ΕΞΕΓΕΡΣΗ:Κυριακή 12 Φλεβάρη:Ο Δεκέμβρης Συναντά τον Ιούνη Μέρος Πρώτο ΚΑΙ Δεύτερο

από Blackpanther

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Αυτή την φορά δεν θα γράψω εν θερμώ για τα γεγονότα όπως έχω κάνει άλλες φορές.

Άφησα τις μέρες να κυλήσουν χωρίς να γράψω το οτιδήποτε  όχι μόνο γιατί ήθελα να αφομοιώσω, να στοχαστώ και να αναλύσω την τρομερή εξεγερση της 12 Φλεβάρη καλύτερα σε μεγαλύτερο φορτίο χρόνου και εφοδιασμένη με περισσότερες μαρτυρίες, αφηγήσεις, ντοκουμέντα.

Καθυστέρησα επιπλέον γιατί ήθελα να παρατηρήσω προσεκτικότερα  και να ενσωματώσω στο κείμενο την αντίδραση και της άλλης πλευράς.Αυτής που βρέθηκε σε πρωτόγνωρο πανικό και ενεργοποίησε τους πιο αποτρόπαιους μηχανισμούς μαζικής προπαγάνδας προσωποποιημένη στους τηλε-φύρερς  και λοιπούς μεγαλοδημοσιογράφους(αλλά και κάποιους μεσαίους που ξεδιάντροπα συνεργάστηκαν στην δημιουργία εμετικού αντιεξεγερσιακού προπαγανδιστικού υλικού)

Όμως παρότι άφησα κάποιες μέρες χωρίς να γράψω, αυτό δεν σημαίνει ότι κατάφερα να είμαι πιο νηφάλιος ή αποστασιοποιημένος. Το μόνιμο βουϊτό στα αυτιά μου από τα πολλά κρότου λάμψης που έφαγα σε κοντινή απόσταση δεν με αφήνει ούτως ή άλλως να ηρεμήσω. Το ίδιο και το κουβάρι από έντονες εξεγερσιακές μνήμες που είναι τόσο νωπές όσο και η Κυριακή είναι νωπή στην Τετάρτη.

ΜΙΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ

Ξέρεις ότι η 12 Φλεβάρη ήταν εξέγερση και ξέρεις ότι κάθε 12 Φλεβάρη είναι εξέγερση όταν:

1)Εκατονταδες χιλιάδες κόσμου φωνάζουν με πάθος τα αναρχικά συνθήματα της επίθεσης “μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι”"να καεί να καεί το μπουρδέλο η βουλή

2)Ο αριθμός των τραυματιών μπάτσων είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό τραυματιών των διαδηλωτών (τούτη την φορά με σκορ 106-94).

3)Τα χημικά τους δεν διαλύουν το πλήθος αλλά το εξαγριώνουν.

4)Τα χημικά τους τελειώνουν και επιδίδονται σε πετροπόλεμο για να αποκρούσουν το ντου του κόσμου.

5)Καίγονται ανεξέλεγκτα τα σύμβολα του καθεστώτος του, οι τράπεζες.

6)Καίγονται και σπάζονται οι ναοί των σύγχρονων μαυραγοριτών τα ενεχυροδανειστήρια.

7)Οπλοπωλεία απαλλοτριώνονται.

8)Οι μπάτσοι φοβούνται το πλήθος και όχι το πλήθος τους μπάτσους

9)Το πλήθος δεν πλακώνεται μεταξύ του αλλά στοχεύει από κοινού τα ρομπότ της καταστολής

10)Το πλήθος είναι ετερόκλητο σε ιδεολογίες, ηλικίες, επαγγέλματα, φύλα και χρώματα αλλά με την ίδια οργή για τους δυνάστες του

11)Κτίρια να καιγονται και ο κόσμος να αδιαφορεί γιατί ο πόλεμος στον δρόμο συνεχίζεται ακατάπαυστα(κοιτώντας όμως μην καεί κανένας ξέμπαρκος και όχι κουφάλες ΔΕΝ ήταν τυχαίο ότι η 12 Φλεβάρη δεν έβγαλε μαρφίν.Πάντα είχαμε το νου μας και στην πραγματικότητα κανενας δεν κινδύνευσε από τις πυρκαγιές)

12)Ο καθένας μέσα στο εξεγερμένο πλήθος δεν νιώθει μόνος και έκθεοτος (και για αυτό οι συλλήψεις σε τέτοια γεγονότα είναι οι πιο κουλές και άσχετες)

13)Για ώρες οι συγκρούσεις κλιμακώνονται, διαχέονται, ξανανάβουν, αναζωπυρόνονται, επεκτέινονται

14)Η πόλη την άλλη μέρα μοιάζει με πόλη που έγινε πόλεμος.

15)Γυρνάς σπίτι σου δέκα φορές πιο δυνατός, πιο σίγουρος, πιο αποφασισμένος, πιο μαχητής.

16)Ανακαλύπτεις αισθήματα αυθόρμητης οργής και ηρωικής αλληλεγγύης που μόνο σε μια εξεγερμένη νύχτα μπορείς να ανακαλύψεις…

17)Εφοδιάζεσαι με την ιστορική αίσθηση ότι όλα τώρα αρχίζουν τίποτα δεν θα είναι όπως πριν…

18)Το πλήθος δεν φωνάζει αρνητικά σε κάποιον που πετάει πέτρες ή και μολότωφ αλλά φωνάζει για περισσότερες πέτρες και μολότωφ!

Θα μπορούσα να συνεχίσω την απαρίθμηση αλλά ήδη έχω θέσει υπεραρκετά κριτήρια για το τι συνιστά για ένα γεγονός να είναι εξεγερσιακό και άλλωστε δεν χρειάζονται όλα αυτά μαζί για να είναι όντως εξέγερση. Όμως όλα αυτά και πολύ περισσότερα βιώθηκαν και βιώσαμε στην τρομερή αξέχαστη Κυριακή.

Αν ο Δεκέμβρης ήταν εξέγερση (και ήταν!) αυτό είναι εξεγερσάρα άλλης κλίμακας ιστορικών ρίχτερ. Είναι λοιπόν πολύ δικαιολογημένος ο πανικός τραπεζιτών, καναλαρχών και μεγαλοαστών που απειλούνται από αυτή την Εξέγερση. Κυριολεκτικά χέστηκαν πάνω τους!Τόσο πολύ που προχώρησαν στην μεγαλύτερη λογοκρισία κοινωνικών συμβάντων από καταβολής ιδιωτικής τηλεόρασης.

ΛΙΓΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΧΑΣΑΤΕ ΟΣΟΙ ΜΑΘΑΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΑ ΖΗΣΑΤΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Πώς να τολμήσουν να τα δείξουν;

Να δείχνουν για ώρες τους μπάτσους να δέχονται διαρκή επίθεση, να μην μπορούν να σταθούν, να ρίχνουν ότι έχουν και δεν έχουν από χημικά και μετά να επιδίδονται σε πετροπόλεμο;

τον κόσμο για ώρες να χτυπά τις πέτρες του στα σιδερένια κάγκελα των πεζοδρομίων για να τις ακονίσει για καλύτερη ριψη και για να νίωσει την δύναμη του;

ολόκληρες διμοιρίες ΜΑΤ να οπισθοχωρούν πανικόβλητες και να ποδοπατούνται όπως ως τώρα συνέβαινε μόνο στο πλήθος όταν δεχόταν επίθεση από ΜΑΤ;

το κλίμα ανάτασης και εξεγερμέρνου θριάμβου;

τις γελαστές αποφασισμένες φάτσες που ήξεραν ότι συμμετέχουν σε ένα γεγονός που δεν ήταν μια από τα ίδια;( όπως ψευδώς και παραπλανητικά προσπάθησε να το παρουσιάσει ο ΣΚΑΙ) αλλά αντίθετα σε ένα γεγονός που δύσκολα βρίσκεις όμοιο του και πολύ πιο δύσκολα ξεχνάς αν έχεις συμμετάσχει σε αυτό;

Ένα γεγονός που ξεπέρασε την μαζικότητα του Ιούνη και την Εξεγερσιακότητα του Δεκέμβρη.

Αλλά και ένα γεγονός που μέσα στην αλληλουχία των ιστορικών γεγονότων δεν θα μπορούσε να υπάρξει αν δεν είχε υπάρξει ο Δεκέμβρης και ο Ιούνης.

Ένα γεγονός που μόνο όσοι το έζησαν ξέρουν την ευεργετική και απελευθερωτική επίδραση που είχε στις ψυχές τους, στα μυαλά τους και στα σώματα τους.

Ένα γεγονός που ήδη είναι το μεγαλύτερο ορόσημο αντίστασης που έχουμε στα πέτρινα του ΔΝΤ τα χρόνια…

Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΚΑΙ Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΝΑΛΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ(κι από δίπλα η πολιτική πανούκλα να σιγοντάρει και να πλειοδοτεί…)

Τα κανάλια (αντέννα, μέγκα, σκάι, σταρ, άλφα) προχώρησαν στην πιο απίστευτη και πιο επαχθής ολοκληρωτική παραπληροφόρηση που έχει τολμήσει να κάνει η ιστορία της τηλεόρασης σε δυτικό καθεστώς:Έκρυψαν το πλέον αναντίρρητο γεγονός ότι έγινε Εξέγερση!!!!!!!!!!

Και αποκρύπτοντας την πιο βασική αλήθεια και την ίδια την απτή πραγματικότητα της Κυριακής, πρόβαλαν με τον πιο διεστραμμένο πορνογραφικό τρόπο κάποια καμμένα κτίρια τα οποία απλά δέχτηκαν το 1% της εξεγερμένης ενέργειας του πλήθους. Χρησιμοποιώντας γκαιμπελισμούς που ούτε ο Γκαίμπελς είχε τολμήσει, παρουσίασαν αυτά τα καμμένα κτίρια αποκομμένα από μια ευρύτερη Εξεγερση που(ανάμεσα σε τόσα άλλα) έστειλε τριψήφιο αριθμό μπάτσων στο νοσοκομείο και πάσχιζε να ξαναπάρει το Σύνταγμα από τον αστυνομικό στρατό.

Μετά (δεν αρκούσε αυτό!) απομόνωσαν αυτό το γεγονός από το ευρύτερο πλάισιο της επίθεσης των πάνω και των νέων φρικτότερων μνημονίων και το έκαναν άχρονο και πλήρως στεγανοποιημένο από την κοινωνία και τα γεγονότα της.

Τότε έχοντας αποκόψει πληρως τα καμμένα κτίρια και από τη εξέγερση και από το μνημόνιο, μπορούσαν να τα παρουσιάσουν και να τα ερμηνεύσουν ως δράσεις κακοποιών, χουλιγκάνων, πληρωμένων μπράβων, κουκουλοφώρων, μηδενιστών χωρίς συνείδηση κλπ

και με αμίμητο θράσος να αναρωτιούνται γιατί η αστυνομία δεν τους εμπόδισε!!( η απάντηση απλή:η αστυνομία στην εξέγερση δεν μπορούσε να προφυλάξει καλά καλά τον εαυτό της αλλά όπως είπαμε όταν απομονώνεις τα γεγονότα από το ευρύτερο πλάισιο τους κάνεις τις πιο ηλίθιες και θρασύτατες αναρωτήσεις)

Φυσικά αυτοί δεν ήταν τόσο ηλίθιοι ώστε να μην ξέρουν ότι στους δρόμους γίνεται εξέγερση, αλλά ήταν όμως τόσο ποταποί, ψεύτες, πουλημένοι και τρισάθλιοι ώστε να έχουν το θράσος να αρνηθούν το πλέον προφανές και αδιαμφισβήτητο.

O πανικός τους ήταν τεράστιος και έτσι δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν όλες τις τεχνικές ψεύδους, παραπλάνησης και  παραπληροφόρησης ακόμη και να εφεύρουν καινούργιες γιατί έπρεπε οπωσδήποτε να ξεπεράσουν τους εαυτους τους…

Η κάλυψη των γεγονότων της Κυριακής από τα χουντοΜΜΕ κάνει την κάλυψη των γεγονότων του Δεκέμβρη να φαίνεται υποδειγματική (και ξέρουμε και για τότε σε τι νέα ρεκόρ ψεύδους είχαν φτάσει…)

Μιλάνε για καμμένα κτιρία όταν αυτά που κάηκαν ήταν το ένα δέκατο αυτών που κάηκαν μόνο σε μια μέρα του  Δεκέμβρη και όταν μάλιστα την Κυριακή του Φλεβάρη ο κόσμος και η οργή ήταν δεκαπλάσια του Δεκέμβρη.

Κι όταν μάλιστα τούτη την φορά τα περισσότερα καμμένα κτίρια ήταν τράπεζες και πολυεθνικές και τα περισσότερα σπασμένα τα ενεχυροδανειστήρια!

Το θράσος τους ξεπέρασε κάθε προηγούμενο όταν έφτασαν να ισχυριστούν ότι η εξέγερση έφερε μαζική ανεργία στο κέντρο!(σε μια χώρα με ένα εκατομμύριο ανέργους καταγεγραμμένους και άλλο ένα εκατομμύριο χωρίς καταγραφή, σε μια χώρα που η πολιτική τους οδήγησε τα μισά μαγαζιά στο κλείσιμο και η οικονομία τους είναι σε ομολογημένη κατάρρευση…)

Με τέτοιο θράσος δεν θα την βγάλουν καθαρή! Μπορεί τους μισούς να τους αποκοιμίζουν με τέτοια ψεύδη και να τους μετατρέπουν σε παπαγαλάκια του καθεστώτος που συκοφαντούν ζωντανές εξεγέρσεις (συνήθως τους πιο βολεμένους ή δούλους στην ψυχή…) αλλά οι υπόλοιποι μισοί τουλάχιστον εξαγριώνονται με τέτοια κακοποίηση της πραγματικότητας και των δυναμικών της.

Τα κανάλια έχουν κάνει μεγάλα εγκλήματα τα τελευταία χρόνια και υπέβαλαν σε τρομερή ψυχολογική βία τον κόσμο για να δεχτεί μνημόνια και κίβδηλους εκβιασμούς. Όταν η Εξέγερση φτάσει φυσιολογικά και στα κανάλια τους τότε το τέλος τους θα είναι σκληρό, ταπεινωτικό και αλήσμόνητο και αυτά θα το έχουν προκαλέσει…

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΡΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΞΕΜΠΑΡΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΘΩΟΥΣ

Λοιπόν ας το χωνέψουν και θα το γράψω χύμα όπως πρέπει να γράφουν οι εξεγερμένοι.

Δεν υπάρχει εξέγερση χωρίς καταστροφές και πλιάστικα, χωρίς ισοπέδωση συμβόλων του καθεστώτος αλλά και χωρίς παρατράγουδα.Ακριβώς γιατί από την φύση της μια Εξέγερση απελευθερώνει χαοτικά ενέργειες που όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν μπλοκαρισμένες και ακριβώς γιατί ο κάθε εξεγερμένος είναι μέσα σε αυτήν σε ντελίριο ενεργητικότητας μακριά από το οτιδήποτε θυμίζει απάθεια, φόβο και υποταγή, δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς.

Ναι!Οι νόμοι τους καταργούνται στα Οδοφράγματα!

Ναι!Κάποιοι σε μια εξέγερση θα βάλουν στο μάτι κτίρια και θα θέλουν να τα κάψουν ή να τα πλατσικολογήσουν!

Ναι!Αυτό είναι μια άγρια (και ενίοτε πολύ επικίνδυνη) όψη της εξέγερσης στην οποία προσωπικά δεν ανακατεύομαι (και δεν ανακατεύτηκα ούτε  και τον Δεκέμβρη όταν τα καψίματα ήταν δεκαπλάσια) αλλά μια όψη που σε καμιά περίπτωση δεν ανήκει στο σύνολο της στο παρακράτος και στον υπόκοσμο.

Ναι! κάποιες φωτιές μπορει να ήταν κουλές και άλλες να θέλουν διερεύνηση.

και

Ναι! στις εξεγέρσεις σκάει και το παρακράτος και ο υπόκοσμος γιατί πάλι από την φύση τους οι εξεγέρσεις απελευθερώνουν όλους τους θεούς και τους δαίμονες της κοινωνίας.

Όμως πόσο  αφόρητα συκοφαντικό θα ήταν να χρεωθούν κυριακάτικα καψίματα τραπεζών σε παρακράτος και υπόκοσμο!(και αφήστε τους γκαιμπελισμούς ότι κυριακάτικα είχαν κόσμο.Να βγουν αυτοί που ήταν κυριακάτικά μέσα σε τράπεζες σε τέτοια μέρα να μας το πουν και να μην μιλάτε εκ μέρους τους τηλεφύρερ της συμφοράς!Γιατί αλλιώς μιλάτε για φαντάσματα…) . Απόλυτα θεμιτή ενέργεια το κάψιμο των ναών του καθεστώτος ειδικά όταν μας κυβερνά πραξικοπηματικά ένας τραπεζίτης και όταν μάλιστα όλη η εξαθλίωση μάς επιβάλλεται για να σωθούν οι τράπεζες. Θεμιτές και κατά την γνώμη μου ίσως ακόμη καλύτερες είναι και οι αδοκίμαστες καταλήψεις τραπεζών στην διάρκεια μιας εξέγερσης.

Ούτε βέβαια θα κλάψω για τα στάρμπακς και τα ενεχυροδανειστήρια!

Μπορεί στις εξεγέρσεις να μην συμμετέχω σε πλιάτσικα και καψίματα αλλά δεν θα αρνηθώ ότι και αυτά είναι στοιχεία της ίδιας της εξεγερσιακής διαδικασίας.

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ 12 ΦΛΕΒΑΡΗ  ΣΤΑΘΗΚΕ ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΗ (αλλά θα αγριέψει πολύ περισσότερο όσο της αρνούνται την υπόσταση της…)

Και η αλήθεια είναι ότι η εξέγερση της 12 Φλεβάρη στάθηκε μεγαλόψυχη και ανθρώπινη όχι μόνο γιατί δεν υπήρξε ούτε ένας νεκρός αλά μαρφίν, όχι μόνο γιατί φρόντισε να μην είναι τυχαίο αυτό  αλλά επιπλέον στάθηκε και φειδωλή στο τι άψυχο κατάστρεψε και έκαψε.(κι ας χτυπιούνται οι καναλάρχες για το αντίθετο…)

Με τέτοια εξεγερμένη ενέργεια που κυκλοφορούσε στον δρόμο, ήταν πράξη ανωτερότητας  και ανώτερης αποφασιστικότητας ότι συνολικά ως εξέγερση κατεύθυνε αυτή την ενέργεια στις συγκρούσεις με τους μπάτσους και όχι στα καψίματα.

Να το θέσω διαφορετικά για να στηρίξω την θέση μου. Θα χρησιμοποιήσω αριθμούς χοντρικά για να δείξω τις τάσεις που έδρασαν.

Αν τον Δεκέμβρη η εξεγερμένη ενέργεια κατευθυνθηκε κατά 50% στους μπάτσους και κατά 50% στα κτίρια-σύμβολα-πλιάτσικα

την Κυριακή είχαμε το 99% να κατευθύνεται προς τους μπάτσους και κατά το 1% προς τα άλλα.

