Ανακοινώσεις για την παρέμβαση των Χρυσαυγιτών στους απεργούς της “Ελληνικής Χαλυβουργίας”

Σημείωση malamadre: Επειδή το θέμα προφανώς είναι σοβαρό και δεν πρέπει να δοθεί σπιθαμή ανάσας στους μαχαιροβγάλτες εχθρούς της ελευθερίας το παρόν ποστ θα παίζει τον ρόλο δημοσίευσης των ανακοινώσεων που έχουν βγει για την υπόθεση της παρέμβασης των Χρυσαυγιτών στους απεργούς εργάτες της “Ελληνικής Χαλυβουργίας”. Να θυμίσουμε το ιστορικό: Στις 17 Φλεβάρη κλιμάκιο των μαχαιροβγάλτων της Χ.Α., επισκέφτηκε με τρόφιμα (με το ανάλογο αυτοκολλητάκι “Ψηφίζω Χρυσή Αυγή για να ξεβρωμίσει ο τόπος“) τους απεργούς της “Ελληνικής Χαλυβουργίας“, που κοντεύουν σχεδόν 4 μήνες απεργίας απέναντι στις εκβιαστικές τακτικές του βιομήχανου Μάνεση.

Να υπενθυμίσουμε ακόμα πως στις 19 Δεκέμβρη ο Πυρήνας Μαγνησίας της Χ.Α. είχε βγάλει ανακοίνωση με ξεκάθαρα επιθετικά χαρακτηριστικά προς τους απεργούς, καλώντας τους να υιοθετήσουν την γραμμή Μάνεση, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά το πόσο πιστό ανάχωμα μπορούν να αποτελέσουν τα εκάστοτε φασιστοειδή για το υπάρχον και την κυριαρχία. Ένα άλλο προβληματικό στοιχείο που φαίνεται και μέσα στο video είναι πως ο πρόεδρος του σωματείου των εργατών της “Ελληνικής Χαλυβουργίας” Γιώργος Σιφωνιός και εξέχων στέλεχος του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ, αφού μεγαλοπρεπέστατα άφησε χωρίς κανένα ίχνος αντίστασης τους φασίστες να εκφράσουν την “αλληλεγγύη” τους (στάση που δεν είχε κρατήσει σε άλλες περιπτώσεις αλληλέγγυων που μόνο φασίστες δεν αποτελούν), πήρε το μικρόφωνο από το μπουμπούκι – τσογλάνι της Χ.Α. Ηλία Κασιδιάρη (θα τον θυμούνται διάφοροι που έδινε στην δημοσιότητα στο MEGA τα ονόματα των μαχαιρωμένων “σεσημασμένων αναρχικών” από την Χρυσή Αυγή στις 3/2/08), ευχαρίστησε τα καθίκια για την “συμπαράσταση” τους ενώ αναφώνησε πως “όλη η Ελλάδα είναι μαζί μας“. Το τελευταίο βέβαια μάλλον το ανακάλυψε μετά τις δηλώσεις του τσογλανιού.

Προσωπικά ακόμα περιμένω να βγουν κι άλλες ανακοινώσεις ώστε να καταλήξω πιο ολκληρωμένα σε μια θέση πέρα από κατακερματισμένες και σκόρπιες σκέψεις που έχω για την ώρα για μια σειρά από ζητήματα που προκύπτουν σχετικά με την στάση των χαλυβουργών, των αλληλέγγυων νταβατζήδων τους (δλδ το ΠΑΜΕ) καθώς και άλλα ευρύτερα κομμάτια του κινήματος μέσα στο συνεχές της πάλης των “από τα κάτω”. Το μόνο που έχω να πω για την ώρα (που ανέφερα και σε σχετική συζήτηση σε σχόλιο μου) είναι πως καμία ομάδα εξουσιαζόμενων δεν είναι στο απυρόβλητο και ούτε φετιχοποιείται/αγιοποιείται.

Για την ώρα λοιπόν έχουμε από ανακοινώσεις:

Ανακοίνωση της Κινησης “Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή”

Οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής δεν είναι συμπαραστάτες των χαλυβουργών, είναι πέμπτη φάλαγγα του Μάνεση

Η «επίσκεψη» των  νεοναζί μαχαιροβγαλτών της Χρυσής Αυγής στην Ελληνική Χαλυβουργία είναι μια πρόκληση σε βάρος του εργατικού κινήματος και του κινήματος αλληλεγγύης που δίνει τη μάχη ενάντια στα κλεισίματα και τις απολύσεις για να μην περάσουν οι εκβιασμοί των βιομηχάνων.Οι ομογάλακτοι του Χίτλερ που έστειλαν στα κρεματόρια εκατομμύρια εβραίους, τσιγγάνους, κομμουνιστές, συνδικαλιστές και ανάπηρους, οι νοσταλγοί του Μεταξά και της χούντας του Παπαδόπουλου που ματοκύλισε την εξέγερση του Πολυτεχνείου, οι φίλοι του Καλαμπόκα που δολοφόνησαν το Νίκο Τεμπονέρα στη Πάτρα δεν είναι συμπαραστάτες των εργατικών αγώνων αλλά πέμπτη φάλαγγα του κεφαλαίου για την συντριβή των συνδικάτων. Είναι απόγονοι των δολοφόνων του Γρηγόρη Λαμπράκη, των βασανιστών στις εξορίες της Γυάρου και της Μακρονήσου. Στην μεταπολίτευση ο φύρερ τους έβαζε βόμβες σε σινεμά! Στο βωμό καμιάς σκοπιμότητας δεν μπορούν να γίνονται αποδεκτά τα ορφανά της Γκεστάπο και των δοσίλογων της ναζιστικής κατοχής που χέρι-χέρι με τους ναζί πυρπόλησαν τα Καλάβρυτα, το Κομμένο, το Χορτιάτη και δεκάδες άλλες μαρτυρικές πόλεις και χωριά, ενώ έστηναν τους αντιστασιακούς στις μάντρες της Κοκκινιάς και της Καισαριανής.

Είναι τα ίδια απεργοσπαστικά καθάρματα που στήριξαν το Μάνεση στην επίθεση κατά των απεργών χαλυβουργών και του Συνδικάτου Μετάλλου στο εργοστάσιο του Μάνεση στο Βόλο. Είναι οι ίδιοι που με τις μεγαλύτερες συκοφαντικές χυδαιότητες στράφηκαν κατά του σωματείου και στην απόφαση του να κηρύξει απεργία διαρκείας λέγοντας ότι την κάνουν οι εξασφαλισμένοι υπάλληλοι της Αθήνας και ότι η απεργία οδηγεί στο κλείσιμο της βιομηχανίας.
Είναι οι ίδιοι που με τους φίλους του στο συνδικάτο της ΕΘΕΛ έστησαν τη προβοκάτσια κατά της μεγαλειώδους Γενικής Απεργίας στις 29 Ιούνη 2011, επιτέθηκαν κατά των απεργών και φυγαδεύτηκαν από τη Αστυνομία μέσα στη Βουλή! Είναι οι ίδιοι που επιτίθενται σε αριστερούς αγωνιστές στις γειτονιές.
Είναι οι ίδιοι, που στέλνουν τους τραμπούκους ρατσιστές με τα σκυλιά στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα με την κάλυψη της ΕΛΑΣ να επιτίθενται κατά κάθε μετανάστη. Το ρατσιστικό δηλητήριο είναι η πολιτική των καπιταλιστών και των κυβερνήσεων της ΕΕ για να διασπάσουν την εργατική τάξη και να αποπροσανατολίσουν την οργή από τα μέτρα του Μνημόνιου που σπέρνουν τη φτώχεια, την ανεργία, διαλύουν την Υγεία και τη Παιδεία και υποβαθμίζουν την ζωή στις γειτονιές μας. Για μας οι μετανάστες είναι κομμάτι της ενωμένης εργατικής τάξης που μαζί παλεύουμε ενάντια στην άγρια εκμετάλλευση των αφεντικών, μαζί βρισκόμαστε στις απεργίες και τις διαδηλώσεις. Αντίθετα, οι φασίστες οργανώνουν πογκρόμ στις γειτονιές και ρατσιστικές επιθέσεις.

Οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής είναι επικίνδυνοι για τις ελευθερίες όλων μας. Δεν έχουν καμία θέση ούτε στα συνδικάτα, ούτε στους συλλόγους, ούτε στους Δήμους, ούτε στη Βουλή αυτοί που θέλουν την ωμή δικτατορία, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και την εξόντωση των αριστερών, των κομμουνιστών, των συνδικαλιστών και των μεταναστών. Αν αυτοί δυναμώσουν όλοι οι άλλοι εξαφανίζονται, αυτή είναι η εμπειρία της ανόδου του Χίτλερ και για αυτό πρέπει να πούμε:ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ! Συνεχίζουμε αταλάντευτα στο πλευρό των χαλυβουργών μέχρι τη νίκη, μέχρι να πάρει πίσω ο Μάνεσης τις απολύσεις και τις περικοπές. Μετά τις μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις και τα συλλαλητήρια κατά της νέας δανειακής σύμβασης ο παρατεταμένος απεργιακός αγώνας διαρκείας είναι μονόδρομος. Η κοινή δράση με την έμπνευση των χαλυβουργών είναι η διέξοδος! Για να ανατρέψουμε τη συγκυβέρνηση Παπαδήμου και να ανοίξει ο δρόμος για την εργατική απάντηση στη κρίση. Είναι ώρα τα συνδικάτα να στηρίξουν δυναμικά τη κλιμάκωση των αγώνων μέχρι τη νίκη!

Να δώσουμε μαζί την μάχη συνεχίζοντας και κλιμακώνοντας από τις απεργίες μέχρι τα αντιφασιστικά και αντιρατσιστικά συλλαλητήρια.
Όλοι και όλες στο μεγάλο αντιναζιστικό συλλαλητήριο στις 17 Μάρτη στα Προπύλαια και τη πορεία στον Άγιο Παντελεήμονα! Να κλείσουμε το δρόμο στους φασίστες, να ανοίξουμε το δρόμο στη εργατική ενότητα!

***************************************************************************

Ανακοίνωση από ΕΕΚ

Ο αγώνας των Χαλυβουργών χρειάζεται εργατική αλληλεγγύη

Όχι τους φασίστες

1) H ηρωική απεργία των εργατών της «Ελληνικής Χαλυβουργίας», που πλησιάζει τους 4 μήνες –από τις 31 Oκτωβρίου- αποτελεί ορόσημο της νέας εποχής εργατικής αντίστασης απέναντι στο κεφάλαιο. H απεργία είναι η πρώτη μεγάλη μάχη που δίνει το «βαρύ πυροβολικό» της εργατικής τάξης, οι Xαλυβουργοί, ενάντια στο ιδιωτικό κεφάλαιο, την κυβέρνηση και την τρόικα που με αφορμή την καπιταλιστική κρίση και την κρίση δημόσιου χρέους επιχειρούν να τσακίσουν τα εργασιακά δικαιώματα και τους μισθούς των εργατών στις βιομηχανίες και γενικά στον ιδιωτικό τομέα.

H ηρωική απεργία των Χαλυβουργών στον Aσπρόπουργο έχει συγκινήσει και κερδίσει την αλληλεγγύη της εργατικής τάξης και ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων και κοινωνικών κινημάτων.

2) Η απεργία των εργατών της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» μπορεί, και πρέπει να νικήσει! Κρίσιμος παράγοντας γι’ αυτή τη νίκη είναι η αλληλεγγύη και η στήριξη ολόκληρου του κινήματος, των συνδικάτων, των αριστερών οργανώσεων, των κοινωνικών στεκιών, των λαϊκών συνελεύσεων και όλων των αγωνιστών της εργατικής τάξης. H έμπρακτη αλληλεγγύη είναι ήδη μια κατάκτηση των σχεδόν τεσσάρων μηνών που διαρκεί ο μεγάλος αυτός αγώνας. Aυτό το κίνημα αλληλεγγύης πρέπει να δυναμώσει. H νίκη των απεργών της Xαλυβουργίας θάναι νίκη όλης της εργατικής τάξης.

3) Όμως, υπάρχει μια εξέλιξη μπροστά στην οποία κανείς συνειδητός προλετάριος δεν μπορεί να σιωπήσει. Aναφερόμαστε στην επίσκεψη κλιμακίου της φασιστικής Xρυσής Aυγής στο εργοστάσιο, στις 17/2, και στην υποδοχή που τους επιφύλαξε η ηγεσία του σωματείου. Kάνοντας μια στροφή, ο φασιστικός βόρβορος, που εξαρχής είχε καταγγείλει την απεργία των Xαλυβουργών, επιχειρεί τώρα να εμφανιστεί ως συμπαραστάτης των απεργών. Mάζεψαν μερικά τρόφιμα και με τις βιντεοκάμερες έτοιμες πήγαν στο εργοστάσιο ως συμπαραστάτες.

Δυστυχώς, το Δ.Σ. του Σωματείου αντί να τους πετάξει με τις κλωτσιές έξω από το εργοστάσιο, όχι μόνο δέχτηκε τις προμήθειες, αλλά τους έδωσε και  το μικρόφωνο της πύλης για να βγάλουν λογύδριο. Tο «γκροτέσκο» σκηνικό ήταν έτοιμο για βιντεοσκόπηση. Για να παρουσιαστεί η φασιστική Xρυσή Aυγή ως φιλεργατική. Στο βίντεο που τώρα διακινεί η Xρυσή Aυγή στο διαδίκτυο εμφανίζεται ο Πρόεδρος του σωματείου και μέλος του ΠΑΜΕ, Γιώργος Σιφωνιός, να χειροκροτά το λογύδριο του νεοναζί, και να επιχαίρει πως «όλη η Ελλάδα είναι μαζί μας».

4) Nα διευκολύνεις τη φασιστική προπαγάνδα, να δίνεις λόγο τους φασίστες υμνητές του Xίτλερ, στη δολοφονική παρακρατική συμμορία της X.A., και μάλιστα σε έναν εργατικό απεργιακό χώρο, σημαίνει να ξεχνάς όλη την ιστορία του 20ου αιώνα, τους φούρνους μέσα στους οποίους έψηναν ανθρώπους, προλετάριους, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, εβραίους, τσιγγάνους, κάθε είδους μειονότητα, τον παγκόσμιο πόλεμο, την κατοχή χωρών όπως η Eλλάδα, τα μαρτυρικά χωριά, τους δολοφονημένους στο Δίστομο, στα Kαλάβρυτα, τους εκτελεσμένους στη Mάνδρα της Kοκκινιάς, στην Kαισαριανή και στο Xαϊδάρι και στα άπειρα μπλόκα στην Aθήνα και όλη τη χώρα.

Σημαίνει να ξεχνάς τις δολοφονικές επιθέσεις της X.A στους μετανάστες, στους αριστερούς και αναρχικούς, με μαχαίρια και ρόπαλα.

Σημαίνει να ξεχνάς την στάση της X.A. στην ίδια την απεργία των εργατών της Xαλυβουργίας. Aπό τις πρώτες ημέρες της απεργίας οι Χρυσαυγίτες φρόντισαν να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο τασσόμενοι υπέρ του «έλληνα» βιομήχανου Μάνεση. Δικαιολογώντας την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων που προσπάθησε να επιβάλλει ο Μάνεσης έγραψαν ότι: «η πρόταση της Ελληνικής Χαλυβουργίας προς τους εργαζομένους ήταν λογική υπό τις δύσκολες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην αγορά». Ούτε την πίστη τους στις «αγαθές προθέσεις» των αφεντάδων τους προσπάθησαν έστω να καμουφλάρουν, τονίζοντας πως «το περιορισμένο χρονικό διάστημα ισχύος του πενταώρου αποδεικνύει ότι η εργοδοσία δεν επιθυμεί να προβεί σε απολύσεις». Την ίδια στιγμή, θέλησαν να παρουσιάσουν τους χαλυβουργούς του Ασπρόπυργου, λίγο-πολύ ως «βολεμένους» σε σχέση με αυτούς του Βόλου, σπέρνοντας δηλητηριώδη διχόνοια ανάμεσα τους: «οι εργαζόμενοι του εργοστασίου Ασπροπύργου έχουν επιτύχει να θεωρούνται υπάλληλοι και να δικαιούνται αποζημίωσης απόλυσης βάσει της υπαλληλικής κλίμακας, οι εργαζόμενοι του Βόλου θεωρούνται εργάτες και σε περίπτωση απόλυσης, η αποζημίωσή τους θα είναι βάσει της εργατοτεχνικής κλίμακας, δηλαδή ψίχουλα. (…) Εάν το εργοστάσιο του Ασπροπύργου κλείσει οι εργαζόμενοι θα λάβουν παχυλές αποζημιώσεις ενώ αντίθετα οι εργαζόμενοι του Βόλου θα βρεθούν στον δρόμο απένταροι». Το κρεσέντο των «φιλεργατικών» μαργαριταριών ολοκληρώνεται με τον παραλληλισμό της Χαλυβουργίας με την περίπτωση της Pirelli, που το εργοστάσιό της έκλεισε αφού είχε απολύσει εκατοντάδες εργάτες, με το σωματείο να δίνει μεγάλους αγώνες για την αποτροπή τους. Για τους φασίστες, υπεύθυνοι για το κλείσιμο των εργοστασίων, το μαράζωμα της παραγωγής και την καταστροφή εκατομμυρίων ανθρώπινων ζωών, δεν είναι η κρίση και το σάπισμα του καπιταλισμού αλλά οι προλεταριακοί αγώνες για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης!

5) Δεν είναι τμήμα της εργατικής τάξης και του λαού οι φασίστες. Eίναι οι δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις των υπονόμων της ιστορίας στην εποχή της ιστορικής σήψης και παρακμής του καπιταλισμού. Eίναι το συμπλήρωμα των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους, παρακρατικές συμμορίες, δούλοι του κεφαλαίου, εφεδρικά μαντρόσκυλα των αφεντικών. Ωκεανοί αίματος χωρίζουν την εργατική τάξη από τον φασισμό. Καμιά συμπόρευση, καμμιά συνεννόηση, καμμιά ανοχή στους φασίστες.

Mε ιστορική αμνησία δεν υπάρχει εργατικό και λαϊκό κίνημα, ούτε προοπτική νίκης. Mόνο δυσφήμιση στον αγώνα των Xαλυβουργών δημιουργεί η διεκόλυνση της φασιστικής προπαγάνδας.

Η υποδοχή των νεοναζί από το Δ.Σ. του Σωματείου, που ελέγχεται από το ΠΑΜΕ, είναι μια πράξη αναντίστοιχη του μεγάλου ταξικού αγώνα των Xαλυβουργών. Μια τέτοια κίνηση δίνει την ευκαιρία στους φασίστες, με Δούρειο Ίππο την «αλληλεγγύη», να εισέλθουν «εντός της κοινωνίας», κι από τους κοινωνικούς υπονόμους, στους οποίους βρίσκονται, να εμφανιστούν ως ισότιμοι συνομιλητές της εργατικής τάξης.

H στάση του Δ.Σ. του σωματείου δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με κανένα τρόπο. Πρέπει οι ίδιοι να αναγνωρίσουν το λάθος και να το καταδικάσουν.

Φυσικά, ερωτήματα τίθενται και για την ηγεσία  ΚΚΕ/ΠΑΜΕ: γνώριζαν γι’ αυτή την «επίσκεψη»; γιατί δεν έκαναν τον κόπο να σχολιάσουν, έστω, πολιτικά το γεγονός κατόπιν εορτής;  Πως είναι δυνατόν οι φασίστες να τολμούν να εμφανιστούν στο κέντρο ενός μεγάλου ταξικού αγώνα, όπως ποτέ μέχρι τώρα δεν είχαν αποπειραθεί να κάνουν; Έγιναν συνεννοήσεις και δόθηκαν εγγυήσεις; Τελικά, θεωρεί το σταλινικό Κόμμα ένα τέτοιο γεγονός ήσσονος σημασίας και τους φασίστες «ίσα κι όμοια» με τις δυνάμεις του κινήματος;

Kαι είναι επιεικώς οξύμωρο να δίνεται ο λόγος στους φασίστες εν μέσω χειροκροτημάτων, όταν σε εκδήλωση αλληλεγγύης στους χαλυβουργούς στη Λιβαδειά, προ μηνός, οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ αρνήθηκαν «ετσιθελικά» να δώσουν τον λόγο στον σ. Σωτήρη Παπαδημητρίου, εργάτη-μεταλλουργό στο Αλουμίνιο και εκλεγμένο μέλος στο Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου Λιβαδειάς, επειδή είναι Τροτσκιστής και μέλος του ΕΕΚ. Το ΚΚΕ θα πρέπει να δώσει εξηγήσεις και να αναλάβει τις ευθύνες του ενώπιον της εργατικής τάξης και όλου του λαού, ο οποίος έχει πληρώσει βαρύ φόρο αίματος κατά τη ναζιστική κατοχή, με τα μέλη του KKE να έχουν δώσει το βαρύτερο φόρο πέφτοντας ως ήρωες από τα πυρά αυτών που η φασιστική Xρυσή Aυγή εξυμνεί.

 6) Η νίκη των εργατών της  Χαλυβουργίας, η επαναπρόσληψη των απολυμένων και η απόκρουση των σχεδίων σύνθλιψης των εργασιακών δικαιωμάτων και μισθών, είναι ζήτημα τιμής για όλη την εργατική τάξη. H ηρωική απεργία πρέπει να στηριχτεί από ολόκληρο το κίνημα και, συνδεόμενη με τα συνολικά πολιτικά καθήκοντα της τάξης μας, να νικήσει. Η νίκη της εργατικής τάξης όμως, και το άνοιγμα του δρόμου για την εξουσία της, δεν θα γίνει με τους φασίστες, αλλά ενάντιά τους, συντρίβοντάς τους μαζί με τα αφεντικά τους.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΟΥΣ! – ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ!

******************************************************************************

Μια διαφορετική άποψη από την Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ (ΕΟΣ)

Γιατί πανικοβλήκαν διάφοροι αριστεροί από την επίσκεψη της “Χρυσής Αυγής” στην Χαλυβουργία;

Χέρι – χέρι  …χωρίς τον Καρατζαφέρη!

Εξοργίστηκαν πολλοί αριστεροί με την επίσκεψη της “χρυσής αυγής” στην Χαλυβουργία και κατηγορούν το ΚΚΕ γιατί επέτρεψε να γίνει τέτοιο πράγμα. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της οργής είναι το δημοσίευμα από το “βαθύ κόκκινο” με τον τίτλο “Είναι δυνατόν;;;;!!!!!”, το οποίο και αναδημοσιεύουμε:

“Πραγματικά έφυγε η γη κάτω απ’ τα πόδια μας βλέποντας το βίντεο που μας έστειλε αναγνώστης μας και στο οποίο διακρίνεται ο πρόεδρος των εργαζομένων της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» Γ. Σιφωνιός να δηλώνει, έχοντας δίπλα του στέλεχος της Χρυσής Αυγής –στην φωτογραφία ο τύπος με τα μαύρα γυαλιά και το ξυρισμένο κεφάλι- ικανοποιημένος («έχουμε όλοι την Ελλάδα δίπλα μας» δήλωσε χαρακτηριστικά) που αντιπροσωπία της φασιστικής συμμορίας Χρυσή Αυγή, επισκέφτηκε τους απεργούς Χαλυβουργούς για να δηλώσει την «συμπαράστασή» της.Είναι τόσο ηλίθιος (ανακαλούμε έναν υπερβολικό χαρακτηρισμό που είχαμε γράψει αρχικά λόγω φόρτισης όταν μάθαμε την είδηση) ο Γ. Σιφωνιός –για τον οποίο τόσα εγκώμια έχουμε γράψει σε περασμένες αναρτήσεις μας- ή κάτι άλλο συμβαίνει που ούτε καν θέλουμε να το αναφέρουμε;”

Πρόκειται για αντιδράσεις σε μεγάλο βαθμό αδικαιολόγητες και υποκριτικές. Δεν είναι ούτε η πρώτη φορά και σίγουρα δεν είναι η τελευταία κατά την οποία η “χρυσή αυγή” δείχνει συμπαράστασή σε απεργούς, εμφανίζεται στο πλευρό των ταπεινών και καταφρονεμένων αυτής της κοινωνίας και εντάσσεται στο “αντισυστημικό” μέτωπο ενάντια στην ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ, το μνημόνιο και την ΕΕ. Η επίσκεψη στη χαλυβουργία δεν καταγράφει καμιά αλλαγή γραμμής της “χρυσής αυγής”. Γιατί λοιπόν κάποιοι αριστεροί έπεσαν ξαφνικά από τα σύννεφα με  αυτό το γεγονός;

Το συγκεκριμένο συμβάν είναι μια αποδομητική παρέμβαση στον συμβολικό χαρακτήρα τον οποίο έχει αυτή η απεργία σε ένα κομμάτι της αριστεράς. Αξίζει να επισημάνουμε ότι το περασμένο καλοκαίρι πολλοί απ’ αυτούς που σήμερα εξοργίζονται με την επίσκεψη της χρυσής αυγής στην χαλυβουργία, όχι μόνον δεν εξοργίστηκαν αλλά έτριβαν τα χέρια τους από χαρά γιατί τους δόθηκε τότε η ευκαιρία να κατηγορήσουν το κίνημα της 25ης Μάη ότι τότε είχε ανεχθεί την παρουσία της “χρυσής αυγής” και ακροδεξιών στοιχείων στις κινητοποιήσεις των “αγανακτισμένων”. Τώρα λοιπόν, όταν αυτή η εισβολή δεν γίνεται στις παρυφές κάποιας πλατείας αλλά με τελετή και φιλοφρονήσεις από μικροφώνου μέσα στην πιο μεγάλη και πιο καθαρή “ταξική” κινητοποίηση από την εποχή της μετατολίτευσης, γίνεται προφανές γιατί γύρισε ο κόσμος ανάποδα…

Ας δούμε όμως μερικά στοιχεία για τις πραγματικές και τις φαντασιακές διαστάσεις της απεργίας των χαλυβουργών. Η μεγαλειώδης πράγματι αυτή απεργία έχει μια σημαντική διαφορά από τους άλλους αγώνες της περιόδου. Είναι ένας οικονομικός αγώνας απέναντι σε ένα συγκεκριμένο καπιταλιστή. Τα δομικά του χαρακτηριστικά για παράδειγμα είναι ίδια ακριβώς με αυτά που έχει ο αγώνας των απολυμένων της ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗΣ. Στην ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ το εργατικό κίνημα ήταν χειραγωγημένο από την εργοδοσία και δεν είχε ούτε την συμπαράσταση ούτε την προβολή που είχε ο αγώνας των χαλυβουργών, γιαυτό έμεινε στην περιθώριο της δημοσιότητας. Η απεργία των χαλυβουργών βρήκε πρώτα απ’ όλα την συμπαράσταση της Αριστεράς, η οποία έψαχνε εναγώνια όλα τα τελευταία χρόνια να βρει και να ακουμπήσει πάνω σε ένα ντούρο εργατικό κίνημα που να μάχεται αγωνιστικά και να μην υποχωρεί. Η απεργία των χαλυβουργών βρήκε στην συνέχεια την αλληλεγγύη του κόσμου που πλήττεται από την κρίση γιατί εκεί είδε να γίνεται εφικτό το “άλλο”, εκείνο δηλαδή που δεν συμβαίνει στην δική του εργασιακή καθημερινότητα.

