυτιστει με το καθεστως που καταρρεει, πιστευω οτι θα βαλουμε κατω τα μυαλα μας να λειτουργησουν και ηρεμα ως επι το πλειστον θα τον σαμποταρουμε και θα τον απαρνηθουμε.
Να κλεισω επικαλουμενος τα λογια του Ε. Hobsbawm μετα την πτωση των καθεστωτων του υπαρκτου σοσιαλισμου – ολοκληρωτισμου – που ειπε οτι το γεγονος οτι ο σοσιαλισμος απετυχε στην συγκεκριμενη φορμα και μορφη με την οποια επικρατησε στον 20ο αιωνα, δεν σημαινει οτι δεν θα επανακληθει να δωσει στην κοινωνια των ανθρωπων την απαντηση και τη λυση στα αδιεξοδα που θα εχει δημιουργησει το καπιταλιστικο συστημα. Οποτε γενικα δικαιουμαστε να οραματιζομαστε στο προσωπο του σημερινου δεξιου – πασοκου για παραδειγμα αλλα δεν αφαιρω απο αυτο το οραμα και εμας τους ιδιους, τον αυριανο χωρις τυψιδικα συνδρομα και συμπλεγματα σοσιαλιστη. Τον αυριανο ανθρωπο.
Για το φαινομενο της ανοδου της ακροδεξιας και τις διαπιστωσεις που εγιναν στο κεντρικο κειμενο σε αλλα συμφωνω, σε αλλα οχι και θαθελα να πω και γω τη γνωμη μου καποια στιγμη