Πολύ απλά αν ήταν διαφορετικοί οι συσχετισμοί και αν την Κυριακή είχαμε εξέγερση τύπου Δεκέμβρη ΤΟΤΕ και μόνο τότε δεν θα είχε μείνει τίποτα όρθιο και θα είχε ισοπεδωθεί το ιστορικό κέντρο.

Έτσουξε πολύ τους καναλάρχες που δεν έγιναν μεγαλύτερες καταστροφες. Αναγκάστηκαν να επινοήσουν καταστροφές που δεν έγιναν  όπως τον Δεκέμβρη είχαν επινοήσει πτώματα. Έιπαν ότι κάηκε η εθνική βιβλιοθήκη ενώ μόνο είχαν καταστραφεί κάποια εκδοτήρια έξω από το κτίριο της, παρουσίασαν τον κινηματογράφο  αττικό ότι ισοπεδώθηκε (έβγαλαν οι γελοίοι μέχρι και νοσταλγικά βιντεάκια για το τι ήταν παλιά το αττικό!!) ενώ το αττικό θα ξαναλειτουργήσει σε 2 βδομάδες!είπαν για 23 νεοκλασικά αριστουργήματα και ανεκτίμητης αρχιτεκτονικής και ιστορικής αξίας ότι κονιορτοποιήθηκαν για να ρίξουν τον αριθμό και την ποιότητα στα 9 στολίδια της πολης που υπέστησαν μεγάλη καταστροφή!

Η ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙ ΤΩΝ ΚΑΝΑΛΑΡΧΩΝ ΔΥΝΑΜΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ ΨΕΥΔΟΣ ΤΟΥΣ(Και πώς καταντήσαμε οι εκπρόσωποι της αστυνομίας στα κανάλια να γίνουν οι πιο ειλικρινείς αναμεταδότες της εξέγερσης μέσα στην τηλεοπτική γυάλα του ολοκληρωτισμού…)

Και από διπλά η καθεστωτική αριστερά να σιγοντάρει ή να πλειοδοτεί (αν είναι Τσίπρας ή ΚΚΕ) εστιάζοντας και αυτή στις “τρομακτικές καταστροφές” συκοφαντώντας ύπουλα και βρώμικα τους εξεγερμένους. (Για το ΚΚΕ όλη η εξέγερση ήταν επίδειξη δύναμης του παρακράτους(!!!) ενώ για το ΣΥΝ υπήρχαν μόνο ειρηνικοί διαδηλωτές και παρακρατικοί αρνούμενο το ίδιο κραυγαλέα ότι έγινε Εξέγερση.

Δεν θυμάμαι  ποτέ άλλοτε και όσο ζω να έχει υπάρξει τέτοιο χάσμα μεταξύ απτής πραγματικότητας από την μια και ψευδούς προβολής και ερμηνείας της από την άλλη(και ξέρετε κάτι καθεστωτικές κουφαλίτσες με μετρημένες τις μέρες κυριαρχίας σας;Έχουμε σκληραγωγηθεί από τον Δεκέμβρη πώς κάνατε το άσπρο μαύρο και τώρα δεν σας σώζει τίποτα που είστε χίλιες φορές χειρότεροι από τότε…)

Φτάσαμε στο σημείο (που συμβαίνει μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα) οι εκπρόσωποι της αστυνομίας στα κανάλια να είναι ασύγκριτα πιο αληθινοί και ειλικρινείς  στην παρουσίαση των γεγονότων της Κυριακής σε σχέση με όλους τους άλλους που ήταν εκεί.

Αυτοί τουλάχιστον παραδέχτηκαν ότι έχασαν τον έλεγχο και ότι θα τον έχαναν ό,τι κι αν έκαναν (και όταν ένας αρχιμπάτσος θύμισε στον Τσίμα ότι και στο Λονδίνο χάθηκε ο έλεγχος λόγω της εξέγερσης,  αυτό το πουλημένο τομάρι που καλοπληρώνεται για να είναι ο νηφάλιος παπαγάλος του καθεστώτος,  απάντησε θρασύτατα ότι το Λονδίνο ήταν αυθεντικη εξέγερση ενώ η δική μας η κυριακάτική ήταν κάλπικη! Ο Πρετεντέρης από δίπλα δεν διαφώνησε με τον μπάτσο ότι και τα δυο ήταν εξέγερση αλλά τόνισε ότι στην Αγγλία ο Πρωθυπουργός της έβαλε στόχο να συλλάβει όλους τους εξεγερμένους!Ελάτε ρε!Έχετε πολύ πράμα να συλλάβετε.Τόσο πολύ που στο τέλος θα σας συλλάβει αυτό…)

Επίσης αυτοί σωστά αξιολόγησαν ότι η νομική και η κατάληψη της  δεν ήταν κανένα κρυφό αρχηγείο της εξέγερσης, και ούτε βέβαια ήταν η  νομική που κινούσε τα χαοτικά εξεγερσιακά νήματα.-Αυτά κινούνται από την αυτόνομη, απρόβλεπη, αυθόρμητη και ζωντανη δράση πολλών διαφορετικών χιλιάδων εξεγερμένων…- Ήταν οι τηλεφύρερ, που τους έτσουξε πολύ που μια σχολή στο κέντρο είχε καταληφθεί από κάποιους αναρχικούς και που η εξέγερση διαδραματίστηκε ενώ υπήρχε ένα τέτοιο κατειλημμένο κτίριο στην ακτίνα της, που στοχοποίησαν την Νομική σαν το άντρο της Εξέγερσης που πρέπει να χρεωθεί όλες τις ενέργειες της Εξέγερσης…

ΜΙΑ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΟΜΙΚΗ, ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

(για την κατάληψη της νομικής στην οποία συμμετείχα περήφανα σχεδόν από την αρχή της και την ξενύχτησα για να την περιφρουρήσω,  θα ασχοληθώ σε ξεχωριστό παράρτημα του κειμένου.Ήταν μια γενναία ενέργεια που έγινε σε συνθήκες καταργημένου πανεπιστημιακού  ασύλου αλλά και εξεγερσιακής προσμονής, που πρόσφερε όσα μπόρεσε στην εξέγερση αλλά που σε καμιά περίπτωση δεν ήταν ποτέ αρχηγείο της.Δεν ήταν καν το μάτι του κυκλώνα της εξέγερσης. Μακάρι να ήταν και να υπήρχε και ένα τέτοιο αρχηγείο ανάμεσα στα πολλά αυτοσχέδια αρχηγεία που συγκροτούνται ταχύτατα σε εξεγερσιακές καταστάσεις.

Για τα προβλήματα, τα καλά και άσχημα αυτής της κατάληψης θα γράψω αλλού.Εδώ αρκεί η παράθεση του γεγονότος, ότι στις 6 το απόγευμα όταν η εξέγερση είχε ξεκινήσει για μιισή τουλάχιστον ώρα στο Σύνταγμα και πέριξ,  εμείς ακόμη είμασταν κλεισμένοι στην νομική και συζητούσαμε πώς θα φύγουμε από αυτή χωρίς να υπάρξει αστυνομική επίθεση και συλλήψεις.Και ότι η ενέργεια που υπήρχει εκείνη την στιγμη στους ανθρώπους της νομικής ήταν πολύ πιο κάτω εξεγερσιακά από την μέση ενέργεια του πλήθους.Αυτό το γράφω ως ντοκουμέντο-μαρτυρία για να σταματήσει η εξωφρενική παραφιλολογία για τους υπερμπάχαλους της νομικής που μόνοι τους έκαψαν όλη την αθήνα με ορμητήριο την Νομική.

Φυσικά ο κάθε καταληψίας της όταν ενώθηκε με το υπόλοιπο εξεγερμένο πλήθος πρόσφερε στην εξέγερση αυτό που μπορούσε και ευτυχώς απέφυγε τον εγκλωβισμό στο κτίριο που θα του στερούσε το υπέροχο εξεγερσιακό βίωμα των δρόμων.

Θα ήταν βολικό για μας που συμμετείχαμε σε αυτή την κατάληψη να την εξιδανικεύσουμε και να συμφωνούσαμε με τα κανάλια ότι ήταν το αρχηγείο της εξέγερσης.Όμως το ξέρουμε καλά όσοι είμασταν εκεί ότι αυτό είναι μύθος και η εξέγερση ξετυλίχτηκε ανεξάρτητα από την νομική και τους καταληψίες της όσο κι αν και αυτοί έβαλαν το δικό τους λιθαράκι τους και ήταν σάρκα από την σάρκα της Εξέγερσης.Όμως ήδη έγραψα αρκετά για ένα παρενθετικό κείμενο που παραμπέπει σε άλλο πιο αναλυτικό και σταματώ…)

ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ.ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ…

Φτάσαμε τις 2800 λέξεις και είναι ώρα για ένα μικρό διάλειμμα.

Στα επόμενα μέρη  θα δούμε πώς και γιατί αυτή η Εξέγερση άλλαξε τα πάντα, γιατί η καθεστωτική προπαγάνδα θα γυρίσει μπούμεραγκ και στοχοποιεί από την μεριά της Εξέγερσης τα κανάλια τους -και πώς τελικά θα βρεθούν κουρεμένοι αυτοί που τώρα πάνε να πάρουν το μαλλί της εξέγερσης!-, τις ενδείξεις που πείθουν γιατί αυτή η εξέγερση δεν έχει σταματήσει και συνεχίζεται στους ρυθμούς της και γιατί θα φέρει πολύ σύντομα νέα  μεγαλύτερα ορόσημα, τις ευθύνες μας για τον ασταμάτητο καθημερινό αγώνα που έχει ξεκινήσει, την επίδραση της εξέγερσης στις άλλες χώρες, την ανάγκη να μιλάμε για το μετά της εξέγερσης ακόμη και τώρα που είναι στην αρχή της αλλά και την προτεραιότητα μας να φουντώσουμε  αυτή την εξέγερση απλώνοντας την σε όλη την δημόσια σφαίρα αποτρέποντας με κάθε τίμημα το σβήσιμο της.

Τέλος θα αναλυθεί πιο συγκεκριμένα σε ποιες αντικειμενικές συνθήκες ξετυλίγεται αυτή τη η Εξέγερση και ποιος ο δυναμισμός και η συνάφεια των πολλαπλών υποκειμένων που συμμετέχουν σε αυτή.

Ένα πάντως παραμένει σίγουρο:

Η Κυριακή δεν ήταν μπάχαλο, δεν ήταν σύγκρουση, δεν ήταν αναταραχή.

Ήταν η πιο μεγάλη εξέγερση της μεταπολεμικής ιστορίας κόντρα στον πιο οργανωμένο, πολυπληθή και  αδίστακτο  αστυνομικό μηχανισμό της δυτικής Ευρώπης  και κόντρα στα πιο ολοκληρωτικά μέσα ενημέρωσης του κόσμου που θέλουν να περάσουν σε έναν πληθυσμό ότι η εξαθλίωση του χωρίς πάτο είναι  μονόδρομος του.

Αυτό που είχαμε πει τον Δεκέμβρη, ισχύει τώρα στο δεκαπλάσιο:τίποτα δεν είναι το ίδιο, είμαστε ακόμη στην αρχή!

(Το κείμενο γράφεται χωρίς ορθογραφικό διορθωτή και θα ακολουθήσουν σύντομα και τα άλλα μέρη του κειμένου…)

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Όσο περνούν οι μέρες τόσο γίνεται πιο φανερό ότι αυτό που συνέβη την Κυριακή 12 Φλεβάρη δεν ήταν κάτι συνηθισμένο και απλό.Δεν ήταν μια από τα ίδια.

Στο πρώτο μέρος ασχοληθήκαμε με τα αυτονόητα (γιατί το γεγονός ισοδυναμούσε με εξέγερση) αλλά και με την πρωτοφανή συντονισμένη και ενορχυστρωμένη επιχείρηση παραπληροφόρησης από όλα τα κανάλια ώστε να θαφτεί, να αλλοιωθεί και να συκοφαντηθεί το βίωμα και η πράξη της εξέγερσης.

Στο Δεύτερο μέρος θα ξεκινήσουμε εξηγώντας καλύτερα τον τίτλο του κειμένου.

Γιατί ο Δεκέμβρης συναντά τον Ιούνη

(και γιατί όχι ας πούμε ο Οκτώβρης ωρίμασε-αφού και στις 19-20 Οκτώβρη εκδηλώθηκαν μεγάλα προμηνύματα της 12 Φλεβάρη;) Επέλεξα αυτό τον τίτλο γιατί ενώνει δυο μακροχρόνια κινήματα με το ένα να έχει την εξεγερσιακότητα χωρίς την τρομερή μαζικότητα(Δεκέμβρης 2008) και το άλλο την μαζικότητα χωρίς την τρομερή εξεγερσιακότητα(Ιούνης 2011). Και αυτή η ένωση δεν έγινε στην φαντασία  αλλά στους δρόμους της Αθήνας. Εκεί ήταν μαζί -και διακριτά και ενωμένα- και ο κόσμος του Δεκέμβρη και ο κόσμος του Ιούνη.

Εκείνο που είχε αλλάξει είναι ότι ο κόσμος του Ιούνη εμβαπτιζόταν στην εξεγερσιακότητα του Δεκέμβρη.

Θέσαμε στο πρώτο μέρος αρκετά κριτήρια για το τι καθιστά ένα γεγονός εξεγερσιακό. Ας θέσουμε εδώ άλλα δυο συμπληρωματικά και αρκούντως αποκαλυπτικά. Εξέγερση συμβαίνει όταν το πλήθος αντιλαμβάνεται την δύναμη του και αξιοποιεί την αριθμητική του υπεροχή απέναντι στις κατασταλτικές δυνάμεις. Διαφορετικά είναι ένα φοβισμένο πλήθος που τρέχει με το παραμικρό προς τα πίσω και λειτουργεί σαν καταδιωκόμενο κοπάδι όπως έχουμε δει τόσες φορές να γίνεται σε μη εξεγερμένες συγκεντρώσεις.

Εναλλακτικά Εξέγερση γίνεται όταν οι ασφαλίτες του ειρηνικού μαζί με τους αφελείς που τους σιγοντάρουν (έτσι για να αντιστρέψουμε για λίγο την λάσπη που έχουν φάει αναρίθμητοι συγκρουσιακοί διαδηλωτές από τον κάθε δειλό μικροαστό…) δεν νιώθουν και πολύ άνετα να κατηγορήσουν κάποιο που πετάει πετρα ως προβοκάτορα και ασφαλίτη ούτε ακόμη να φωνάξουν “μην πετάτε ρε” γιατί ξέρουν απλά ότι δεν τους παίρνει να το κάνουν. Αλλιώς ειπωμένο: όταν οι συγκρουσιακοί διαδηλωτές έχουν το 100% της υποστήριξης, αλληλεγγύης και σύμπνοιας με τους μη συγκρουσιακούς. Κι άλλωστε μια εξέγερση που ξετυλίγεται σε χρόνο που ένα δευτερόλεπτο φαίνεται λεπτό, ένα λεπτό φαίνεται ώρα και μια ώρα ολόκληρη μέρα, οι ρόλοι των συγκρουσιακών-μη συγκρουσιακών εναλλάσσονται σε πολλούς ανθρώπους.

Και έτσι γίνεται πια φανερός αυτός ο γελοίος μύθος που πάει να περάσει καθεστωτική αριστερά (αλλά και τα καθάρματα της χρυσής αυγής…) ότι τάχα υπήρχαν ειρηνικοί διαδηλωτές που βρίσκονταν σε αντιδιαστολή και αντιπαράθεση με βίαιους. ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ! 12 ΦΛΕΒΑΡΗ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΩ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΔΙΑΔΗΛΩΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟΔΙΔΕΤΑΙ(δηλαδή σε εχθρική αντιπαράθεση με βίαιους διαδηλωτές)

Η σύγκρουση ξεκίνησε πολύ νωρίς και γιατί υπήρχε σχέδιο της εξουσίας να χτυπηθεί νωρίς το Σύνταγμα για να φοβηθεί ο κόσμος και να μην κατέβει αλλά και γιατί υπήρχε αδημονία σύγκρουσης από τον κόσμο που ήδη νωρίτερα από το προβλεπόμενο είχε κατακλύσεις όλους τους δρόμους της Αθήνας και είχε παραταχτεί μπροστά από την μπουρδελοβουλή τους. Ας σημειωθεί ότι όταν ξεκίνησε η σύγκρουση το μπλακ μπλοκ δεν είχε καν εμφανιστεί.Και μόνο από αυτό το γεγονός καταρρέουν πολλοί μύθοι και ψέμματα για τις 12 Φλεβάρη.

Ο κόσμος λοιπόν εξ αρχής κατέβηκε στο Σύνταγμα αποφασισμένος και με άγριες διαθέσεις. Διαφορετικά δεν θα μπορούσε να είχε υπάρξει όλο το γεγονός της Κυριακής.

Όχι ότι δεν υπήρχε κόσμος με πολύ πιο ειρηνικές διαθέσεις και πιο χαλαρός.Αλλά και αυτός στην μεγάλη του πλειοψηφία κατάλαβε ότι εκείνη η μέρα είναι μέρα οργής και αυτός έφαγε τα χιλιάδες χημικά που πετάχτηκαν παντού βρίζοντας πατόκορφα τους μπάτσους. Από την αρχή του γεγονότος τον τόνο τον είχα οι εξεγερμένοι κι ας  έλειπαν οι “συνήθεις ύποπτοι”(αυτοί δηλαδή που σε κάθε συγκέντρωση νιώθουν ετοιμότητα σύγκρουσης)

Ήταν λοιπόν εκρηκτικό το μίγμα μεταξύ μιας εξουσίας που ήθελε προληπτικά και πρόωρα να ξεκινήσει την καταστολή και ενός κόσμου που ένιωθε έτοιμος για αυτή την κίνηση και ορεξάτος να αντεπιτεθεί. Και έτσι μανιασμένες συγκρούσεις ξέσπασαν για ώρες κι από νωρίς με 5 κεντρικές εστίες  και πολλές άλλες μικρότερες. Το κάστρο τους ήταν περικυκλωμένο από συγκρούσεις στους παράπλευρους  δρόμους. Η εμμονή της εξουσία να κρατήσει το Σύνταγμα (απόρροια του τρομερού φόβου της για εισβολή του κόσμου στην βουλή) ώθησε σε φοβερές περιμετρικές συγκρούσεις που γίνονταν για να ξανακαταληφθεί το σύνταγμα από τον κόσμο. Και σε αυτούς τους δρόμους της σύγκρουσης ο κόσμος του Ιούνη πήρε το πνεύμα των δρόμων του Δεκέμβρη.Και του άρεσε!

ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

Σεισμός σε ένα ήδη Γκρεμισμένο Πολιτικό Σύστημα (όταν το Σύριζα συναντά το ΚΚΕ και αυτό την Χρυσή Αυγή)

Το πολιτικό σύστημα βρισκόταν σε τροχιά κατάρρευσης. Το πρώτο κόμμα του 2009 το ΠΑΣΟΚ είχε φτάσει να δείχνει μονοψήφια ποσοστά στις δημοσκοπήσεις. Ο άλλος πυλώνας του δικομματισμού η ΝΔ βρισκόταν και αυτή σε διαδικασία φθοράς. Τα ποσοστά των αριστερών κομμάτων ήταν στα ύψη αλλά το ίδιο σε μια άλλη μικρότερη κλίμακα και αυτά της ναζιστικής Χρυσής Αυγής.