Όμως για τους ίδιους τους απεργούς ο συγκεκριμένος αγώνας δεν ήταν ποτέ κάτι περισσότερο από μια συγκεκριμένη εργασιακή διαφορά απέναντι στον συγκεκριμένο εργοδότη. Δεν ήταν και δεν είναι ένας αγώνας ο οποίος έχει πραγματικά φορτιστεί με όλα εκείνα τα πολιτικά χαρακτηριστικά με τα οποία παθαίνουν επαναστατικές ονειρώξεις κάποιοι αριστεροί, οι οποίοι εναπόθεσαν πάνω στους χαλυβουργούς όλες τις ελπίδες τους για πράγματα για τα οποία οι ίδιοι είναι άπραγοι και ανίκανοι να τα κάνουν. Και ανάμεσα σε αυτούς τους αριστερούς, πρωτοστατούν κάποιοι σύγχρονοι υποστηρικτές του Λένιν, οι οποίοι με αυτά που λένε με αφορμή την απεργία της Χαλυβουργικής τον ξεφτιλίσουν, παραβλέποντας μια βασική του θέση: μέσα από τους οικονομικούς αγώνες – όσο μαχητικοί και αγωνιστικοί και να είναι – δεν έρχεται η πολιτικοποίηση και η επαναστατική συνείδηση στην εργατική τάξη…

Η απεργία των χαλυβουργών έχει μια βασική διαφορά από άλλους μαχητικούς και σκληρούς κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες της περιόδου, την οποία παραβλέπουν συστηματικά όλοι όσοι την έχουν αναδείξει ως σημαία του αντικαπιταλιστικού τους αγώνα. Η απεργία στην Χαλυβουργία δεν έρχεται σε άμεση σύγκρουση με το κράτος και τις πολιτικές του, όπως συνέβη με άλλους κοινωνικούς αγώνες, οι οποίοι μπορεί να μην ήταν τόσο καθαροί ταξικά, όμως είχαν άμεσα το στοιχείο της πολιτικής σύγκρουσης με την εξουσία. Γιαυτό και η συμπαράσταση σε αυτούς τους αγώνες δεν περιορίστηκε σε συναυλίες και τρόφιμα, αλλά είχε την μορφή της έμπρακτης και άμεσης συμμετοχής στις συγκρούσεις και τις άλλες μορφές αγώνα. Τέτοιοι αγώνες οι οποίοι σφράγισαν την προηγούμενη περίοδο ήταν τα ιουλιανά του 2010 με τους φορτηγατζήδες, και τον επόμενο χρόνο ο αγώνας της Κερατέας, ο αγώνας των ταξιτζήδων και ακόμα και κάποιες από τις γενικές απεργίες, όπως η 5η Μάη, που είχαν προκηρύξει οι πουλημένες ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ…

**************************************************************************

Μια ανάλυση από την ιστοσελίδα Αφορμή που βάζει σοβαρούς προβληματισμούς

“Η Χρυσή Αυγή στο πλεύρό των Χαλυβουργών” ή το ΠΑΜΕ στο πλευρό της Χρυσής Αυγής;

(ή οι χαλυβουργοί “μαζί” με τους χαλυβδόκρανους)

Η επίθεση που έκανε με ανακοίνωσή της η Χρυσή Αυγή πριν από μερικές εβδομάδες στους απεργούς της Χαλυβουργίας δεν ξάφνιασε μάλλον κανέναν μέσα στην αριστερά. Ήταν μια κίνηση απολύτως συμβατή με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται η αριστερά το ρόλο του φασισμού και την πολιτική των φασιστικών οργανώσεων. Η ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής, “αποκάλυπτε” αυτόν το ρόλο και αυτή την πολιτική.

Η προχθεσινή όμως επίσκεψη “συμπαράστασης” της Χρυσής Αυγής στους απεργούς της Χαλυβουργίας ήταν ένα σοκ για όλη την αριστερά και για όλο το εργατικό κίνημα. Ακόμα πιο σοκαριστικό ήταν ή “θερμή” υποδοχή της Χρυσής Αυγής από το Διοικητικό Συμβούλιο του σωματείου της Χαλυβουργίας και το καλωσόρισμα της από τον πρόεδρο του σωματείου. Εκτός όμως από το σοκ, έχουν προκύψει επίσης και μερικά κρίσιμα ερωτηματικά: Γιατί το ΔΣ του σωματείου καλωσόρισε την Χρυσή Αυγή; Γνώριζε το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ ότι θα γίνει αυτή η επίσκεψη; Και αν το γνώριζαν γιατί έδωσαν το πράσινο φως; Ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε τις πιο λογικές απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα.

Είναι εντελώς απίθανο να αποφάσισε η Χρυσή Αυγή να στείλει μια μικρή ομάδα στελεχών της σε μία εργατική κινητοποίηση και σε ένα εργασιακό χώρο όπου κυριαρχεί η αριστερά, χωρίς πρώτα να έχει εξασφαλίσει, ότι εάν εμφανιστούν εκεί, δεν θα τους λιντσάρουν οι εργάτες (ως όφειλαν, άλλωστε, να κάνουν). Άρα λοιπόν προηγήθηκε τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ Χρυσής Αυγής και σωματείου και η διαβεβαίωση του σωματείου, ότι οι φασίστες δεν θα διατρέξουν κίνδυνο, εάν εμφανιστούν στη Χαλυβουργία.

Είναι επίσης εντελώς απίθανο, το σωματείο το οποίο ελέγχεται από το ΠΑΜΕ, να πήρε αυτή την πολύ σοβαρή πολιτική απόφαση μόνο του, χωρίς να συμβουλευτεί το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ – εκτός κι αν το Διοικητικό Συμβούλιο δεν επικοινωνεί με την ελληνική πολιτική πραγματικότητα και δεν ξέρει τι είναι η Χρυσή Αυγή. Όμως ακόμα και στην περίπτωση που το ΔΣ ζούσε στον Άρη, οι 110 μέρες απεργίας το έχει αναγκάσει να προσγειωθεί στην βίαιη πραγματικότητα της ταξικής πάλης στην Ελλάδα και ως εκ τούτου να μάθει τι είναι η Χρυσή Αυγή. Άρα λοιπόν λογικό είναι, το Διοικητικό Συμβούλιο του σωματείου να ζήτησε τη γνώμη του ΠΑΜΕ, το οποίο έδωσε την έγκριση να επισκεφτεί η πιο ακραία φασιστική οργάνωση της χώρας τους απεργούς της Χαλυβουργίας.

Γιατί όμως να συνέβησαν όλα αυτά (τα οποία βεβαίως είναι ισχυρές πιθανότητες και όχι βεβαιότητες); Ας προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε τους πιθανούς λόγους που μπορεί να είχε ο καθένας από αυτούς τους πρωταγωνιστές αυτής της αξιοθρήνητης συμπαιγνίας.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο του σωματείου (το οποίο, επαναλαμβάνουμε, ελέγχεται από το ΠΑΜΕ) η επίσκεψη της Χρυσής Αυγής, ίσως και να εκτιμήθηκε ως μία δυνατότητα εξάπλωσης της αλληλεγγύης (δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τα επίπεδα των αντιληπτικών ικανοτήτων των μελών του σωματείου). Ίσως σκέφτηκαν: “αφού ακόμα και οι φασίστες μας υποστηρίζουν, αυτό σημαίνει ότι ο αγώνας μας τυγχάνει ευρείας υποστήριξης, η οποία υπερβαίνει τα πλαίσια της αριστεράς”. Αυτό είπε εξάλλου ο πρόεδρος του σωματείου στην ευχαριστήρια τοποθέτηση (τι εξευτελισμός! Ο πρόεδρος του σωματείου της πιο σημαντικής απεργίας στην Ελλάδα, να γλείφει ένα φασίστα…). Οι άνθρωποι αυτοί, πρόεδροι και γραμματείς των σωματείων που ελέγχει το ΠΑΜΕ, έχουν για χρόνια εκπαιδευτεί να σκέφτονται την ταξική πάλη μέσα από το πρίσμα της χυδαίας αστικής κοινοβουλευτικής λογικής: όσες περισσότερες ψήφους πάρει το κόμμα, τόσο περισσότερο θα μεγαλώσει η δύναμή του μέσα στη βουλή και θα βοηθήσει την εργατική τάξη. Έτσι, η ψήφος του κάθε αγωνιστή και της κάθε αγωνίστριας εξισώνεται με την ψήφο του κάθε ηλίθιου εθνικιστή και ρατσιστή ο οποίος ζητάει να πυροβολεί η αστυνομία τους νέους και τις νέες “που τα σπάνε”. Στο επίπεδο της απεργιακής κινητοποίησης και της συμπαράστασης, η “βοήθεια” της Χρυσής Αυγής είναι απλώς ένα στοιχείο που προστίθεται σε μία σειρά στοιχείων τα οποία εμφανίζονται ως όμοια. Τι κάνουν οι επιτροπές αλληλεγγύης και τα σωματεία, που συμπαραστέκονται στην απεργία των Χαλυβουργών; συνήθως μαζεύουν τρόφιμα για τους απεργούς (γάλατα κτλ). Τι έκανε η Χρυσή Αυγή; πήγε λίγα κουτιά γάλα στους απεργούς. “Έ και για πέντε κουτιά γάλα, αξίζει να το κάνουμε τόσο θέμα;” θα μπορούσε να μας πει ο πρόεδρος του σωματείου. Όταν όμως η συνδικαλιστική ηγεσία ενός εργατικού σωματείου δέχεται να την εξευτελίσουν οι φασίστες για πέντε κουτιά γάλα, τότε υπάρχει πολύ μεγάλο πρόβλημα…

Στην πραγματικότητα όμως, ασχέτως από τις ικανότητες πολιτικής αντίληψης της συνδικαλιστικής ηγεσίας, η απόφαση να επιτραπεί στη Χρυσή Αυγή να επισκεφτεί τους απεργούς, δεν μπορεί να πάρθηκε από το το ίδιο το ΔΣ του σωματείου, αλλά από το ΠΑΜΕ (και το ΚΚΕ). Ήταν λοιπόν μια πολιτική απόφαση, η οποία λογοδοτεί σε πολιτικές σκοπιμότητες που έχουν να κάνουν με τη διαχείριση του αγώνα των χαλυβουργών. Κι απ’ αυτή την άποψη δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει (εναλλακτικά ή ταυτόχρονα) αυτή η απόφαση :

Γύρω από την απεργία των χαλυβουργών έχει συγκροτηθεί ένα πανελλαδικό αλλά και διεθνές δίκτυο εργατικής αλληλεγγύης, από τα μεγαλύτερα και από τα πιο δυναμικά που έχουν υπάρξει τα τελευταία χρόνια. Αυτό το δίκτυο αλληλεγγύης έχει τονώσει το σθένος των απεργών και έχει συμβάλει στη συνέχιση της απεργίας. Η αλληλεγγύη γι’ αυτό τον αγώνα έχει διαλύσει τα φράγματα σεχταρισμού και απομονωτισμού που για δεκαετίες έχει στήσει το ΚΚΕ γύρω από τους εργατικούς χώρους που ελέγχει. Μέσα στις συνθήκες έντονης ταξικής πόλωσης που επικρατούν στη χώρα και καθώς οι ίδιο οι χαλυβουργοί κατανοούν ότι ο αγώνας που δίνουν είναι πολύ σκληρός, τα φράγματα του ΠΑΜΕ διαλύθηκαν. Οι χαλυβουργοί κατανοούσαν ότι για να νικήσουν, ήταν υποχρεωμένοι να δεχτούν τη συμπαράσταση που τους πρόσφερε από την πρώτη στιγμή ολόκληρο το κίνημα και άρχισαν να συμμετέχουν σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης που οργάνωνε ο κόσμος του κινήματος. Επίσης άρχισαν να σκέφτονται, ότι το υπόλοιπο κίνημα δεν αποτελείται από πράκτορες, προβοκάτορες, ξεπουλημένους κτλ, και άρχισαν να εκτιμάνε τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες που στήνουν αυτά τα δίκτυα αλληλεγγύης (αριστερούς, ακροαριστερούς, αναρχικούς και “απλό” κόσμο της εργατικής τάξης που δεν ανήκει στο ΠΑΜΕ). Ταυτόχρονα, αυτό άρχισε να γίνεται αντιληπτό από ολόκληρη τη βάση του ΠΑΜΕ και να αναδεικνύεται το ερώτημα, ότι “αν όλος αυτός ο κόσμος μπορεί να κινητοποιηθεί σε τόση έκταση για να στηρίξει την απεργία των χαλυβουργών, τότε γιατί να μην μπορούμε να συνεργαζόμαστε μαζί του στο κίνημα;” Ο τρόπος με τον οποίο το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ προσπάθησε να αντιμετωπίσει αυτά τα ερωτήματα, ήταν η συκοφάντηση των σωματείων και των οργανώσεων που στήριζαν την απεργία των χαλυβουργών. Αναφέρουμε ενδεικτικά, τη συκοφαντία του ΠΑΜΕ εναντίον των Παρεμβάσεων της Α΄ ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής¹ και την προσπάθεια ταύτισης της Κόντρα με… τη Χρυσή Αυγή². Όμως η λασπολογία του Ριζοσπάστη δεν μπορούσε να αποτρέψει ούτε το εργατικό κίνημα να στηρίζει τους χαλυβουργούς, αλλά ούτε και τους χαλυβουργούς να δέχονται αυτή τη στήριξη. Και κυρίως δεν μπορούσε να παρακάμψει το ερώτημα για την ενότητα του εργατικού κινήματος, που θέτει η βάση του ΠΑΜΕ στο ΚΚΕ (εξάλλου οι αναγνώστες του Ριζοσπάστη έχουν συνηθίσει να πιστεύουν τις μισές, το πολύ, από τις καταγγελίες που εξαπολύει η εφημερίδα τους εναντίον των οργανώσεων του εργατικού κινήματος).

Η απόφαση του ΠΑΜΕ να επιτρέψει στην Χρυσή Αυγή να επισκεφτεί τους απεργούς, αποτελεί μια προσπάθεια να απαντηθεί η απαίτηση για ενότητα που διατυπώνεται από τους εργάτες που είναι μέλη ή επηρεάζονται από το ΠΑΜΕ. Με την απόφαση αυτή το ΠΑΜΕ (και το ΚΚΕ) επιχειρεί να δώσει την εξής απάντηση, σε όσους και όσες από τον κόσμο του επικαλούνται την αλληλεγγύη στους χαλυβουργούς, για να ζητήσουν ενότητα με τις άλλες δυνάμεις του κινήματος: “ζητάτε ενότητα δράσης με αυτούς που στηρίζουν την απεργία των χαλυβουργών, αλλά και η Χρυσή Αυγή στηρίζει αυτή την απεργία. Μήπως λοιπόν ζητάτε ενότητα και με τη Χρυσή Αυγή; Αφού οι υπόλοιποι δεν κάνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανε και η Χρυσή Αυγή”.

Αυτή όμως η απόφαση του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ δεν απευθύνεται μόνο στο δικό του κόσμο, αλλά και σε όλον αυτόν τον κόσμο που κινήθηκε με υποδειγματικό τρόπο για να οργανώσει την αλληλεγγύη στην απεργία των χαλυβουργών. Προσπάθησε να τους προσβάλει, εξισώνοντάς τους με τη Χρυσή Αυγή να τους δείξει ότι εάν επιμένουν να στηρίζουν τους χαλυβουργούς και να τους επισκέπτονται, θα βρίσκονται στον ίδιο χώρο με την Χρυσή Αυγή, θα μοιράζουν μαζί γάλατα και σοκοφρέτες, θα αναγκαστούν να μπουν στο ίδιο κάδρο μιας φωτογραφίας, στην οποία σε πρώτο πλάνο θα φαίνεται ο Χρυσαυγίτης δίπλα στον πρόεδρο του σωματείου (αξίζει να αναφερθεί ότι ενώ το ΔΣ του σωματείου υποδέχτηκε θερμά την Χρυσή Αυγή, δίνοντάς της το δικαίωμα να απευθυνθεί στους απεργούς, έχει συστηματικά απαγορεύσει σε μέλη αριστερών ή ακροαριστερών οργανώσεων να μιλήσουν στους χαλυβουργούς). Η έκταση της συμπαράστασης και της αλληλεγγύης έχει γίνει εμπόδιο για τους χειρισμούς του ΠΑΜΕ και θέλει να την περιορίσει ή και να τη σταματήσει. Η απεργία έχει τραβήξει πολύ και η νίκη εξαρτάται από την κλιμάκωσή του αγώνα, την οποία κλιμάκωση το ΠΑΜΕ δεν έχει την ικανότητα να την αναλάβει μόνο του. Για να κλιμακωθεί αυτός ο αγώνας χρειάζεται συντονισμός και ενότητα και με άλλα εργατικά σωματεία και οργανώσεις που δεν ελέγχονται από το ΠΑΜΕ. Το ΠΑΜΕ δεν ξέρει πως μπορεί να συνεχιστεί η απεργία και γι’ αυτό ψάχνει τρόπους να την κλείσει. Αλλά δεν θα πρέπει να παραβλέπουμε και τις πιέσεις που δέχεται το ΠΑΜΕ από την αστική τάξη, για να συνετιστεί και να σταματήσει μια απεργία που μέσα σε συνθήκες ανάκαμψης του εργατικού κινήματος (η εξεγερσιακή κινητοποίηση της 12 Φλεβάρη), μπορεί να αποκτήσει μια νέα, πολύ πιο μαχητική δυναμική. Για να καταφέρει όμως το ΠΑΜΕ να κλείσει αυτή την απεργία, θα πρέπει να εμποδίσει την αλληλεγγύη που εκδηλώνεται, να την οδηγήσει στην απομόνωση, για να μπορεί να ισχυριστεί απέναντι στους χαλυβουργούς: “είμαστε μόνοι μας, δεν μας υποστηρίζει κανένας, δεν μπορούμε να κρατήσουμε περισσότερο, οι συνθήκες δεν είναι ακόμα κατάλληλες για μεγάλες μάχες” (αυτό είναι το επιχείρημα με το οποίο το ΚΚΕ κρατάει την εργατική του βάση μακρυά από τις εργατικές μάχες που δίνονται τα τελευταία χρόνια).

Το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ επέτρεψε στη Χρυσή Αυγή να επισκεφτεί τους απεργούς, για να δημιουργήσει σύγχυση και απογοήτευση στους αγωνιστές και τις αγωνίστριες που κινητοποιούνται και στηρίζουν την απεργία των χαλυβουργών. Ξέρει ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος των αλληλέγγυων θεωρεί ότι ο φασισμός είναι ένας κίνδυνος που πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα (σε αντίθεση με το ΚΚΕ που πιστεύει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται από τις άλλες οργανώσεις του κινήματος). Αυτό που επιχείρησε να κάνει λοιπόν, ήταν να προκαλέσει την οργή αυτού του κόσμου, πιστεύοντας ότι θα προκληθεί μια συναισθηματική αντίδραση (κυρίως από την νεολαία που στηρίζει τους απεργούς), που θα αδρανοποιήσει τις δράσεις αλληλεγγύης. Πολύ απλά, προσπάθησε να δημιουργήσει μια εικόνα “καλών σχέσεων” των απεργών με τη Χρυσή Αυγή, έτσι ώστε, στα μάτια των αλληλέγγυων, να ταυτιστούν οι απεργοί με τη Χρυσή Αυγή. Το ΠΑΜΕ πριν επιχειρήσει να κλείσει την απεργία, προσπαθεί να τη βρομίσει.

Η βρομιά της Χρυσής Αυγής που πέταξε το ΠΑΜΕ και το ΔΣ του σωματείου στο πρόσωπο των απεργών, δεν μπορεί να λασπώσει τον ηρωικό τους αγώνα, ούτε να αναιρέσει τη σπουδαιότητα αυτής της απεργίας, την οποία θα πρέπει να στηρίξουμε όλοι και όλες μας για να νικήσει. Ως εκ τούτου οι δράσεις αλληλεγγύης θα πρέπει να ενταθούν, σαν απάντηση στη χυδαιότητα που διέπραξε το ΠΑΜΕ και η συνδικαλιστική ηγεσία των χαλυβουργών. Η απεργία των χαλυβουργών πρέπει να νικήσει και πρέπει να συμβάλουμε όλοι και όλες γι’ αυτό. Όμως, δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια απέναντι στον τρόπο με τον οποίο το ΔΣ του σωματείου και το ΠΑΜΕ διαχειρίζονται την απεργία. Γιατί αν μέχρι σήμερα το ΔΣ σωματείο φαινόταν ανίκανο να οργανώσει και να καθοδηγήσει αυτόν τον αγώνα στην νίκη, μετά τον αυτοεξευτελισμό του απέναντι στη Χρυσή Αυγή, αποδεικνύεται και επικίνδυνο. Είμαστε λοιπόν υποχρεωμένοι να πούμε τη γνώμη μας στους απεργούς της χαλυβουργίας: μία από τις προϋποθέσεις για την νίκη της απεργίας είναι να απαλλαγείτε από αυτή τη συνδικαλιστική ηγεσία και να συγκροτήσετε μία απεργιακή επιτροπή που θα την ελέγχετε άμεσα και καθημερινά. Φυσικά είναι δύσκολο “να αλλάζει κανείς άλογο καθώς διασχίζει ένα ποτάμι”, αλλά δυστυχώς, αν το άλογο έχει ψοφήσει στη μέση του ποταμού, θα πρέπει κανείς να το εγκαταλείψει, έστω κι αν χρειαστεί να κολυμπήσει για να φτάσει στην όχθη. Διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος, το σάπιο κουφάρι να μεταδώσει τη σαπίλα του και στο υγιές σώμα.

Κώστας Κ

1 Σχετικά δημοσιεύματα:

http://www.alfavita.gr/artro.php?id=52883

http://antigeitonies.blogspot.com/2011/12/blog-post_16.html#axzz1mkKU6p4z

http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=6589105

http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=13/12/2011&id=13809&pageNo=11&direction=1

2 Σχετικά:

http://www1.rizospastis.gr/storyTextOnly.do?id=6663185&publDate=28%2F1%2F2012&textOnly=true

http://www.eksegersi.gr/article.php?article_id=15824

******************************************************************************************

Ανακοίνωση του ΔΣ του σωματείου των εργαζομένων της “Ελληνικής Χαλυβουργίας”

Το ΔΣ του σωματείου των εργαζομένων της Ελληνικής Χαλυβουργίας καταγγέλλει την προσπάθεια της Χρυσής Αυγής και διάφορων άλλων ομάδων να προβοκάρουν, να συκοφαντήσουν και να αμαυρώσουν τον ηρωικό αγώνα μας.

Η Χρυσή Αυγή από την αρχή τάχθηκε ενάντια στον αγώνα μας, όπως και σε κάθε εργατικό λαϊκό αγώνα. Υπερασπίστηκε τον Μάνεση, λέγοντας πως η πρότασή του για απολύσεις και πεντάωρο ήταν λογική υπό τις δύσκολες συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί στην αγορά. Οτι κάθε επιχείρηση γι’ αυτό υπάρχει, για να βγάζει κέρδος. Από την αρχή κατηγορούσε το σωματείο μας ως αδιάλλακτο και υποκινούμενο, ότι με τη στάση του οδηγεί το εργοστάσιο στο κλείσιμο, όπως έγινε με την ΠΙΡΕΛΙ και άλλα εργοστάσια, προσπάθησε να φέρει σε αντιπαράθεση τους συναδέλφους Χαλυβουργούς στο Βόλο με εμάς στον Ασπρόπυργο, λέγοντας ότι οι εργαζόμενοι του Ασπρόπυργου κάνουν απεργία, γιατί όταν απολυθούν έχουν εξασφαλίσει παχυλές αποζημιώσεις, σε αντίθεση με τους συναδέλφους τους στο Βόλο.

Βλέποντας ότι αυτές οι αντιδραστικές θεωρίες δεν είχαν καμία απήχηση, ότι οι Χαλυβουργοί συνέχιζαν περήφανα τον αγώνα τους ενάντια στον Μάνεση και στην τάξη του συνολικά, ότι αυτός ο αγώνας είχε τη συμπαράσταση όλων των εργαζομένων εδώ και διεθνώς από τους εργάτες όλου του κόσμου και από τους μετανάστες που εργάζονται στη χώρα μας, αποφάσισαν να χτυπήσουν με άλλους, ύπουλους τρόπους τον αγώνα μας. Την 109ημέρα απεργίας επισκέφτηκαν ξαφνικά το εργοστάσιο με πρόσχημα την υλική βοήθεια. Αφού έβγαλαν φωτογραφία στα μακαρόνια και στα νερά που έφεραν, στολισμένα με προεκλογικά εμετικά συνθήματα, τα οποία είδαμε αφού είχαν φύγει, και αφού βιντεοσκόπησαν την παρουσία τους, στη συνέχεια άρχισαν το γνωστό έργο τους. Μέσω διάφορων ανακοινώσεων άρχισαν να προβοκάρουν τον αγώνα μας, το ΔΣ του σωματείου, και τα στελέχη του. Ταυτόχρονα, κάποιοι άλλοι από άλλες ομάδες, βρήκαν την αφορμή για να πούνε ανοιχτά αυτό που τόσον καιρό έκρυβαν, δηλαδή ότι και αυτοί αξιοποιούν την απεργία μας για δικούς τους λόγους χωρίς να συμφωνούν με αυτή και το περιεχόμενό της.

Σε όλους αυτούς απαντάμε ότι είναι μικροί, για να κρίνουν και να χτυπήσουν τον αγώνα των Χαλυβουργών. Οι Χαλυβουργοί εκφράζονται μέσα από τις αποφάσεις των συνελεύσεών τους και του ΔΣ του σωματείου τους. Σε αυτές αποτυπώνεται το ταξικό περιεχόμενο και ο προσανατολισμός του αγώνα, τα αιτήματά τους.

Επαναλαμβάνουμε ξανά ότι εμείς ζητάμε την αλληλεγγύη όλων των εργαζόμενων. Δηλώνουμε όμως, για άλλη μια φορά, ότι ο αγώνας των Χαλυβουργών ούτε αποπροσανατολίζεται, ούτε εξαγοράζεται με πρόσχημα την υλική βοήθεια. Στο κάλεσμά μας, από την αρχή, ανταποκρίθηκαν εκατοντάδες συνδικάτα, μαζικές οργανώσεις και χιλιάδες εργαζόμενοι από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο, που με πολλές οργανώσεις έχουμε διαφορετικές απόψεις, στόχους και κατεύθυνση.

Γνωρίζουμε ότι ορισμένοι δεν προσφέρουν την υλική βοήθεια με στόχο να βοηθήσουν, ότι άλλα έχουν στο μυαλό τους. Δηλώνουμε ότι οι Χαλυβουργοί δεν είναι για τα δόντια της Χρυσής Αυγής και διάφορων άλλων δήθεν επαναστατών. Οι Χαλυβουργοί είναι κομμάτι του οργανωμένου ταξικού κινήματος, που ήταν και παραμένει ο βασικός υποστηρικτής του αγώνα τους. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι αυτοί κατηγορούν το ΠΑΜΕ, μέσα κι έξω απ’ την Ελλάδα, που ήταν και παραμένει από την αρχή ο βασικός υποστηριχτής του αγώνα μας, που τώρα βρίσκεται σε πανελλαδική οικονομική εξόρμηση για τη στήριξη του αγώνα μας. Καλούμε όλους τους Χαλυβουργούς να απομονώσουν όσους προκαλούν ζημιά στον αγώνα μας. Λέμε στο Μάνεση και τους ανθρώπους του ότι είναι γελασμένοι αν νομίζουν ότι θα προβοκάρουν και θα χτυπήσουν το κίνημα αλληλεγγύης του αγώνα μας. Οι προβοκάτσιες δεν θα περάσουν.

Παλεύουμε για να γίνει όλη η Ελλάδα Χαλυβουργία».

*************************************************************************

Μια πολύ καλή ανάλυση για τον ρόλο της αριστεράς, της εργατικής τάξης, των ιδιοτήτων των συλλογικών επαναστατικών υποκειμένων, αν και υπάρχει ριζική διαφωνία από μεριάς μου στα προτάγματα, από την Κολεκτίβα Κόκκινη Ορχήστρα . Αξίζει να διαβαστεί ολόκληρη.

Προσδοκίες και ματαιώσεις περί επαναστατικού υποκείμενου

 

Χέρι Με αφορμή μια απροσδόκητη επίσκεψη φασιστών στη Χαλυβουργία

Την Παρασκευή (17/2) κλιμάκιο της νεοναζιστικής συμμορίας που περιφέρεται με τον τίτλο “χρυσή αυγή” βρέθηκε στην “Χαλυβουργία Ελλάδος” που βρίσκεται ήδη στον 4ο μήνα απεργίας διαρκείας. Οι εργάτες που βρίσκονταν εκεί μαζί και ηγετικά στελέχη του σωματείου τους αντί να τους πετάξουν έξω με τις κλωτσιές, θεώρησαν θεμιτό όχι μόνο να παραλάβουν από δαύτους μερικά κουτιά γάλατα με το περιτύλιγμα “χρυσή αυγή για να ξεβρομίσει ο τόπος” αλλά και να τους δώσουν το μικρόφωνο για να ακούσουν από πάνω και τις εμετικές τους ανοησίες.

Το γεγονός αυτό προκαλεί αηδία και αποτελεί πρώτα απ’ όλα ύβρη στον ίδιο τον αγώνα αυτών των ανθρώπων που μπορεί να αγωνίζονται, όχι για μια άλλη κοινωνία αλλά απλά για το μεροκάματό τους, αλλά αυτό έπ’ ούδενί δεν μπορεί να δικαιολογήσει την ανοχή στα φασιστικά καθάρματα που εκτός των άλλων έχουν ταχθεί ανοιχτά υπέρ του Μάνεση (αφεντικού της Χαλυβουργία Ελλάδος). Για πολλούς το θλιβερό αυτό γεγονός αποτελεί μια ευκαιρία να επιτεθούν στον πρόεδρο του σωματείου που πρόσκειται στο ΠΑΜΕ και κατ’ επέκταση στο ΚΚΕ ότι τα έχει κάνει πλακάκια με τους φασίστες. Είναι αλήθεια ότι το ΚΚΕ και ο συνδικαλιστικός του βραχίονας έχει ευθύνες όχι μόνο για ότι συνέβη στη Χαλυβουργία, αλλά γενικότερα για την αδιαφορία του να συγκρουστεί αποφασιστικά με τα φασιστόμουτρα. Αυτό όμως δεν αφορά μόνο το ΚΚΕ αλλά ολόκληρη σχεδόν την αριστερά, ακόμα κι αυτή που ασχολείται με το θέμα, αλλά αυστηρά με την προπαγανδιστική του πλευρά. Το 5% που εισέπραξε η χ.α. στο δήμο Αθηναίων στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές (Οκτ. 2010) θα έπρεπε να ανησυχήσει ιδιαιτέρως αυτή την αριστερά που λοιδορούσε όσους θεωρούσαν ότι το νεοναζιστικό γκρουπούσκουλο θα έπρεπε να έχει συντριφτεί από το αυγό του, ως θιασώτες ενός “πολέμου συμμοριών”. Δυστυχώς η αδιαφορία που συνεχίζεται και μπροστά στο ενδεχόμενο της εισόδου του στη βουλή έχει μετατραπεί σε μια παραλυτική αμηχανία. Είναι σίγουρο ότι αν γίνει κι αυτό οι μέχρι πρότινος αφ’ υψηλού και αδιάφορη αριστερά θα καταβληθεί από πανικό και θα ανακαλύψει ότι πρέπει επιτέλους να ασχοληθεί με το θέμα. Είναι σίγουρο όμως ότι και τότε θα επιλέξει τον πιο λάθος τρόπο για να το κάνει: να αντιπαρατεθεί σε επίπεδο επιχειρημάτων, μετατρέποντάς τους και σε επίσημους συνομιλητές. Όμως το ζήτημα με αφορμή την επίσκεψη των φασιστών στη Χαλυβουργία δεν είναι τι δεν έχει κάνει η αριστερά για να τους αντιμετωπίσει. Δεν χρειαζόταν το περιστατικό αυτό για να γίνει αυτή η κουβέντα. Αρκεί ο Άγιος Παντελεήμονας και ο απανταχού ρατσισμός που ηγεμονεύει σε ευρύτερα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας.

Τα περιστατικό αυτό είναι σημαντικό για έναν άλλο λόγο, που αφορά την ίδια την εργατική τάξη και πολύ περισσότερο όχι την εργατική τάξη που κοιμάται τον ύπνο του δικαίου αλλά εκείνη που βρίσκεται στην πρωτοπορία του ταξικού αγώνα, στην 110μέρα μια ηρωικής απεργίας διαρκείας. Εκείνης που εδώ και 4 μήνες έχει γίνει το σύμβολο της ταξικής αντιπαράθεσης με τα αφεντικά. “Όλη η Ελλάδα να γίνει Χαλυβουργία” φωνάζει ολόκληρη η αριστερά και η αναρχία. Δεν είναι τυχαίο που χιλιάδες άνθρωποι που με κάθε τρόπο έχουν συμπαρασταθεί στον αγώνα των χαλυβουργιών έχουν υποστεί ένα κρύο ντους.

Πολύ περισσότερο όταν στην υποδοχή δεν ήταν μόνο ο πρόεδρος του σωματείου αλλά και εργαζόμενος που ήταν ομιλητής σε συνέλευση για την απεργία στην ΑΣΟΕΕ από σωματεία βάσης, εργατικές ομάδες και συνελεύσεις ανέργων εργαζομένων και αλληλέγγυων.

Αλλάζει η συνείδηση με βιωματικές εμπειρίες;

Μέχρι τώρα στην αριστερά και γενικότερα στο κίνημα επικρατούσε η άποψη ότι η συνείδηση της εργατική τάξης αλλάζει μέσα από τις εμπειρίες της και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια που αντιπαρατίθεται με τα αφεντικά. Εκεί συγκροτείται ως ανταγωνίστρια τάξη με τους καπιταλιστές, εκεί γίνεται από αντικείμενο εκμετάλλευσης επαναστατικό υποκείμενο. Σύμφωνα με αυτή την άποψη οι αυταπάτες που έχουν οι εργάτες στο μυαλό τους δεν μπορούν ν’ αλλάξουν παρά μόνο μέσα από την όξυνση του ταξικού ανταγωνισμού. Και η απεργία της Χαλυβουργίας θεωρήθηκε και ακόμα θεωρείται ένα υπόδειγμα τέτοιου ανταγωνισμού. Είναι αλήθεια ότι αν κανείς είναι κλεισμένος στο σπίτι του αγκαλιά με τον Πρετεντέρη κάθε βράδυ στις 8 είναι μάλλον δύσκολο να αλλάξει απόψεις. Είναι αλήθεια επίσης ότι αν δεν συγκρουστεί ποτέ με το αφεντικό του δεν θα έχει τα ερεθίσματα να βάλει σε δοκιμασία τις βεβαιότητες που έχει για τον κόσμο. Αλήθεια είναι και ότι αν εργάζεται με άλλους 1000 ή 2000 σε ένα εργοστάσιο σαν την χαλυβουργία και όχι σε ένα κομμωτήριο με τον ιδιοκτήτη του, έχει περισσότερες πιθανότητες να αντιληφθεί τη δύναμη που έχει ο συλλογικός αγώνας και τη δυνατότητα της εργατικής τάξης να τα βάλλει με τους “παντοδύναμους” καπιταλιστές. Όλα αυτά είναι γνωστά και τα μαθαίνουν όλοι όταν πρωτομπαίνουν σε κάποια συλλογικότητα της αριστεράς και όχι μόνο. Γιατί όμως δεν επιβεβαιώνονται στη Χαλυβουργία; Γιατί μετά από 110 μέρες σκληρής απεργίας με την αριστερά, την αναρχία, τους αυτόνομους, τους οπαδούς του αδιαμεσολάβητου ταξικού αγώνα, τους συμβουλιακούς, τα πρωτοβάθμια σωματεία και τις λαϊκές συνελεύσεις να συμπαρίστανται, ξαφνικά μια επίσκεψη ναζιστών γίνεται δεκτή χωρίς κανένα πρόβλημα; Γιατί αυτοί οι εργάτες μετά από 110 μέρες απεργίας, που άλλοι δεν πρόκειται να κάνουν σε ολόκληρη τη ζωή τους, δεν έχουν τη “συνείδηση” να πετάξουν τα φασιστόμουτρα με τις κλωτσιές έξω από το εργοστάσιο; Πολλοί θα απαντήσουν ότι την ευθύνη γι’ αυτό την έχει ο ΠΑΜίτης πρόεδρος. Δηλαδή αν δεν ήταν το ΠΑΜΕ στην απεργία είναι σίγουρο ότι οι εργάτες αδιαμεσολάβητα πλέον θα τσάκιζαν τους φασίστες στο ξύλο; Το πιστεύει στα σοβαρά αυτό κανείς; Αυτό φυσικά δεν αθωώνει τη στάση του προέδρου και το ΚΚΕ που ακόμα και μετά το γεγονός μπορεί να ψελλίζει κάτι περί προβοκάτσιας αλλά μια ξεκάθαρη ανακοίνωση δεν έχει βγει μέχρι στιγμής. Όμως είναι άλλο η στάση του ΚΚΕ και άλλο τι συμβαίνει τελικά με την εργατική τάξη ως τέτοια (ως καταπιεζόμενη τάξη) και πολύ περισσότερο ως επαναστατικό υποκείμενο.

Στην πραγματικότητα όσα συνέβησαν την Παρασκευή είναι μια τρανή απόδειξη της ρηχότητας του εργατισμού και της “αδιαμεσολάβητης” ταξικής πάλης. Είναι η παταγώδης αποτυχία μιας αντίληψης που φετιχοποιεί τη βιωματική ταξική πάλη πιστεύοντας ότι έτσι αλλάζει η συνείδηση δαιμονοποιώντας ταυτόχρονα κάθε πολιτική και ιδεολογική παρέμβαση ως εμπόδιο για την ολοκλήρωση της “αδιαμεσολάβητης” ταξικής συνειδητοποίησης που είναι σχεδόν ένα πρακτικό καθήκον για το ξεκλείδωμα της εν γένει και εκ του φυσικού της καταπιεσμένης -από “κόμματα και κράτος”- επαναστατικότητας των καταπιεσμένων. Είναι μια θλιβερή αποτυχία των απανταχού εργατιστών, αγνών, ταξικών συνδικαλιστών (και αναρχοσυνδικαλιστών) που πιστεύουν ότι αρκεί η συνδικαλιστική οργάνωση και ο σκληρός ταξικός αγώνας για να φτάσει η εργατική τάξη στην επανάσταση. Είναι η διάψευση της φαντασίωσης σύσσωμης σχεδόν της απανταχού -συνδικαλιστικής στην ουσία- αριστεράς όλου του τόξου, που πιστεύει ότι η επανάσταση θα έρθει ως κλιμάκωση του διεκδικητικού αγώνα της εργατικής τάξης και των “σύμμαχων” στρωμάτων. Ότι δήθεν ο αγώνας της ΔΕΗ, των υπάλληλων που χάνουν τη δουλειά τους ή που τους πετσοκόβεται ο μισθός, των φοιτητών που τους κόβουν τα δικαιώματα στο πτυχίο ή του χαλυβουργού που χάνει τη δουλειά του, με έναν μαγικό τρόπο θα μεταμορφωθεί σε ένα τεράστιο ταξικό μέτωπο που θα ανατρέψει τον καπιταλισμό. Και πως θα γίνει αυτό; Μα με τον συντονισμό και την κλιμάκωση σε μια απεργία διαρκείας. Αυτή είναι η συνταγή που σερβίρει εδώ και δεκαετίες σύσσωμος ο πέραν της παραδοσιακής αριστεράς χώρος και εκεί εξαντλείται κάθε επαναστατικό σχέδιο. Μέχρι που συμβαίνει κάτι και όλα πάνε στράφι και φτου κι απ’ την αρχή.

Η απεργία της χαλυβουργίας στην 110η της μέρα, ήρθε να διαψεύσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο αυτό το σχήμα. Αυτό τι σημαίνει τώρα; Ότι δεν είναι ηρωικοί οι απεργοί, ότι τσάμπα ο αγώνας μαζί και η συμπαράσταση; Ότι το σωματείο πρόδωσε κάτι; Όχι δεν σημαίνει αυτό. Τίποτα δεν πήγε τσάμπα. Οι απεργοί της χαλυβουργίας έκαναν το καθήκον τους και με το παραπάνω ακόμα κι αν σταματήσουν αύριο την απεργία τους. Το ίδιο όσοι έδειξαν την αλληλεγγύη τους. Μαζί και το ΠΑΜΕ, το οποίο πέρα από τις όποιες απόψεις έχει κανείς για το ΚΚΕ, έχει συμπαρασταθεί στον αγώνα. Αυτό δεν σημαίνει ότι είχε και τη σωστή γραμμή, αλλά αυτό δεν αφορά μόνο το ΠΑΜΕ. Αφορά τους πάντες που πίστεψαν ότι οι χαλυβουργοί είναι στην πρωτοπορία του ταξικού αγώνα για να πέσει το μνημόνιο ακόμα και ο ίδιος καπιταλισμός. Κανένα τέτοιο καθήκον δεν είχαν αναλάβει οι εργάτες της Χαλυβουργίας. Η φαντασίωση αυτή ανήκει αποκλειστικά σε όσους την καλλιέργησαν για να καλλιεργήσουν τους δικούς τους μύθους. Το ΠΑΜΕ για να αποδείξει ότι ηγείται ενός ηρωικού αγώνα, και οι υπόλοιποι για να αποδείξουν έστω και αν δεν ηγούνται ότι τουλάχιστον να επιτέλους που υπάρχουν εργάτες που κάνουν μια σκληρή απεργία διαρκείας και μάλιστα πραγματικοί εργοστασιακοί εργάτες, όχι δημόσιοι υπάλληλοι της πλάκας. Ο χαλυβουργός είναι ο εργάτης που περιγράφει ο Μαρξ και ο αναρχισμός που έρχεται από το Σικάγο του 1886 και την Ισπανία του 36. Είναι η εξιλέωση της ελληνικής εργατικής τάξης που επιτέλους ξύπνησε. Είναι η επιβεβαίωση των οπαδών της απεργίας διαρκείας που καλούν τους πάντες να ακολουθήσουν αυτό το παράδειγμα. Γι’ αυτό και όλοι αυτοί αισθάνονται μια απόλυτη αμηχανία μπροστά στο ατόπημα των απεργών να δεχτούν τα καθάρματα της χ.α. Αισθάνονται απογοητευμένοι και αποσβολωμένοι: “Μα δεν είναι δυνατόν“!Και όμως είναι.

Εργατισμός και οικονομισμός

Οι απεργοί της Χαλυβουργίας δεν είχαν υποσχεθεί σε κανέναν ότι θα ηγηθούν της επερχόμενης επανάστασης. Δέχτηκαν την αλληλεγγύη της αριστεράς, των “ταξικών σωματίων”, των αδιαμεσολάβητων “σωματείων βάσης”, του ΠΑΜΕ και οποιουδήποτε πήγαινε εκεί για να συμπαρασταθεί και ίσως για να επιβεβαιωθεί για το πολιτικό του ή το κοινωνικό του σχέδιο. Στην ηγεσία βρέθηκε από την αρχή το ΠΑΜΕ. Ας ήταν κι άλλοι εκεί για να διεκδικήσουν αυτό το ρόλο. Στην πραγματική ζωή και όχι στης φαντασιώσεις του καθενός, όταν γίνεται ένας αγώνας κάποιοι παίζουν ένα πρωταγωνιστικό ρόλο. Είτε για τι έχουν ασχοληθεί με όλα τούτα και έχουν μια κάποια εμπειρία περισσότερη από τους άλλους, είτε γιατί έχουν ορισμένες ιδέες που τους δίνουν τη δυνατότητα να ασχοληθούν και να πάρουν πάνω τους την υπόθεση. Αυτοί συνήθως γράφουν τις προκηρύξεις και τις ανακοινώσεις. Αυτό συμβαίνει παντού και όχι μόνο στο ΚΚΕ. Οι εργάτες συνήθως εμπιστεύονται αυτούς τους συναδέλφους τους για να τους εκπροσωπήσουν ακόμα κι αν αυτό έχει τη βούλα μιας γενικής συνέλευσης. Και ηγέτες δεν έχουν μόνο οι εργάτες που ακολουθούν το ΚΚΕ αλλά και οι εργάτες που ακολουθούν την αναρχία όπως είχαν στην Ισπανία τον Ντουρούτι και στην Ουκρανία τον Μάχνο. Το πρόβλημα στη Χαλυβουργία είναι ότι αυτοί που ήξεραν κάτι παραπάνω άφησαν 110 μέρες να περάσουν μιλώντας μόνο για το μεροκάματα, το μνημόνιο, την τρόικα και τον Μάνεση. Είναι προφανές εκ του αποτελέσματος ότι δεν έγινε καμία άλλη πνευματική δουλειά σε κανένα άλλο επίπεδο. Και αυτό φάνηκε με το που έφτασαν οι φασίστες. Αυτό όμως δεν είναι κάτι καινούργιο. Αυτό κάνει η αριστερά όπου παρεμβαίνει. Και αυτό κάνουν και όλοι όσοι νομίζουν ότι η αριστερά πρέπει να παρατήσει τους εργάτες στην ησυχία τους, να πάψει να τους καπελώνει μέχρι να ξεδιπλώσουν την εκ της φύσεώς τους επαναστατικότητα που διαθέτουν, αφού έτσι κι αλλιώς από τη θέση τους στην παραγωγή έχουν χριστεί ως επαναστατικό υποκείμενο.

Όποιος αντιλαμβάνεται ότι ο κόσμος μας δεν είναι απλές αντανακλάσεις της ταξικής διαφοροποίησης που αυτόματα περνούν στη συνείδηση των ανθρώπων και ότι για να γίνει κανείς υποκείμενο μιας διαδικασίας θα πρέπει πρώτα να το επεξεργαστεί στη συνείδησή του τότε ίσως μπορέσει να εξηγήσει το σοκ που ήρθε από την προκλητική επίσκεψη των φασιστών στη Χαλυβουργία. Αναμφίβολα όχι μόνο υπάρχουν κυρίαρχες και κυριαρχούμενες τάξεις αλλά και η άντληση υπεραξίας από την εργατική τάξη είναι ο κινητήριος μοχλός του καπιταλιστικού συστήματος. Η αντίθεση κεφαλαίου εργασίας είναι προφανές ότι δεν είναι ένας υποκειμενισμός των μαρξιστών, έχει μια σταθερή υλική βάση και παράγει συγκεκριμένα αποτελέσματα: τον αυθόρμητο -οικονομικό- αγώνα της εργατικής τάξης να πουλήσει την εργατική δύναμη τουλάχιστον στην αξία της (όσο δηλαδή χρειάζεται για να αναπαραχθεί, για να είμαστε και μαρξιστικά εντάξει). Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι από κει ξεκινάει η ταξική πάλη που ολοκληρώνεται με κάποια “σοσιαλιστική” ή έστω “ελευθεριακή” επανάσταση για την αταξική κοινωνία, ούτε ότι η διαμάχη γύρω από την αξία πώλησης της εργατικής δύναμης μετατρέπει την εργατική τάξη σε επαναστατικό υποκείμενο δηλαδή σε τάξη για τον εαυτό της.

Τάξη καθεαυτή και τάξη για τον εαυτό της

Στην πραγματικότητα η εργατική τάξη καθεαυτή δεν είναι τίποτα περισσότερο από αντικείμενο εκμετάλλευσης. Στην κυρίαρχη όμως αριστερή ορθοδοξία ακόμα και έτσι είναι ένας κοιμισμένος γίγαντας. Θα πει κανείς ότι η εργατική τάξη συγκροτείται ως υποκείμενο όταν συνειδητοποιήσει ότι αποτελεί μια οντότητα με διαφορετικά συμφέροντα από τα αφεντικά. Και πολύ περισσότερο όταν μπει σε κίνηση για να τα διεκδικήσει. Αυτό είναι σίγουρο ότι έγινε στη Χαλυβουργία του Ασπροπύργου. Όμως μήπως και στη Χαλυβουργία του Βόλου που δεν μπήκε ποτέ στον αγώνα δεν έχουν συνειδητοποιήσει οι εργάτες ότι δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα με τον Μάνεση; Είναι προφανές ότι το έχουν και με το παραπάνω εκτός κι αν είναι κρετίνοι. Ωστόσο θεώρησαν μάταιο τον αγώνα των συναδέλφων τους στην Αθήνα για να μην πούμε ότι εκμεταλλεύτηκαν αυτή την αντιπαράθεση για να εξασφαλίσουν έστω και προσωρινά και σε βάρος τους το δικό τους μεροκάματο. Όλα αυτά δείχνουν απλά ότι δεν υπάρχει κανένας αυτοματισμός που να πυροδοτεί ούτε καν αυτόν τον οικονομικό αγώνα. Όποιος έχει ζήσει στην πραγματική κοινωνία και όχι στις φαντασιώσεις του “κοιμώμενου γίγαντα” που δεν τον αφήνει ο ρεφορμισμός και οι τσοπάνηδες να επαναστατήσει, δεν περίμεναν φυσικά τη Χαλυβουργία του Βόλου για να καταλάβουν πως δουλεύουν τα λεγόμενα ταξικά ένστικτα. Το βλέπουν καθημερινά στο μεγαλύτερο τμήμα της εργατικής τάξης που βρίσκεται απομονωμένη, διασπασμένη και ατομικοποιημένη, όχι φυσικά γιατί δουλεύει σε μικρές επιχειρήσεις αντί στο Πουτίλοφ (εργοστάσιο άντρο των μπολσεβίκων στην Πετρούπολη του 1917) ή στη Ρενω το 1968, αλλά γιατί δεν υπάρχουν τέτοιοι αυτοματισμοί.