Η Εξέγερση της 12 Φλεβάρη δεν θα μπορούσε να γίνει αν δεν υπήρχε ένα τέτοιο υπό κατάρρευση πολιτικό σκηνικό. Και με την σειρά του αυτό δεν θα μπορούσε να είχε υπάρξει αν δεν υπήρχε ένα υπό κατάρρευση οικονομικό σκηνικό που είχε αφαιρέσει βίαια και απότομα από τους περισσότερους κάθε αυταπάτη συμβιβασμού, βολέματος και συναλλαγής με το καθεστώς.

Τα δυο κόμματα εξουσίας ενώθηκαν στην πράξη σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να κρατήσουν το ΔΝΤ και την Τρόικα πάνω από τα κεφάλια μας.Μετά από 40 χρόνια διαφθοράς, κοροϊδίας, νεποτισμού και εύκολων υποσχέσων (με τις οποίες κρατούσαν λίγο ή πολύ την πλειοψηφία της κοινωνίας στο άρμα τους) έρχονταν τώρα ενωμένα να επιβάλλουν τον οδοστρωτήρα της τραπεζικής χούντας που λιώνει κάθε μη μεγαλοαστική κοινωνική ομάδα.Οι επιπτώσεις της εξέγερσης για αυτά τα κόμματα είναι συγκεκριμένες.Το ΠΑΣΟΚ θα συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο αντιμετωπίζοντας τον κίνδυνο αφανισμού ενώ πλέον η λέξη Πασόκος έχει γίνει συνώνυμη με αυτή του φασίστα και εξίσου προσβλητική. Η ΝΔ τραβώντας στις τάξεις της φασιστοειδή σαν τον Άδωνι και τον Βορίδη μεταλλάσσεται σε ένα ακροδεξιό κόμμα τελευταίο στήριγμα του τραπεζικού καθεστώτος. Το κάθαρμα που έχει για αρχηγό απειλείται να γίνει το ίδιο μισητός με τον Παπανδρέου βλέποντας την εμβέλεια του κόμματος του να φθείρεται αδυσώπητα.

Όμως όπως αποδείχτηκε έχουν αρκετούς κρυφούς πολιτικούς συμμάχους που θα τους βοηθήσουν στις κρίσιμες στιγμές τους. Η καθεστωτική αριστερά προχώρησε σε μια άλλη βάρκιζα την ίδια μέρα της θλιβερής επετείου της παλιάς!Είμαστε πλέον συνηθισμένοι και δεν μας προκαλεί εντύπωση.Τα γεγονότα της 20 Οκτώβρη δεν απέχουν μακριά. Όμως ποιος θα το περίμενε ότι η εκδοχή της αριστεράς για τα γεγονότα θα ήταν τόσο ταυτόσημη με αυτή των καναλιών αλλά και αυτή της χρυσής αυγής! Παραθέτω  ένα κείμενο που έβαλε ένας σύντροφος κάτω από το πρώτο μέρος του κειμένου μου στην συζήτηση και το οποίο με εκφράζει:

“Κανένας δεν μας τρομοκράτησε κύριε Παφίλη μας…

Το κοινοβουλευτικό κατεστημένο ήταν τρομοκρατημένο και σε βαριά πίεση, έστω και για λίγες ώρες.

Ουσιαστικά, εσείς κύριε Παφίλη μας προσπαθείτε να τρομοκρατήσετε τον Λαό, στέλνοντάς τον σπίτι του, αφού όπως ανερυθρίαστα δηλώνετε, υπάρχει κόσμος που τρομοκρατεί πολίτες.

Γνωστός ο ρόλος του Περισσού σε ότι φεύγει από το κομματικό του μαντρί, πόσο μάλλον όταν αυτό το κάτι είναι και εξεγερσιακό, και μαζικό και πολυσυλλεκτικό, και κατά βάση του αριστερό.

Και αυτό δεν αφορά μόνο τον Παφίλη και το “κ”κε, αλλά το σύνολο σχεδόν της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Το σύνολο σχεδόν, εκτός από μερικές λαμπρές περιπτώσεις, εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων, που λιγότερο ή περισσότερο, είπαν τα πράγματα με το όνομά τους.

Και όσες οργανώσεις και κόμματα της ευρύτερης αριστεράς έκαναν το λάθος να θάψουν κάτω από τις στάχτες των πυρπολυμμένων κτιρίων, την μεγαλειώδη έκρηξη της ελληνικής κοινωνίας, εκτίθενται απέναντι στους εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιζόμενων ανθρώπων που είδαν ζωντανά και όχι μέσα από παραμορφωτικούς κομματικούς καθρέφτες που αναπαριστούν την πραγματικότητα.

Είναι τρομερό αυτό που συνέβη το βράδυ της Kυριακής:

Ενώ όλο το προηγούμενο διάστημα όλα τα μέσα της ευρύτερη αριστεράς (και εξωκοινοβουλευτικής), είχαν κύρια καμπάνια με τον ένα ή άλλο τρόπο, για κυρίαρχο λαό, λαοθάλασσες, ανυπακοή, ποτάμι που θα τους πνίξει, και άλλα πολλά “επαναστατικά”, όταν αυτό συνέβη, σαν γνήσιοι δηλωσίες έσπευσαν να αποτινάξουν από πάνω τους τη ρετσινιά της αντισυστημικής λαϊκής αντιβίας, όπου το ποσοστό που γυρνάει πίσω και για λίγες ώρες, είναι πολύ μικρό απειροελάχιστο, απέναντι στους διαχειριστές της απόλυτης βίας: ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ. ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΗΣ.

Η καθεστωτική αριστερά θα μπορούσε να σηκωθεί να φύγει από το άντρο των γκάνκστερς και να προκαλέσει εκλογές, και πάντως να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να μην περάσουν τα νέα μέτρα.

Πεδίον δόξης λαμπρό θα έλεγε κάποιος για την αριστερά σήμερα μέσα στο νέο κύκλο κρίσης του καπιταλισμού.
Αλλά όχι. Αυτή η αριστερά είναι κατώτερη των περιστάσεων και έχει φτάσει σε σημείο να εξαφανίσει πληροφοριακά την εξέγερση της Κυριακής. Να εξαφανίσει σαν πραγματικότητα, τις πολύωρες συγκρούσεις από χιλιάδες κόσμου, τόσο στην “πρώτη” γραμμή της μάχης με τους πραίτορες του καθεστώτος, όσο και στα “μετόπισθεν”, που η οργή για την λεηλασία της ζωής μας περίσσευε…

Τα κόμματα της αριστερά, και οπωσδήποτε της καθεστωτικής, κούνησαν δηλώσεις μετάνοιας απέναντι στην εξέγερση, χωρίς μάλιστα να τους το ζητήσει κανείς. Κάτω από μερικά κάρβουνα αποκάλυψαν τον φυσικό τους ρόλο: να στηρίξουν με κάθε τρόπο το αστικό καθεστώς που υποτίθεται αντιπαλεύουν.
Δηλώσεις νομιμοφροσύνης απέναντι στις ορδές του κεφαλαίου, που διαπράττει πολύμηνες φρικαλεότητες πάνω στα πιο αδύναμα μέλη μιας κοινωνίας, επιχειρώντας την βίαιη προλεταριοποίηση μεγάλων τμημάτων της.

Η ευκαιρία για κάποιους υπήρξε, και η ιστορία έκλεισε πονηρά το ματάκι της…
Αυτοί επέλεξαν να φορέσουν τα γυαλιά του τυφλού και να ανακρούσουν πρύμνα.

Και άλλες ιστορικές ευκαιρίες θα δοθούν, αλλά το μήνυμα από, υποτίθεται φίλιες δυνάμεις, το έχουμε πάρει καλά: “ανατροπή” και κούφια λόγια στο εσωτερικό, πλάτη στην αστική νομιμότητα και τους λακέδες της στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Είναι πολλά τα ψηφαλάκια Άρη. Ή μήπως δεν είναι μετά απ’ όλα αυτά; Και σας πάρει και σας σηκώσει όλους μαζί, σαν τις δύο όψεις του ίδιου κάλπικου νομίσματος…

υγ1: και ο μικρός “μάο” Αλέξης, δεν πήγε πίσω, απλώς αυτός ο καψερός φρόντισε νωρίς νωρίς να την κάνει προς τα δεξιά μετά τον Δεκέμβρη του ΄08. Όποιος καεί στο χυλό, φυσάει και το γιαούρτι. Και ο Αλέξης δεν είναι για μεγάλες συγκινήσεις. Που να τρέχεις τώρα να ρίχνεις το σάπιο αστικό σύστημα. Θα ωριμάσει και θα πέσει μόνο του σκέφθηκε. Σατανικό…

υγ2: Για τον δεκανικοΚουβέλη τίποτα. Ενός λεπτού σιγή…”

Αν όμως η αριστερά έδειξε πάλι πόσο νομοταγής είναι απέναντι στο καθεστώς και πόσο συκοφαντική απέναντι στους εξεγερμένους και αυτό θα το πληρώσει πολλαπλά, η καμπάνα χτυπά ακόμη πιο άσχημα για το άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος, τους ναζί της χρυσής αυγής.

Η Αρχή του Τέλους για την Χρυσή Αυγή.

Πολλοί είχαν προβληματιστεί και ανησυχήσει για την άνοδο της χρυσής αυγής. Προσωπικά όχι και τόσο. Ήταν και εξηγήσιμη και αναμενόμενη μετά από την διάλυση του πολιτικού σκηνικού, την μετεωρική άνοδο της αριστεράς και τα ρεζιλίκια του Καρατζαφέρη.

Η Χρυσή Αυγή ακολούθησε και αυτή την γραμμή των καναλαρχών ταυτιζόμενη πλήρως με τις εστιάσεις και τις ερμηνείες τους. Η διαφορά από όλους τους άλλους είναι ότι ξεπέρασε σε χυδαιότητα και ποταπότητα ακόμη και τους καναλάρχες. Βρήκε ευκαιρία να ξεράσει τον ρατσισμό της για τους εξεγερμένους που δεν έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα ή έχουν άλλη υπηκοότητα, απέδωσε όλες τις καταστροφές και τα πλιάτσικα σε αυτούς ενώ κάλυψε πλήρως τους μπάτσους και την τρομοκρατία τους γράφοντας ότι προκλήθηκαν αναίτια από στημένους!

Όχι μόνο δέχτηκαν τα παραμύθια των τηλεφύρερ για ορμητήριο της νομικής αλλά έγιναν και οι πιο χυδαίοι και βρωμεροί αρνητές της εξέγερσης και του δίκιου της. Δεν ήξερες αν ήταν αυτοί που έδιναν γραμμή στα κανάλια ή αν τα κανάλια έδιναν γραμμή σε αυτούς.

Κι έτσι το σύνθημα Μπάτσοι ΤιΒι Νεοναζί όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί απέκτησε νέο βάθος και επικαιρότητα. Η Χρυσή Αυγή παρά την φαινομενική της άνοδο βρίσκεται τώρα πιο εκτεθιμένη σε συντριβή από όλες τις πολιτικές ομάδες.

Η συμμορία που είναι περήφανη για την σβάστιγκα και της οποίας ο αρχηγός χαιρετά ναζιστικά στο δημοτικό συμβούλιο της πρωτεύουσας, αυτοί που προσκυνούν τους προηγούμενους γερμανοτσολιάδες, θα δεχτεί μοιραία την οργή της εξέγερσης στα επόμενα βήματα της. Τα γραφεία της είναι το ίδιο και περισσότερο θεμιτός στόχος της εξέγερσης όπως και τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ.

Κι άλλωστε καμιά νέα κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει με ναζιστικές ομάδες μίσους και με φύρερς σαν τον Μιχαλιολάκο.Ανήκουν εδώ και δεκαετίες στα σκουπίδια της Ιστορίας και εκεί θα γυρίσουν αμετάκλητα. Το όλοι μαζί να φύγουν οι Ναζί αφορά και αυτούς ή μάλλον αφορά αυτούς πρώτιστα…

Αναπόφευκτη άνοδος της Αναρχίας

Το πολιτικό ρεύμα που αναμένεται να δυναμώσει ταχύτατα μετά την 12 ΦΛεβάρη είναι αυτό των αναρχικών. Ακριβώς για αυτό έχει τεράστια σημασία τι εννοεί ο καθένας στο εξής αυτοπροσδιορίζοντας τον εαυτό του σαν αναρχικό καθώς μεγαλώνει ο κίνδυνος να γεμίσει αυτός ο χώρος με άτομα που στην πραγματικότητα δεν έχουν μεγάλη σχέση με τα βαθύτερα ιδεώδη της αναρχίας.

Ο χώρος της αναρχίας φιλοξενεί τα πιο διαφορετικά ρεύματα σκέψης σε ζητήματα βίας, τακτικής, έμφασης στο προσωπικό ή στο συλλογικό, τελικών και ενδιάμεσων στόχων όπως και τις πιο διαφορετικές νοοτροπίες, συμπεριφορές και τρόπους σκέψεις. Το συνολικό δυνάμωμα του χώρου, καθώς ο πυρηνας των αρχών του  είναι η αλληλεγγύη, η αξιοπρέπεια, η ατομική ευθύνη και η ελευθερία με την αυτογνωσία, είναι ελπιδοφόρο και υποσχόμενο.

Αν ο Δεκέμβρης έκανε την αναρχία μαζικό πολιτικό ρεύμα και ο Ιούνης την αποδαιμονοποίησε προσπαθώντας να εφαρμόσει κάποιες αρχές της στην πράξη, ο Φλεβάρης μπορεί να την καταστήσει εως και πειστική εναλλακτική πρόταση διεθνούς εμβέλειας. Η ανιδιοτέλεια των αναρχικών και η περιφρόνηση τους για αξιώματα και ψήφους αντιπροσώπευσης τούς κάνει να είναι στις σημερινές συνθήκες πιο ελκυστικοί από ποτέ.

Η συνολική ικανότητα των αναρχικών να προσφέρουν χειροπιαστή αυτοοργάνωση και αλληλεγγύη μαζί με την αποφυγή ιδεοληψιών που διχάζουν τον κόσμο θα κρίνει το μέλλον τους. Στενοκεφαλιές, δογματισμοί, παραγοντισμοί, τραμπούκικες συμπεριφορές σε πολιτικούς αντιπάλους τους που δεν είναι φασίστες και άλλα συναφή απλά θα μειώσουν την δυνητική εμβέλεια τους και θα στρέψουν τον κόσμο σε μεταπολιτικά ρεύματα που αρνούνται κάθε πολιτικό λόγο ακόμη και αυτό της αναρχίας.

Mετά την εξέγερση της Κυριακής περισσότερος κόσμος από ποτέ είναι πολιτικά άστεγος αλλά και περισσότερος κόσμος από ποτέ είναι αποφασισμένος να στηριχτεί στις δυνάμεις του για να ανατρέψει αυτό το καθεστώς.

Οι συνελεύσεις στις γειτονιές καλύπτουν ακόμη ένα μικρό κομμάτι αυτού του κόσμου και η ελπίδα βρίσκεται να καλύψουν πολύ περισσότερο.

Διεθνείς επιπτώσεις.(ο κόσμος ενθουσιάζεται με την Ελληνική Εξέγερση βλέποντας την σαν την πρώτη σοβαρή εξέγερση κατά των τραπεζιτών στον δυτικό κόσμο)

Yπάρχουν δυο ακόμη κριτήρια που ως τώρα δεν αγγίξαμε και που είναι αποφασιστικά για να χαρακτηριστεί ένα γεγονός ως αυθεντικά εξεγερσιακό.

Το ένα είναι να συμμετέχουν σε αυτό και ντόπιοι και μετανάστες δίνοντας οικουμενική διάσταση και αντιφασιστικό στίγμα στο χαρακτήρα του γεγονότος. Αυτό έγινε και στην εξέγερση του Δεκέμβρη και στην εξέγερση της 12 Φλεβάρη όπως μαρτυρούν οι πολλές συλλήψεις ανθρώπων από Παλαιστίνη, Αλβανία, Αλγερία κλπ http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1378405

Το άλλο είναι ο διεθνής αντίκτυπος και η διεθνής αλληλεγγύη που εμπνέει.

Κάθε γνήσια εξέγερση σε μια χώρα δημιουργεί κινήσεις αλληλεγγύης αλλά και έμπνευση στους καταπιεσμένους λαούς των άλλων χωρών.

Το είδαμε να συμβαίνει στις αραβικές εξεγέρσεις και τώρα είναι σειρά της ελληνικής εξέγερσης να το κάνει.

Η πρωτοβουλία για μια παγκόσμια διαδήλωση συμπαράστασης του ελληνικού αγώνα το Σάββατο ήταν το αποκορύφωμα μιας σειράς από άλλες ανάλογες διαδηλώσεις που έγιναν σε Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο και αλλού.Η ταχύτητα με την οποία οργάνωθηκαν τέτοιες κινητοποιήσεις και η συχνότητα τους είναι ένας σίγουρος δείκτης για την βαθιά εντύπωση που έκανε ο ξεσηκωμός της Κυριακής στο εξωτερικό. Αν εδώ κάποιοι ακόμη αμφιβάλλουν για τον αν την Κυριακή έγινε εξέγερση, τέτοιες αμφιβολίες δεν φαίνεται να έχουν οι άνθρωποι που ζουν εκτός ελλάδας και είδαν τα γεγονότα από μακριά.

Τα βίντεο του youtube που έδειχναν στιγμιότυπα από τα γεγονότα ήταν γεμάτα με μηνύματα αλληλεγγύης από όλο τον κόσμο.Ξεχώριζαν σε ποσότητα τα μηνύματα αλληλεγγύης από την Αίγυπτο, λογικό αν σκεφτούμε ότι ένας εξεγερμένος λαός αγαλλιάζει όταν βρίσκει ομότιμα  εξεγερμένα του αδέρφια.Όμως περισσότερο εντύπωση έκαναν κάποια μηνύματα που έρχονταν από ανθρώπους που ζουν σε δυτικές χώρες.Αυτά τόνιζαν το καινοτόμο και το διαφορετικό αυτής της εξέγερσης σε σχέση με αυτές των αραβικών χωρών. Δεν ήταν μια εξέγερση κατά αιωνιόβιων δικτατόρων αλλά μια εξέγερση κατά των τραπεζιτών και των εντολοδόχων τους. Μια εξέγερση που αφορά τον δυτικό κόσμο πολύ πιο καίρια από τις αραβικές εξεγέρσεις που ίσως προαναγγέλει μια ευρύτερη δυτική εξέγερση νέου τύπου κατά των τραπεζών και του κίβδηλου χρηματιστηριακού συστήματος. Όπως το έθεσε ένας USA Αμερικάνος:”Η Ελλάδα και η Εξέγερση της είναι η αρχή του μεγάλου ξεσηκωμού της δύσης κατά των μη εκλεγμένων τραπεζιτών της και του 1% που έχει τον τεράστιο πλούτο.Είναι η Τυνησία του δυτικού κόσμου

Κι έτσι εξηγείται ο φόβος των ευρωτεχνοκρατών μετά την Κυριακή και οι αναπάντεχες δηλώσεις τους να μην παρατραβήξουμε το σχοινί με την Ελλάδα.(Ειδικά των Ιταλών που τρέμουν για αντίστοιχα γεγονότα στην χώρα τους…)

Τα μάτια είναι στραμμένα στην Ελλάδα και όλος ο κόσμος περιμένει την συνέχεια. Η Κυριακή που έρχεται θα δείξει αν τα γεγονότα της προηγούμενης βδομάδας θα έχουν την συνέχεια που τους αξίζει.Υπό τις δεδομένες αντικειμενικές συνθήκες θα ήταν ολέθριο να μην την έχουν…

Αντικειμενικές συνθήκες που γέννησαν την εξέγερση.(και γιατί αυτή η εξέγερση μπόρεσε να ξεσπάσει σε προσυμφωνημένη ημερομηνία χωρίς να είχε υπάρξει δολοφονημένος αγωνιστής από τους μπάτσους)

Την Κυριακή 12 Φλεβάρη καταρρίφθηκαν δυο μύθοι.

Ο ένας έλεγε ότι για να ξεσπάσει εξέγερση σε τούτο το μέρος θα πρέπει να έχει προηγηθεί κρατική δολοφονία αλά Γρηγορόπουλου.

Ο άλλος έλεγε ότι καμιά εξέγερση δεν μπορεί να ξεσπάσει σε προσυμφωνημένη ημερομηνία.

Πώς μπόρεσε να γίνει κατορθωτό αυτό;

Η απάντηση βρίσκεται στην υπερωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών. Την ονομάζω υπερωρίμανση γιατί για καιρό τώρα προσδοκούσαμε ένα τεράστιο κοινωνικό ξέσπασμα χωρίς αυτό να έρχεται.

Ξέρουμε ότι σε αυτή την χώρα εδώ και δυο χρόνια γίνεται ένα επαχθές κοινωνικό πείραμα.

Στο όνομα ενός χρέους που έχει πληρωθεί πολλαπλά εξαπολύθηκε μια ασταμάτητη επίθεση που συνδυαστικά ανέβασε τις τιμές των βασικών αγαθών, μείωσε τους μισθούς, έφερε χαράτσια, εκτόξευσε την ανεργία, διέλυσε τις κοινωνικές υπηρεσίες και κατάργησε τα εργασιακά δικαιώματα. Μια λαίλαπα που δεν άφησε τίποτα όρθιο και που κάθε νέο κύμα της ήταν χειρότερο από το προηγούμενο.

Στο διάστημα αυτό έγιναν αρκετές γενικές απεργίες και ακόμη περισσότερες κλαδικές, γεννήθηκε το κίνημα των πλατειών και εμφανίστηκαν πολλές πρωτοβουλίες αντίστασης,  όμως και μέχρι τις 12 Φλεβάρη το επίπεδο αντίστασης φαινόταν να είναι αρκετά χαμηλότερο από αυτό που άρμοζε στο επίπεδο της επίθεσης.

Ο χρόνος περνούσε, η πίκρα και η αγανάκτηση συσσωρεύονταν και ακόμη περισσότερο η απόγνωση και η απελπισία.Ακούγαμε για τις αυτοκτονίες που όλο και αυξάνονταν, για το ρεύμα μετανάστευσης προς το εξωτερικό που όλο και μεγάλωνε, ακόμη και για αυτοπυρπολήσεις συνανθρώπων μας σε ένα τοπίο που οι οικονομικά κατεστραμμένοι, οι άστεγοι και οι άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια πλήθαιναν μέρα με την μέρα.

Μεταξύ 25 Μάη και 30 Ιούλη 2011 έγινε η μεγαλύτερη προσπάθεια από τον κόσμο να αμφισβητήσει και να αντισταθεί στο καθεστώς ειρηνικά. Η κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας καταλήφθηκε και μαζί με αυτή όλες οι μεγάλες πλατείες των μεγάλων ελληνικών πόλεων. Στήθηκαν υποδομές αυτοοργάνωσης και άρχισε το μεγάλο πείραμα της άμεσης δημοκρατίας με λαϊκές συνελεύσεις στις οποίες ο καθένας μπορούσε να πάρει τον λόγο και να εκφραστεί. Οι κινητοποιήσεις έφτασαν να συσπειρώσουν εκατομμύρια κόσμο μακριά από κομματικά μαντριά.Άνθρωποι γνωρίστηκαν μεταξύ τους, έμαθαν να συζητάνε και να επιχειρηματολογούν, να βρίσκουν τα κοινά τους και να κατεβαίνουν κάθε μέρα στον δρόμο. Όμως πρακτικά το αποτέλεσμα ήταν μια τρύπα στο νερό. Το καθεστώς όντας αδιάφορο για το τι θέλει και ζητά η πλειοψηφία και όντας σε υπηρεσία να προωθήσει τα τραπεζίτικα συμφέροντα όχι μόνο αγνόησε την φωνή της πλειοψηφίας αλλά και την κατέστειλε. 4 το πρωί στις 30 Ιούλη έστειλε τις δυνάμεις του για να ξεσκίσουν αυτό που κάποτε ήταν η κατάλψη του Συντάγματος απαγορεύοντας ακόμη και την ανάρτηση πανό στην πλατεία.Και τότε σε πολύ κόσμο καταδείχτηκε ότι ο ειρηνικός τρόπος διαμαρτυρίας είναι καταδικασμένος στην ατίμωση και στην ολοκληρωτική καταστολή.

Ο δρόμος για τις 12 Φλεβάρη είχε ανοίξει διάπλατα. Αυτό το ομολόγησαν και οι ίδιοι οι μπάτσοι όταν στην αναφορά τους για επερχόμενη εξέγερση σημείωσαν ότι το ξερίζωμα το κινήματος των αγανακτισμένων άφησε την κοινωνία χωρίς βαλβίδες εκτόνωσης και απορρόφησης της δυσαρέσκειας. Ενδιάμεσος σταθμός στάθηκαν τα γεγονότα στις 19-20 Οκτώβρη με διπλό τρόπο.Στις 19 φάνηκε ένα τεράστιο κομμάτι κόσμου που ενώ δεν συμμετείχε στις συγκρούσεις έδειξε ανοχή και ενθάρρυνση στους συγκρουόμενους.Στις 20 φάνηκε ότι ούτε το ΚΚΕ ούτε κανείς άλλος είναι καλοδεχούμενος σαν προστάτης της βουλής από την οργή του κόσμου.

Kαι έξω από αυτά, η κοινωνική εξαθλίωση σε καλπασμό… Η ανεργία επίσημα να φτάνει σε απίστευτα νούμερα, τα μικρά μαγαζιά να εξαφανίζονται, ο κόσμος να παραμιλά στους δρόμους…

Το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που έφερε έναν μη εκλεγμένο από τον λαό τραπεζίτη στην θέση του πρωθυπουργού με την υποστήριξη της δεξιάς και των φασισταριών του ΛΑ.Ο.Σ, έδωσε μια νέα πίστωση χρόνου σε ένα καθεστώς που φαινόταν να έχει φάει τα ψωμιά του.Ο εφιάλτης φαινόταν τώρα να μην έχει τέλος και να στηρίζεται σε μια κομματική συναίνεση που δεν είχε προηγούμενο.

Πέρασαν μήνες χωρίς καμιά σοβαρή αντίσταση εκτός από χώρους όπως αυτούς της χαλυβουργίας και των μέσων ενημέρωσης που αυτόνομα είχαν ξεκινήσει τους δικούς τους αγώνες.

Και φτάσαμε στον Φλεβάρη και στην ασυνήθιστη κακοκαιρία του όταν αναγγέλθηκε το νέο μνημόνιο σε μια κοινωνία που είχε ήδη μαραζώσει από την θλίψη και την απογοήτευση.

Κι ήταν τότε που τα υπόγεια ρεύματα της εξέγερσης άρχισαν να κοχλάζουν με μια δύναμη πρωτόφαντη και αστείρευτη.

Η 12 Φλεβάρη έγινε ημερομηνία στόχος για όλο τον κόσμο κι όλος ο κόσμος άρχισε να μιλά για αυτή. Όλη την προηγούμενη βδομάδα οι καταιγίδες κρατούσαν τον κόσμο στα σπίτια του πεισμώνοντας τον περισσότερο να κατέβει στις 12. Οι αφίσσες με το ελικόπτερο τον συνέπαιρναν. Η προσμονή ότι κάτι μεγάλο θα συμβεί εκείνη την μέρα καταλάμβανε όλο και περισσότερους.

Μια ισοπεδωμένη κοινωνία αποζητούσε την ενότητα της για να γκρεμίσει τους δυνάστες της. Ακόμη και τα χουλιγκόνια των αντίπαλων ποδοσφαιρικών ομάδων προχώρησαν σε άτυπες συμφωνίες ενότητας για να δράσουν από κοινού.

Η Παρασκευή 10 Φλεβάρη ήταν ένας μικρός προάγγελος. Ο κόσμος δεν ήταν αρκετός αλλά τον τόνο τον είχαν οι συγκρουσιακοί με την πλήρη ενθάρρυνση και υποστήριξη από τους υπόλοιπους.Όποιος είχε βιαστεί να βγάλει συμπεράσματα από την χαμηλή συμμετοχή στην 48ωρη απεργία της ΓΣΕΕ διαψεύστηκε οικτρά. Ο κόσμος είχε μάθει από τον Ιούνη να κατεβαίνει τις Κυριακές μόνος του χωρίς να έχει ανάγκη την ΓΣΕΕ και τις απεργίες της.

Και φτάσαμε στην αποφράδα μέρα να κατεβαίνουν στους δρόμους της Ελλάδας πάνω από δυο εκατομμύρια διαδηλωτές για να εκφράσουν την οργή τους στο καθεστώς.Μπορεί το επίκεντρο να ήταν η Αθήνα όμως και οι άλλες πόλεις συμπαραστάθηκαν αξιοθαύμαστα κατεβάζοντας στους δρόμους τους τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις της ιστορίας τους.Και εκεί, οι συγκρούσεις και οι ταραχές ήταν αδιάκοπες.Κι έτσι όπως και στην περίπτωση του Δεκέμβρη του 2008 η εξέγερση υπήρξε πανελλαδική.

Κι έτσι έγινε κατορθωτό χωρίς να υπάρχει δολοφονημένος νεκρός που θα γαλβάνιζε τα πάθη, σε προσυμφωνημένη μέρα που δεν ήταν καν γενική απεργία της ΓΣΕΕ να εκφραστεί η μεγαλύτερη εξεγερσιακότητα που έχει εκφραστεί σε οποιαδήποτε μέρα της Ελληνικής Ιστορίας. 

———————————————————————————————————————————————————————

Εδώ τελειώνει το δεύτερο μέρος του κειμένου και θα ακολουθήσει ένα τελευταίο τρίτο μέρος που θα ασχοληθεί πιο συγκεκριμένα με τα υποκείμενα της εξέγερσης, την αντιεξέγερση, την κατάληψη της νομικής και το μετά.

Μετά τις 12 Φλέβαρη είδαμε ένα κύμα καταλήψεων νομαρχιών και δημαρχείων, την αφύπνιση των μαθητών, καθημερινές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας αλλά και την σκλήρυνση της κρατικής τρομοκρατίας με την δημοσιοποίηση φωτογραφιών των συλληφθέντων και τις απειλές για απαγόρευση των διαδηλώσεων όπως και την ωμή καταστολή σε ολιγάριθμες ειρηνικές διαδηλώσεις.

Τα πράγματα είναι στην κόψη τους και ρευστά όσο ποτέ.

Για σήμερα υπάρχει νέα μαθητική διαδήλωση αλλά και η παγκόσμια μέρα αλληλεγγύης στην ελληνική εξέγερση.

Αύριο Κυριακή είναι η πιο κρίσιμη μέρα για το μέλλον αυτής της εξέγερσης.

Εκεί θα φανεί αν το φοβερό ξέσπασμα της προηγούμενης Κυριακής έχει δυνάμεις να συνεχίσει και να κλιμακώσει ή αν ήδη τα καλύτερα είναι πίσω μας.

Την προηγούμενη Κυριακή μάθαμε και ζήσαμε πολλά.

Είδαμε ότι τα τέρατα των ΜΑΤ και η εξουσία που στηρίζουν δεν είναι άτρωτα και ανίκητα.

Αρχίσαμε  να μην νιώθουμε μόνοι σε ένα πλήθος που ενώνεται από τόσο πολλά και να αξιοποιούμε την αριθμητική υπεροχή μας. 

Αντιμετωπίσαμε τα χημικά και την τρομοκρατία τους με μια αποφασιστικότητα που μας ήταν άγνωστη.

Έχουμε ακόμη να μάθουμε και να ζήσουμε πολλά.

Όμως τούτη την Κυριακή πρέπει να δείξουμε αν εμπεδώσαμε αυτά που μάθαμε κι αν είμαστε έτοιμοι για περισσότερα.

Γιατί αυτή η τραπεζική Χούντα χρειάζεται κάτι μεγαλύτερο κι από την 12 Φλεβάρη για να πέσει.

Κι αυτό το μεγαλύτερο πρέπει να στοχεύσει και τα χουντοκάναλα που στα μετόπισθεν βιάζουν τις ψυχές και τις συνειδήσεις των συμπολιτών μας στηρίζοντας ανερυθρίαστα το καθεστώς στις δύσκολες στιγμές του.

Κυριακή 19 Φλεβάρη πάλι στο Σύνταγμα από νωρίς κι ας μην φύγουμε μέχρι να φύγουν!

http://wp.me/pPn6Y-cSi

31 Responses to “ΕΞΕΓΕΡΣΗ:Κυριακή 12 Φλεβάρη:Ο Δεκέμβρης Συναντά τον Ιούνη Μέρος Πρώτο ΚΑΙ Δεύτερο”

  1. Tελικά ρε θηρίο το έβγαλες το δεύτερο μέρος!
    Και είναι καλύτερο και από το πρώτο!

    Το ιντιμίντια ακόμη να λειτουργήσει.
    Το πρόλαβα για λίγο ανοιχτό πριν κάποια ώρα αλλά τώρα είναι πάλι κλειστό.
    ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ
    ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

  2. Το κείμενο εξελίσσεται επικά όπως τα γεγονότα που ζήσαμε και ζούμε.
    Αναμένω το τρίτο μέρος του.
    Μου άρεσε ιδιαίτερα το κομμάτι που αναφέρεται στις αντικειμενικές συνθήκες που έφεραν την εξέγερση.

    12Φεβρουριανός υπέγραφα στο indymedia πριν το κατεβάσουν.
    Φαίνεται ότι η εξουσία είναι σε πανικό για να κάνει τέτοιες κινήσεις.
    Ευτυχώς που υπάρχουν blogs σαν το δικό σας.
    Τα λέμε αύριο στους δρόμους!

  3. “όταν το Σύριζα συναντά το ΚΚΕ και αυτό την Χρυσή Αυγή”… Όπως τα γράφεις είναι Πάνθηρα, και σε επιβεβαιώνει το βίντεο με τους χρυσαυγίτες στη χαλυβουργία!!!

    “Μπάτσοι ΤιΒι Νεοναζί” Πειρατή, δε θα ανεβάσεις το καινούργιο βίντεο από τους ανώνυμους για τους δημοσιογράφους; Το είδα χθες βράδυ πριν κατεβάσουν το ιντιμίντια, αύριο είναι η συγκέντρωση στο Σύνταγμα (ωραία προπαγάνδα θα κάνουν πάλι τα κανάλια) και πλακώνουν και τα κυριακάτικα φύλλα, που πάλι θα τα βάζουν με τους αναρχικούς, όπως είναι αναμενόμενο!!!

  4. “”Κι αυτό το μεγαλύτερο πρέπει να στοχεύσει και τα χουντοκάναλα που στα μετόπισθεν βιάζουν τις ψυχές και τις συνειδήσεις των συμπολιτών μας στηρίζοντας ανερυθρίαστα το καθεστώς στις δύσκολες στιγμές του.”"

    Μπραβο ρε μαγκα…Εδω ειναι ολη η ουσια…Εκει πρεπει να ειναι ο επομενος στοχος

  5. Αστυνομοκρατία από το σκυλολόι του Παπουτσωμένου Εφεετζή σε όλους τους δρόμους που οδηγούν στην πλατεία Εξαρχείων, με μοναδική πρόσβαση την Καλλιδρομίου και μετά τον πεζόδρομο της Θεμιστοκλεους.
    Το indymedia είναι ξανά πεσμένο, μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα που λειτουργούσε.
    Κλειστός εκτός από τους γνωστούς σταθμούς, και ο σταθμός στο Μοναστηράκι.
    Τόση δημοκρατία είχαμε να δούμε από τη χούντα.