Το πρόβλημα με την χωμένη στον οικονομισμό αριστερά είναι ότι νομίζει ότι ο “κοιμώμενος γίγαντας” θα ξυπνήσει μόλις συνειδητοποιήσει την ξεχωριστή του ύπαρξη. Και πως θα γίνει αυτό; Ξεκλειδώνοντας την “κυρίαρχη αντίθεση”. Τον αγώνα δηλαδή για το μεροκάματο. Μόλις ο εργάτης βγει στην απεργία έχει γίνει η μισή δουλειά. Η επόμενη μισή είναι να ενωθεί με τους άλλους εργάτες που θα νοιώσουν την ίδια ανάγκη και τότε ενωμένη η εργατική τάξη θα αντιληφθεί την δύναμή της και θα γίνει η επανάσταση. Και οι επαναστατικές μαρξιστικές οργανώσεις ή κόμματα τι ρόλο έχουν; Καταρχήν να βοηθήσουν με δουλειά μυρμηγκιού στη συνειδητοποίηση της “ξεχωριστής ύπαρξης”, στη συνέχεια να βοηθήσουν στην οργάνωση των απεργιών και στο τέλος να παλέψουν αυτές οι απεργίες να συντονιστούν σε μια μεγάλη γενική απεργία που θα μετατραπεί σε επανάσταση. Επίσης οι μαρξιστές επειδή κατέχουν την σοσιαλιστική “επιστήμη’ θα δώσουν και τα φώτα τους στο πως οργανωθεί η νέα κοινωνία.

Στην πραγματικότητα όλο το σχήμα είναι λάθος γιατί δεν υπάρχει κανένας “κοιμώμενος γίγαντας” που έχει επιφορτιστεί χωρίς μάλιστα να το ξέρει και με κάποιο “ιστορικό καθήκον”. Όλη η αγωνία της αριστεράς και η εμμονή της στην προπαγάνδα, δηλαδή να βοηθήσει την εργατική τάξη να ανακαλύψει την εσώτερη φύση της, μοιάζει με ένα ψυχαναλυτή που προσπαθεί να φέρει στην επιφάνεια ότι έχει θαφτεί στο υποσυνείδητο του ασθενή του στα πρώτα νηπιακά χρόνια και του βγάζουν ένα σωρό κουσούρια στην ενήλικη ζωή του. Ή με ένα γενετιστή που ψάχνει στο DNA την απάντηση σε κάθε τι που δήθεν πρόκειται να συμβεί στο μέλλον. Όλο αυτό το σχήμα που πλασάρεται σαν μαρξιστική επιστήμη δεν είναι τίποτα περισσότερο από μοιρολατρία, και ευθύνεται κυρίως για το διαζύγιο της αριστεράς -όλου του τόξου- με τον επαναστατικό βολονταρισμό. Μια αριστερά που ξεχνάει ότι ο κόσμος δεν είναι ένας δεδομένος συσχετισμός δυνάμεων αλλά δυναμικός συσχετισμός που διαμορφώνεται διαρκώς από την ανθρώπινη δράση, για να θυμηθούμε και κάτι από τις θέσεις για τον Φοϋγερμπαχ (1).

Οι εργάτες ξέρουν πολύ καλά ότι δεν είναι το ίδιο πράγμα με τα αφεντικά τους και δεν περιμένουν κανένα να τους το εξηγήσει. Ξέρουν επίσης ότι η αξία της εργατικής τους δύναμης, δηλαδή ο μισθός τους είναι σε αντίθεση με τα κέρδη του αφεντικού. Τσάμπα ο κόπος να τους το εξηγεί αυτό κανείς. Το πρόβλημα με τον εργάτη δεν είναι ότι δεν έχει αυτή τη “συνείδηση. Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρει ότι μπορεί να υπάρχει κι άλλος κόσμος. Ότι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο δεν είναι μια φυσιολογική κατάσταση. Ότι μπορεί να υπάρχει ζωή και χωρίς αφεντικά, επιχειρηματίες, εφοπλιστές, βιομηχάνους, εμπόρους και τραπεζίτες. Ότι μπορεί να υπάρχει κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση. Αυτό δεν το μαθαίνεις που να απεργείς μέχρι το 3000 μ.Χ.Ο κομμουνισμός δεν είναι μια φυσική ροπή της ανθρώπινης ιστορίας. Δεν είναι προδιαγεγραμμένος όπως κόντεψαν να μας πείσουν οι γερμανοί επίγονοι του Μαρξ και του Ενγκελς. Αυτοί απλώς είπαν ότι υπάρχουν οι υλικές προϋποθέσεις. Και κάθε θεωρία οφείλει να έχει μια επιστημονική βάση. Αλλιώς θα ήταν ένας υποκειμενισμός. Η μελέτη της μεχρι τότε γνωστής ανθρώπινης ιστορίας, από την πρωτόγονη κοινωνία στον καπιταλισμό, και η μαρξιστική οπτικής της ως ιστορία διαφορετικών κοινωνιών που καθορίζονται από ένα ορισμένο τρόπο παραγωγής έδωσε μια επιστημονική αίγλη στο σοσιαλισμό, τέτοια που θα μπορούσε όχι μόνο να βάλει σε τάξη το παρελθόν, αλλά να προβλέψει και επομένως να σιγουρέψει την τύχη του στο μέλλον. Πολλοί από τους επίγονους του Μαρξ αντί για επαναστάτες κατάντησαν χαρτορίχτρες της κοινωνικής εξέλιξης. Αφήνοντας ταυτόχρονα το σοσιαλισμό στη τύχη των “αδυσώπητων νόμων της ιστορικής εξέλιξης”. Και εκεί την πατήσανε αφού πρώτα μας διαβεβαίωσαν ότι μετά τη φεουδαρχία είναι ο καπιταλισμός στο τέλος του καπιταλισμού ο ιμπεριαλισμός και μετά τον ιμπεριαλισμό ο σοσιαλισμός. Μέχρι που ξαναβρεθήκαμε από το “σοσιαλισμό” στον καπιταλισμό και η αυστηρά καθορισμένη ιστορική εξέλιξη έσκασε στα μούτρα μας μαζί και οι “σιδερένιοι νόμοι” της.

Είναι φανερό ότι σ’ αυτή την αφήγηση ο “κοιμώμενος γίγαντας” δεν χρειαζόταν να ξυπνήσει ποτέ. Απλώς θα πρέπει να περιμένει την “αναπόφευκτη” έλευση της ιστορίας. Η εργατική τάξη αυτή καθεαυτή δεν χρειαζόταν να γίνει ποτέ για τον εαυτό της. Κάθε επαναστατική δράση άλλωστε θα ήταν τυχοδιωκτισμός, όσο οι “αντικειμενικές συνθήκες δεν είναι ώριμες”. Το καλύτερο που έχει να κάνει ο γίγαντας είναι να αναμένει και φυσικά να συνειδητοποιεί την ξεχωριστή ύπαρξή του, να εξυμνείται για αυτό, άντε και να κάνει και καμία απεργία για να βελτιώνεται το επίπεδο διαβίωσης της “σύγχρονης λαϊκής οικογένειας”.

Ο “σίγουρος δρόμος” για το σοσιαλισμό: Προπαγάνδα, κοινοβουλευτισμός, οικονομισμός

Αφού λοιπόν η επανάσταση ξεχάστηκε στις καλένδες της “αναπόφευκτης” έλευσής της, όλο το βάρος έπεσε στη βελτίωση της καθημερινότητας του “κοινωνικού υποκειμένου”. Εδώ ολοκληρώνεται το παζλ. Οι εργάτες ασχολούνται με το μεροκάματο, το κόμμα με τη διερεύνηση των αντικειμενικών συνθηκών και τις μετεωρολογικές προγνώσεις του ιστορικού καιρού. Ο ταξικός αγώνας από αγώνας για την ανατροπή του καπιταλισμού και τη σοσιαλιστική επανάσταση, υποβαθμίστηκε στον αγώνα για τη διαπραγμάτευση της αξίας της εργατικής δύναμης στην αγορά εργασίας και το κόμμα του κοινωνικού υποκειμένου θα φρόντιζε για τη θεσμοθέτηση των εργατικών διεκδικήσεων στο εργατικό δίκαιο. Το στόχος αυτό θα τον έφερναν σε πέρας οι δεκάδες βουλευτές που μέσω του κοινοβουλίου θα πετύχαιναν ακόμα καλύτερους νόμους για την εργατική τάξη. Ο κοινοβουλευτισμός γίνεται το αναγκαίο συμπλήρωμα του οικονομισμού. Οι κομμουνιστικές επαναστατικές εταιρίες του Μπαμπέφ, του Μπουαναρότι, του Μπαλνκί και του Μαρξ μετατρέπονται σε κοινοβουλευτικοί μηχανισμοί που εκπροσωπούν στα κοινοβουλευτικά έδρανα την εργατική τάξη. Όσο για τον ιστορικό ρόλο της τελευταίας, κανείς δεν τολμά πλέον να τον αμφισβητήσει.

Η κληρονομιά αυτή έχει ποτίσει το είναι της αριστεράς (2). Αυτό εξηγεί και την εμμονή της σε δύο βασικά καθήκοντα: προπαγάνδα με σκοπό να συνειδητοποιήσει ο εργάτης το ρόλο του χωρίς αυτό να σημαίνει και κάτι επί του πρακτέου, και φυσικά όξυνση του ταξικού αγώνα. Λέγοντας ταξικό αγώνα εννοεί φυσικά τον οικονομικό αγώνα, γιατί αυτός είναι επί του παρόντος επίκαιρος: Αυξήσεις, ή έστω όχι μειώσεις μισθών, απολύσεις, ωράριο, ασφαλιστικό, συνταξιοδοτικό κ.ο.κ. Όλα όσα δηλαδή συγκροτούν το πλαίσιο αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης εντός του καπιταλισμού. Τα μισά τα διεκδικούμε από τα αφεντικά τα υπόλοιπα από το κράτος, το οποίο ως γνωστόν αναλαμβάνει ένα μέρος του κόστους αναπαραγωγής της εργασίας. Και είναι κακό να τα διεκδικεί αυτά κανείς; Όχι βέβαια. Εννοείται ότι η εργατική τάξη πρέπει να ζει καλύτερα, ακόμα και μέσα στον καπιταλισμό. Από μόνο του αυτό έχει μια αυταξία και κανένα άλλο δήθεν σκοπό.

Εξηγούμαστε: Μερικοί νομίζουν ότι με το να βελτιώνει η εργατική τάξη το επίπεδο διαβίωσης κάνει ένα βήμα πιο κοντά στο σοσιαλισμό. Ακούγαμε πολλούς -αυτής της λογικής- μέχρι και το 2007, όταν που και που κάτι κέρδιζε καμιά απεργία ότι με τις νίκες η εργατική τάξη αποκτά αυτοπεποίθηση και συνειδητοποιεί τη δύναμη της. Προφανώς τη δύναμη να γίνει μέχρι και κυρίαρχη τάξη και ότι αυτό θα ωθήσει και άλλους να βγουν στον αγώνα κ.ο.κ. Από “νίκη” σε “νίκη” λοιπόν μέχρι το σοσιαλισμό. “Αγώνας αγώνας αγώνας διαρκείας…”, “και σήμερα και αύριο και όσο χρειαστεί…”. Αυτό ήταν το κινηματικό σενάριο του ίδιου ακριβώς σχεδίου. Στον καταμερισμό εργασίας του ίδιου σχεδίου, η “ρεφορμιστική” αριστερά ανέλαβε κυρίως τα έδρανα του κοινοβουλίου και το υψηλόβαθμο συνδικαλιστικό απαράτ ενώ η “κινηματική, από τα κάτω, ριζοσπαστική, νέα, εξωκοινοβουλευτική” ή όπως αλλιώς κάθε φορά λέγεται αριστερά ανέλαβε να τρέξει τους ταξικούς αγώνες από τα κάτω, πλειοδοτώντας βεβαίως σε μέρες απεργίας, σε καταλήψεις και διαδηλώσεις”. Η εργατική τάξη στην Ευρώπη, στην Αμερική και σε όλο το δυτικό κόσμο βελτίωσε μεταπολεμικά το επίπεδό της, αλλά δεν έκανε κανένα βήμα προς το σοσιαλισμό Και παρά τις “παρακαταθήκες” από τόσους και τόσους αγώνες τελικά φάνηκε ότι η συνείδηση του υποκειμένου επηρεαζόταν περισσότερο από άλλους παράγοντας (αστική ιδεολογία) παρά από την εμπειρία που αποχτούσε μέσα από την καθημερινή του πάλη.

Μάλιστα για κάποιους άλλους επίσης “μαρξιστές” αυτό θεωρήθηκε και ως αιτία που η εργατική τάξη απομακρύνθηκε από τα “ιστορικά” της καθήκοντα. Αυτοί έχοντας απηυδήσει από την “μικροαστικοποίηση” της βορειοδυτικής εργατικής τάξης θεωρούσαν ότι αν δεν γίνει η Δύση Αφρική δεν υπάρχει περίπτωση να ριζοσπαστικοποιηθεί το προλεταριάτο. Περίμεναν λοιπόν την επόμενη μεγάλη κρίση που θα φέρει την εργατική τάξη στα όρια της εξαθλίωσης και θα την εξωθήσει στην επανάσταση. Οικονομισμός από την ανάποδη.

Πλήρης σύγχυση δηλαδή. Τελικά τι από τα δύο συμβαίνει; Τίποτα, και τα δύο σχήματα ήταν λάθος.

Και οι μεν και οι δε πιστοί στην κεντρικότητα της αντίθεσης κεφαλαίου εργασίας και στη θεοποίηση της εργατικής τάξης αυτής καθεαυτής που κοιμάται και κάπως πρέπει να ξυπνήσει (μέχρι ενός σημείου φυσικά), έτρωγαν διαρκώς τα μούτρα τους, αδυνατώντας να έχουν μια επαναστατική πολιτική για κάθε φάση του καπιταλιστικού κύκλου. Η μια αντίληψη της διαρκούς βελτίωσης μέσω νικών στον οικονομικό “ταξικό” αγώνα είναι μια θεωρία αυξημένων προσδοκιών που καταλήγει στην επανάσταση μέσω της κλιμάκωσης της προσδοκίας. Η άλλη φέρνει την επανάσταση εξαιτίας της έλλειψης προσδοκιών και της αδυναμίας αναπαραγωγής της ίδιας της εργατικής τάξης. Ενώ οι θεωρητικοί αυτής της άποψης σωστά βλέπουν ότι η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης μπορεί να ενσωματώνει την εργατική τάξη στον καπιταλισμό παρά να πυροδοτεί τη σοσιαλιστική προσδοκία, έχαναν από τον ορίζοντα τους ότι η θεωρία της έλλειψης προσδοκιών μπορεί να οδηγήσει την εργατική τάξη στη λουμπενοποίησή της, στη μετανάστευση, στην ανεργία και στον αγώνα της ατομικής επιβίωσης και όχι του συλλογικού αγώνα για την επανάσταση. Αυτό το βλέπουμε ξεκάθαρα στην ψυχολογία του άνεργου ή του νέου που μένει αποκλεισμένος από την παραγωγή. Το λεγόμενο πρεκαριάτο αντί να αποκαθιστά στη θέση του επαναστατικό υποκειμένου το χαμένου από τις αρχές του 20ου αιώνα προλεταριάτο, το βλέπουμε να λειτουργεί περισσότερο με διαθέσεις καταστροφής παρά διάθεσης να ρίξει τον καπιταλισμό και να χτίσει μια νέα κοινωνία. Ζούμε από το 1990 και το ΛΑ 20 γεμάτα χρόνια μητροπολιτικής βίας χωρίς να έχουμε δει από αυτά τα νέα “επαναστατικά υποκείμενα” να διασώζεται η χαμένη τιμή του προλεταριάτου που έχει πλέον “αστικοποιηθεί”. Μια ακόμα βερσιόν της ίδιας αντίληψης περί επαναστατικών υποκειμένων που στον γενετικό τους κώδικα είναι εγγεγραμμένη η επανάσταση με το αποκλειστικό δικαίωμα να την πραγματοποιήσουν ως τα γνήσια τέκνα της. Γιατί ως γνωστόν όποιος τολμήσει να τα υποκαταστήσει διαπράττει έγκλημα καθοσιώσεως κατά των αδυσώπητων νόμων της ιστορικής εξέλιξης ή έστω κατά των γνήσιων και αδιαμεσολάβητων τέκνων της επανάστασης και του τρόπου επίσης που αυτή οφείλει να πραγματοποιηθεί στο μέλλον. Ποιον τρόπο δηλαδή; Μα εννοείται των εργατικών συμβουλίων ή αυτά των πρεκάριων ή των μητροπολιτικών ή όποιων άλλων συμβουλίων θέλετε. Ή, για να γίνουμε και πιο της μοδός, των λαϊκών συνελεύσεων των πλατειών, που μάλλον είναι και αυτές μια παραλλαγή του μοναδικού νόμιμου τρόπου που μπορεί να γίνει μια επανάσταση.

Η επανάσταση έξω από τις νόρμες

Εμείς δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει ένας τρόπος να γίνει η επανάσταση. Ούτε φυσικά και κάποιο υποκείμενο που δήθεν την έχει πάρει εργολαβία από τον 19^οαιώνα μέχρι σήμερα. Μετά την Κομμούνα και τη ρώσικη έγιναν πολλές επαναστάσεις που έβαλαν σε δοκιμασία όλα αυτά τα δεδομένα. Όπως και πριν τη ρώσικη υπήρχε η βεβαιότητα ότι στην “τσαρική” Ρωσία απαγορεύεται να γίνει σοσιαλιστική επανάσταση και γι’ αυτό είχαν νομολογήσει σύσσωμοι οι επίγονοι των Μαρξ Ενγκελς. Μα πως είναι δυνατόν να πηδήξουμε πάνω από τα ιστορικά όρια; Αφού στη Ρωσία δεν έχει ολοκληρωθεί ο καπιταλισμός πως θα γίνει σοσιαλιστική επανάσταση; Τελικά έγινε και οι ινστρούκτουρες για να μην πέσει έξω η θεωρία τους έβγαλαν παράνομους τους μπολσεβίκους και μαζί μ’ αυτούς όλοι οι παρατρεχάμενοι τους που έψαχναν με το μικροσκόπιο τα συμβούλια και αν πήραν αυτά ως όφειλαν την απόφαση να παρθεί η εξουσία ή τελικά το αποφάσισαν μόνοι τους οι μπολσεβίκοι. Αυτή η λεπτομέρεια ήταν αποφασιστική για όλους αυτούς για να ρίξουν με τη σειρά τους στην πυρά τους μπολσεβίκους αρκεί να περισώσουν τις δογματίλες τους. Μετά έγιναν κι άλλες επαναστάσεις που δεν είχαν ούτε ίχνος συμβουλίων, σε χώρες χωρίς καν εργατική τάξη ή ακόμα κι αν υπήρχε, η επανάσταση είχε άλλο υποκείμενο (Κίνα, Βιετνάμ, Κούβα, Γιουγκοσλαβία κ.ο.κ.) Ξανά πρόβλημα. Τι είναι όλα αυτά. Που είναι η εργατική τάξη; Που είναι τα συμβούλια, που είναι το εργατικό επαναστατικό κόμμα; Και το νέο πόρισμα βγήκε. Δεν είναι νόμιμες επαναστάσεις αυτές. Είναι μπάσταρδα της ιστορίας. Δεν έγραψε πουθενά ο Μαρξ για το αντάρτικο. Ούτε ότι μπορεί να γίνει κάπου επανάσταση εκτός από την Γερμανία, τη Γαλλία και την Αγγλία. Άρα τζίφος η υπόθεση. Στην Ελλάδα όταν έγινε ο Δεκέμβρης του 44, η πλειοψηφία των τροτσκιστών αντί να δει ότι έχει ξεκινήσει ο εμφύλιος προσπαθούσε να πείσει ότι αυτό εδώ είναι ενδοιαστική σύγκρουση και έψαχναν με τη σειρά τους τη γνήσια ταξική πάλη στα εργοστάσια που δεν υπήρχαν λόγω του πολέμου. Η πραγματικότητα αντί να εμπλουτίζει την επαναστατική θεωρία μετέτρεψε τον κομμουνισμό και το μαρξισμό σε μια μοιρολατρική θεωρία που αντί για δράση στη δοσμένη κατάσταση που έλεγε ο Λένιν έγινε τροχοπέδη για το πιο σημαντικό όπλο που είχαν στα χέρια τους οι κομμουνιστές και όσοι ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο, την επαναστατική δράση.

Η αριστερά όλων των ειδών φορτώνοντας την ευθύνη της κοινωνικής επανάστασης στην εργατική τάξη, ξέχασε τα δικά της καθήκοντα. Και για να είμαστε πιο ακριβείς δεν μιλάμε για την αριστερά που έχει πάρει απόφαση ότι ο καπιταλισμός είναι τελικά το τέλος της αδυσώπητης ιστορικής εξέλιξης. Αυτή η αριστερά και όσοι νοιώθουν κάποια οικειότητα μαζί της δεν μας απασχολεί καθόλου. Μιλάμε για την αριστερά που υποτίθεται την απασχολεί η σοσιαλιστική κοινωνία και αντιλαμβάνεται ότι αυτό δεν θα έρθει με την ιστορική εξάντληση του καπιταλισμού αλλά με την ανατροπή της αστικής κυριαρχίας. Δεν μπαίνουμε τώρα σε άλλες λεπτομέρειες.

Ενάντια σε κάθε καταπίεση

Η εργατική τάξη είναι το κυρίως θύμα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και η υπεραξία είναι το οξυγόνο του καπιταλιστικού συστήματος. Από κει και πέρα η καταπίεση έχει μια ευρύτερη σημασία. Δεν είναι μόνο οικονομική, επεκτείνεται σε σφαίρες που ένας χυδαίος οικονομιστής ούτε μπορεί να φανταστεί εγκλωβισμένος μέσα στα σχήματα του χάνε τον κόσμο γύρω του. Ο καπιταλισμός δεν είναι μόνο οι καπιταλιστές και οι εργάτες. Ακόμα και οι εργάτες έχουν πολλές ιδιότητες εκτός από την εργατική τους. Πολλές τις φορτώνονται χωρίς να το θέλουν αλλά τις επιλέγουν. Πχ ένας εργάτης κομμουνιστής και μετανάστης σε μια ξένη χώρα είναι τριπλά καταπιεσμένος. Αν είναι γυναίκα ίσως περισσότερο. Αν είναι και ομοφυλόφιλος ακόμα πιο πολύ. Αν είναι εβραίος στη Γερμανία το 30 δεν τον σώζει τίποτα. Μπορεί επίσης να μην είναι εργάτης και να είναι όλα τα άλλα. Είναι σίγουρο ότι η μοίρα του έχει παίξει ένα άσχημο παιχνίδι. Μπορεί όμως να είναι λευκός εργάτης στην Αμερική, να υποστηρίζει τους Ρεμπουπλικάνους και να είναι και καλός χριστιανός και επίσης να θεωρεί ότι οι μαύροι εργάτες δεν πρέπει να έχουν πολιτικά δικαιώματα ούτε να μπαίνουν στο ίδιο λεωφορείο. Ή να είναι γερμανός εργάτης και οπαδός του ναζιστικού κόμματος το 1934 ή του Μουσολίνι το 1927. Είναι προφανές ότι η πραγματικότητα είναι πολύ πιο πλούσια από τις απλουστεύσεις κάποιων δήθεν μαρξιστών και κάποιων που έχουν ανακαλύψει πρόσφατα τον αδιαμεσολάβητο ταξικό αγώνα, ως μια ακόμα παραλλαγή του πιο χυδαίου εργατισμού.