  6. Δηλαδη συμφωνα με την ανάλυση των γεγονοτων της περασμενης βδομαδας, αφου χτες δεν ειμασταν πανω απο 10.000 στο Συνταγμα και πολλους λεω, τελειωσαμε οριστικα. Ευτυχως που υπαρχουν και αλλοι μεταξυ αυτων που αναγιγνωσκουν τα γεγονοτα,χωρις να βιαζονται να συναγουν τελεολογικα συμπερασματα και να ερμηνευσουν τασεις και συμπεριφορες. Όσοι εντασσονται σε αυτη την δευτερη λογικη, αντε για να μην γραφω στο ονομα αλλων, τουλαχιστον εγω, δεν συμφωνω.
    Πιστεύω λοιπόν ότι αν δεν οργανωσουμε τμηματα συγκρουσης σωμα με σωμα ακόμα και με απλα παλουκια και κρανη ποδηλατου, με την προϋπόθεση ότι θα δρούμε συντονισμένα και με επικοινωνια μεσω κινητων, με προσχεδιασμένη στρατηγική και δουλεια χαρτογράφησης της παρουσιας των δοιμιριών, των Διας – Δελτα των ασφαλιτων κι αυτο μπορει να γινει σε μια μερα μαζικης πορειας (η στρατηγικη τους δεν αλλαζει ουσιαστικα) τοτε το Συνταγμα και το κεντρο ειναι χαμενη υποθεση. Και αν δεν υπαρξει μια μινιμουμ εστω και προχειρη εκπαιδευση και στρατικοποιηση με σχηματισμό εστω και σωματων συγκρουσης 50 η 100 ατομων που δεν θα κανει ο καθενας του κεφαλιου του αλλα θα υπακουουν σε παραγγελματα (πχ Οταν η μια ομαδα επιτιθεται συντεταγμενα έστω και μετωπικα στα Ματ απο Σταδιου, μια άλλη να κυκλωνει απο την πανεπιστημιου ή να λειτουργει αντιπερισπασματικα σε δοιμιριες που θα κατεβαινουν απο κει για ντουμπλάρισμα), επισης το κεντρο ειναι χαμενο. Γιατι με τις μολοτωφ και τις πετρες απο μακρια αυτοι γελανε και οποιος εχει αντιρρηση ας μπει σε φορουμ αστυνομικων (πρεπει να γνωρισεις τον εχθρο για να τον αντιμετωπισεις) για να δει τι λενε πισω απο την ασφαλεια των αντιπυρικων τους στολών και γενικα όλο τον εξοπλισμό τους. Η μολοτωφ μπορει να λειτουργησει αλλα μονο για τη δημιουργια προσκαιρου πανικου πριν την εφορμηση των συγκρουσιακων συντεταγμενων τμηματων. Βέβαια για να γινουν ολα αυτα θα πρεπει να κληθει να συμμετασχει και κοσμος διατεθειμενος να συγκρουστει και εκτος του αναρχικου χωρου, αρα θα πρεπει να εχει προϋπαρξει συνεννοηση και συνυπαρξη, ίσως και με “πατριωτες” και δεν εννοω χρυσαυγιτες. Εφικτο; Δεν νομιζω. Εδω βλεπουμε ελληνικη σημαια και κοβουμε περα μηπως μολυνθούμε κατατασσοντας όσους την κρατουν στους φασιστες. Ισως επισης θα πρεπει να υπαρξουν και ατομα με καποια εμπειρια στο σχεδιασμο μαχων σωμα με σωμα. Αν μπορουσαν να γινουν ολα αυτα οι μπατσοι που ειναι εκπαιδευμενοι μεν σε σχηματισμους και εφορμησεις αλλα μονο για την αντιμετωπιση ανοργανωτων ομαδων, θα κλανανε μονο και μονο με το πρωτο συντονισμενο χτυπημα των παλουκιων μας στην ασφαλτο. Τρομος θα τους καταλαμβανε και τοτε θα ακολουθουσε και αλλος κοσμος και όλα θα ειχανε πολυ πλακα.
    Επειδη όμως δεν πιστευω ότι αυτο προκειται να γινει, υπαρχει και η λυση να παρατησουμε αυτη την εμμονη με το Συνταγμα αφου ειναι φανερο οτι πια παιζουμε με τους όρους τους στο δικο τους γηπεδο και να διοργανωσουμε παντα σε επαφη και με άλλες δυναμεις πορειες στις συνοικιες – νομιζω ότι αυτο εχει αρχισει απο συλλογικοτητες και με τη συμμετοχη αναρχικων αλλα αυτονομα – ωστε να αποκτηθει η απαραιτητη μεγαλη μαζικοτητα απο τον κοσμο στις γειτονιες. Μετα, το επομενο βημα να ειναι καταληψεις στις κατα τοπους εφοριες, ΔΕΗ, δημαρχεια κλπ (οι εφοριες αρκουν) και καλεσμα για απεργια διαρκειας. Ταυτοχρονα αφου θα εχουμε τη μαζικοτητα, ας δημιουργησουμε τις δικες μας ομαδες περιφρουρησης στις γειτονιες που θα αντικαταστησουν την αστυνομια καταργωντας την και αποθεσμίζοντάς την. Ετσι το συστημα θα μπλοκαρει και σε μια βδομαδα θα κυκλοφορουμε ελευθεροι στο Συνταγμα και στους γυρω δρομους. Εκει απελευθερωμενοι απο τα χημικα τους ρουφιανους και την καταστολη θα μπορεσουμε να τσακωθουμε οσο θελουμε για το πως αντιλαμβανομαστε τον κοσμο που ονειρευομαστε.
    Αρα ας βαλουμε το μυαλο μας να δουλεψει και ας σκεφτούμε αλλους τροπους που δεν περιμενουν να σκεφτούμε. Πιστευω παρα πολυ ως αποφοιτος του ιστορικου οτι οι εξεγερσεις τυπου 20ου αιωνα (με τον οργισμενο οχλο να επιβαλλει τη βουληση του που φτανει απλως στο επιπεδο της αντικαταστασης της εξουσιας) ειναι ξεπερασμενες αφου ειναι απολυτα χειραγωγησημες και αναμενομενες απο την εξουσια. Ακομα και οταν οι εξεγερσεις αυτες πετυχαν με εντυπωσιακο και εκκωφαντικο τροπο ανατροπες, ελαχιστα αγγιξαν ως πραγματωση το οραμα της κοινωνικης δικαιοσυνης και απελευθερωσης. Απο τις πιο παλιες – κινημα Πρασινων Βενετων στο Βυζαντιο, 1848, Οκτωβριανη Επανασταση, ΕΑΜ, Β’ Ανταρτικο ’47 – ’49, ως τις πιο προσφατες στην Αιγυπτο, Συρια κλπ. Πιστευω οτι δεν ζουμε πια στον 20ο αιωνα ποσο μαλλον στο απωτερο παρελθον και οτι η κοινωνια μας εχει τις δυναμεις που δεν εχει η Αιγυπτιακη ή Συριακη κοινωνια, άρα ειναι πιο προηγμενο το επαναστατικο υποκειμενο στην Ελλαδα.
    Για να καταληξω θελω να πω οτι όσο ζουμε εμπνεομενοι απο τα φαντασματα του παρελθοντος – όχι ως προς την προθεση αλλά ως προς την τακτικη – και όσο αντιλαμβανομαστε ότι το επαναστατικο υποκειμενο έχει μονο αυτον τον τροπο εκφρασης τοσο θα ταίζουμε ασκοπα με αιμα την κρεατομηχανη του κρατους. Μας εχουν παγιδευσει με ένα απλο τρικ και αυτο ειναι προφανες. Η ετεροχρονισμενη δικαιωση των ανταρτικων αγωνων απο το αστικο κρατος με γιορτες, αφιερωματα, παρελασεις κλπ,σε καθε γωνια της γης μας αλλα κι όλης της γης γενικα, προσδιορισε και παρέφθειρε το χαρακτηρα αυτων των αγωνων αποδιδοντας τους ενα θνησιγενη χαρακτηρα προορισμενο να εκφραζει την εξεγερμενη συνειδηση σα μια γραφικοτητα ιδεαλιστικου τυπου. “Εισαι επαναστατης, εισαι ονειροπολος, εισαι ουτοπιστης. Ενταξει κι αυτο χρειαζεται αλλα εδω μιλαμε γι τον πραγματικο κοσμο”. Εναν κοσμο “πραγματικο” αλλα αντεστραμμενο με όλα λαθος και παρολα αυτα τον μονο αποδεκτο. Κι εμεις εχοντας αποδεχτει το ρολο που μας απεδωσε το κρατος χωρωντας μας ως ταση στην πολιτισμικη του αντιληψη, χαμογελουσαμε σαν βλακες γιατι ξεραμε οτι ως ιδεαλιστες θα πηδηξουμε και κανενα γκομενακι παραπανω. Ισως αποκτουσαμε και το δικαιωμα να τους κρινουμε όλους ως νυκοκυραιους και προσκυνημενους συμπεριλαμβανομενων και των χεριων που μας ταιζαν. Στην πραξη βεβαια η συλλογικοτητα, η αλληλεγγυη πηγαινε και παει ακομα περιπατο. “Εκδηλωση συμπαραστασης στον αγωνα των χαλυβουργων. Φωτο – κειμενο”. Δυο φωτογραφιες, ένα συντομο μοιρασμα στους μικροαστους, και να η εκδηλωση της αλληλεγγυης. Το οτι οι χαλυβουργοι δεν εχουν να φανε δεν απασχολει. Το να μαζεψουμε κανα φραγκο ή εστω δυο σακουλες μακαρονια και ντοματες να τους τα παμε, ειναι περιττο. Ολα γιναν εικονα χωρις περιεχομενο. Μια μορφη εναλλακτικου λαϊφ σταιλ. Ακομα και τα βιντεο με τις μολοτωφ. Παμε σπιτια μας και καμαρωνουμε. “Να αυτος, αυτος εδω ρε αυτος ειμαι εγω”. Προκειται για ενα τρικ λοιπον. Παιζουμε – οταν αποφασιζουμε να παιξουμε και τωρα ειναι η εποχη που ολο και περισσοτεροι το αποφασιζουν – με τους ορους που μας επιτρέπουν ή με τους όρους που θελουν να παιζουμε, γιατι αυτους τους όρους μπορουν να ελεγξουν. Δρούμε και ζουμε μεσα στη γυαλα τους σαν τα χρυσοψαρα. Ειναι σαν να εχουμε μπροστα μας ενα αιμοβορο αλλά δυσκίνητο εως ακινητο θηριο και ενω μπορουμε να το παρακαμψουμε απο πολλους δρομους παμε πανω του να συγκρουστούμε στα ισια και μαλιστα σπασμωδικα και ανοργανωτα με αλλαλαγμους στο ονομα του δικαιου. Προκειται περι χριστιανομαρτυρικης αντιληψης. Το παγκόσμιο διαχρονικο κρατος όμως μας περιμενει γιατι ξερει απο που θα περασει η οργη μας. Για τη συντηρηση αυτου του συσχετισμου δυναμεων ειναι υπευθυνο το ιδιο το επαναστατικο υποκειμενο και κυριως οι ζωντανες δυναμεις που το διεπουν. Σφαγες, σφαγες, σφαγες… Ας σκεφτουμε για λιγο. Ειμαστε ίδιοι για τόσους αιωνες, κανουμε τα ιδια πραγματα εδω και αιωνες. Χανουμε εδω και αιωνες.
    Νομιζω ότι αυτο που ζηταμε όλοι ακομα και το ευρυ κοιμωμενο απολιτικο κοινωνικο φασμα ειναι να ζησουμε σε μια κοινωνια ελευθερη και αυτοδιαχειριζομενη αφομοιωνοντας τα ιστορικα διδαγματα των αποτυχημενων αγωνων του παρελθοντος.Να εγκαθιδρυσουμε την κοινωνια του μυαλου, της δημιουργικης και αναπαντεχης σκεψης και εκφρασης. Αυτο θα φερει τα παντα.
    Το οτι η αναγνωση και ερμηνεια που εκανε ο συντροφος στο κεντρικο αρθρο που εδωσε την αφορμη για τη συζητηση ειναι κατα τη γνωμη μου λανθασμενη, αποδειχτηκε χτες. Μπορει ο κοσμος να επικροτουσε το καψιμο των τραπεζων, μπορει να διαπιστωσε τη ζωωδη συμπεριφορα των πραιτοριανων την προηγουμενη βδομαδα, αλλα χτες η συντριπτικη πλειοψηφεια απειχε εχοντας φλομωσει απο χημικα, τρομο και απογοητευση. Αυτο δεν σημαινει ότι η κοινωνια ηττηθηκε παρα μονο αν το δουμε απο τη σκοπια του κρατους. Απλως η κοινωνια δεν θελει αλλο αιμα. Ο προηγούμενος αιωνας και οι εμπειριες που αποκομισε το συλλογικο υποσυνειδητο απο τους κοινωνικους αγωνες που εδωσε, το εχουν κουρασει ανεπανορθωτα. Ας βαλουμε το μυαλο μας και τη φαντασια μας να δουλεψει. Δεν το εχουμε χρησιμοποιησει σχεδον καθολου αυτο το όπλο. Ας τους εκπληξουμε με κατι πρωτοφανερωτο. Ας εκπληξουμε τους εαυτούς μας και τον κοσμο. Αυτος ο αιωνας μπορει να ειναι ο αιωνας των λαων και της συλλογικοτητας. Ο αιωνας των ακρων περασε.
    Μεχρι τοτε θα βαφτιζουμε εξεγερσεις αυτο που εχουμε μαθει να προσδιοριζουμε ως εξεγερση προσδοκωντας να μπουμε στο πανθεον των νικημενων επαναστατων, βορα και εμπειρια στο αδηφαγο στομαχι του παγκοσμιου κρατους πιστοι στην εσχατολογικη αντιληψη ότι τα δικαιωματα ?κερδιζονται? με αφθονο αιμα.
    Καλοι ακηδεμονευτοι και παναλαφροι απο τα βαριδια της ιστοριας αγωνες σε όλους μας.

  7. “7)Οπλοπωλεία απαλλοτριώνονται.”

    Πού ξέρεις ποιοι και γιατί ληστέψανε το οπλοπωλείο;

    Πού ξέρεις οτι δεν είναι μαφιόζοι, σωματέμποροι, έμποροι όπλων, έμποροι ναρκωτικών;

    Ή είναι το ίδιο, όποιοι και να’ ναι;

    Αλλά πού ξέρεις ποιοι είναι;

    @λοιπούς ΣΧΣ

    Πώς και επιτρέπετε να γραφτεί αυτό εδώ, το οποίο δεν είναι καμιά θεωρία βέβαια. Η ληστεία όπλων είναι πράξη που μπορεί να συνεπάγεται δολοφονίες.

  8. Γυπα ισχυουν φυσικα τα οσα λες. Όμως γιατι απετυχαν; Νομιζω οτι τα κυρια αιτια ηταν 2:
    Το πρωτο η ελλειψη επαρκους μαζικοτητας. Η ελλειψη επαρκους μαζικοτητας αυτοματως σημαινει οτι τα κινηματα δεν ηταν ανοιχτα με την απολυτη εννοια του ορου αλλα παροτι δεν ξεκινησαν ετσι, εξελιχτηκαν σε περιχαρακωμενα εστω και σε καποιο βαθμο κινηματα. Αρα παψανε να υπαρχουν και να λειτουργουν σαν κινηματα. Βαλανε διαχωριστικες γραμμες ή δεν αντιληφθηκαν αυτο που ενδεχομενως σερνονταν κατω απο το κοινωνικο συλλογικο ασυνειδητο ωστε να υπαρξει συγχρονισμος και συνταυτιση της πρωτοποριας με τα ευρυτερα κοινωνικα στρωματα απο οπου θα προεκυπτε η μαζικοποιηση και η αυτοπροστασια των κινηματων. Η επεκταση και η αποδοχη ποσω μαλλον η συμμετοχη διασφαλιζει την επανασταση και την περιφρουρηση της, παντα σε συνδυασμο με την μη κηδεμονια. Πιστευω οτι η ανεπαρκεια της ιστορικης εμπειριας εκεινη την περιοδο ή το μομεντουμ όπως θα μπορουσαμε να το πουμε, συνεβαλε στην αποξενωση των δρασεων αυτων απο τον ευρυτερο κοινωνικο ιστο και αρα τις οδηγησε ανοχυρωτες στην καταστολη τους. Αυτη η αδυναμια σερνεται – θελω να πιστευω με λιγοτερη ενταση ειδικα στις μερες μας – ακομα και σημερα δηλαδη 30 και 40 χρονια μετα. Τι θελω να πω για παραδειγμα; Το οτι ο τζιβατος αναρχικος παει να παραδωσει μεσω της συλλογικοτητας του τα δεματα αλληλεγγυης στους χαλυβουργούς και ο λαϊκος πρωην δεξιος απεργός τον υποδεχεται, ειναι η ενσαρκωση της συνυπαρξης δυο κοσμων σε πολιτισμικο επιπεδο. Το ότι θα κοιταχτουν σαν εκπροσωποι δυο διαφορετικων πολιτισμικων και ιδεολογικων αντιληψεων μεσα σε ένα αβολο πλαισιο καχυποψιας ειναι νομιζω λογικο. Το παραλογο πλεον δεν ειναι αυτο αλλα το να μην κατορθωσουν να σπασουν το φραγμα της καχυποψιας και να ενωσουν τους φοβους και τις επιθυμιες τους που ουτως η αλλως ειναι κοινες. Ε, πιστευω οτι ειμαστε στην εποχη που αρχιζει να γινεται αντιληπτο οτι οι διαχωριστικες γραμμες στεκονται εμποδιο στην ανατροπη αυτου του συστηματος. Αλλωστε το μονο που θελουμε όλοι ειναι η ελευθερια μας. Και επειδη η ελευθερια ειναι απολυτη εννοια καταλαβαινουμε πια οτι δεν μπορει να την εχει ο ενας χωρις να την εχει ο άλλος. Αλλο παραδειγμα σχετικα με την ανεπαρκεια των κινηματων που εχουν προοπτικες μαζοκοποιησης και δεν τις εκπληρωνουν ειναι συγχρονο επισης και ειναι το δεν πληρωνω. Το οποιο αφου διασπαστηκε αρχικα σε den plirono.info και diodiastop στη συνεχεια και μαλιστα προσφατα το δευτερο κομματι που ειναι και το πιο ενεργο η αληθεια ειναι, αποφασισε να μετεξελιχτει σε κομμα με συμμετοχη σε οποιεσδηποτε ενδεχομενες προσεχεις εκλογες. Αυτοματως απωλεσε το χαρακτηρα του κινηματος. Σαν συνεπεια μελη του κινηματος καταγγελλοντας χειραγωγηση και συγκεντρωτισμο ετσι απλα δημιουργησαν ενα νεο κινημα δρομου και δρασης τα ΑΛΑΝΥΑ.
    Ενα κινημα κινειται συνεχως. Αλλιως δεν ειναι κινημα. Και υπαρχει τοση διψα για ακηδεμονευτα κινηματα απο τα κατω αυτη την περιοδο που οτιδηποτε παει να σαπισει αμεσως απο τη σαπια κοιλια του ξεπηδαει κατι καινουργιο και φρεσκο και υγειές. Με λιγα λογια θελω να πω οτι τα κινηματα του παρελθοντος για λογους του παρελθοντος ανηκουν στο παρελθον και το μονο που εχουν να μας διδαξουν εκτος απο μια βαση διαδικασιων ειναι στην πραγματικοτητα η αποτυχία τους. Και επειδη δεν εχω ταμπου θελω να πω ότι ζουμε σε μια περιοδο που επανανοηματοδοτουνται τα παντα, απο οικονομικοκοινωνικοπολιτικες θεωρησεις και δογματα μεχρι σημαιες και συμβολα. Γιατι ποιος μπορει να αρνηθει ότι βλεποντας τόσες ελληνικες σημαιες στα χερια τοσων ανθρωπων σε τοσες διαφορετικες πολεις πανω στον κοσμο προχτες εβλεπε για μια στιγμη ενα διεθνιστικο λαβαρο; Ναι ειναι παραξενο, λιγο αστειο αλλα η ελληνικη κοινωνια μεταβάλλεται μεσα απο το διακριτικο της εθνικο συμβολο – αφου έτσι γινεται αντιληπτη ως κοινοτητα – σε διεθνες συμβολο αντιστασης. Οχι με το Πατρις Θρησκεια Οικογενεια των ακροδεξιων αλλα με το αυτοδιαχειριζομαι τη γη μου και τους πορους μου σαν ανθρωπινος λαος ολου του πλανητη.
    Αρα το φρουτο ειναι εκει ωριμο και μας περιμενει αρκει να απλωσουμε το βαρυ μας, σκουριασμενο χερι και να το κοψουμε. Η διαιωνιση του φαυλου κυκλου του μίσους η και του αιματος απο τη φυση της ευνοει το κρατος σε καθε του μορφη και ειναι κατασκευασμα του κρατους θεμελιωμενο πανω στη μισαλλοδοξια που αυτο το ίδιο εξεθρεψε και δημιουργησε συστηματικα με στοχο την πολυδιασπαση της κοινωνιας και αρα την χειραγωγηση της που του εξασφαλιζει μακροημερευση. Ο διπλανος μας όποιος και αν ειναι αυτος περιμενει να του μιλησουμε. Οχι με την ορολογια που εχουμε και εχει συνηθισει ομως. Ας αμφισβητησουμε τα κειμενα και τις αυθεντιες. Μας το ζητανε και οι ιδιες. Ας δημιουργησουμε μια νεα ρητορικη όχι λαϊκιστικη αλλα αμεση, συγχρονη και λογικη. Ο λόγος μας εχει δυναμη. Δεν κινδυνευουμε να αλλοτριωθουμε. Ειμαστε κινημα του 21ου αιωνα. Ας κανουμε ο,τι δεν καταφεραν τα κινηματα του παρελθοντος.
    Το δευτερο αιτιο της καταστολης των κινηματων αυτων που περιγραφεις ήταν η παραλληλη δραση των ενοπλων ομαδων. Ο ενοπλος αγωνας στοχευει εξ ορισμου στην αφυπνιση, την εγρηγορση και στην αποδοση του κοινου περι δικαιου αισθηματος όταν αυτες οι ιδιες συνθηκες αλλα και οι προϋποθεσεις για η δημιουργια τους δεν υπαρχουν. Απο τη στιγμη που ήδη ειχαν δημιουργηθει οι δρασεις, οι συλλογικοτητες και οι κινηματικες διαδικασιες αναποφευκτα η φυση του σταθηκε υπονομευτικη και λειτουργησε ανασταλτικα για την εξαπλωση των κινηματων και αυτος με τη σειρα του (περαν της παθογενειας των διαχωριστικων γραμμων) αφου το κρατος λογω ιδεολογικης συγγενειας ταυτισε ευκολα με τους μηχανισμους προπαγανδας και τρομου του την ενοπλη παλη με οποιεσδηποτε μορφες συλλογικης δρασης. Ακομα μεγαλυτερη απομόνωση, εξαπλωση της κοινωνικης κατακραυγης, συρρικνωση, χτυπημα. Γνωστη, χιλιοεφαρμοσμενη και εκνευριστικα επαναλαμβανομενη, για να παραμενει μη διαχειρισημη απο τις ζωντανες δυναμεις του επαναστατικου υποκειμενου ακομα και σημερα, τακτικη. Ο Αλμπερ Καμυ τον οποιο απασχολησε πολυ το θεμα, εκτος απο το “Σκεψεις για την τρομοκρατια” (αυτος ειναι ο ορος που χρησιμοποιει η μεταφραση) εχει γραψει και το θεατρικο “Οι δικαιοι” το οποιο πραγματευεται την ηθικη και χρηστικη διασταση του θεματος μεσα απο την ψηλαφιση της δρασης μιας ενοπλης ομαδας στην προεπαναστατικη Ρωσια στις αρχες του αιωνα. Πιστευω ότι σε εκεινη την εποχη της ανυπαρξιας αισθησης συντονισμενων μορφων συλλογικης δρασης και μοναρχιας ειχε την θεση του.Ομως ειμαστε πολυ μακρια απο αυτο και χρονολογικα και καταστασιακα. Οχι γιατι η αστικη δημοκρατια ευνοει τη συλλογικοτητα και δεν την καταστελλει, αλλα γιατι συμπεριελαβε στον αυτοπροσδιοριστικο της ορο τη λεξη δημοκρατια η οποια ειναι ενας ορος του οποιου η δυναμικη εχει την δυνατοτητα απο τη φυση του να αυτοδιαμορφωνεται και να επαναπροσδιοριζεται με τροπο απολυτο, αυτο δηλαδη που σημαινει. Η αστικη δημοκρατια κουβαλησε αλλοτε με ανεση και τις πιο πολλες φορες ασθμαινοντας πανω στο σαπιο της πεπερασμενο κουφαρι την εννοια αυτη. Κουβαλησε κατι πιο μεγαλο, απροβλεπτο κι ανεξελεγκτο απο τα ορια που του διεθεσε. Στην πραγματικοτητα σημερα το διλημμα ειναι δημοκρατια ή ολοκληρωτισμος. Επειδη ομως και αυτος ο ολοκληρωτισμος οσο και να μετεξελιχτει εχει ταυτιστει με το καθεστως που καταρρεει, πιστευω οτι θα βαλουμε κατω τα μυαλα μας να λειτουργησουν και ηρεμα ως επι το πλειστον θα τον σαμποταρουμε και θα τον απαρνηθουμε.
    Να κλεισω επικαλουμενος τα λογια του Ε. Hobsbawm μετα την πτωση των καθεστωτων του υπαρκτου σοσιαλισμου – ολοκληρωτισμου – που ειπε οτι το γεγονος οτι ο σοσιαλισμος απετυχε στην συγκεκριμενη φορμα και μορφη με την οποια επικρατησε στον 20ο αιωνα, δεν σημαινει οτι δεν θα επανακληθει να δωσει στην κοινωνια των ανθρωπων την απαντηση και τη λυση στα αδιεξοδα που θα εχει δημιουργησει το καπιταλιστικο συστημα. Οποτε γενικα δικαιουμαστε να οραματιζομαστε στο προσωπο του σημερινου δεξιου – πασοκου για παραδειγμα αλλα δεν αφαιρω απο αυτο το οραμα και εμας τους ιδιους, τον αυριανο χωρις τυψιδικα συνδρομα και συμπλεγματα σοσιαλιστη. Τον αυριανο ανθρωπο.
    Για το φαινομενο της ανοδου της ακροδεξιας και τις διαπιστωσεις που εγιναν στο κεντρικο κειμενο σε αλλα συμφωνω, σε αλλα οχι και θαθελα να πω και γω τη γνωμη μου καποια στιγμη.