Οι κομμουνιστές είναι ενάντια στην εκμετάλλευση κάθε είδους χωρίς ιεραρχήσεις. Όταν βλέπουν ένα φασίστα εργάτη ας πούμε να κλωτσάει ένα “μικροαστό” μαύρο που πουλάει τσάντες στην Ερμού, παίρνουν ξεκάθαρη θέση υπέρ του μαύρου ακόμα κι αν αυτό για τους οπαδούς της “κύριας αντίθεσης” κεφαλαίου εργασίας αποτελεί ύβρη. Ο οπαδός αυτής της κύριας αντίθεσης μπροστά σε αυτό το γεγονός θα μπλέξει τα μπούτια του. Θα σκεφτεί ότι ένα μέλος του κοιμισμένου γίγαντα ακόμα να συνειδητοποιήσει τα ιστορικά του καθήκοντα, οπότε θα πρέπει να του τα εξηγήσω. Για τον μαύρο μικροαστό θα σκεφτεί ότι είναι καταπιεσμένο αλλά έρχεται σε δεύτερη μόρα αφού είναι σύμμαχο στρώμα. Προηγείται ο γνήσιος “κοινωνικά” ακόμα κι αν δεν το ξέρει επαναστάτης, που πρέπει να του εξηγήσω ότι ο μαύρος είναι σύμμαχος του και όχι εχθρός του. Αντί να βλέπει μπροστά του ένα συμμορίτη φασίστα βλέπει έναν παρασυρμένο εργάτη. Ευτυχώς αν συμβεί κάτι τέτοιο κανείς δεν πρόκειται να ψάξει εκείνη την ώρα αν ο φασίστας είναι και εργάτης και αυθόρμητα θα πάρει τη σωστή θέση. Αυτό που θα κρίνει θα είναι η πολιτική στάση και όχι η ταξική του θέση. Όπως αυτό δεν ισχύει μόνο στις μεμονωμένες ατομικές πράξεις αλλά και στις συλλογικές. Αν ευρύτερα στρώματα εργατών είναι ρατσιστές ή σεξιστές, ή παιδιά της εκκλησίας αυτό είναι που έχουν καταλάβει και ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπιστούν. Η κουβέντα μ’ αυτούς δεν είναι ότι έχασαν τον ταξικό τους προσανατολισμό. Αυτό δεν δημιουργεί κάποια ενοχή σε κανένα. Άνετα κανείς μπορεί να σέρνει την εργατική του ιδιότητα, να είναι ολυμπιακός και να ασχολείται με τον Μαρινάκη, να δέρνει τη γυναίκα του στο σπίτι, να την πέφτει σε μετανάστες, στη δουλειά του να είναι ρουφιάνος του αφεντικού, να είναι έξω από τη Βουλή και να φωνάζει κλέφτες, κλέφτες και όταν γίνουν εκλογές να ψηφίσει χρυσή αυγή. Η υπενθύμιση της ταξικής του καταγωγής δεν θα τον προβληματίσει καθόλου. Η θέση που παίρνει κανείς για τι συμβαίνει γύρω του δεν είναι απόρροια της ταξική του θέσης. Ούτε φυσικά προϊόν της κατανόησης αυτής της κοινωνικής θέσης. Σημασία έχει αν αποδέχεται την καταπίεση ή την εκμετάλλευση σαν μια φυσική κατάσταση. Αν τον εξεγείρει η αδικία. Η συμβολή του Μαρξ στην ανάλυση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, στην ανάδειξη της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης και της άντλησης της υπεραξίας δεν αναιρούν τα πολιτικά κεκτημένα του διαφωτισμού ή της γαλλικής επανάστασης. Η ισότητα, η δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη, ο αγώνας για την ελευθερία μέσα από το μαρξισμό αποκτούν ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο. Έρχονται να πατήσουν ακόμα πιο γερά στη γη. Δεν χάνουν όμως την αξία τους. Στο Μαρξ αυτά είναι δεδομένα. Ο αγώνας της εργατικής τάξης χωρίς αυτά δεν έχει κανένα νόημα. Και αν ο Μαρξ δεν είχε αυτές τις ιδέες ποτέ δεν θα έφτανε στο βάθος της ανάλυσης για το Κεφάλαιο.

Οι κομμουνιστές δεν παλεύουν απλά για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων. Για αυτά μπορούν να παλέψουν και μόνοι τους. Συνδικάτα και σκληρές απεργίες μπορούν να γίνουν χωρίς επαναστάτες μαρξιστές. Το ίδιο και κάθε άνθρωπος ή ομάδα που υφίσταται μια μεγαλύτερη ή μικρότερη καταπίεση. Αυτό που χαρακτηρίζει τους κομμουνιστές είναι η πάλη ενάντια σε όλα τα είδη καταπίεσης. Και πάνω από όλα ενάντια στον οργανωμένο μηχανισμό που την ασκεί και την αναπαράγει: Το κράτος και τους μηχανισμούς του, ιδεολογικούς και κατασταλτικούς. Μέχρι να τσακιστεί και μαζί με αυτό και η καπιταλιστική εκμετάλλευση. Κοινωνικοποιώντας τα μέσα παραγωγής, με την εξουσία στα χέρια του επαναστατικού προλεταριάτου, μέχρι το μαρασμό του κράτους στο δρόμο για την αταξική κοινωνία.

Ακριβώς γι’ αυτό ο αγώνας είναι κυρίως πολιτικός και κατ’ επέκταση κοινωνικός. Γιατί η επανάσταση ξεκινάει από την κατάληψη της εξουσίας προκειμένου να απελευθερωθεί απρόσκοπτα το σχέδιο της αναδιοργάνωσης της κοινωνίας σε σοσιαλιστική βάση. Γιατί χωρίς τη συντριβή του αστικού κράτους κάθε κοινωνικός πειραματισμός έξω από την καπιταλιστική κυριαρχία είναι καταδικασμένη να αποτύχει και να εκφυλισθεί, και αυτό επιβεβαιώνει ακόμα και η πρόσφατη εμπειρία των “απελευθερωμένων πάρκων” που από χώροι εναλλακτικού πειραματισμού έχουν μετατραπεί σε χώρους ανταγωνισμού με τη μαφία. Ο αγώνας είναι να συγκροτηθούν οι καταπιεσμένοι και όλοι όσοι είναι ενάντια στην καταπίεσης επί ίσους όρους στο στρατό της επανάστασης. Εκεί διαλύονται οι ταξικές διαφοροποιήσεις. Ο δικηγόρος, ο γιατρός, ο φοιτητής, ο ηθοποιός, ο λογιστής, ο μικροαστός και ο εργάτης στο κόμμα της επανάστασης είναι το ίδιο πράγμα, αρκεί να μην είναι φερέφωνα του επαγγέλματος και κάθε άλλης ιδιότητας που κουβαλάνε μαζί τους. Πάνω απ’ όλα είναι επαναστάτες και αυτό επισκιάζει όλες τις ιδιότητες που έχουν. Αυτό που τους ενώνει δεν είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης αλλά ο αγώνας γα να ρίξουν την αστική τάξη από την εξουσία και να ανοίξει ο δρόμο στο σοσιαλισμό. Όσοι μπαίνουν σ’ αυτόν τον αγώνα γίνεται εν δυνάμει υποκείμενο της επανάστασης. Καθένας μπαίνει στον αγώνα αυτό με δική του απόφαση και όχι γιατί έχει προδιαγραφεί. Γι’ αυτό και οι επαναστάσεις που έχουν γίνει με την προσδοκία να υπερβούν τον καπιταλισμό δεν έγιναν γενικώς από την εργατική τάξη που ξύπνησε από τη νάρκη της αλλά από χιλιάδες επαναστατημένους ανθρώπους χωρίς κανείς να μπορεί με ακρίβεια να μετρήσει αν οι εργάτες ήταν κάθε φορά πλειοψηφία του “επαναστατικού υποκειμένου”. Βεβαίως τα θύματα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης έχουν έναν ακόμα λόγο να επαναστατήσουν, αλλά αυτό δεν αφαιρεί το δικαίωμα από τον καθένα που ζει σε αυτόν τον κόσμο και αηδιασμένος από την εκμετάλλευση και την καταπίεση ανεξάρτητα αν ο ίδιος είναι άμεσα πληττόμενος, τάσσεται ισότιμα στο στρατόπεδο της κοινωνικής επανάστασης. Και σε αυτό δύο φορές τιμή του που δεν το κάνει για τον εαυτό του αλλά για τους άλλους.

Βλέποντας με αυτή την οπτική τον κόσμο κάθε αγωνιστής και αγωνίστρια για τον κομμουνισμό μπορεί να αναλάβει και τις ευθύνες που του αναλογούν. Σε μια αριστερά που δεν ψάχνει αντικειμενικά άλλοθι, που δεν ψάχνει άλλους για να κάνουν τη δουλειά της, που ανακαλύπτει ξανά το επαναστατικό γιακωβίνικο πνεύμα του μπολσεβικισμού. Που προτείνει και παλεύει το δικό της κοινωνικό σχέδιο όχι σαν αποτέλεσμα των αδυσώπητων νόμων της ιστορικής εξέλιξης αλλά με δική της ευθύνη, όπως έκαναν όλοι οι επαναστάτες που έφτασαν στο στόχο τους, ανεξάρτητα αν το αποτέλεσμα δεν μας ικανοποιεί. Εξάλλου και η πιο γνήσια για ορισμένους επανάσταση που έχει όλη σχεδόν τη συνταγή όπως η ρώσικη στο τέλος εκφυλίστηκε. Τι σημαίνει αυτό ότι δεν έπρεπε να γίνει; Ας μάθουν οι επόμενοι τι έφταιξε, τι δεν πήγε καλά, γιατί πήρε τη ρεβάνς ο αντίπαλος κι ας κάνει αυτός την επόμενη φορά καλύτερα. Έτσι προχωράει η ιστορία και έτσι μόνο θα δικαιωθεί ο αγώνας των μεγάλων επαναστατών του 19^ουκαι του 20ου αιώνα.

Κρυφτούλι και αποποίηση ευθυνών πίσω από τα κάθε είδους “κοινωνικά υποκείμενα”

Όσο για τους εργάτες της Χαλυβουργίας, ας μην αναρωτιέται κανείς. Αυτή είναι η εργατική τάξη, ακόμα και όταν βρίσκεται στην πιο σκληρή αντιπαράθεση με τα αφεντικά της. Γεμάτη προκαταλήψεις, αυταπάτες, άγνοια, και πολλές φορές εγκλωβισμένη στο μικρόκοσμό της έτοιμη να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία που νομίζει ότι θα την βοηθήσει να φέρει ένα αποτέλεσμα. Οι απεργοί της Χαλυβουργίας μετά από 4 μήνες απεργίες ίσως να έχουν κουραστεί, και να μη βλέπουν καλά, ίσως να βλέπουν ότι και η αριστερά δεν τους δίνει μια λύση και σε αυτό ας αναρωτηθεί η ίδια η αριστερά και όλοι οι συμπαραστάτες τι άλλο πρότειναν σε αυτούς τους ανθρώπους πέρας από το να απεργήσουν μέχρι θανάτου. Από κει και πέρα όμως κανείς δεν μπορεί να έχει δικαιολογίες. Όσοι διαλέγουν να σωθούν από τους μαφιόζους μαχαιροβγάλτες ναζιστές είναι άξιοι της μοίρας του. Όπως και για τους κομμουνιστές και τους επαναστάτες το κράτος και οι παρακρατικές συμμορίες είναι αδυσώπητες και δεν κοιτάνε καταγωγή έτσι πρέπει να είναι κανείς και με τους φασίστες και αναλόγως με όσους ελπίζουν κάτι απ’ αυτούς. Και πάνω απ’ όλα να μην εκπλήσσεται για αυτές τις συμπεριφορές.

Όσο για το ΚΚΕ δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να υποτάσσεται στη μέση κοινή γνώμη, μια γνώμη που αφορά στον ίδιο βαθμό και την εργατική τάξη η οποία επίσης δεν έχει καμία ανοσία εκ του φυσικού της από τις κάθε είδους ιδεοληψίες που ταΐζει η αστική τάξη ολόκληρη την κοινωνία. Το ΚΚΕ γλύφοντας τις αυταπάτες της πλειοψηφίας δεν κάνει τίποτα περισσότερο από ότι κάνει οποιοσδήποτε που χρήζει με “αντικειμενικά κριτήρια” κάποιον ως επαναστατικό υποκείμενο, για να του φορτώσει στη συνέχεια τα δικά του καθήκοντα και αφού αυτά δεν θα μπορούν να εκπληρωθούν θα το χρησιμοποιεί ως άλλοθι της δικής του πολιτικής. Με τον ίδιο τρόπο που η αναρχία ή έστω ένα τμήμα της μπορεί να γίνεται φερέφωνο της μητροπολιτικής βίας εξυψώνοντας της σε δήθεν αντιπροσωπευτικό δείγμα αδιαμεσολάβητου και ακηδεμόνευτου αγώνα ενώ κάθε τι άλλο είναι στάνη με βοσκούς και πρόβατα, έτσι και η “ορθόδοξη” αριστερά κρύβεται πίσω από το δικό της υποκείμενο,την εργατική τάξη, ενώ μια κάπως πιο φόρουμ αριστερά κρύβεται πίσω από ένα άλλο υποκείμενο, τα κοινωνικά κινήματα.

Τα κοινωνικά υποκείμενα έχουν μοιραστεί αναλόγως και οι νονοί τους στη συνέχεια παρακολουθούν και απογοητεύονται από την αδυναμία των υποκειμένων τους να εκπληρώσουν την ιστορική τους αποστολή ή έστω την από φυσικού τους αδιαμεσολάβητη εξεγερτική δράση. Και κάθε φορά το πράγμα ξεφεύγει. Οι πρωτοπόροι χαλυβουργοί υποδέχονται τους κασιδιάρηδες, τα κινήματα γίνονται ΜΚΟ επιδοτούμενα από την ΕΕ, ενώ οι αδιαμεσολάβητοι εξεγερμένοι ρίχνουν τις μολότοφ τους αδιαφορώντας για τις συνέπειες ή αν με τις φωτιές τους στο τέλος αντι να αποσυντονίζεται ο αντίπαλος αποσυντονίζονται μερικές χιλιάδες εξεγερμένοι που χωρίς στόχο και σχέδιο εγκαταλείπουν άρον άρον τους δρόμους για να παρακολουθήσουν τη συνέχεια στο γυαλί.

Ας τελειώνουμε με όλες αυτές τις κατασκευές και ας δούμε τα πράγματα όπως είναι. Την εργατιά όπως είναι, τα πρωτοβάθμια και ηρωικά ταξικά της σωματεία, όπως είναι, τους φοιτητές και τα δικαιώματα τους στο πτυχίο όπως είναι, τους πρεκάριους και τους λούμπεν όπως είναι, τους αγανακτισμένους όπως είναι, τους οπαδούς των κομμάτων όπως είναι κι ας πάψουμε να δίνουμε μαγικές ιδιότητες σε ανθρώπους και τάξεις που ούτε οι ίδιες γνωρίζουν ότι έχουν. Και πραγματικά τι νόημα έχει να τις έχουν όταν δεν το ξέρουν οι ίδιες αλλά κάποιοι άλλοι. Και ας πάψουμε επιτέλους να περιμένουμε πότε οι 200.000 εξεγερμένοι της 12/2 πρέπει να γίνουν 1 ή 2 ή 3 εκατομμύρια για να γίνει κάτι. Υπάρχουν ήδη δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εργάτες, νέοι, άνεργοι, μικροαστοί, διανοούμενοι, που αναγνωρίζουν στον εαυτό τους μια πιο σημαντική ιδιότητα. Αυτή του κομμουνιστή και του επαναστάτη ή οποιουδήποτε εν πάση περιπτώσει θέλει να στείλει στο νεκροταφείο αυτό το παρακμιακό σύστημα. Αυτό είναι το δυναμικό μιας επανάστασης, που αν δεν την κάνει σήμερα, κάποιοι άλλοι αλλά με αυτά τα χαρακτηριστικά θα την κάνουν αύριο. Αλλά για να γίνει αυτό είτε χθες είτε σήμερα είτε αύριο έπρεπε αυτοί οι άνθρωποι να αποκτήσουν συνείδηση του ρόλου τους. Ότι είναι αυτοί που θα κάνουν τη δουλειά, αυτοί είναι διαθέσιμοι, οι άλλοι δεν είναι. Όσοι πιστεύουν ότι είναι έτσι δεν έχουν παρά να οργανωθούν σε αντίστοιχες συλλογικότητες. Για μας η συλλογικότητα αυτή είναι το κόμμα του επαναστατικού προλεταριάτου. Ένα κόμμα που δεν θα καθοδηγήσει την επανάσταση που θα κάνουν κάποιοι σήμερα κοιμισμένοι και αύριο ξύπνιοι, αλλά την επανάσταση που θα κάνει το συνειδητό εκείνο τμήμα της κοινωνίας που θέλει να βάλει τέλος στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και το κόμμα δεν είναι τίποτα λιγότερα από την εμπροσθοφυλακή της. Γι’ αυτό και οι επαναστάσεις που έχουν γίνει μέχρι τώρα, ανεξάρτητα από τις συμπάθειες του καθενός, έχουν χρωματιστεί από αυτούς που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή, απ’ αυτούς που χωρίς αυτούς δεν θα γινόταν τίποτα. Από τους Γιακωβίνους στη γαλλική επανάσταση, από τους μπλανκιστές στην Κομμούνα, από τους μπολσεβίκους το 1917 στη Ρωσία, από το Σπάρτακο λίγο αργότερα στη Γερμανία, από τη CNT κυρίως αλλά και τις άλλες πολιτικές δυνάμεις της ισπανικής επανάστασης, από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Ελλάδα το 44, από το αντάρτικο του Τίτο, του Μάο, του Κάστρο και του Τσε, τους Βιετγκογκ στο Βιετνάμ, από τους Σαντινίστας το 79 στη Νικαράγουα, από το Κίνημα Ενόπλων Δυνάμεων του Καρβάλιο στην Πορτογαλία το 74, από το Βολιβαριανό κίνημα στη Βενεζουέλα, τους Ζαπατίστας στο Μεξικό κλπ κλπ. Επαναστάσεις που νικήσαν, που έχασαν, που έμειναν στη μέση, που νικήσαν και μετά εκφυλίστηκαν. Που είχαν προβλήματα, που δεν μας άρεσε το αποτέλεσμα, που θα μπορούσαν να είχαν γίνει κι αλλιώς, που θα μπορούσαν να μην είχαν εξελιχθεί έτσι. Αυτές και πολλές άλλες που πάντα είχαν ένα πολιτικό πρόσημο και αυτό είναι που δένει τις επαναστάσεις αναμεταξύ τους. Αυτή είναι η βασική συνθήκη μιας επανάστασης, όσο κι αν αυτό χαλάει τη συνταγή της αυθόρμητης επανάστασης ή τη συνταγή της επανάστασης που γίνεται στο χρόνο που έχει αποφασίσει η ιστορική νομοτέλεια. Και από τα δύο αυτά σχήματα που σε κόντρα με την πραγματικότητα επιμένουν σε μια επανάσταση που δεν έχει γίνει ποτέ στην ιστορία λείπει η επαναστατική θέληση. Και χωρίς αυτή μπορεί να επαγγέλλεται αλλά δεν θα γίνεται.

Κ.Μαραγκός

…………………………………………………………………………………

1. Η υλιστική διδασκαλία, ότι οι άνθρωποι είναι γέννημα των συνθηκών και της μόρφωσης και ότι, κατά συνέπεια, οι μεταβολές στις συνθήκες και στη μόρφωση φέρνουν μεταβολές και στους ανθρώπους, – ξεχνάει, ότι οι συνθήκες μεταβάλλονται από τους ίδιους τους ανθρώπους.

Ο ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ ΓΙΑ ΤΟ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ, (Γράφτηκε στις Βρυξέλλες την Άνοιξη του 1845)

2. Μέχρι το 1990 ο στρατηγικός στόχος ήταν δεδομένος στο συλλογικό υποσυνείδητο της αριστεράς. Για ένα τμήμα της ήταν ο “νέος κόσμος” ο σοσιαλιστικός. Για ένα άλλο ο κόσμος αυτός ήθελε μια επιπλέον επανάσταση ενάντια στις γραφειοκρατικές παραμορφώσεις. Όπως και νάχει το σημείο αναφοράς ήταν ακόμα στη θέση του. Με την πτώση του υπαρκτού όλα ήρθαν τούμπα. Οι σιδερένιο νόμοι μπήκαν σε αμφισβήτηση, το ίδιο και ο στόχο και μαζί του τα κοινωνικά υποκείμενα και οι πρωτοπορίες τους. Η στρατηγική του σοσιαλισμού βρέθηκε στο στόχαστρο όχι μόνο του Φουκουγιαμα αλλά και του “κινήματος” που θεώρησε ότι όλο αυτό το παρελθόν το εμπόδιζε στην καθημερινή του αντιπαράθεση με το νεοφιλελευθερισμό. Από τότε η στρατηγική της επανάστασης απωθήθηκε στα πιο απόρθητα σημεία του συλλογικού ασυνείδητου. Έκτοτε η αριστερά που απέμεινε προσαρμόστηκε στην νέα αυτή συνθήκη. Ο οικονομισμός αυτονομήθηκε εντελώς από οποιοδήποτε σχέδιο. Ο στόχος πλέον είναι η αντίσταση. Έτσι η “όξυνση της ταξικής πάλης” έγινε το κυρίαρχο εργαλείο. Κατά βάθος μέσω αυτής θα επιτυγχάνονταν η ολική επαναφορά του στόχου, χωρίς όμως να συζητάμε ποτέ ανοιχτά γι’ αυτόν. Αν στο σχήμα της γερμανική σοσιαλδημοκρατίας υπήρχε ένα κενό ανάμεσα στους άμεσους στόχους με τη στρατηγική εδώ το χάσμα ήταν στο άπειρο. Απλώς οι αγώνες θα βοήθαγαν να θυμηθούμε ίσως κάποτε ότι χρειαζόμαστε και μια στρατηγική. Τα δύο γνωστά και αγαπημένα σχήματα της αριστεράς αναπαράγονται για ακόμα μια φορά, ακόμα και αν δεν υπάρχει στόχος. Εξάλλου τι σημασία έχει, αφού η επαναστατικότητα παραμένει ζωντανή στη φύση του προλεταριάτου, ενώ η ιστορική εξέλιξη αργά ή γρήγορα θα ξαναβρεί το δρόμο της.

***********************************************************************************

Ανακοίνωση του ΟΑΚΚΕ

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΕΠΕΣΑΝ: ΤΟ ΨΕΥΤΟΚΚΕ ΜΠΑΖΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΤΟΥΣ ΝΑΖΗΔΕΣ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Ένα ιστορικής σημασίας έγκλημα αποκαλυπτικό της πραγματικής φύσης του ψευτοΚΚΕ συντελέστηκε χθες στη Χαλυβουργία Ασπροπύργου. Η ανοιχτά ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής έγινε δεκτή σαν τέτοια από το  ψευτοΚΚΕ στο θεωρούμενο αυτή τη στιγμή από το ίδιο σαν συμβολικό κέντρο του εργατικού του ταξικού του αγώνα με μια σύντομη τελετή στην οποία οι ναζιστές μίλησαν στους παρευρισκόμενους χαλυβουργούς. Εκεί  ο πρόεδρος του σωματείου Σιφονιός, μέλος του ΠΑΜΕ και υποψήφιος του συνδυασμού του ψευτοΚΚΕ στις νομαρχιακές του 1998 στη Δυτική Αττική, χαιρέτησε τους ναζιστές με χειροκροτήματα. Το ψευτοΚΚΕ με αυτήν του την κίνηση προσπαθεί να εισάγει επίσημα τους μαχαιροβγάλτες ναζιστές στο εργατικό κίνημα της χώρας μας, κάνοντας ίσως ένα μοναδικό κτηνώδες βήμα σε όλη την Ευρώπη (πλην της Ρωσίας) δηλητηριάζοντάς τους εργάτες και το λαό με τις ρατσιστικές και ναζιστικές τους ιδέες.
 

Εδώ φαίνεται η διαφορά του ψευτοΚΚΕ με τη στάση των συντρόφων μας στην Επισκευαστική Ζώνη οι οποίοι μαζί με όλους τους εργαζόμενους της Αυτοοργάνωσης των Εργατών της Ζώνης πετάξανε έξω το 2010 τους ναζιστές από τη συγκέντρωση της Αυτοοργάνωσης και μάλιστα επίσημα με προκήρυξη τους που μοιράστηκε σε αυτή τη συγκέντρωση  ότι δεν θέλει ρατσιστές ούτε για συμπαράσταση, ούτε στο Σωματείο Ζώνης.

Με την προχθεσινή του κίνηση το ψευτοΚΚΕ έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο επιβεβαιώνοντας ότι όχι μόνο δεν είναι κομμουνιστικό, αλλά ότι είναι ένα κόμμα φιλοναζιστικό, που αποτελεί το ακριβώς αντίθετο του παλιού ηρωικού ΚΚΕ. Τα πράγματα πια μπαίνουν στη θέση τους, οι προδότες διαλυτές του παλιού ηρωικού ΚΚΕ και δολοφόνοι του ίδιου του γραμματέα του Ζαχαριάδη, ενώθηκαν τώρα ξεδιάντροπα με τους πολιτικούς απογόνους των χιτλερικών κατακτητών και των συνεργατών τους, δηλαδή με εκείνους που με τόσο αίμα πολέμησε το αληθινό ΚΚΕ.

Αυτό όμως έχει και τη θετική του πλευρά. Ο λαός, οι εργάτες, η επαναστατική διανόηση θα μπορούν πιο εύκολα να ξεκαθαρίσουν τον μεγαλύτερο εχθρό τους και έξω και μέσα στην εργατική τάξη. Και εννοείται ότι δεν θα αφήσουν έτσι εύκολα και στη ζούλα τους ψευτοκομμουνιστές πράκτορες της Ρωσίας του Πούτιν και του Ζιουγκάνοφ  να χώσουν μέσα στο εργατικό κίνημα τους καθαρόαιμους ναζήδες.

**********************************************************************************************

Κείμενο του Παναγιώτη Μαυροειδή, στέλεχος του ΝΑΡ

Για την προβοκάτσια των φασιστών της ΧΑ ενάντια στους εργαζόμενους στη Χαλυβουργία

Αγανάκτηση και οργή προκάλεσε στους εργαζόμενους το βίντεο που εμφανίζει εκπροσώπους της φασιστικής Χρυσής Αυγής να παριστάνουν τους αλληλέγγυους στους απεργούς της Χαλυβουργίας και να φωτογραφίζονται μάλιστα με τον πρόεδρο του σωματείου.

Σε κάθε πράγμα πρέπει να ξεχωρίζουμε τις  ειδήσεις από τις εντυπώσεις. Τις εντυπώσεις λοιπόν, τις έχασε το ΠΑΜΕ,  που χρεώνεται την ανοχή στην παρουσία των φασιστών.

 Οι  ειδήσεις ωστόσο-και αυτές είναι πολλές-  βρίσκονται στην Χρυσή Αυγή.

Η Χρυσή Αυγή: κατά των απεργών  και τοπικά και κεντρικά!

 Η ΧΑ πήγε στη ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ  στις 17/2/12. Δηλαδή  110  περίπου μέρες  μετά από το ξεκίνημα της απεργίας των εργατών  στις 31/10/11, όταν η ιδιοκτησία προχώρησε σε απολύσεις 34 συναδέλφων τους, χωρίς ειδοποίηση, χωρίς αιτιολογία.

Τι στάση είχε η ΧΑ όλο αυτό το διάστημα;

 Ήταν ξεκάθαρα ενάντια σε αυτό τον αγώνα, συκοφαντώντας το σωματείο και επιχειρώντας πρόστυχα να αντιπαραθέσει τους εργαζόμενους στο εργοστάσιο του Ασπροπύργου,  με αυτούς στο Βόλο.

Με ανακοίνωση της ο Πυρήνας Βόλου της ΧΑ,  στις 19/12/11, με τίτλο: ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ-Η νέα PIRELLI? υπεράσπιζε απόλυτα τον βιομήχανο Μάνεση και ξερνούσε προστυχιές κατά των εργαζομένων.

‘’Η πρόταση της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» προς τους εργαζομένους ήταν λογική υπό τις δύσκολες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην αγορά. Ασφαλώς, είναι απολύτως δυσάρεστο να μειώνονται οι αποδοχές των εργαζομένων, ωστόσο το περιορισμένο χρονικό διάστημα ισχύος του πενταώρου αποδεικνύει ότι η εργοδοσία δεν επιθυμεί να προβεί σε απολύσεις, εν όψει μάλιστα της διαφαινόμενης εντός του 2012 επανέναρξης των έργων κατασκευής στις εθνικές οδούς, που πιθανότατα θα δώσει πρόσθετο αντικείμενο εργασιών στις Χαλυβουργίες’’.

Η έγκαιρη αποκάλυψη και καταδίκη του αντεργατικού ρόλου του φασιστικού εκτρώματος, τους προκάλεσε πραγματικό πανικό. Τους ανέτρεψε τα σχέδια και άρχιζαν να μαγειρεύουν νέες τακτικές. Συνδυασμούς κωλοτούμπας αλά Καρατζαφέρη, αλλά και ευκαιρίες για εκβιασμούς και εκφοβισμούς κατά των απεργών, όταν αυτοί θα ήταν πιο αδύνατοι.

Στις 11/1/2012 η ΧΑ σε νέα ανακοίνωση τους, 20 ολόκληρες μετά θυμήθηκαν να διευκρινίσουν ότι:

‘’ η άποψη των συναγωνιστών μας του πυρήνα Βόλου για το θέμα της απεργίας των χαλυβουργών, κείμενο το οποίο εξέφραζε και την θέση της πλειοψηφίας των εργατών της συγκεκριμένης βιομηχανίας στον Βόλο και το οποίο δεν αποτελούσε την ΕΠΙΣΗΜΗ ΓΡΑΜΜΗ της Χρυσής Αυγής’’.

Και ποια ήταν λοιπόν η ‘’επίσημη θέση’’ των οπαδών του ναζισμού;

Πουθενά, μα πουθενά δεν εκφράζεται καμία συμπαράσταση στους απεργούς και καταδίκη του βιομήχανου Μάνεση που εν τω μεταξύ έχει κάνει και άλλες απολύσεις. Αντίθετα, το μόνο συγκεκριμένο που γράφει η ανακοίνωση είναι το εξής:

‘’Αυτοί που σπρώχνουν τα πράγματα στα άκρα, μη λογαριάζοντας ότι μπορούν να βρεθούν οι εργάτες χωρίς δουλειά, είναι το ΚΚΕ και οι αριστεριστές’’.

Δεν σπρώχνει λοιπόν τα πράγματα στα άκρα (και στην ανεργία, στη φτώχεια και την πείνα, λέμε εμείς) η εργοδοσία, αλλά ‘’το ΚΚΕ και οι αριστεριστές’’. Αλλά, ως γνωστόν, οι τελευταίοι, δεν  είναι κάποιοι λίγοι πρωτοπόροι άνθρωποι, ενώ οι απεργοί που αποφασίζουν δημοκρατικά την απεργία τους είναι 100άδες.…

Διαψεύδουν λοιπόν  την ..διάψευση τους και για δεύτερη  φορά, επίσημα πλέον,  στηρίζουν το Μάνεση,  κάνοντας επίθεση στην απεργία.

Η απεργία σε μια κρίσιμη φάση-Οι φασίστες καραδοκούν

Στην τελευταία  Γενική Συνέλευση  του σωματείου (πριν την παράσταση  των φασιστών),  50 περίπου εργαζόμενοι   ψήφισαν  ενάντια στην συνέχιση της απεργίας, μειοψηφώντας. Ωστόσο το ζήτημα έχει τεθεί. Ο εργοδότης είναι σε αντεπίθεση. Έχουν ενεργοποιηθεί οι γνωστοί μηχανισμοί ‘’πειθούς’’, για όποιον έχει μια στοιχειώδη γνώση από εργοδοτική παρέμβαση, ειδικά σε περιόδους κρίσης και παρατεταμένης απεργίας.

Αυτή η δύσκολη στιγμή θα ερχόταν. Δυστυχώς, από την άλλη πλευρά, σε μια στιγμή που ήταν  ανάγκη να διευρυνθεί η εργατική αλληλεγγύη, δεν πάρθηκαν οι  αναγκαίες πρωτοβουλίες ευρύτερου συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων αγωνιζόμενων χώρων, στην περιοχή και γενικά. Περιορίστηκαν, χωρίς λόγο, αλλά και με κόστος για την απεργία και το σωματεία, στο πλαίσιο του ΠΑΜΕ, παρά το γεγονός ότι συνδικαλιστικές  και πολιτικές τάσεις πέραν του ΚΚΕ, ως όφειλαν,  προσπέρασαν μικροψυχίες και υπολογισμούς και στήριξαν μαχητικά τον αγώνα των χαλυβουργών.

Σε μια τέτοια στιγμή, οριακή για την απεργία, εμφανίζεται το κλιμάκιο των κουρεμένων της ΧΑ έξω από το εργοστάσιο. Σε μια στιγμή χωρίς συμπαραστάτες εργάτες, χωρίς αριστερούς και κομμουνιστές αλληλέγγυους απέξω και αυτό ας προβληματίσει.

Τι πήγαν να πουν;

‘’Από την πρώτη μέρα σταθήκαμε στο πλευρό σας με επίσημες ανακοινώσεις, σταθήκαμε στο πλευρό σας. Ζητάμε συγνώμη που καθυστερήσαμε να έρθουμε εδώ, αλλά είμαστε και εμείς εργαζόμενοι και δεν μας το επέτρεπαν οι συνθήκες’’.

Ατέλειωτα ψέματα σε μια μικρή φράση!

• Ποτέ δεν στάθηκαν στο πλευρό των απεργών, πόσο μάλλον ‘’από την πρώτη μέρα’’.
• Και η τοπική (ευθέως) και η κεντρική (έμμεσα και προσεκτικά) ανακοίνωση της ΧΑ, επιτίθενται στην απεργία και σε όσους τη στηρίζουν.
• Το σόι δουλειά είναι αυτοί που κάνουν και δεν μπορούν να πάνε, όταν οι απεργοί είναι 24 ώρες στο εργοστάσιο; Ή δεν κλείνουν ποτέ αυτά τα γυμναστήρια;

Στην πραγματικότητα, η παρουσία της ΧΑ έξω από την ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ,  ήταν μια σκληρή υπενθύμιση πως ο ταξικός και πολιτικός αντίπαλος είναι εδώ και θα περάσει στην αντεπίθεση.

Η ΧΑ πήγε όχι για να συμπαρασταθεί, αλλά για να τρομοκρατήσει, αλλά και να εκθέσει πολιτικά τους απεργούς και τους αλληλέγγυους της απεργίας.

Τα τρόφιμα που μοίρασε, είχαν ένα σύνθημα πάνω: ‘’Ψηφίστε Χρυσή Αυγή, για να ξεβρομίσει ο τόπος’’.

Το λιγότερο είναι να τους πούμε πως είναι γελοίοι όταν  πάνε να ψαρέψουν ψήφους από εργάτες που πεινάνε.

Το σοβαρότερο, είναι να συνειδητοποιήσουμε πώς όταν μιλούν για ‘’ξεβρώμισμα’’ έτσι σκόπιμα αόριστα, δεν εννοούν μόνο τους μετανάστες εργάτες, αλλά τους εργάτες σε πολιτική δράση για τα δικαιώματα τους. Αυτή ήταν πάντα η ουσία του φασισμού. Η επικέντρωση σε ‘’μισητές’’ μειονότητες, που σκόπιμα κατασκευάζονται ως τέτοιες μέσα από μαύρη προπαγάνδα και στερεότυπα, είναι η μέθοδος για να γίνει αποδεκτή η φασιστική ιδεολογία.

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως η ΧΑ εμφανίστηκε με λίγους ανθρώπους σε ένα απεργιακό χώρο, που οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ έχουν συγκροτήσει ως κάστρο τους, χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση στο Σωματείο και σχετική προετοιμασία. Η πραγματοποίηση μιας επίσκεψης τρομοκράτησης των απεργών από κοινούς μαχαιροβγάλτες και μάλιστα με παρουσία και αντιφώνηση του προέδρου του σωματείου,  αποτελεί ένα χτύπημα και στο σωματείο και στους απεργούς. Με ευρύτερες αρνητικές επιπτώσεις. Υπάρχουν πολιτικές ευθύνες για αυτό στο ΠΑΜΕ, είναι σοβαρές και πρέπει να αναληφθούν με γενναίο και αυτοκριτικό τρόπο. Άλλωστε, αυτός ο χώρος πρωτίστως  προβοκαρίστηκε άγρια από τους φασίστες.

Για τους εργάτες, τους ανέργους, τους νέους δεν υπάρχουν διλλήματα: Αλληλεγγύη στους απεργούς χωρίς όρους και όρια! Η φασιστική τρομοκράτηση  και ψευδολογία, θα πέσει στο κενό.

Για τους κομμουνιστές, υπάρχουν συναγερμοί που πρέπει να σημάνουν. Δεν παίζει κανείς ασυλλόγιστα με τον ταξικό και πολιτικό αντίπαλο. Το εργατικό κίνημα, έχει υπόβαθρο τα υλικά συμφέροντα, αλλά συγκροτείται και στη βάση απελευθερωτικών αξιών. Όποιος πρόχειρα αντιμετωπίζει τους αξιακούς ιδεολογικούς διαχωρισμούς από την αστική πολιτική, στο όνομα της ‘’καθαρής ενότητας’’  του λαού ή της ‘’σωτηρίας της πατρίδας’’ γενικά, θα βρεθεί δεμένος πριν το καταλάβει.

Η πρόταση αγώνα και ανατροπής της αριστεράς, δεν είναι μια μάχη συμφερόντων και επιβίωσης, χωρίς πρόσημο. Αντίθετα:

Έχει πρόσημο κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας, άρα κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, που αναπαράγει η ατομική ιδιοκτησία και ατομική ιδιοποίηση του παραγόμενου πλούτου

Έχει πρόσημο δημοκρατίας, ενάντια στην περιστολή των ελευθεριών και τον καταναγκασμό στον οποίο καταφεύγει ο σύγχρονος υπερ-αντιδραστικός καπιταλισμός στην εργασία, στην κοινωνική και πολιτική ζωή.

Έχει πρόσημο διεθνιστικό και αδελφοσύνης, ενάντια στην κατάρα της αλληλοεξόντωσης και αλληλοσφαγής των λαών, που προωθεί η εθνικιστική ιδεολογία και ο ιμπεριαλισμός.

Οι εποχή μας δεν επιτρέπει ‘’ευκολίες’’…

************************************************************************************

Ανακοίνωση από την Συνάντηση για την αυτοοργανωμένη έκφραση και δημιουργία η οποία διοργανώνει και συναυλία οικ. ενίσχυσης για τους απεργούς το Σάββατο 25 Φλεβάρη στο Πολυτεχνείο (Μηχανουργείο)

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ – ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΧΟΥΝ ΑΞΙΕΣ: ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ – ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΥΣ – ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΕΣ

 H απεργία στη Χαλυβουργία Ασπρόπυργου, που ξεκίνησε στις 31 Οκτώβρη και συνεχίζεται μέχρι σήμερα ενάντια στους όρους εξαθλίωσης και υποταγής που επιχειρεί να επιβάλει η εργοδοσία, είναι ένας αγώνας για ζωή και αξιοπρέπεια. Ένας αγώνας που εκδηλώθηκε μέσα στο ευρύτερο κλίμα κοινωνικής ασφυξίας που προκαλεί η κλιμακούμενη επιθετικότητα των αφεντικών όχι μόνο στους χώρους της μισθωτής σκλαβιάς αλλά και σε κάθε επίπεδο της ζωής. Μια εστία ταξικής αντίστασης που αποτελεί κομμάτι των αντιστάσεων που εξαπλώνονται στους δρόμους, στους εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους, στις γειτονιές. Το πλήθος των κινήσεων αλληλεγγύης, που πυροδότησε με τη διάρκεια και την αποφασιστικότητά της η απεργία στη χαλυβουργία, είναι μια ζωντανή έκφραση της σύνδεσης ανάμεσα στις πολιτικές, κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις που εκδηλώνονται από τα κάτω, παρά την επιθετικότητα της κρατικής καταστολής και πέρα από τα όρια της χειραγώγησης των αγώνων.

Η πρόσφατη «επίσκεψη» μιας 15άδας νεοναζιστών της παρακρατικής συμμορίας Χρυσή Αυγή στις πύλες της Χαλυβουργίας και η γκαιμπελική προπαγάνδισή της είναι μια εχθρική πράξη προς αυτόν τον αγώνα και την αλληλεγγύη στην απεργία. Οι αντικοινωνικοί τραμπούκοι και μαχαιροβγάλτες, που έχουν εξαπολύσει δολοφονικές επιθέσεις σε πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους, μαχαιρώνουν μετανάστες και εκμεταλλεύονται τις συνθήκες φτώχειας και φόβου που επιβάλλονται από τα πάνω για να διασπείρουν τα δηλητήρια του φασισμού και της φυλετικής διαίρεσης της εργατικής τάξης δεν έχουν καμιά θέση στους αγώνες που αναφέρονται στις αξίες της κοινωνικής και ταξικής ισότητας και αλληλεγγύης. H απελπισμένη αναζήτηση κάποιου κοινωνικού προσωπείου που έφερε ξαφνικά τα παρακρατικά καθάρματα στις πύλες του εργοστάσιου και το τραγικό λάθος εκείνη τη στιγμή να τους δοθεί βήμα και χαιρετισμός δεν φτάνουν για να σπάσει η πλήρης απομόνωσή τους και να γεφυρωθεί η άβυσσος που τα χωρίζει από τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, όπως είναι η απεργία στην Χαλυβουργία και η αλληλεγγύη γύρω από αυτήν.

Στις 25 Φλεβάρη διοργανώνουμε στο Πολυτεχνείο συναυλία αλληλεγγύης στον αγώνα των εργατών της Χαλυβουργίας. Από την πλευρά μας, δρώντας ενάντια στον κρατικό και καπιταλιστικό έλεγχο της δημιουργικής έκφρασης, διοργανώνοντας πολιτιστικές εκδηλώσεις που διαδίδουν με έναν άλλο τρόπο το μήνυμα της αυτοοργάνωσης σε όλα τα επίπεδα της ζωής, βιώνοντας ως εργαζόμενοι – ες τον ασφυκτικό κλοιό των εξαθλιωτικών συνθηκών που επιβάλουν τα αφεντικά, λέμε πως αν σήμερα αξίζει να τραγουδάμε για κάτι είναι για έναν αγώνα που βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και τέσσερις σχεδόν μήνες αντιτάσσοντας στον αυταρχισμό και τους εκβιασμούς της εργοδοσίας τη δύναμη της συλλογικότητας και της αξιοπρέπειας των απεργών. Για έναν αγώνα που δεν λύγισε μπροστά στον μεγαλοβιομήχανο Μάνεση, δεν καθορίστηκε από την αποσιώπηση των ΜΜΕ, δεν απονοηματοδοτείται και δεν απομονώνεται εξαιτίας της προβοκατόρικης εμφάνισης μιας παρακρατικής συμμορίας νεοναζιστών.

Σε τελική ανάλυση, κάθε κοινωνικός – ταξικός αγώνας είναι και αντιφασιστικός κι αν κάποιοι δεν έχουν θέση στο πλευρό των απεργών χαλυβουργών αυτοί είναι οι παρακρατικοί νοσταλγοί του Χίτλερ και όχι οι κοινωνικοί και ταξικοί αγωνιστές.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΤΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ

Συνάντηση για την αυτοοργανωμένη έκφραση και δημιουργία

***********************************************************************************************

Και μια σταράτη ανακοίνωση από την εργατική εφημερίδα “Κόντρα”

Κουβάλησαν τους νεοναζί στη Χαλυβουργία και θέλουν να βγουν και από πάνω

Την ανάγκη για ενίσχυση της «περιφρούρησης του αγώνα» επειδή «όσοι έρχονται εδώ δεν έρχονται όλοι για το καλό μας», τόνιζε πριν από λίγο καιρό ο πρόεδρος του σωματείου της Ελληνικής Χαλυβουργίας και στέλεχος του ΠΑΜΕ Γ. Σιφωνιός. Σ’ αυτούς, πάντως, που δεν πηγαίνουν για το καλό των απεργών χαλυβουργών φαίνεται πως δεν συγκαταλέγονται οι νεοναζί της «Χρυσής Αυγής». Αυτοί, με επικεφαλής δυο από τα πρωτοπαλίκαρα του ελληνικού νεοναζισμού, τους Κασιδιάρη και Παναγιώταρο, έγιναν δεκτοί στο χώρο της απεργίας, ενώ ο ίδιος ο Σιφωνιός έκανε τον κονφερανσιέ στο σόου που έδωσαν οι Χρυσαυγίτες, υποδεχόμενός τους, χειροκροτώντας τον «σκίνχεντ» Κασιδιάρη που… απηύθυνε χαιρετισμό και προσφωνώντας τους στο τέλος!

Το πιο προκλητικό όλων είναι ότι η φυλλάδα του Περισσού, είκοσι μέρες πριν την επίσκεψη των Χρυσαυγιτών στη Χαλυβουργία, είχε επιχειρήσει μια χυδαία προβοκάτσια, ταυτίζοντας την «Κόντρα» με τη «Χρυσή Αυγή» («Κοινοί “προβληματισμοί” από “Κόντρα” και “Χρυσή Αυγή”», Ριζοσπάστης, 28.1.2012).

Σ’ αυτή τη χυδαία προβοκάτσια του Περισσού απαντήσαμε στο φύλλο μας της 4ης Φλεβάρη, με σχόλιο υπό τον τίτλο «Γιατί ο Περισσός επιτίθεται στην “Κόντρα”;» (βλέπε http://www.eksegersi.gr/article.php?article_id=15824&cat_id=22). Γράφαμε σ’ αυτό το σχόλιο:

«Προβοκάτσια από τον τίτλο ακόμα, που αποκαλύπτει ότι τα δημοσιεύματα της “Κ” για την απεργία των χαλυβουργών, που έχουν γνωρίσει μεγάλη διάδοση στο Διαδίκτυο, “πόνεσαν” την ηγεσία του Περισσού. Κάποιους προβληματισμούς είδε μέσα στις γραμμές του, αλλιώς δεν θα έστηνε την προβοκάτσια (…) Οι αναγνώστες της “Κ” γνωρίζουν βέβαια την αλήθεια για τις θέσεις της εφημερίδας. Οι αναγνώστες του “Ριζοσπάστη” δεν την γνωρίζουν (τουλάχιστον αυτοί που δεν παρακολουθούν συστηματικά το Διαδίκτυο). Και βέβαια, η ηγεσία του Περισσού πετσόκοψε ένα σχόλιο, αφαιρώντας όλα τα ουσιαστικά σημεία του για να το διαστρεβλώσει γκεμπελίστικα και έκρυψε ένα πολύ μεγαλύτερο άρθρο που αναφερόταν αναλυτικά στην απεργία των χαλυβουργών και στο διαρκές έγκλημα που διαπράττει σε βάρος των εργατών ο Περισσός, αδιαφορώντας για τη νίκη του αγώνα τους και ενδιαφερόμενος μόνο για την προώθηση της δικής του εκλογικής και συνδικαλιστικής τακτικής. Μιας τακτικής που μετατρέπει τους απεργούς σε διαμαρτυρόμενους απολυμένους και όχι σε εργάτες που θα επιβάλλουν το ταξικό τους δίκιο».

Δεν φανταζόμασταν, όμως, ότι η «Χρυσή Αυγή» θα γινόταν δεκτή στον Ασπρόπυργο, εκεί που μαζεύονται οι απεργοί χαλυβουργοί και που ο Περισσός τόσες φιέστες έχει στήσει. Δεν φανταζόμασταν ότι ένας νεοναζί «σκίνχεντ» θα μιλούσε από το ίδιο βήμα που έχει μιλήσει η Παπαρήγα και τόσα άλλα στελέχη του Περισσού.

Η φιέστα των εργατοκάπηλων νεοναζί έγινε την Παρασκευή 17 Φλεβάρη. Φρόντισαν να την κοινοποιήσουν οι ίδιοι με βίντεο που ανήρτησαν στο Διαδίκτυο. Τους βλέπουμε να προσέρχονται στο εργοστάσιο κουβαλώντας μερικές κούτες με τρόφιμα: μερικά γάλατα, μερικά μακαρόνια και δυο πεντόκιλα με λάδι. Ολα από άγνωστες μάρκες. Ισως να τ’ άρπαξαν από κάποιο μαγαζί μεταναστών, στις επιδρομές που κάνουν καθημερινά στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα. Μετά η κάμερα κάνει ζουμ στις κούτες και βλέπουμε κολλημένα πάνω τους μεγάλα αυτοκόλλητα που γράφουν: «Ψηφίζουμε ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ για να ξεβρωμίσει ο τόπος». Στη συνέχεια, ο Κασιδιάρης παίρνει το μικρόφωνο και απευθύνει χαιρετισμό, λέγοντας ότι η «Χρυσή Αυγή» ήταν από την αρχή στο πλευρό των χαλυβουργών, αλλά δεν μπόρεσαν να πάνε πιο πριν, γιατί είναι εργαζόμενοι και δεν προλάβαιναν!

Με το που τελειώνει ο Κασιδιάρης ακούγονται μερικά χειροκροτήματα. Δεν βλέπουμε ποιοι χειροκροτούν, αν είναι εργάτες ή μόνο νεοναζί. Σίγουρα, όμως, βλέπουμε έναν (και τι έναν!) να χειροκροτεί. Δίπλα στον νεοναζί στέκεται ο πρόεδρος του σωματείου και στέλεχος του Περισσού Γ. Σιφωνιός, ο οποίος αφήνει το τσιγάρο στο στόμα, κατεβάζει το χέρι και χειροκροτά τον «Χρυσαυγίτη». Μετά παίρνει ο ίδιος το μικρόφωνο και έχοντας πάντοτε δίπλα του τον Χρυσαυγίτη» λέει: «Εχουμε όλη την Ελλάδα στο πλευρό μας. Βλέπουμε τι γίνεται για παράδειγμα στο μαύρο μέτωπο της κυβέρνησης, όπως είναι το ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ, που πήγε μαζί με την κυβέρνηση της ΝΔ. Σήμερα βλέπουμε πολύ καθαρά Βορίδη και Γεωργιάδη, προσχωρούνε σ’ αυτό το μέτωπο κόντρα και στο αυτό. Είναι πολιτικά παιχνίδια που θέλουν όμως να τσακίσουν τους εργαζόμενους».

Δεν χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη ανάλυση αυτής της παραληρηματικής προσφώνησης. Το νόημά της είναι σαφέστατο. Ολη η Ελλάδα –και η «Χρυσή Αυγή»– είναι μαζί μας, εκτός από τις δυνάμεις της συγκυβέρνησης, με ιδιαίτερη αναφορά στους Βορίδη και Γεωργιάδη, που –σε αντίθεση προφανώς με τους «Χρυσαυγίτες»– προσχώρησαν στο μαύρο μέτωπο!

Η συνέχεια δίνεται στο σάιτ των νεοναζί, όπου διαβάζουμε: «Στο πλευρό των συμπατριωτών μας απεργών της Χαλυβουργίας Ελλάδος βρέθηκε σήμερα κλιμάκιο Συναγωνιστών από την Κεντρική Διοίκηση της Χρυσής Αυγής. Στους αγωνιζόμενους Ελληνες εργάτες μοιράστηκαν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης. Η υποδοχή που επιφυλάχθηκε στους Χρυσαυγίτες ήταν θερμή και η αποδοχή πλήρης. Στον σύντομο χαιρετισμό του εκπροσώπου μας εκφράστηκε η αλληλεγγύη και η υποστήριξή μας στο δίκαιο αγώνα των Ελλήνων χαλυβουργών. Διαγράφηκαν έτσι οριστικά οι συκοφαντικές αναφορές και τα ψέμματα του ΚΚΕ και των επαγγελματιών εργατοπατέρων που δυσφημούσαν το Κίνημά μας. Απ’ ότι φάνηκε σήμερα, οι Ελληνες εργαζόμενοι έχουν σιχαθεί τους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές της αριστεράς και στρέφονται πλέον ανοικτά προς το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα.