  9. Όσοι έσπευσαν να αντιμετωπίσουν τη μαζική λαϊκή οργή με όρους “προβοκατορολογίας”, όπως και το Δεκέμβρη του 2008, είτε στηρίζουν και αναπαράγουν απροκάλυπτα την κυβερνητική επιχειρηματολγία, είτε προσπαθούν να κρύψουν τις δικές τους ανεπάρκειες και την απόσταση που τους χωρίζει από την πραγματική κοινωνική κίνηση και τις απιτήσεις της. Σε κάθε περίπτωση, συνδράμουν με τον τρόπο τους στο βασικό ζητούμενο του καθεστώτος που είναι η “επιστροφή στην ομαλότητα”, είτε διαμέσου των εκλογικών αυταπατών, είτε διαμέσου των συνηθισμένων “συντεταγμένων” λιτανειών -παρελάσεων. Ήδη, ο παραμορφωτικός και υποκριτικός εστιασμός στις καταστροφές που προκάλεσαν οι δήθεν προβοκατόρες, προλειαίνει το έδαφος για ακόμη πιο σκληρή καταστολή και περαιτέρω περιστολή δικαιωμάτων, στοχεύοντας όσους αντιδρούν.

    http://efimeridadrasi.blogspot.com/2012/02/blog-post_17.html

  10. Εδώ και τώρα περιμένουμε το μέρος Γ΄, μην το ξεχάσετε! Θέλω να μάθω κι άλλα για τη νομική.

  11. @un
    Γράφεις: “Δηλαδη συμφωνα με την ανάλυση των γεγονοτων της περασμενης βδομαδας, αφου χτες δεν ειμασταν πανω απο 10.000 στο Συνταγμα και πολλους λεω, τελειωσαμε οριστικα.”
    αλλά από πουθενά δεν προέκυψε ένα τέτοιο ζήτημα στο κείμενο μου.
    Αυτό που έγινε την περασμένη κυριακή και αυτό που δείχτηκε ήταν ο κατασταλτικός πανικός ενός καθεστώτος που φοβήθηκε πολύ στις 12 Φλεβάρη.
    Κι έτσι έκλεισαν για πρώτη φορά το μετρό και στο Μοναστηράκι, αποκλείσαν τα εξάρχεια, κατέβασαν το ιντιμίντια, προχώρησαν σε όργιο προληπτικών συλλήψεων και προσαγωγών αντιμετώπισαν το μικρό πλήθος που μαζεύτηκε στους δρόμους με δυσανάλογη και απεχθής καταστολή.

    Γράφεις ωραία και συγκροτημένα και μοιράζομαι αρκετούς από τους προβληματισμούς σου αλλά εσύ πέφτεις στην παγίδα να κρίνεις τα γεγονότα της 12 Φλεβάρη με όρους 20ου αιώνα και των αντιπαραθέσεων του ενώ ήταν ξεκάθαρα γεγονός του 21ου αιώνα με δυναμικές και νοοτροπίες του 21ου αιώνα.
    Και από την άλλη οι λύσεις που προτείνεις είναι βουτηγμένες στον 20ο αιώνα και στις εμπειρίες του.
    Δεν ξέρω τι γράφουν τώρα οι μπάτσοι στα φόρουμ τους (καμια φορά μπαίνω και βλέπω αλλά αυτή την περίοδο δεν έχω καιρό να το κάνω) αλλά ξέρω ότι ο μεγαλύτερος αστυνομικός στρατός της ευρώπης τα βρήκε πραγματικά σκούρα στην υπηρεσία του να προστατεύσει το κάστρο του καθεστώτος. Τόσο σκούρα όσο δεν τα είχε ξαναβρεί ποτέ στην μεταπολεμική ιστοριά αυτής της χώρας.Και δεν ξέρω αν αναφέρθηκαν σχετικά στα φόρουμς τους αλλά αυτό που τους τρομοκράτησε περισσότερο από όλα ήταν η αποφασιστικότητα σχετικά άοπλων διαδηλωτών να τους αντιμετωπισουν.Όπως και η σύμπνοια πάλαι πότε ειρηνικών διαδηλωτών με τους βίαιους. Κι έτσι έγινε κατορθωτό διμοιρίες ΜΑΤ να τρέχουν να σωθούν από τις συμπαγείς επιθέσεις πολυπληθέστερων διαδηλωτών που δεν είχαν ούτε μολότωφ ούτε πέτρες παρά μόνο την ορμή των σωμάτων τους.Αυτό τουλάχιστον το είδα με τα μάτια μου σε δυο περιπτώσεις στην Σταδίου.

    Είναι το Σύνταγμα παγίδα; Πρέπει να το εγκαταλείψουμε ως χώρο διεκδίκησης και ως πεδίο συγκρούσεων και να στραφούμε αποκλειστικά σε αποκεντρωμένες δράσεις;
    Εμένα αυτό δεν με βρίσκει σύμφωνο.
    Ως άνθρωπος που είχα στήσει σκηνή στο Σύνταγμα όταν το κίνημα των πλατειών το είχε καταλάβει, έχω διαφορετικές εμπειρίες από το τι μπορεί να είναι το σύνταγμα και το τι μπορεί να προσφέρει στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης.Κι εκείνο το κίνημα των πλατειών είναι ξεκάθαρα κίνημα του 21ου αιώνα πυροδοτημένο από τα μέσα επικοινωνίας του 21ου αιώνα έστω με τις δικές του αδυναμίες και όρια.
    Παραμέρισε κομματικές σημαίες και τα ίδια τα κόμματα και προσπάθησε να αυτοοργανωθεί με όρους άμεσης δημοκρατίας.Αυτό δεν το είχαμε δει να γίνεται στον 20ο αιώνα.Επιπλέον ο χώρος του Συντάγματος μάς επιβάλλεται ως χώρος δράσης και σύγκρουσης από την ίδια την κοινωνία και την επιθυμία της να δει αυτό το καθεστώς να γκρεμίζεται. Αντικειμενικά είναι το κέντρο και καμιά εξέγερση δεν θα είναι νικηφορά αν δεν σαρώσει αυτό το κέντρο.Ή αλλιώς τοποθετημένα:μια εξέγερση που δεν τολμά να στοχεύσει το κέντρο του καθεστώτος δεν είναι σοβαρή στην προσπαθεια της να πολεμήσει ένα καθεστώς.Και στην Αργεντινή και στην Ισλανδία και στις αραβικές χώρες οι εξεγέρσεις έβαλαν στόχο αυτό το κέντρο και τελικά το άλωσαν,

    Σημαίνει αυτό ότι δεν έχουν αξία οι δράσεις στις γειτονιές;Όχι βέβαια!Στις γειτονιές ζούμε και αναπνέουμε και αυτες είναι πρώτιστα ο χώρος δράσης μας αλλά μήπως η κατάληψη του συντάγματος δεν προώθησε και τις δράσεις στις γειτονιές;Δεν ξεπήδησαν εκεί τοπικές λαίκές συνελεύσεις και τοπικές δράσεις εμπνεόμενες από την κατάληψη του Συντάγματος;Μήπως και τα γεγονότα της 12 Φλεβάρη δεν έδωσαν νέα ώθηση στις δράσεις στις γειτονιές;
    Επομένως οι σχέση μεταξύ κέντρου και περιφέρειας, Συντάγματος και γειτονιών είναι περισσότερο διαλεκτική και αλληλοτροφοδοτούμενη παρά ανταγωνιστική και αλληλοαποκλειούμενη. Κάποιες στιγμές το κέντρο έχει όλη την σημασία ενώ σε άλλες (και περισσότερες) οι γειτονιές.

    Ήταν η 12 Φλεβάρη εξέγερση ή την βαφτίζουμε έτσι κάποιοι για να νιώθουμε καλύτερα με τον εαυτό μας και τις δράσεις τους σε αυτή;
    Για μένα αν η 12 Φλεβάρη δεν ήταν εξέγερση τότε δεν έχει γίνει ποτέ στην ελλάδα από το 1945 και μετά εξέγερση.
    Οι πανικόβλητες αντιδράσεις της εξουσίας και των φερέφωνων της μετά τις 12 Φλεβάρη έχουν απαντήσει αρκούντως για το τι ήταν αυτή η μερα.
    Από την δευτέρα υπάρχει σε εξέλιξη μια αντιεξέγερση που δεν θα ενεργοποιούταν αν το γεγονός της 12 δεν ήταν εξεγερσιακό.
    Έθεσα αρκετά κριτήρια για το γιατί το γεγονός ισοδυναμούσε με εξέγερση, Αν κάποιος θέλει να τα παραβλέψει και να τα αρνηθεί είναι δικαίωμα του. Εδώ κάποιοι ακόμη θεωρούν ότι η ρωσική επανάσταση ήταν πραξικόπημα, αντιμετωπίζουν τον δεκέμβρη σαν ένα χαοτικό ξέσπασμα του υπόκοσμου ή βλέπουν τις αραβικές εξεγέρσεις σαν στημένο παιχνίδι των δυτικών δυνάμεων.
    Το σίγουρο είναι ότι αυτη η εξέγερση είναι ορφανή από διεκδικητές και πατρώνες και ίσως καλύτερα που είναι έτσι.
    Θα περάσει στην συνείδηση του κόσμου χωρίς τους κάπηλους που εμφανίστηκαν σε άλλες εξεγέρσεις και έτσι θα μείνει πιο αγνά και σίγουρα στην ιστορία.
    Ως εξέγερση δεν έφερε το αίμα και τα δάκρυα που έφεραν άλλες και έτσι διαφωνώ με τον ουν και στην εκτίμηση του ότι ο κόσμος γύρισε σπίτι του εκείνη την κυριακή φοβισμένος και τρομοκρατημένος.
    Στην πραγματικότητα ο κόσμος προσπαθεί ακόμη να αφομοιώσει αυτό που έζησε και να στηριχτεί σε αυτό ενώ η πολιτική πανούκλα πασχίζει να του ερμηνεύσει το γεγονός με το εντελώς αντίθετο τρόπο και πνεύμα από αυτό που είχε.
    Ο αγώνας θα είναι μακροχρόνιος αλλά δεν χωρά αμφιβολία ότι η 12 Φλεβάρη ήταν ένα ρήγμα που θα φέρει ακόμη μεγαλύτερα εξεγερσιακά γεγονότα.

    Σε αυτό πάντως που συμφωνώ με τον ουν περισσότερο ίσως κι από τον ίδιο είναι η ανάγκη να ξεπεράσουμε τον 20αιώνα τα σχήματα του, τις ακαμψίες του και τις κούφιες ιδεολογίες του.
    Με αυτό καταπιανόμουν θεωρητικά και πρακτικά πριν ξεσπάσει η 12 Φλεβάρη και με την ευκαιρία και προς κατάθεση προβληματισμού δημοσιεύω από κάτω ένα απόσπασμα από ένα αδημοσίευτο κείμενο μου με το όνομα “το ανθρώπινο ζήτημα”
    Είχε γραφτεί πριν τις 12 Φλεβάρη και χρειάζεται να το ξανακοιτάξω και να το εμπλουτίσω όμως και σε αυτή την μορφη του έχει να πει πολλά για το θέμα:

    • Γιατί η σημερινή ανθρώπινη αθλιότητα είναι ένα δεδομένο που υπάρχει αντικειμενικά.Εκδηλώνεται και εκφράζεται τόσο στο ίδιο το είδος και την σχέση που έχει αυτό με τον εαυτό του όσο και στο διαρκές έγκλημα που κάνει στην ευρύτερη φύση και το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο.
      Είναι μια αθλιότητα που έχει ποτίσει κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα αλλοτριόνωντας και βρωμίζοντας τις πιο θεμελιακές δυνάμεις της ανθρώπινης φύσης, τον ίδιο τον έρωτα και την εργασία.
      Αθλιότητα που κυριαρχεί και πολιτικά και οικονομικά και ακόμη χειρότερα στην ίδια την καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου.
      Αθλιότητα που έχει ακρωτηριάσει και βιάσει στον μέσο άνθρωπο όλες τις κλίσεις, τις ικανότητες και κυρίως την ίδια την ζωική του ευθύνη να αυτορυθμίζεται και να είναι αυτεξούσιος.
      Αθλιότητα που δεν είναι καινούργια ιστορικά και μας έρχεται από χιλιετίες καταπίεσης και διακρίσεων αλλά που τώρα έχει να αλληλεπιδράσει με εργαλεία και τεχνικές που ήταν άγνωστες σε όλη την προηγούμενη ανθρώπινη ιστορία.
      Αθλιότητα που έχει μετατρέψει το ανθρώπινο είδος σε ένα είδος τερατώδους ιού που πίνει το αίμα όλου του πλανήτη κατακρεουργώντας την σάρκα του.
      Το όλο ζήτημα τίθεται αναγκαστικά με όρους επείγοντος ακριβώς γιατί στην σημερινή εποχή είμαστε η πρώτη γενιά που σαν μαθητευόμενος μάγος έχει παραγωγικές τεχνικές, γνώσεις, εργαλεία και μέσα επικοινωνίας τέτοια που είναι ικανά για τον χειρότερο όλεθρο και για την πιο ευφάνταστη ουτοπία.
      Αναγκαστικά επειδή ζούμε στην πιο τεχνολογική εποχή που γνωρίζουμε ότι έχει υπάρξει, η στάση μας και η άποψη μας για την τεχνολογία είναι κομβικό ζήτημα.
      Όμως εδώ προτρέχω. Και αυτό το θέμα θα το πιάσω παρακάτω με την αρμόζουσα προσοχή και σημασία.
      Το κείμενο βρίσκεται ακόμη στα προκαταρκτικά του σημεία και εδώ έχουν σημασία οι προκαταρκτικές σκέψεις.
      Όταν πας να αγγίξεις ζητήματα τόσο σοβαρά όσο η Ζωή, η Κοινωνία, η σχέση των δυο, η Φύση και η σχέση όλων με αυτή τότε όσο κι αν έχεις μελετήσει και έχεις κατασταλέξει δεν μπορείς πάλι να μην νιώθεις ανήσυχος.
      Για τέτοια ζητήματα που σηκώνουν τόσες αντιγνωμίες και αντιπαραθέσεις, το λάθος είναι εύκολο. Μια μεγαλύτερη έμφαση σε κάτι που δεν το αξίζει, μια υποτίμηση ενός άλλου πιο σημαντκού, ανούσιοι πλατιασμοί και κακή χρήση παραδειγμάτων, μια λάθος αιώρηση σε απολυτότητες και σχετικισμούς, η ίδια η χρήση εννοιών που έχουν φθαρεί και διαστραφεί, όλα αυτά και άλλα συναφή, εύκολα οδηγούν σε μια παρουσίαση του ζητήματος που αστοχεί και χάνει την βαθύτερη ουσία.
      Υπήρχε μια εποχή πιο αθώα και τελικά με ολέθριες αυταπάτες που ήταν γενικά πιστευτό ότι αν χρησιμοποιήσεις κάποιες έννοιες με κάποιο αποδείξιμα σωστό τρόπο και αν εισάγεις στην λειτουργία της έννοιας την κίνηση και την σχέση της με την ολότητα τότε φτάνεις στην λύση του κοινωνικού ζητήματος. Αυτό φιλοσοφικά έκανε ο Λούκατς με την διαλεκτική στο ιστορία και ταξική συνείδηση. Με αυτή την νοοτροπία γαλουχήθηκαν για δεκαετίες γενιές και γενιές αγωνιστών που απέκτησαν θρησκευτική βεβαιότητα ότι κάποτε η γη θα γίνει κόκκινη και αυτό έχει αποδειχτεί διαλεκτικά.Δεν χρειαζόταν να είχαν διαβάσει αυτό το βιβλίο.Είχαν ποτιστεί με το πνεύμα ότι έχει αποδειχτεί με τον διαλεκτικό υλισμό και τον ιστορικό υλισμό ότι ανεξάρτητα από τις προσωρινές αντιξξοτητες αντιφάσεις και ήττες στο τέλος όλη η Ιστορία κινείται κι ας μη το ξέρει προς την κατεύθυνση της απελευθερώσης της.
      Αυτό το πνεύμα είναι ακόμη ζωντανό στην αριστερά έστω κι αν το 1989 και η κατάρρευση των μετασταλινικών καθεστώτων κλόνισε την αυτοπεποίθηση του.Είναι μια αντίληψη που έχει φτιάξει μια Ιστορία που έχει αποφασίσει για αυτήν πριν από αυτή και έχει μετατρέψει όλα τα ανθρώπινα υποκείμενα σε εκτελεστικά εργαλεία υλοποίησης της.Εκεί η Ιστορική Συνείδηση δεν είναι τίποτα άλλο από την συνειδητοποίηση μιας νομοτέλειας που υπάρχει για να την συνειδητοποιείς και την συνειδητοποιείς γιατί υπάρχει.
      Όταν στα 1996 είχα διαβάσει το Ιστορία και Ταξική συνείδηση θυμάμαι την συντρίπτική επίδραση που είχε πάνω μου.Ξαφνικά ένιωσα ότι όχι μόνο η επανάσταση είναι αναπόφευκτη αλλά και επίκαιρη. Και ότι ό,τι κι αν συμβαίνει δεν είναι παρά άλλη μια ώθηση για να φτάσουμε κοντύτερα σε αυτή.
      Μετά από 15 χρόνια συνειδητοποιώ την αυταπάτη μου.Τελικά ισχύει ότι Η Ιστορία γράφεται από τα ζωντανά ανθρώπινα υποκείμενα γιατί αυτά αποφάσισαν να την γράψουν με την δράση τους. Περισσότερο αυτό μετράει παρά το τι έχουν σαν σκέψεις και παραστάσεις στο κεφάλι τους κι αν λχ δρουν γιατί πιστεούον θρησκευτικά την ιστορικά και ταξική συνείδηση και δρουν σαν πρόθυρα όργανα μιας επιθυμητής νομοτέλειας ή αν δρουν γιατί πιστεύουν στην ατομική τους ευθύνη και νιώθουν ότι αυτό που κάνουν είναι πρωτότυπο και αυτόνομο.
      Δεν ισχύει ότι υπάρχει μια ανθρώπινη ιστορία που κινείται από απρόσωπες νομοτέλειες που αναγκαστικά οδηγούν είτε σε κοινωνικό θρίαμβο είτε σε κοινωνικό όλεθρο. Η ιστορία κινείται από τις ενέργεις του καθένα κι αν σήμερα οι περισσότεροι έχουν εκχωρήσει το μερίδιο της ιστορικής τους ευθύνης στην κοινωνική υποταγή και δουλεία αυτό δεν είναι ικανό να ακυρώσει την προηγούμενη αλήθεια.Γιατί την στιγμή που ο καθένας συνειδητοποιήσει με οποιοδήποτε τρόπο την ιστορική του ευθύνη και δράσει ανάλογα και κατά βούληση τότε έχει δημιουργηθεί ένα ξεχωριστό ιστορικό γεγονός.Κι όσο περισσότεροι και από κοινού δρουν έτσι τόσο πυκνώνουν και δυναμώνουν τα ιστορικά γεγονότα.
      Δεν ισχύει επίσης ότι η Ιστορία είναι κάτι απρόσωπο και γενικό.Πάντα σε αυτήν δρουν συγκεκριμένα πρόσωπα σε συγκεκριμνες συνθήκες κάνοντας συγκεκριμένες ενέργεις.
      Ισχύει όμως ότι η Ιστορία είναι ισοδύναμη με την κοινωνική αλλαγή, ότι είναι κάτι ρευστό και αβέβαιο και ότι η παράδοση βαραίνει σαν εφιάλτης στις επόμενες γενιές.
      Όμως μιλάμε για την Ιστορία, τονίζοντας ότι αυτή δεν νοείται χωρίς συγκεκριμένους ανθρώπους, αποδίδοντας στο κάθε άνθρωπο μερίδιο ιστορικής ευθύνης και προβάλοντας το ρευστό της και καλά καλά δεν έχουμε ορίσει τι είναι ο άνθρωπος που κάνει την ιστορία, ποια η θέση του μέσα στην φύση και ποια η ίδια του η φύση.
      Και αυτά είναι ζωτικά θέμα σημαντικότερα κι από την ίδια την ιστορία που ο πολιτικός λόγος φοβάται να αγγίξει ή όταν τα αγγίζει μας σερβείρει τις πιο χοντροκομμένες κοινοτοπίες.
      Γιατί είναι πια κοινοτοπία να λέμε ότι ο άνθρωπος είναι προϊόν των κοινωνικών συνθηκών και ότι σε άλλες κοινωνικές συνθήκες εμφανίζονται διαφορετικοί τύποι ανθρώπων χωρίς να απαντάμε στο πιο ουσιώδες:με τι πρωτογενής ανθρώπινη φύση αλλεπιδρά η κοινωνικός παράγοντας και από ποια ηλικία αρχίζει αυτή η κοινωνική επέμβαση σε αυτή την φύση.
      Γιατί ανεξάτητα κοινωνικου συστήματος, υπάρχουν βιολογικές σταθερές που όσο κι αν θέλει να τροποποιησει, να αλλάξει και να παραμορφώσει μια κοινωνία με τις συνηθεις, τα έθιμα και τις νοοτροπίες της υπάρχει ένα όριο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί.
      Ο άνθρωπος ανεξαρτήτου κοινωνικού συστήματος έχει ανάγκες και λειτουργίες αναπνοής, τροφής, προφύλαξης από το κρύο, σεξουαλικότητας, έντερα και στομάχι, καρδιά και αίμα. Λειτουργίες και ενέργειες που του θυμίζουν την ζωική του καταγωγή, την σοκαριστική όταν πρωτοδιατυπωθυκε αληθεια ότι είναι ως ον τμήμα του ευρύτερου ζωικού βασιλείου.
      Κι αυτό είναι το πρώτο που χρειάζεται να έχουμε στον νου μας όταν πάμε να στοχαστούμε πάνω στον άνθρωπο και στα προβλήματα του.Ότι αυτός είναι ένα ξεχωριστό ζώο, με πιο έντονα και περισσότερα ένστικτα από τα υπόλοιπα ζώα, ανατομία που τον βοηθά στην κατασκευή και χρήση εργαλείων, εγκέφαλο που τον εφοδιάζει με γλωσικό ένστικτο και έτσι την ικανότητα της δομημένης αναλυτικής και περιγραφικής και συμβολικής επικοινωνίας, αλλά πάντα ένα άλλο ζώο.
      Ο Άνθρωπος ακόμη και τώρα που έχει δείξει πόσο αυτοκαταστροφικός και ολέθριος για το είδος του και τον πλανήτη μπορεί να γίνει, βαυκαλίζεται με την ιδέα ότι είναι κάτι ξεχωριστό και μοναδικά θεϊκό που μπορεί να κοιτά τα άλλα ζώα με απαξίωση, περιφρόνηση και οίκτο και να τα θεωρεί όχι μόνο κατώτερα του αλλά και άλλης τάξης ζωή που δεν μπορεί να συγκριθεί με την δική του.
      Κι ας έχει αποδειχτεί ότι σε βιοχημικό επίπεδο μοιράζεται τα ίδια δομικά υλικά της ζωής κι ας μοιράζεται μαζί τους κοινά ένστικτα, κι ας αναγνωρίζει με αυτά κοινές συναισθηματικές λειτουργίες άγχους, οργής, επιθυμίας, θλίψης και ηδονής.
      Αυτή του η ιδέα ότι μπορεί να είναι ο θεός που αποφασίζει για την μοίρα όλου του υπόλοιπου ζωικού βασιλείου μαζί με την ακόμη πιο ολέθρια ιδέα του να νομίζει ότι μπορεί να υποκαταστήσει το ζωικό με το μηχανικό ευθύνονται για το οικολογικό ολοκαύτωμα που αποπειράται σε καθημερινή βάση
      Αυτές οι ιδέες έχουν αποκτήσει τρομερή κοινωνική δύναμη σε μια ανθρώπινη κοινωνία που αντιμετωπίζει το ίδιο το είδος της με διακρίσεις ανώτερου και κατώτερου, ρατσισμούς και σεξισμούς, μια ανθρώπινη κοινωνία που συνεχώς εισάγει την εξέλιξη του μηχανικού όχι για να ανακουφίσει την κοινωνία ως σύνολο αλλά για να πλουτίσει λίγους εξαθλιώνοντας τους πολλούς.
      Μια κοινωνία που έγινε τόσο καχύποπτη και φοβική με το ίδιο το είδος της ώστε να στήσει τερατώδεις μηχανισμούς παρακολούθησης και ελέγχου. Μια κοινωνία που ενσταλάζει στο άτομο την αίσθηση της ασημαντότητας του και της αδύναμιας του απέναντι σε συντριπτικά υπέρτερους δαιδαλώδεις ιεραρχικούς μηχανισμούς.
      Μια κοινωνία που εμπορικοποίησε την ίδια την πράξη της γέννησης φορτώνοντας στα παιδιά της φόβους, περιορισμούς, ντροπές και κούφιες νουθεσίες.
      Μια κοινωνία που μετρέψε τις κοινωνικές ανάγκες και την ικανοποίηση τους σε ζήτημα χρηματικών συναλλαγών και αέναης επιδίωξης του χρήματος.
      Μια κοινωνία που πρακτικά έχει ποινικοποίησει την φύση και τους καρπούς της ενώ νομιμοποίησε τους πιο φρικαλέες τεχνικές και συσκευές αφανισμού.
      Μια κοινωνια που τα κάνει όλα αυτά έχοντας μ μυριάδες τρόπους αποσπάσει την συνενοχή και συγκατάθεση του κοινωνικού συνόλου και έχοντας εσωτερικεύσει στον καθένα την νοοτροπία, το αξιακό της σύστημα, τον τρόπο σκέψη της.
      Ναι!Το ανθρώπινο ζώο έχει βρεθεί σε μια παγίδα που η καθημερινότητα του την συντηρεί και την κάνει πιο δύσκολη για να δραπετεύσεις από αυτήν.
      Μπλεγμένο σε μια κοινωνία που του έχει αρνηθεί τα θεμελιωδέστερα δικαιώματα του, πεταγμένο σε μια θεατρική αρένα που πρέπει να βρει και να παίξει τον ρόλο του για να πάρει το χρήμα που θα του επιτρέψει να ζήσει, σε μια διαρκή προσποίηση που καταπονεί το νευρικό του σύστημα και αφυδατώνει τον ψυχικό του κόσμο, σε ένα στημένο παιχνίδι στο όποιο πρέπει να συμπράξει γιατί αλλιώς απειλείται με ανείπωτους ξεπεσμούς και το ίδιο το φάσμα του θανάτου.
      Και από μικρό παιδί τον προετοιμάζουν για να αποδεχτεί αυτή την καταστάση, να ενταχτεί σε αυτή με τους καλύτερους δυνατούς όρους διαπαιδαγωγημένος να επιδιώκει αυτή την αφομείωση, αυτή την κοινωνική υποταγή που θα του εξασφαλίσει την επιβίωση του αλλά και την αποφυγή της κοινωνικής απαξίωσης και στιγματισμού.
      Σε αυτή την διαδικασία αφομείωσης, θα πάει κόντρα στα ίδια τα ένστικτα του, θα μάθει να τα υποτάσσει όπως ο άνθρωπος υποτάσσει τα άλλα ζώα, θα οικοδομήσει μέσα του μια δευτερογενής ζωή που θα αποζητά το εύκολο, θα θέλγεται από το αρπακτικό και θα στέκεται αδιάφορα ή και σαδιστικά απέναντι στην άλλη Ζωή.
      Αρνούμενως τα βαθύτερα ένστικτα του αυτά που για δεκάδες χιλιάδες χρόνια έφτιαξαν κοινωνίες πιο ανθρώπινες και συνεργατικές, ενεργοποιεί δευτερογενή ένστικτα από τα οποία θρέφεται ο σημερινός πολιτισμός.
      Χρησιμοθηρία, ανάγκη να άρχει ή να άρχεται, πορνικότητα και ηθικισμό, υπεροχή του έχειν στο είναι, ματαιοδοξία και απληστεία, μνησικακία και μικροπρέπεια.
      Από αυτά τα δευτερογενή ένστικτα δημιουργούνται δευτερογενείς ανάγκες κατανανωλιτισμού, επίδειξης και επιβεβαίωσης όπως διεγείρονται και από μια κολλοσσιαία μηχανή μάρκετινγκ.
      Μικρά παιδιά κρίνουν τους συνομιλικους τους από το πόσο καλά ντύνονται ή πόσα παιχνίδια έχουν, εφτάχρονα έχουν προλάβει να γίνουν τέρατα κατανάλωσης που νιώθουν ανικανόποιητα όσα δώρα κι αν παίρνουν, μια ολόκληρη νέα γενιά παιδιών μαθαίνει ότι τα ηλεκτινικά παιχνίδια είναι σπουδαιότερα από τα φυσικά παιχνίδια με την άμμο και τα κουβαδάκια, το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα θα τους ανρνηθεί τις σωματικές τους λειτουργίες και την ανάγκη να παίζουν και να γνωρίζονται ουσιαστικά μεταξύ τους για να τους φορτώσει κοινότοπες τεχνικές γνώσεις που διδάσκονται με τρόπο που καταστρέφουν την φυσική περιέργεια και κάνουν το σχολείο αυτό το βαρετό μέρος που μισείται από τα παιδιά.
      Ας το ξανατονίσουμε.
      Το ανθρώπινο ζώο είναι παγιδευμένο σε μια κοινωνική οργάνωση που το συντρίβει και μέσα στην παγίδα του γίνεται συνένοχο αυτής κοινωνικής οργάνωσης που ξεδιάντροπα καταστρέφει την φύση στο όνομα της προόδου και της ανάπτυξης.
      Η Επαναστατική πολιτική προσπαθεί να δώσει μια διέξοδο και ένα σχέδιο διαφυγής από αυτή την παγίδα όμως συχνά και η ίδια εκφύλιζεται σε δεκανίκι αυτής της παγίδας. Πολλές φορές δημιουργεί την ελπίδα και την υπόσχεση υπέρβασης της παγίδας αλλά ως τώρα δεν έχει κατορθώσει να υλοποιήσει αυτή την υπόσχεση παρότι το παλεύει για αιώνες.
      Η Επαναστατική πολιτική μάλιστα έφτασε σε κάποιες ιστορικές περιοδους να φέρει το δικό της ιερατείο εξανδραποδισμού κι ας βασιόταν τυπικά σε κείμενα που ήταν ενάντια σε τέτοιους σφετερισμούς.
      Γιατί συνέβη αυτό;
      Η απάντηση βρίσκεται στην ίδια την φύση της πολιτικής που διχάζει, απολυτοποιεί και διαφθείρει και περισσότερο στην δομική ανικανότητα του μέσου ανθρώπου να στηρίξει κοινωνικά πειράματα που βασίζονται στην αυτοοργάνωση και στην αυτορύθμιση.
      Κάποιοι αμβισβητούν αυτή την δομική ανικανότητα και μάλιστα την θεωρουν ως έννοια απαξιωτική για την κοινωνία και τις δυνατότητες της.Όμως αυτή υπάρχει γιατί διαφορετικά ήδη θα είχαμε καταφέρει να φέρουμε κοινωνίες αυτοοργάνωσης και ελευθερίας. Το να αναφερόμαστε σε αυτή την δομική ανικανότητα δεν το κάνουμε για να θεμελιώσουμε κάποιου είδους κοινωνικό πεσσιμισμό που ακυρώνει τις ιστορικές προοπτικές της ατομικής και κοινωνικής απελευθερώσης, ούτε για να μειώσουμε τον παράγοντα των μειοψηφικών οργανωμένων δυνάμεων που με το χρήμα και την εξουσία έχουν μπαστακωθεί στο σώμα της κοινωνίας και δεν το αφήνουν να αναπνεύσει.
      Το αναφέρουμε πρώτον γιατί αναγνωρίζουμε ότι αυτός ο παράγοντας υπάρχει, είτε μας αρέσει είτε όχι.