Δεν είναι τυχαίο πως η αντιπροσωπεία μας καταχειροκροτήθηκε από το σύνολο των χαλυβουργών, ενώ ο επικεφαλής του σωματείου ευχαρίστησε δημόσια τον Λαϊκό Σύνδεσμο για την συμπαράστασή του. Δεν παρέλειψε επίσης να επιτεθεί στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική και κυρίως, στο νέο δίδυμο της ΝΔ Βορίδη-Γεωργιάδη. Η σημερινή αγωνιστική παρουσία της Χρυσής Αυγής στο πλευρό των Ελλήνων Χαλυβουργών είναι βέβαιο πως έκανε τους επαγγελματίες συνδικαλιστές και αναρχοκομμουνιστές να πάθουν πολλαπλά εγκεφαλικά. Το μήνυμα που έχει περάσει πλέον παντού είναι πως ένα ασυμβίβαστο Εθνικιστικό Κίνημα – με λαϊκά και επαναστατικά χαρακτηριστικά – έχει γεννηθεί μέσα στην κοινωνία και πολύ σύντομα θα κυριεύσει ολόκληρη την Ελλάδα».

Οπως ήταν αναμενόμενο, ξέσπασε σάλος στο Διαδίκτυο. Ιδιαίτερα από άτομα και συλλογικότητες του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου, που έχουν σταθεί στο πλευρό των απεργών χαλυβουργών, που έχουν εκφράσει έμπρακτα την αλληλεγγύη τους οργανώνοντας σε όλη την Ελλάδα εκδηλώσεις αλληλεγγύης και συγκέντρωσης οικονομικής ενίσχυσης και που δεν μπορούσαν ποτέ να διανοηθούν ότι θα συνέβαινε αυτό το αισχρό γεγονός, με πρωταγωνιστή μάλιστα τον πρόεδρο του σωματείου και στέλεχος του Περισσού.

Τι θα περίμενε κανείς; Θα περίμενε μια αποφασιστική καταδίκη του γεγονότος από τη μεριά του Περισσού και του ΠΑΜΕ και καταγγελία του Σιφωνιού που λειτούργησε ως κονφερανσιέ τον νεοναζί. Ο Περισσός διαγράφει κόσμο από τις γραμμές του όταν τολμά να αρθρώσει κριτική στην κομματική γραμμή. Σχετικά πρόσφατα έχει διαγράψει προβεβλημένα συνδικαλιστικά στελέχη, επειδή διαφώνησαν στη συνδικαλιστική τακτική. Ο Σιφωνιός, όμως (και όσοι άλλοι συνήργησαν στο αίσχος), ετέθη υπό κομματική προστασία. Πέρασαν τρεις μέρες και ενώ το Διαδίκτυο βοούσε, ούτε φωνή ούτε ακρόαση από Περισσό μεριά. Την τέταρτη μέρα, επανεκτιμώντας τα γεγονότα, βλέποντας ότι οι διαμαρτυρίες και οι καταγγελίες συνεχίζονταν, βλέποντας και την προκλητικότητα των νεοναζί στην ιστοσελίδα τους, αποφάσισαν να μιλήσουν. Και τι είπαν; Οτι όλα είναι προβοκάτσια της «Χρυσής Αυγής» και όσων κατήγγειλαν το αίσχος! Αυτοί έμπασαν τους νεοναζί σ’ ένα χώρο απεργιακού αγώνα, τον οποίο οργανωτικά ελέγχουν απόλυτα, και στο φινάλε, κατά τη γνώριμη τακτική τους, κατήγγειλαν όσους διαμαρτυρήθηκαν και τους… ταύτισαν με τη «Χρυσή Αυγή» (όπως ακριβώς δοκίμασαν να κάνουν και με την «Κόντρα», όταν η κριτική μας τους «πόνεσε»). Ομως, το μόνο που κατάφεραν ήταν να κάνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα γι’ αυτούς.

Τη Δευτέρα, τρεις μέρες μετά την επίσκεψη των νεοναζί, σκάρωσαν μια ανακοίνωση του ΔΣ του σωματείου της Χαλυβουργίας, η οποία «καταγγέλλει την προσπάθεια της Χρυσής Αυγής και διάφορων άλλων ομάδων να προβοκάρουν, να συκοφαντήσουν και να αμαυρώσουν τον ηρωικό αγώνα μας». Αφού αναφέρει διάφορα για την εχθρική στάση της «Χρυσής Αυγής» που «από την αρχή τάχθηκε ενάντια στον αγώνα μας, όπως και σε κάθε εργατικό λαϊκό αγώνα», η ανακοίνωση καταλήγει στο πρώτο συμπέρασμα: ότι οι «Χρυσαυγίτες» (τους οποίους δεν χαρακτηρίζει καν νεοναζί) «αποφάσισαν να χτυπήσουν με άλλους, ύπουλους τρόπους τον αγώνα μας» και γι’ αυτό «την 109 ημέρα απεργίας επισκέφτηκαν ξαφνικά το εργοστάσιο με πρόσχημα την υλική βοήθεια. Αφού έβγαλαν φωτογραφία στα μακαρόνια και στα νερά που έφεραν, στολισμένα με προεκλογικά εμετικά συνθήματα, τα οποία είδαμε αφού είχαν φύγει, και αφού βιντεοσκόπησαν την παρουσία τους, στη συνέχεια άρχισαν το γνωστό έργο τους. Μέσω διάφορων ανακοινώσεων άρχισαν να προβοκάρουν τον αγώνα μας, το ΔΣ του σωματείου, και τα στελέχη του».

Πήγαν χωρίς προηγούμενη συνεννόηση οι «Χρυσαυγίτες»; Πήραν, δηλαδή, το ρίσκο να φάνε ξύλο; Δεν το συνηθίζουν. Ας το προσπεράσουμε, όμως. Ας δεχτούμε και ότι τα εμετικά αυτοκόλλητα στα τρόφιμα τα είδαν μετά. Ο Σιφωνιός, το έμπειρο συνδικαλιστικό στέλεχος, δεν κατάλαβε με ποιους έχει να κάνει; Γιατί τους έδωσε το μικρόφωνο να μιλήσουν και στεκόταν δίπλα στον «Χρυσαυγίτη»; Γιατί χειροκρότησε; Γιατί έκανε αντιφώνηση ο ίδιος με αβανταδόρικο τρόπο για τους «Χρυσαυγίτες»; Την κάμερα που τραβούσε δεν την είδε ούτε ο ίδιος ούτε κανένας άλλος από τα στελέχη του Περισσού;

Συγνώμη, αλλά θα πρέπει να είναι κανείς ή βλάκας ή «στημένος» για να χάψει τέτοιες δικαιολογίες. Εβαλαν μπροστά το ΔΣ του σωματείου για να κρύψουν τις πομπές τους. Αντί να κάνουν μια καθαρή αυτοκριτική (έννοια και πρακτική που τους είναι εντελώς ξένη), προσπάθησαν να βγουν και από πάνω, βρίζοντας συλλήβδην όσους κατήγγειλαν το αίσχος τους ότι «δεν προσφέρουν την υλική βοήθεια με στόχο να βοηθήσουν, ότι άλλα έχουν στο μυαλό τους». Εφτασαν στο σημείο να ταυτίσουν όλο τον κόσμο της αλληλεγγύης με τους νεοναζί, γράφοντας: «Δηλώνουμε ότι οι Χαλυβουργοί δεν είναι για τα δόντια της Χρυσής Αυγής και διάφορων άλλων δήθεν επαναστατών»! Για μια ακόμη φορά, φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης.

Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και πολιτικό άρθρο, στην τελευταία σελίδα του «Ριζοσπάστη» της Τρίτης 21 Φλεβάρη. «Βρήκε ευκαιρία η “Χρυσή Αυγή” να στήσει προβοκάτσια σε βάρος του ΚΚΕ, του ταξικού εργατικού κινήματος και των απεργών της “Ελληνικής Χαλυβουργίας”», είναι οι πρώτες λέξεις του άρθρου, λες και οι νεοναζί έκαναν ό,τι έκαναν μόνοι τους, χωρίς τη βοήθεια του Σιφωνιού και των άλλων ΠΑΜιτών, που κάνουν face control σε όσους πηγαίνουν στον Ασπρόπυργο. Και στο τέλος, ταυτίζει με τη «Χρυσή Αυγή» μια σειρά συλλογικότητες που κατήγγειλαν το αίσχος τους.

Τι αποκαλύπτει αυτό το γεγονός; Αποκαλύπτει, πρώτον, ότι ο Περισσός βρίσκεται σε πανικό, λόγω της άθλιας κομματικής διαχείρισης που έκανε σ’ έναν ηρωικό απεργιακό αγώνα. Γι’ αυτό και τα στελέχη του δεν ήταν σε θέση να αξιολογήσουν στοιχειωδώς τι σημαίνει να μπάζεις στο χώρο της απεργίας τους νεοναζί μαχαιροβγάλτες που σακατεύουν καθημερινά ξεμοναχιασμένους μετανάστες εργάτες. Αποκαλύπτει, δεύτερον, για πολλοστή φορά, πόσο αδίστακτος είναι αυτός ο μηχανισμός, όταν πρόκειται να συγκαλύψει τις βρομιές του και να συκοφαντήσει άλλους.

Σας παραπέμπουμε και σε δύο παλιότερα άρθρα μας για την απεργία.

Κλιμάκωση ή τέλμα;
http://www.eksegersi.gr/article.php?article_id=15729&cat_id=22&pos=2&issue_id=423

Πώς μπορούν να νικήσουν οι χαλυβουργοί;
http://www.eksegersi.gr/article.php?article_id=15773&cat_id=22&pos=2&issue_id=424

****************************************************************************

Ανακοίνωση της Αντιπολεμικής Διεθνιστικής Κίνησης του Δικτύου Ελευθέρων Φαντάρων Σπάρτακος που καταπιάνεται ιστορικά με την συνεργασία του εξέχοντος αμερικάνικου κεφαλαίου με τους ναζιστές για να αναδείξει την σύνδεση στο σήμερα της ΧΑ με τον μεγαλοβιομήχανο Μάνεση.

Ναζί και Μεγαλοκαπιταλιστές πάνε Χέρι-Χέρι!

Η πρόσφατη, πρόστυχη και προβοκατόρικη επίσκεψη της δολοφονικής οργάνωσης των νεοναζιστών στους αγωνιζόμενους εργάτες της Χαλυβουργίας, επιχείρησε να συγκαλύψει την ταύτιση τους με τον βιομήχανο. Εξάλλου πάντα οι φασίστες ήταν μισθοδοτούμενα όργανα και πολιτικά αντικείμενα των βιομηχάνων και των μυστικών υπηρεσιών, ξένων και ελληνικών. Ο εθνικοσοσιαλισμός είχε πρόφαση τον «σοσιαλισμό» και επίδικο την εξυπηρέτηση των «εθνικών συμφερόντων», των μεγαλοκαπιταλιστών και μεγαλοκτηματιών δηλαδή, με τους οποίους γρήγορα συνδέθηκε. Ο μεγάλος του εχθρός ήταν πάντα το εργατικό κίνημα και η κομμουνιστική αριστερά.

Τονίζουμε όμως το παραπάνω γεγονός για να θυμίσουμε σε όλα αυτά τα καθάρματα που πάτησαν ξαφνικά στο κατειλημμένο για μήνες εργοστάσιο και για ψηφοθηρικούς λόγους επιχείρησαν να το παίξουν φίλοι των εργατών, ορισμένα σκοτεινά επεισόδια του παρελθόντος τους. Με πρωτεργάτη τον Χίτλερ, εμπνευστή και καθοδηγητή των εγκληματικών και απάνθρωπων πράξεων τους, που μολύνουν με εθνικισμό-πολεμοκαπηλεία και ρατσισμό την κοινωνία μας. Τον κατακτητή και δυνάστη του λαού μας με τον οποίο συνεργάστηκε τμήμα της ελληνικής άρχουσας τάξης και οι ομοϊδεάτες των χρυσαυγιτών, εκείνη την εποχή.

Αναφερόμαστε επομένως στην σχέση των ΝΑΖΙ και του Φύρερ τους με τις μεγάλες καπιταλιστικές εταιρείες, που τους προώθησαν στην εξουσία, τους στήριξαν σε όλη την πορεία του καταστροφικού τους έργου, κάνοντας μαζί benzenes. Ποιοί ήταν λοιπόν αυτοί που χρηματοδότησαν τους ΝΑΖΙ; Ας δούμε τα παρακάτω στοιχεία για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: Η κύρια πηγή χρηματοδότησης του Χίτλερ ήταν η εταιρεία I.G. Farben (Interessen – Gemeinschaft Farbenindustrie Aktiengesellschaft) η οποία ήταν βιομηχανία χημικών (φαρμάκων και εκρηκτικών υλών). Η εταιρεία αυτή ήταν κοινοπραξία και συνέστησαν οι εξής εταιρείες:

AGFA (Aktien-Gesellschaft für Anilin-Fabrikation), με έδρα το Βερολίνο.

Cassella (Leopold Cassella & Co.) με έδρα τη Φρανκφούρτη.

BASF (Badische Anilin und Soda Fabrik),με έδρα το Λούντβιχσχάφεν.

Bayer, με έδρα το Λεβερκούζεν (η γνωστή φαρμακοβιομηχανία).

Farbwerke Hoechst (σήμερα γνωστή ως Sanofi-Aventis, μετά την κατάργηση του εμπορικού ονόματος Hoechst ), με έδρα τη Φρανκφούρτη-Χέξτ (Frankfurt-Höchst)

Chemische Werke Hüls, με έδρα το Μαρλ (Marl) (Προσχώρησε το 1938, μετά την ίδρυσή της).

Chemische Fabrik Kalle, με έδρα το Βισμπάντεν-Μπίμπριχ(Wiesbaden-Biebrich).

Ως έδρα της Κοινοπραξίας επελέγη η Φρανκφούρτη. Το κεντρικό κτίριο παραδόθηκε προς χρήση το 1931.

Η οικονομική δύναμη, αλλά και η τεχνογνωσία της Κοινοπραξίας ήταν τέτοια, που συνέπηξε ένα πραγματικό λαβύρινθο από καρτέλ με επίσης πολύ ισχυρές εταιρείες, όπως η Kuhlmann (Γαλλία), Imperial Chemical Industries(γνωστότερης σαν ICI) της Βρετανίας, των Standard Oil (NJ), DuPont και Dow Chemical των ΗΠΑ κ.ά ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΟ είναι και το γεγονός ότι ηunion banking corp. – N(J)ew York City, ξέπλυναν χρήματα των Ναζί.

Η εγκληματική οικογένεια Μπους, χρηματοδότες του Χίτλερ Αναρωτηθήκατε ποτέ πως ο Αδόλφος Χίτλερ, ένας μέτριος ζωγράφος Αυστριακής καταγωγής, μεταμορφώθηκε στον Φύρερ της Γερμανίας κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 30 και 40;

Το φαινόμενο των Ναζί δεν ήταν ιστορική σύμπτωση, ούτε ένα κίνημα που έγινε ισχυρό εξαιτίας ενός μόνου ανθρώπου. Ο Ναζισμός είχε τους οπαδούς του, πολλοί από αυτούς εξαιρετικά ισχυροί και πλούσιοι, πραγματικοί «αλχημιστές» του οικονομικού κόσμου εκείνης της εποχής. Σύμφωνα με έρευνες των τελευταίων ετών, τραπεζίτες της Γουόλ Στριτ(μαζί με άλλους) χρηματοδότησαν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία ενώ ταυτόχρονα εισέπραξαν τεράστια κέρδη από αυτήν. Και κάτι που είναι ακόμα πιο ελεεινό είναι το γεγονός ότι συγγενείς του σημερινού προέδρου των ΗΠΑ ήταν σ’ αυτή την ομάδα των χρηματοδοτών.

Οι συγγραφείς Γουέμπστερ Ταρπλει και Αντον Τσιτκιν αποκαλύπτουν στην πρόσφατη Μη εγκεκριμένη βιογραφία της Οικογένειας Μπους ότι ο Πρέσκοτ Μπους (Ο παππούς του σημερινού Προέδρου Μπους)μαζί με άλλους διευθυντές της Γιουνιον Μπάνκινγκ Κόμπανι (UBC) ήταν συνεργάτες των Ναζί. Το βιβλίο αναφέρει το πώς κατά το 1922, όταν ο εθνικοσοσιαλισμός ήταν στα σπάργανα, ο αυτοκράτορας των σιδηροδρόμων Γ. Άβερελ Χάριμαν ταξίδεψε στο Βερολίνο και συζήτησε με την Οικογένεια Τίζεν την ιδέα της ίδρυσης μιας Γερμανο-Αμερικανικής Τράπεζας. Οι Τίζεν ήταν ήδη παρασκηνιακά ιδιοκτήτες αρκετών οικονομικών ινστιτούτων που τους επέτρεψαν να μεταβιβάζουν χρήματα από την Γερμανία προς την Ολλανδία και από εκεί στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι εν λόγω τράπεζες ήταν η Τράπεζα του Αυγούστου Τίζεν με αρχηγεία στο Βερολίνο, η Τράπεζα Βορ Χάντελ (Ολλανδία) και η Γιουνιον Μπάνκινγκ Κόμπανι(UBC) στην Νέα Υόρκη. Στις αρχές τις δεκαετίας του 20, ένα από τα μέλη της οικογένειας Τίζεν, ο Φρίντζ Τίζεν, συγγραφέας του «Εγώ χρηματοδότησα τον Χίτλερ», δώρισε $25.000 στο νεοσχηματισμένο Γερμανικό Εθνοσοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, και έγινε ο κύριος και πιο σημαντικός χρηματοδότης του Φύρερ στην άνοδο του προς την εξουσία.

Το 1931 ο Τίζεν εντάχθηκε στο Ναζιστικό κόμμα, και έγινε ένα από τα πιο ισχυρά μέλη της Ναζιστικής Πολεμικής Μηχανής. Εκείνη την εποχή, ο μεγιστάνας που προέδρευε της Γερμανικής Κοινοπραξίας Χάλυβα, ήταν ο Κλαρενς Ντίλον, ένας από τους ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στη Γουόλ Στριτ. Ένας από τους πιο έμπιστους συνεργάτες του ήταν ο Σάμιουελ Μπους: Ο πατέρας του Πρέσκοτ, προπάππους του σημερινού Προέδρου Μπους, και παππούς του πατέρα του.

Το 1923, ο Χάριμαν και οι Τίζενς αποφάσισαν να στήσουν μια τράπεζα και διόρισαν τον Τζορτζ Χέρμπερτ Γουόκερ– Τον πατέρα του Πρέσκοτ βάση του νόμου – ως πρόεδρο. Αργότερα, το1926, ίδρυσαν την Γιούνιον Μπάνκινγκ Κόμπανι (UBC) με τον Πρέσκοτ Μπους στα πηδάλια. Το ίδιο έτος, ονομάστηκε επίσης αντιπρόεδρος και συνεργάτης στο Μπράουν Μπράδερς Χάριμαν. Και οι δυο αυτές φίρμες επέτρεψαν τους Τίζεν να στέλνουν χρήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω Ολλανδίας.

Ο οικονομολόγος των ΗΠΑ, Βίκτορ Θορν αναφέρει ότι αν και αρκετός αριθμός μεγάλων εταιριών βοήθησαν τους Ναζί(όπως η Στάνταρντ Οϊλ και η τράπεζα των Ροκφέλερ Τσέϊς Μπάνκ, καθώς και αυτοκινητοβιομήχανοι), τα συμφέροντα και η συμβολή του Πρέσκοτ Μπους ήταν πολύ πιο βαθειά και δυσοίωνη. Ο Θόρν προσθέτει ότι η UBC έγινε το μυστικό κανάλι που προστάτευε το Ναζιστικό κεφάλαιο που διέφευγε από την Γερμανία προς τις ΗΠΑ διαμέσου της Ολλανδίας. Όταν οι Ναζί επιθυμούσαν να ανασύρουν τα χρηματικά τους ποσά, η Μπράουν Μπράδερς Χάριμαν τους τα έστελνε κατευθείαν στη Γερμανία. Με αυτό τον τρόπο, η UBC λάμβανε χρήματα από την Ολλανδία και η Μπράουν Μπράδερς Χάριμαν τα έστελνε πίσω. Και ποιος ήταν ο διευθύνων και στις δυο αυτές εταιρείες; Ο ίδιος ο Πρέσκοτ Μπους, ο άνθρωπος που ξέπλενε χρήμα για τους Ναζί.

Στο βιβλίο τους, οι Τάρπλει και Τσίτκιν εξηγούν ότι με αυτό τον τρόπο ένα σημαντικό τμήμα της οικονομικής βάσης της Οικογένειας Μπους σχετίστηκε με την υποστήριξη και βοήθεια προς τον Αδόλφο Χίτλερ. Και έτσι ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ, όπως και ο πατέρας του (πρώην διευθυντής της CIA, αντιπρόεδρος, και πρόεδρος) έφτασαν στα υψηλότερα πολιτικά αξιώματα των ΗΠΑ χάρη στην συμβολή των προπαππούδων και παππούδων τους που βοήθησαν και προώθησαν τους Ναζί.

Τον Οκτώβριο του 1942, οι αρχές των ΗΠΑ κατάσχεσαν τα Ναζιστικά Τραπεζικά Κεφάλαια από την Τράπεζα UBC της Νέας Υόρκης, στην οποία προέδρευε ο Πρέσκοτ Μπους. Η φίρμα καταδικάστηκε ως εμπορικός και χρηματοπιστωτικός συνεργάτης του εχθρού και όλα τα περιουσιακά της στοιχεία κατασχέθηκαν.

Επίσης, την κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων δύο ακόμα κορυφαίων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που διευθύνονταν από τον Πρέσκοτ διαμέσου λογαριασμών του τραπεζικού ινστιτούτου Χάριμαν: Η Αμερικανο-Ολλανδική Εμπορική Εταιρεία και η Εταιρεία Εξοπλισμού Μονοκόμματου Χάλυβα.

Τότε, στις 11 Νοεμβρίου του 1942, ένα εμπάργκο επιβλήθηκε σύμφωνα με τον Νόμο για την Συνεργασία με τον Εχθρό, στην Σιλεσιανή-Αμερικανική Εταιρεία, μια ακόμα φίρμα που ηγούνταν από τους Μπους και Γουόκερ.
Μολαταύτα, το 1951, το εμπάργκο αποσύρθηκε και οι επιχειρηματίες ανέσυραν $1.5εκατομμύρια δολάρια, σημαδεμένα για νέες επενδύσεις που διόγκωσαν την περιουσία της Οικογένειας Μπους.
Σε αυτό θα πρέπει να προστεθεί μια ανάσυρση αρχείων που ανήκαν σε Ολλανδικές και Αμερικάνικες υπηρεσίες, και επιβεβαιώνουν τους απευθείας δεσμούς μεταξύ του Πρέσκοτ Μπους, της Γερμανικής Οικογένειας των Τίζεν, και των ματωμένων χρημάτων μιας ομάδας υπερπλούσιων οικογενειών των ΗΠΑ από το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι Τάρπλει και Τσίτκιν επιβεβαιώνουν ότι το μεγάλο οικονομικό κραχ του1929-1931 επηρέασε τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γερμανία και την Βρετανία. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης που κάποια μέλη της Αγγλοαμερικάνικης υπερπλούσιας τάξης υποστήριξαν την εγκατάσταση του Χιτλερικού καθεστώτος στη Γερμανία.

Για να συνοψίζουμε, οι συγγραφείς κατηγορηματικά καταθέτουν ότι η περιουσία της Οικογένειας Μπους δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα της συνεχούς και δίχως όρους υποστήριξης του πολιτικού σχεδιασμού του Αδόλφου Χίτλερ. Η Τράπεζα UBC, κάτω από την διοίκηση του Πρέσκοτ Μπους και την μακροπρόθεσμη συνεργασία του Τράστ του Χάλυβα από τον Φρίτζ Τίζεν, συμμετείχε στην γιγάντωση, στην προετοιμασία και στην χρηματοδότηση της Ναζιστικής Πολεμικής μηχανής, διαμέσου της κατασκευής θωρακισμένων οχημάτων, μαχητικών αεροσκαφών, πυροβόλων και εκρηκτικών.

H εντολή αρ.248 της Αμερικανικής Κυβέρνησης που κατάσχεσε τα περιουσιακά στοιχεία της τράπεζας την οποία διεύθυνε ο Πρέσκοτ Μπους, τον Οκτώβριο του 1942 πάνω από ένα χρόνο αφού είχε μπει η Αμερική στον Πόλεμο. Η κατάσχεση έγινε σύμφωνα με την εφαρμογή του νόμου που αφορούσε την καταστολή της Εμπορικής Συνεργασίας με τον Εχθρό. (Trading with the Enemy Act). Οι Μπους έκαναν μπίζνες και βοηθούσαν τον Χίτλερ ενώ ταυτόχρονα η Αμερική πολεμούσε τον Άξονα στον Ειρηνικό!

Οικογένεια Ροκφέλερ (Μέσω της Στάνταρντ Οϊλ, έδωσαν στους Ναζί την τεχνογνωσία για να μετατρέπουν άνθρακα σε ντίζελ για την τροφοδότηση της Βέρμαχτ και άλλη πολύτιμη τεχνογνωσία και βοήθεια, μέσω του Αμερικάνικου παραρτήματος της IG Farben, μέσω της Τσέϊς Μπανκ, μέσω της Γουόλ Στριτ, μέσω της προώθησης της Ναζιστικής Ευγονικής μέσω του ινστιτούτου Κάιζερ Βίλχεμ)

Οικογένεια Χάριμαν (μέσω των UBC, Μπράουν Μπράδερς Χάριμαν, μέσω του Αμερικάνικου παραρτήματος της IG Farben)
Οικογένεια Βάρμπουργκ (μέσω των γερμανικών και αμερικανικών παραρτημάτων της IG Farben, μέσω γερμανικών τραπεζών, μέσω της Γουόλ Στριτ, κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου προσπάθησαν να καταστείλουν τα αντιναζιστικά κινήματα των ΗΠΑ)

Οικογένεια Φορντ (μέσω της αυτοκινητοβιομηχανίας Φορντ, παρασημοφορήθηκε από τον Χίτλερ)

Οικογένεια Ντάλες (μέσω της νομικής και άλλης διαπλοκής στο όλο άνω κύκλωμα, αργότερα ιδρυτές της CIA)
Τα εργοστάσια των Βιομηχανιών Φορντ και IG Farben έμειναν σχεδόν άθικτα από τους βομβαρδισμούς των συμμάχων.
Κάποια στοιχεία για το ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ που αρνούνται οι τραμπούκοι δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής:

Το ZYKLON B ήταν αέριο που χρησιμοποιούνταν στα κρεματόρια και κατασκευαζόταν από μια γερμανική εταιρεία πετροχημικών,την Interessen Gemeinschaft Farben(IG Farben).Το 1924, η IG FARBENάρχισε την λήψη δανείων από αμερικανικές τράπεζες, προχωρώντας σταδιακά στη δημιουργία του τεράστιου καρτέλ. Το 1928, ο Herry Ford (General Motors) και η American Standart Oil Company (Rockfellers) συγχωνεύτηκαν με τηνIG FARBEN. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, υπήρχαν πάνω από 100αμερικανικές εταιρείες, οι οποίες είχαν θυγατρικές και συνεργάζονταν με τη ναζιστική Γερμανία.

Μπους,Γερμανικά Εργοστάσια και οι αιχμάλωτοι-καταδικασμένοι του Άουσβιτς.

Από το βιβλίο «Β’Παγκόσμιος Πόλεμος: Μια μικρή αφήγηση-Μια μεγάλη απορία…» του Π.Δελή,δανειζόμαστε την παρακάτω αφήγηση: «Μια άλλη φερόμενη εμπλοκή του Αμερικανού γερουσιαστή Μπους με έναν ακόμη χρηματοδότη του Χίτλερ ήταν αυτή με το μεγιστάνα στο χώρο των μετάλλων, τον Φρίντριχ Φλικ. Ο Φλικ κατηγορήθηκε ότι χρησιμοποίησε σαν σκλάβους για τα εργοστάσια του τους αιχμαλώτους από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ιδίως για λογαριασμό της εταιρείας Consolidated Silesian Steel Company (CSSC), που εκμεταλλεύονταν τον ορυκτό πλούτο της περιοχής της Σιλεσίας, στα σύνορα Γερμανίας-Πολωνίας. Αν και έχει αποδειχτεί η συνεργασία του Μπους με τις εταιρείες του Τάισεν,παραμένει μυστήριο η ανάμειξη του με την CSSC, μετά το1942 και η χρησιμοποίηση αιχμαλώτων Στο Άουσβιτς. Τα Αμερικανικά Εθνικά Αρχεία δείχνουν ότι η συμμετοχή του Μπους στο τρίγωνο CSSC-UBC-BBH δεν περιορίστηκε στον ρόλο του απλού μετόχου. Η εφημερίδα NEW YORK TIMES,σε άρθρο της (18/3/1934) δημοσιοποίησε ότι ο Φλικ κατείχε τα 2/3 της CSSC, ενώ το υπόλοιπο 1/3 ανήκε σε εταιρείες αμερικανικών συμφερόντων. Ένα άλλο μέλος της αδελφότητας Κόκκαλα και Οστά, και στέλεχος της BBH, ο KNIGHT WOOLLEY, έγραφε στον Χάριμαν τον Ιανουάριο του 1933 για τον προβληματισμό του σχετικά με την προσπάθεια των Πολωνών να εθνικοποιήσουν τα εργοστάσια. Μετά την εισβολή της Γερμανίας στη Πολωνία, το 1939, όλα τα εργοστάσια έκλεισαν, εκτός από τα αμερικανικά, με σκοπό να δελεάσουν τις ΗΠΑ,να διατηρηθούν έξω από τον πόλεμο.

Δύο επιζώντες του ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ, ο Kurt Julious Goldstein Peter Gingold,το 2001, ξεκίνησαν δικαστικό αγώνα εναντίον της αμερικανικής κυβέρνησης αξιώνοντας 40 εκατ. δολ. αποζημίωση, κατηγορώντας την τότε αμερικανική κυβέρνηση ότι ήταν ενήμερη για το τι συνέβαινε στο Άουσβιτς! Η αμερικανίδα δικαστικός Rosemary Collier απέρριψε την αίτηση επικαλούμενη την προστασία των δικαιωμάτων του κράτους, ενώ ο δικηγόρος Jan Lissmann δήλωσε ότι: «ο πρόεδρος Μπους απέσυρε την υπογραφή του Μπιλ Κλίντον από τη συνθήκη που βρέθηκε στο δικαστήριο όχι μόνο για να προστατεύσει τους Αμερικανούς, αλλά επίσης για να προστατεύσει τον εαυτό του και την οικογένεια του». Επίσης, οι συνήγοροι των πρώην αιχμαλώτων κατέφυγαν στη Χάγη και στην έκθεση που εκπονήθηκε αναφέρεται: «Από τον Απρίλιο του 1944, η αμερικανική πολεμική αεροπορία θα μπορούσε να είχε καταστρέψει το στρατόπεδο με αεροπορικές επιδρομές καθώς και τις σιδηροδρομικές γραμμές και τις γέφυρες που οδηγούσαν από την Ουγγαρία στο Άουσβιτς. Ώστε η δολοφονία 400.000 ανθρώπων στο Ολοκαύτωμα της Ουγγαρίας θα μπορούσε να αποφευχθεί»! Οι δικηγόροι επίσης ισχυρίζονται ότι ενώ από τον Ιανουάριο του 1944, είχε εκδοθεί σχετική διαταγή από τον Πρόεδρο Ρούσβελτ, για τη διάσωση των Εβραίων της Ευρώπης, η διαταγή αγνοήθηκε εξαιτίας των πιέσεων που ασκούσε ένα μεγάλο τμήμα των πολυεθνικών εταιρειών, συμπεριλαμβανομένης και της BBH, της οποίας ο Μπους ήταν στέλεχος!!!

Το Συμπέρασμα, Φασίστες;

Τα Κέρδη των καπιταλιστών πάνω από τις ζωές δεκάδων εκατομμυρίων αθώων, μερικών εξ αυτών δολοφονημένων στα Μπλόκα της Κοκκινιάς και της Καισαριανής, στο Δίστομο και στα Καλάβρυτα, στα Κρεματόρια!!!

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΤΗΛ. ΕΠΙΚ.6932955437

Diktiospartakos.blogspot.com

********************************************************************

Ανακοίνωση της ΔΕΑ

Επισήμως δεκτοί από τον πρόεδρο του σωματείου οι Χρυσαυγίτες στην Χαλυβουργία

Σοκ προκάλεσε στον κόσμο του κινήματος και της Αριστεράς η επίσκεψη «συμπαράστασης» της Χρυσής Αυγής στη Χαλυβουργία την Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου.

Όχι τόσο για το γεγονός πως οι πιο φανατικοί εχθροί του οργανωμένου εργατικού κινήματος –οι νεοναζί– προσποιήθηκαν πως νοιάζονται για τους απεργούς και για τον «Έλληνα εργάτη» (κάνοντας πως δεν βλέπουν τους μετανάστες απεργούς χαλυβουργούς και εκθέτοντας τους τοπικούς νεοναζί του Βόλου που είχαν βγάλει ανακοίνωση κατά της απεργίας). Αλλά για την πρωτοφανή έλλειψη αντιφασιστικών αντανακλαστικών από τον πρόεδρο του Σωματείου της Χαλυβουργίας, που πρόσκειται στο ΠΑΜΕ, ο οποίος ήταν παρών και αντί να πετάξει έξω τους φασίστες με τις κλοτσιές, δέχτηκε κούτες με γάλατα και σοκοφρέτες από τους αρχιναζί Παναγιώταρο και Κασιδιάρη και τους έδωσε και το λόγο από το μικρόφωνο!

Από το σάλο που ξεσηκώθηκε, μόλις κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο το βιντεάκι της Χρυσής Αυγής και καθώς πολλοί απεργοί χαλυβουργοί διαμαρτυρήθηκαν έντονα στην ηγεσία του σωματείου τους, βγήκε ανακοίνωση του σωματείου που καταγγέλλει την προβοκάτσια της Χρυσής Αυγής.

Όμως η ανακοίνωση στρέφεται και κατά άλλων συμπαραστατών, τονίζοντας πως «οι Χαλυβουργοί δεν είναι για τα δόντια της Χρυσής Αυγής και διάφορων άλλων δήθεν επαναστατών. Οι Χαλυβουργοί είναι κομμάτι του οργανωμένου ταξικού κινήματος, που ήταν και παραμένει ο βασικός υποστηρικτής του αγώνα τους. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι αυτοί κατηγορούν το ΠΑΜΕ…».

Ξέραμε πως η ηγεσία του ΚΚΕ χρησιμοποιεί πολλές φορές σταλινικές μεθόδους για να μη «μολυνθούν» από αλλότριες δυνάμεις οι εργάτες με τους οποίους έχει σχέση. Αλλά ότι θα αναβάθμιζε τους Χρυσαυγίτες σε «επαναστάτες» και θα τους τσουβάλιαζε με όποιον ασκεί πολιτική κριτική στο ΠΑΜΕ δεν το είχαμε φανταστεί. Και μάλιστα μετά από την πολιτική «πατάτα» ολκής να καλοδέχονται τα στελέχη τους τους Χρυσαυγίτες στη Χαλυβουργία, χωρίς να τρέχει κάστανο.

Αν επρόκειτο μόνο για την αίγλη του ΚΚΕ, μικρό θα ήταν το κακό. Δυστυχώς όμως παίρνουν στο λαιμό τους και απεργούς που αποτελούν μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς για κάθε εργατικό αγώνα αυτής της περιόδου. Κρίμα…

***********************************************************************************************************************

Μια επίσης σταράτη ανακοίνωση από την Κατάληψη Σινιάλο στο Αιγάλεω που καταλήγει με μια ιδιαίτερα σημαντική πρόταση αλληλεγγύης για την συνεχιση του αγώνα των Χαλυβουργών

7+1 θέσεις για την αλληλεγγύη στους απεργούς χαλυβουργούς

1
Η επίσκεψη της Χρυσής Αυγής την Παρασκευή στις 17 Φλεβάρη στους απεργούς χαλυβουργούς είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Η αποτύπωση της επίσκεψης σε σχετικό βίντεο δεν αφήνει κανένα περιθώριο για οποιαδήποτε εκ των υστέρων επίκληση μιας αβάσιμης ή κατασκευασμένης ακροδεξιάς προπαγάνδας. Η Χρυσή Αυγή έγινε δεκτή από το προεδρείο του σωματείου και υπήρξε τόσο εκφώνηση λόγου από τον αντιπρόσωπό της προς τους παρευρισκόμενους όσο και αντιφώνηση από τον Σιφωνιό. Ας έχουμε υπόψη δύο δεδομένα. Η Χρυσή Αυγή είναι ο μόνος «φορέας» που πήγε ως κόμμα στους απεργούς ως τα σήμερα και αυτό το γεγονός δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρεξήγησης όπως θα μπορούσε να γίνει αν επρόκειτο για συγκαλυμμένη επίσκεψη υπό την σφραγίδα ενός κάποιου μαζικού φορέα. Επίσης, πρέπει να γνωρίζουμε ότι όταν οι λαϊκές συνελεύσεις επισκέφτηκαν τους χαλυβουργούς -στο τέλος της μεγάλης μοτοπορείας αλληλεγγύης πριν τα Χριστούγεννα- έδωσαν μια μικρή μάχη με το προεδρείο του σωματείου για να χρησιμοποιήσουν την μικροφωνική εγκατάσταση και να απευθυνθούν στους παρευρισκόμενους. Και επιπλέον, η περιφρούρηση τύπου “face control” όλες εκείνες τις ώρες ήταν οριακά διακριτική. Όπως και να έχει, δεν υπάρχει τίποτα που να δικαιολογεί την ευκολία αυτής της θλιβερής παράστασης της Χρυσής Αυγής στις “πύλες της φωτιάς”.

2
Το ΠΑΜΕ μετά την μεγάλη εκείνη κινητοποίηση των λαϊκών συνελεύσεων και επειδή, προφανώς, τίποτε δεν επιβεβαίωσε την προηγούμενη μαύρη του προπαγάνδα στις συνειδήσεις των απεργών, εξέδωσε ανακοίνωση στις 20 Γενάρη με θέσεις πάνω στον αγώνα των χαλυβουργών. Στην ανακοίνωση αυτή αναφέρεται: “Ξεκαθάρισε με τις φωνές που σταθερά μιλούν ενάντια στο ΠAME και συκοφαντούν το ταξικό κίνημα και τους εργατικούς αγώνες. Είναι αυτοί που στις μεγάλες απεργίες ως μηχανισμοί του κράτους, χτυπάνε το ΠΑΜΕ και τις ταξικές δυνάμεις, δουλεύουν με σχέδιο και αξιοποιούνται για το χτύπημα απεργιακών συγκεντρώσεων, για την καταστολή του λαϊκού κινήματος. Είναι οι ίδιοι που μιλούν για έμπρακτη αλληλεγγύη στον απεργιακό αγώνα των χαλυβουργών κάνοντας εμφανίσεις πασαρέλα έξω από το εργοστάσιο, που δίνουν μαθήματα αγώνα με υψηλές θεωρητικές αναλύσεις την ίδια στιγμή που είναι μόνιμα απόντες από τις μεγάλες βιομηχανικές ζώνες, τα εργοστάσια και τους τόπους δουλειάς. Στους χώρους δουλειάς τους, κάνουν την πάπια αλλά την ίδια στιγμή με θρασύτητα μιλούν για άγριες απεργίες και εξεγέρσεις, κρύβονται πίσω από εύηχα και δυναμικά συνθήματα, για να δικαιολογήσουν την υποταγή τους στο σήμερα, τη συνειδητή απεργοσπασία τους”. Η ενόχληση του ΠΑΜΕ από την παρουσία μη κηδεμονευόμενων αλληλέγγυων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων στην απεργία είναι πασιφανής… Ο φόβος διεμβόλισης των χειρισμών του ΠΑΜΕ και στη συγκεκριμένη απεργία από “ανεξέλεγκτες” μεταβλητές δηλώνει την παρουσία του.

3
Το ΚΚΕ είναι ένα κλασσικό λενινιστικό κόμμα. Επομένως, η ηγεμονική του στάση σε επίπεδο “λαϊκού” κινήματος αποτελεί πολιτικό αυτονόητο. Η απουσία “αυτοκριτικής” αποτελεί μια ακόμη πιο στενή παραδοσιακού τύπου λενινιστική εκδοχή. Αν πρόκειται για κακώς εννοούμενο λενινισμό δεν αφορά εμάς αλλά τις μαρξιστικές-λενινιστικές αιρέσεις. Εμείς στεκόμαστε στα γεγονότα. Η τελευταία ανακοίνωση του εργοστασιακού σωματείου της Ελληνικής Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο που ακολούθησε την επίσκεψη της Χρυσής Αυγής διατυπώνει μια απόλυτη ευθυγράμμιση με την πρότερη σχετική ανακοίνωση του ΠΑΜΕ. Όχι μόνο δεν ξεκαθαρίζει τα παρασκήνια της θλιβερής παράστασης της Χρυσής Αυγής αλλά την συστοιχίζει (!) με όλες τις αλληλέγγυες δυνάμεις.

4
Δεν πρόκειται για θράσος. Εδώ, το ολοφάνερο ψέμα δεν μπορεί να κρίνεται στη βάση μιας ηθικού τύπου προσέγγισης της πολιτικής δράσης. Το ΠΑΜΕ δεν αποτελεί όχημα προσωπικών ματαιοδοξιών ούτε υπόκειται σε αντικειμενικούς κανόνες πολιτικού ήθους. Για παράδειγμα, το γεγονός της “πολιτικής αποκατάστασης” του Άρη Βελουχιώτη, 62 ολόκληρα χρόνια μετά, από κάποιους χαρτογιακάδες του Κόμματος που δεν έχουν ιδέα από “βουνό”, δεν ήταν διόλου μια τυχαία και κακή παράσταση φτιαγμένη από “ύστερες ενοχές” και “ιστορικές μεταμέλειες”. Αποτελεί αυστηρά δομημένη πολιτική επιλογή που έχει να κάνει με την τρέχουσα συγκυρία και τις ισορροπίες μεταξύ του κομματικού μηχανισμού και των κοινωνικών αναφορών του. Έτσι, όσον αφορά την απεργία των χαλυβουργών, η επιμονή σε ένα εξόφθαλμο ψέμα και η επιθετική μαύρη προπαγάνδα που στηρίζεται κυνικά σε αυτό στέλνει ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση: Η απεργία θα διεκπεραιωθεί από το Κόμμα.

5
Ποιά είναι όμως αυτή η απεργία; Όπως είναι φυσικό στην ελληνική παραδοσιακή εργατιά, πολλοί απολίτικοι αλλά και την ίδια στιγμή δεξιοί και πασόκοι ψηφοφόροι, λιγότεροι αριστεροί και κομμουνιστές συνιστούν ένα διαχρονικό της δράμα. Στην εποχή της κρίσης με τις κυρίαρχες συστημικές δυνάμεις να στηρίζουν το μνημόνιο και την ανελέητη επίθεση της εργοδοσίας σε όλους τους εργασιακούς χώρους, είναι απόλυτα λογικό για όλον αυτό τον συνειδησιακό “χυλό” να συσπειρώνεται σε μια αντιμνημονιακή δύναμη με παράδοση στους συνδικαλιστικούς χειρισμούς. Η δύναμη του ΠΑΜΕ ενισχύεται έστω και με μια χαλαρή -αλλά καθολική- συναίνεση. Πρόκειται για μια “καθωσπρέπει” πολιτική δύναμη που έχει υποδομές, εξασφαλίζει θεσμική κάλυψη, σχετικές υλικές απολαβές, εγγυήσεις για “αγωνιστική” αντιπροσώπευση και μια συστηματική ενισχυτική “παρουσία”. Η απεργία των χαλυβουργών δεν υποσχέθηκε τίποτα διαφορετικό πέρα από έναν παραδοσιακό απεργιακό χαρακτήρα. Πρέπει να σημειώσουμε σε αυτό το σημείο ότι σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση κινούνται αυτές τις μέρες οι εργαζόμενοι στο Γενικό Νοσοκομείο Κιλκίς οι οποίοι σε ανακοίνωση τους από τις αρχές Φλεβάρη αναφέρουν: “Καταλαμβάνουμε το δημόσιο νοσοκομείο μας και το θέτουμε υπό τον άμεσο και πλήρη έλεγχό μας. Το Γ. Ν. Κιλκίς, πλέον θα αυτοδιοικείται και το μόνο αρμόδιο όργανο λήψης αποφάσεων διοικητικού περιεχομένου θα είναι η Γενική Συνέλευση των εργαζομένων σε αυτό”. Το ίδιο ανακοίνωσαν πριν λίγες ημέρες και οι εργαζόμενοι στην εταιρία “Ιντερκέμ” στην Χαλκίδα καθώς επεξεργάζονται κοινό σχέδιο αυτοδιαχείρισης των εγκαταστάσεων συμπράττοντας με την Λαϊκή Συνέλευση Χαλκίδας.

6
Ας έχουμε υπόψη μας δύο ουσιαστικές παραμέτρους. Η πρώτη είναι η ανυπαρξία δυναμικών σχέσεων αλληλέγγυων δυνάμεων -εκτός ΠΑΜΕ- και χαλυβουργών. Όλα θα ήταν διαφορετικά αν υπήρχαν “άλλες φωνές” μέσα στο εργοστάσιο που θα έθεταν ζητήματα ανοιχτού ελέγχου των συνδικαλιστικών χειρισμών στις διαδικασίες και θα δημιουργούσαν τις γέφυρες για την συλλογική αξιοποίηση όλου του αλληλέγγυου πλούτου που έχει εκφραστεί αυτούς τους μήνες. Η δεύτερη είναι η αδυναμία άσκησης εποικοδομητικής κριτικής για τους χειρισμούς αυτούς όντας εκτός των εσωτερικών διαδικασιών. Σε συνθήκες αγώνα οι εργάτες θα συσπειρωθούν γύρω από τις εγγυημένες σχέσεις που τους παρέχει η χρόνια συναδελφική συμβίωση και θα τις υπερασπιστούν. Ο Σιφωνιός (και κάθε άλλος Σιφωνιός) είναι ένας από αυτούς και κάθε “κριτική” επίθεση εναντίον του από “αγνώστους” (πόσω μάλλον με κάθε προϊούσα επιμελημένα επιτηδευμένη αρνητική προκατάληψη) θεωρείται επίθεση σε όλους. Επομένως, με σαφή επίγνωση, το ΠΑΜΕ έχει δημιουργήσει τη συνθήκη για απόλυτη κηδεμόνευση όλων των χειρισμών που αφορούν την συγκεκριμένη απεργία.

7
Μετά τα τελευταία γεγονότα το ζήτημα της αλληλεγγύης στην μακροχρόνια αυτή απεργία τίθεται ξανά χωρίς, ωστόσο, διαφορετικούς ποιοτικούς όρους. Τίθεται με διαφορετικούς ποσοτικούς όρους κι αυτοί αφορούν τα μεγέθη της Παμίτικης μαύρης προπαγάνδας. Από τη μία είναι δεδομένο ότι γίνεται απεργία και μάλιστα σκληρή. Κάθε της έκβαση θα λειτουργήσει τροχιοδεικτικά τόσο για την διάτρητη προλεταριακή συνείδηση όσο και για το κράτος και τα αφεντικά. Από την άλλη το ΠΑΜΕ επιθυμεί προφανώς να κλείσει αυτή την απεργία με δικούς του υπεραξιακούς όρους χωρίς ανεπιθύμητες πολιτικές και κοινωνικές παρεμβάσεις. Γνωρίζουμε ότι αυτή η συγκεκριμένη παραδοσιακή πολιτική του ΠΑΜΕ θα οδηγήσει σε μια ακόμη ουσιαστική ήττα την απεργία χωρίς, ωστόσο, να γνωρίζουμε σε ποιά κατεύθυνση θα αποδοθούν οι ευθύνες μετά τις απαραίτητες κομματικές μανούβρες: μπορούμε από τώρα να φανταστούμε την “ευθύνη” όλων εκείνων που επί μήνες τώρα “λοιδωρούσαν” την απεργία ή ακόμη και την ελλιπή στήριξη της απεργίας από την εργατική τάξη. Μία η άλλη….

8
Τί κάνουμε; Θα μπορούσαμε μέχρι τώρα να έχουμε ως ακηδεμόνευτες συλλογικότητες μια συντονισμένη, συνεπή, συστηματική και οργανωμένη παρουσία τόσο στην πύλη του Ασπροπύργου όσο και στα «πάρεργα» του Βόλου. Πρέπει να έχουμε επίγνωση των δυνάμεων και των προοπτικών μας: είμαστε στο δρόμο για μια πειστική πολιτική και κοινωνική προταγματική. Η στάση μας στην συγκεκριμένη απεργία θα αποτελέσει ορόσημο. Ως εκ τούτου, η άμπωτις των αλληλέγγυων δυνάμεων θα οδηγήσει σε μια ήττα που θα χρεωθεί στους “από τα κάτω” μέσα σε μια απίστευτα δύσκολη και ευάλωτη ιστορική συγκυρία. Τί άλλο μένει πέρα από μια δυνατή πλημμυρίδα αλληλεγγύης που θα δηλώσει παρουσία στον αντίποδα ενός διαμεσολαβημένου και κηδεμονευόμενου αγώνα και στην νομοτελειακά άθλια κατάληξή του (μήπως η παρουσία της Χρυσής Αυγής στην πύλη του Ασπροπύργου δεν αποτελεί δείγμα αυτής της αθλιότητας;); Να ρηγματώσουμε τις νομοτέλειες και τα θωρακισμένα αυτονόητα στην κοινωνική συνείδηση. Να θέσουμε την δική μας ακηδεμόνευτη πολιτική και κοινωνική μεταβλητή διεμβολίζοντας τα διεκπεραιωτικά κομματικά, κρατικά και εργοδοτικά παζάρια. Να βρισκόμαστε εκεί ακριβώς όπου δεν μας θέλουν οι επίδοξοι εργολάβοι της μοίρας μας…

Το post θα ανανεώνεται με τις νέες ανακοινώσεις που θα προκύπτουν

Ετικέτες: χαλυβουργοί, Απεργία, Ανακοίνωση, Γιώργος Σιφωνιός, Ελληνική Χαλυβουργία, Ηλίας Κασιδιάρης, ΚΚΕ, Χρυσή Αυγή, μαχαιροβγάλτες της χρυσης αυγής