      Δεύτερο για να δώσουμε εξήγηση γιατί υπάρχει.(εξήγηση που έχει ήδη δωθεί και αφορά τον τρόπο που μια οργανωμένη κοινωνία σκοτώνει το αυθόρμητο, το πρωτοβουλιακό, το ζωικό σε κάθε ξεχωριστό άνθρωπο από τα μικράτατα του)
      Και τρίτο και σημαντικότερο για να δείξουμε ότι αυτό μπορεί να αλλάξει όσο κι αν είναι δύσκολο συνολικά για μια κοινωνία να απαλλαχτεί από αυτό.
      Το αναφέρουμε όμως και για έναν άλλο λόγο που δίνει άλλη διάσταση στην ανθρώπινη ιστορία.
      Η δομική ανικανότητα που έχει φωλιάσει στον μέσο άνθρωπο (αυτό που ο Ράιχ έλεγε βιολογική απολίθωση) είναι αυτή που του στερεί πρωτογενώς την ενέργεια και την ικανότητα να παλέψει για να φύγει από την παγίδα του.
      Είναι αυτή που του εγκολπώνει τις ολέθριες δοξασίες ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα, ότι έτσι ήταν τα πράγματα πάντα, έτσι είναι ο άνθρωπος, κακός και φοβιτσιάρης, που διψά για εξουσία και την υπηρετεί όταν δεν την έχει κλπ
      Κι αναφέρουμε την δομική ανικανότητα του μέσου ανθρώπου ως βιολογικό γεγονός έτσι όπως αυτό έχει επικρατήσει στην φύση του ύστερα από την κοινωνική επέμβαση που δέχτηκε αυτή.
      Ως βιολογικό γεγονός εξαρτά και αφορά τις ίδιες τις πρωταρχικές βιολογικές του λειτουργίες.Πώς αναπνέει(ή δεν αναπνέει!), πώς βιώνει την σεξουαλικότητα του αλλά και το ίδιο το στομάχι του, τελικά πώς νιώθει και αντιλαμβάνεται την ίδια την βιοφυσική του λειτουργία που ονομάζουμε αίσθηση της ζωής.
      Και στον δομικά ανίκανο άνθρωπο να αυτεξουσιαστεί και να συνεργαστεί ορθολογικά με το είδος του, όλες αυτές οι λειτουργίες σε διαφόρους βαθμούς είναι πειραγμένες, άρρωστες, πονεμένες, φραγμένες και καταπιεσμένες.
      Για να το θέσουμε διαφορετικά και πιο θετικά, στον άνθρωπο που ΔΕΝ είναι δομικά ανίκανος να αυτοκυβερνηθεί και αντίθετα είναι προικισμένος με την ικανότητα της αυτορύθμισης και της αυτενέργειας, πολύ πιο πιθανά έχει την ευτυχία να βιώνει την αναπνοή του, την σεξουαλικότητα του, το ίδιο το ρεύμα της ζωής του αλλιώς.
      Δεν είναι τυχαίο ότι άνθρωποι σαν τον Ντουρούττι, τον Τρότσκι, τον Τσε Γκεβάρα, τον Μαρξ και τον Μπακούνιν αναεξάρτητα αν συμφωνεί κάποιος με τις ιδέες και τις δρασεις τους ήταν άνθρωποι με απελευθερωμένη ζωικότητα και ανεπτυγμένη αισθαντικότητα τέτοια που μαρτυρά ότι έχουμε να κάνουμε με ισχυρά αυτορυθμισμένα ανθρώπινα ζώα που κατάφεραν να νικήσουν τις κοινωνικές δυνάμεις που νίκησαν τον μέσο άνθρωπο και τον υποβίβασαν στην κοινωνική υποδούλωση και κομφορμισμό.
      Το ίδιο μπορώ να γράψω ότι ισχύει σε προσωπικό επίπεδο και για πολλούς συντρόφους που είναι στους πυρήνες της φωτιάς και είχα την τύχη να γνωρίσω σε άλλη εποχή.Ανεξάρτητα αν διαφωνώ με τους μεθόδους πάλης και της θεωρητική δικαιολόγηση τους αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση σε αυτούς όταν ήταν ακόμη 18χρονοι έφηβοι στην κατάληψη της ΑΣΟΕΕ ήταν ακριβώς ότι ήταν ελεύθεροι, ζωντανοί οργανισμοί χωρίς ίχνος από την δομική ανικανότητα του μέσου ανθρώπου.Και είναι τρομερό έγκλημα ότι τέτοιοι άνθρωποι είναι κλεισμένοι σε κελιά.
      Αυτό το θέμα, η μεταβλητότητα της ανθρώπινης φύσης και πώς συγκεκριμένα υποδουλώνεται από κοινωνικές δυνάμεις αλλα’και το τι συνιστά ελεύθερη και υπεύθυνη ανθρώπινη φύση και πώς μπορεί μια τέτοια να αναδυθεί από μια προηγούμενα υποδουλωμένη φύση, έχει τρομερά συσκοτιστεί και υποτιμηθεί από τον επαναστατικό πολιτικό λόγο που αρέσκεται να γράφει τόνους κειμένους για ταξικές αναλύσεις και το κακό και αυθαίρετο της εξουσίας αλλά που φοβάται να αναφερθεί συγκεκριμένα και χειροπιαστά στις ζωικές λειτουργίες που μας κάνουν ελεύθερους ή υποδουλωμένους.
      Ίσως γιατί αν το έκανε τότε θα έπρεπε να αναθεωρήσει πάρα πολλά για τις εμφάσεις του και τις στοχεύσεις και να μετατοπίσει το κέντρο βάρους από το πολιτικό στο κοινωνικό και το ατομικό.
      Κι άλλωστε πόσο δύσκολο είναι αυτό από μόνο του!Και πόσοι μπορούν πραγματικά να το κάνουν;
      Πόσοι δεν είναι έρμαια συνηθειών και νοοτροπιών αυτής της κοινωνίας κι ας κηρύττουν τα πιο επαναστατικά;
      Πόσοι είναι πραγματικά ευτυχισμένοι με την ερωτική τους ζωή ώστε να μην τους δημιουργεί ενόχληση η συζήτηση πάνω στο θέμα;
      Πόσοι δεν είναι εξαρτημένοι από ουσίες νόμιμες και παράνομες που θίγουν και την υγίεια και την αξιοπρέπεια και την ανεξάρτησια τους;Πόσοι πραγματικά έχουν ξεπεράσει την ανάγκη του χρήματος και στέκονται πραγματικά εχθρικά στην ύπαρξη του;Πόσοι άλλοι δεν κουβαλούν τις μικροτήτες τους, τους μικροανταγωνισμούς τους, τις κακίες τους κι ας πιστέουν τα πιο ωραία για την κοινωνική απελευθέρωση; Ποιος είναι αναμάρτητος;Γιατι να τα συζητάμε αυτά; Σάμπως όλοι δεν έχουμε βρωμίσει από αυτή την κοινωνία, τις συνηθείες της, την τιποτολογία της, τα θεάματα και τους στημένους ρόλους της;
      Κι έτσι ο πολιτικός λόγος αφήνει τα ζητήματα που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου, αυτά τα θέματα δηλαδή που καίνε τον κάθε άνθρωπο, την σεξουαλικότητα του, τις μικρές ταπεινές ενασχολήσεις του, τον ίδιο τον μπερδεμένο συναισθηματικό του κόσμο στο σκοτάδι, στον σχετικισμό και τελικά στην σιωπή.
      Εδώ φτάσαμε τα ίδια τα συναισθήματα να θεωρούνται φασιστικό υλικό (επειδή ο φασισμός μπόρεσε να τα χρησιμοποιήσει για τους δικούς του σκοπούς) στιγματισμένα ως απατηλά, επίφοβα και αναξιόπιστα όταν σε αυτά στην λειτουργία και στην κίνηση τους βρίσκεται το μυστικό ενός ελεύθερου και ενός υποδουλωμένου ανθρώπου.
      Φτάσαμε η σεξουαλική πείνα, αθλιότητα και ανικανότητα και ο κοινωνικός της ρόλος να διαιωνίζει αυταρχισμούς και παράλογες κοινωνίες να εξαφανίζεται σε έναν σεξουαλικό σχετικισμό που είτε θεωρεί το θέμα λυμένο μετά την αναγνώριση των δικαιωμάτων τν γυναικών και των ομοφυλόφιλων είτε ακόμη χειρότερα νομιμοποιεί την πορνογραφία και προωθεί για σεξουαλική απελευθερωση την ιδέα όλοι να γαμιόμαστε με όλους.
      Φτάσαμε να μην μπορεί να οριστεί με σαφηνεία τι είναι φασιστικό και να θεωρούνται κραυγαλέα φασιστικά θεάματα όπως το εμπορικό ποδόσφαιρο πεδία κοινωνικής αντίστασης και ζύμωσης.
      Φτάσαμε το θέμα της διατροφής και των επιλογών μας σε αυτή να έχει καθοριστεί από μια υπερβιομηχανία κρέατος και ολοκαυτωματος ζωικών οργανισμών και να θεωρείται όποιος καταγγέλει αυτό το έγκλημα γραφικός χορτοφάγος που πουλάει lifestyle και αποπροσανατολίζει από τον ταξικό αγώνα.
      Φτάσαμε η δικτατορία του αμαξιού μεσα στις πόλεις και η διάλυση τους προκειμένου να εξπυπηρετεί τις αναγκές κυκλοφορίας τους να θεωρείται δεδομένη εως και επιθυμητή και οι καθημερινά δολοφονημένοι από το σύστημα χαοτικής αυτοκίνησης να μην αξίζουν καν να μνημομεύνοται σαν νεκροί.
      Όχι ότι δεν έχουν βγει κείμενα και δράσεις που δεν έχουν στιγματίσει όλα αυτά και δεν έχουν αναδείξει τις κρυφές και ανείπωτες όψεις της καθημερινής καταπίεσης που καθηλώνουν το κοινωνκό σύνολο στον κομφορμισμό και στην αθλιότητα.
      Είναι όμως που αυτά τα κείμενα και δράσεις είναι ακόμη σχετικα λιγοστά και ωχριούν μπροστά στον ποταμό κειμένων που προβάλουν τις κλασικές ταξικές και αντεξουσιαστικές αναλύσεις.
      Το ξέρουμε ότι η άρχουσα τάξη είναι στο σύνολο της σιχαμένη και ένοχη.Το ξέρουμε ότι οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί είναι καλά οργανωμένοι με μεθοδικά μας πνίγουν.Δεν είναι καιρός όμως να ασχοληθούμε τι έχει εμποδίσει τον μέσο άνθρωπο να τα ανατρέψει όλα αυτά και να φέρει κάτι άλλο;Τι πραγματικά τον καθηλώνει και τι πραγματικά τον απελευθερώνει;Δεν είναι καιρος να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι;Πιο αυτοκριτικοί στους ίδιους τους ευτούς μας;Να θέσουμε στον εαυτό μας πρώτα ότι το να είσαι ελεύθερος και κοινωνικός αγωνιστής προαπαιτεί μια ξεχωριστή μάχη με ό,τι προσωπικά μας περιοριζει, μας ελέγχει και μας αλλοτρονιώνει;Μήπως ήρθε ο καιρός τώρα που το σύστημα τους καταρρέει οικονομικά να ξανακοιτάξουμε τις συνήθεις μας, τους εθισμούς και τις αδυναμίες μας , τις εσώτερες νοοτροπίες μας που δημιουργούν τον δούλο, τον μπάτσο, τον αφέντη και τον εξουσιαστή;
      Μήπως το να μην το κάνουμε αυτό σε τελική ανάλυση πλήττουμε το επαναστατικό δυναμικό μιας κοινωνίας, την ικανότητα της να φέρει κάτι άλλο πραγματικά ελεύθερο και μήπως τελικά έτσι δεν γινόμαστε εμείς φαφλατάδες και υποκριτές που από την μια λέμε με έπαρση παχυά λόγια για κοινωνική απελευθέρωση και από την άλλη συχνά σε ατομική βάση είμαστε δούλοι, μπάτσοι αφέντες και εξουσιαστές;
      Τελικά η δικαιολογία ότι ζούμε σε μια άθλια κοινωνία και είμαστε η εικόνα της πόσο μπορεί να σταθεί σε ανθρώπους που πραγματικά αποζητούν την ελευθερία τους ατομικά και κοινωνικά;Και πόσο αυτό δεν είναι ο πιο ύπουλος τρόπος να γινόμαστε συνένοχοι μιας κοινωνίας που στα λόγια την αναθεματίζουμε;
      Η διαπίστωση για πολλούς είναι δυσάρεστη και έχουν επινοηθεί τόνοι σοφιστικών επιχειρημάτων για να αναιρεθεί, όμως η ουσία παραμένει ότι αυτό που κάνουμε κάθε στιγμή στην καθημερινή μας ζωή με όλες τις επιλογές και τα διλλήματα της καθορίζει στο ακέραιο αν πολεμάμε την παγίδα που έχουμε βρεθεί και έμπρακτα δραπετεύουμε από αυτή ή αν την ενισχύουμε και την διαιωνίζουμε.
      Αν είμαστε επιεικείς με προσωπικές μας επιλογές που μας καθιστούν κοινωνικά συνένοχους τότε είμαστε και επιεικείς με τήν ίδια την κοινωνία της αθλιότητας.
      Και επειδή η επαναστατικότητα όπως αναλύθηκε παραπάνω σχετίζεται άμεσα με την απελευθερωμένη ανθρώπινη βιολογία και επομένως είναι κάτι που πρωταρχικά ζεις και αισθάνεσαι και μετά σκέφτεσαι πάνω σε αυτή, κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από τον ίδιο τον εαυτό του. Μπορεί να τον κοροϊδεύει καθημερινά και να βαφτίζει τους μικροσυμβιβασμούς και τις αδυναμίες του αναγκαία κακά που δεν μπορεί να τους ξεφύγει αλλά αυτή η κοροϊδία δεν γίνεται ατιμώρητα για τον ίδιο τον οργανισμό του που σε πρωτογενές επίπεδο λειτουρεί με τους απλούς κανόνες του ζωντανού.Kαι αυτοί οι απλοί κανόνες της ζωής που λειτουργούν σε κάθε μορφή ζωής από το πρωόπλασμα ως τον άνθρωπο (να μαζεύεται όταν νιώθει κίνδυνο και να απλώνεται όταν νιώθει ευχαρίστηση) όταν παραβιάζονται για να εξυπηρετηθούν άσχετοι κοινωνικοί σκοποί, φέρνουν παραμορφώσεις και αρρώστιες στο ζωντανό ενώ το επιβαλουν κοινωνικά το ψευτικο, το κίβδηλο και το προσποιητό. Ας ειπωθεί με παρρησία!Ο κοινωνικός επαναστάτης δεν είναι άλλος από αυτόν που ξαναφέρνει στο ζωικό του την φυσική του λειτουργία απωθώντας ότι πάει να το υποδουλώσει και να το δισαστρέψει. Ένας πραγματικός επαναστάτης δεν μπορεί παρά να είναι συνεπής με τον ίδιο το εαυτό του και τις εσώτερες λειτουργίες του. Αυτές τις λειτουργίες που ανεμπόδιστα δημιούργησαν τους καλλιτέχνες, τους ανθρωπιστές επιστήμονες, τους μαχητές της ζωής και που φραγμένες σε συνολικό κοινωνικό επίπεδο έφεραν τον ευθυνόφοβο μπερδεμένο και αιώνια μαζεμένο ανθρωπάκο.
      Ναι!Οι επαναστάτες κινδυνεύοουν από πρόωρη δολοφονία, από τον εγκλεισμό και το κηνύγι της εξουσίας. Όμως δεν κινδυνεύουν από πρόωρη γήρανση, από νευρώσεις της πλήξης και της ρουτίνας, από το υπαρξιακό κενό που φέρνει την κατάθλιψη, από την ασχήμια που έρχεται από τα άκαμπτα πρόσωπα μάσκες που εκτελούν διαταγές, από την αίσθηση της βρωμιάς και της σαπίλας που φέρνει η κοινωνική υποταγή και υποκρισία.
      Από όλα αυτά κινδυνεύουν όλοι αυτοί που σε διάφορους βαθμούς έχουν υποκύψει στο κοινωνικά παράλογο, αποθεώνουν το κοινωνικά ανούσιο και έχουν δέσει την ζωή τους μέσα σε αφεντικά και προσταγές, ακολουθώντας νοσηρές κανονικότητες που αδειάζουν την ύπαρξη από τα βαθύτερα νοήματα και αισθήματα της.
      Είμαστε όμως ακόμη στα προκαταρκτικά του κειμένου και έχουμε μόνο δείξει ότι ο άνθρωπος έιναι τμήμα του ζωικού βασιλείου, ότι οποιαδήποτε προσπάθεια να αναιρεθεί από τον άνθρωπο αυτή η φυσική ζωικότητα είτε από τον θρησκευτικό μυστικισμό, είτε από την μηχανσιτική επιστήμη που ακόμη ονειρεύεται να φτιάξει ένα μηχανικό ισοδύναμο της ζωής, είτε από ουτοπίες που θεωρούν τον άνθρωπο λευκή κόλλα που μπορούν να της γράψουν ό,τι θέλουν μοιραία θα οδηγήσει όχι στον αφανισμό ρης ζωικότητας αλλά στην εμφάνιση μιας άλλης που είναι πολύ πιο βρώμικη, προσποιητή και αρπαχτική.
      Μια από τις μεγαλύτερες ειρωνείς του χριστιανισμού και του πολέμου του στην σάρκα και της αναγωγής των επιθυμιών της σε κάτι διαβολικό ήταν ότι όντως έφερε τον διάολο μέσα στο ανθρώπινο σώμα και ψυχή. Γιατί οι διασυρμένες σεξουαλικές λειτουργίες που θέλησε ο χριστιανισμός να εξαφανίσει με την αποχή επανήλθαν δριμύτερες σε μια μορφη παραμορφωμένη και υποκριτική, αρπακτική και λάγνα. Και έτσι ο πόλεμος ενάντι στην ζωικότητα του ανθρώπου που έγινε αναθεματίζοντας την βρώμικη σάρκα κατάντησε να φέρει αυτή την βρώμικη λάγνα σάρκα σαν μια πραγματικότητα.
      Ο σεξουαλικός συντηρητισμος και η πορνογραφία φαίνονται να είναι στους αντίποδες ενώ είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.
      Η Καταπίεσμενη σάρκα ξεσπά πορνικά και θρέφει την πορνογραφία ενώ η βρωμιά της πορνογραφίας ενοχοποιεί το σεξ και ωθεί στον σεξουαλικό συντηρητισμό.
      Η λύση δεν μπορεί να είναι στην υπέρβαση του ζωικού αλλά αντίθετα στην απελευθεωση του και στην εναρμόνηση του με φυσική άδολη ροή της ζωής.
      Το φλέγον ζήτημα για το ανθρώπινο ζώο είναι πια να ξαναβρεί αυτή την χαμένη λησμονημένη και συκοφαντημένη πρωτοταγής ζωικότητα βρίσκοντας την ισορροπία του με τα άλλα ζωικά είδη και με τον ίδιο τον πλανήτη.Είναι η κοινωνία που λειτουργώντας με απάνθρωπες αρχές τον σπρώχνει στο να πνίξει το ζωικό του δυναμικό και να αντιμετώπισει τον συνάνθρωπο του αλλά και τα ξαδέρφια του από τα άλλα είδη σαν εχθρό και αντικείμενο εκμετάλλευσης.Μια τέτοια αντιζωική κοινωνία που δεν σέβεται την ζωή και την υποβιβάζει στην αξία του άψυχου ενώ ανυψώνει τα άψυχα εμπορεύματα σε στάτους ανώτερο από της ίδιας της ζωής δεν μπορεί παρά να αλλάξει προσανατολισμό και λειτουγία μόνο μετά από δεκάδες κοινωνικές μάχες και εξεγέρσεις και μετά από μια πορεία που θα πάρει στην καλύτερη περίπτωση πολλές δεκαετίες.
      Γιατί ακόμη είμαστε στην φάση που τα θέματα τίθονται και άχλη του πολιτικού λόγου μας έχει εγκλωβίσει σε σχήματα σκέψης και αντίληψης που δεν δίνουν καμιά πραγματική διέξοδο.
      Και μόλις αποκτάμε δειλα δειλά την λεγόμενη
      ΚΟΣΜΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
      Αν η μια θεμελιακή διατύπωση για το ανθρώπινο ζήτημα είναι ότι ο άνθρωπος προέρχεται και είναι τμήμα του ζωικού βασιλείου και ότι συνεπώς πρέπει να βρει έναν τρόπο να ξανανιώσει σαν ζώο όλα τα θέματα χωρίς να είναι η καταστροφή και ο όλεθρος για το ίδιο το είδος του και για τα υπόλοιπα ζώα και τον πλανήτη, μια άλλη εξίσου σημαντική θεμελιακή διατύπωση είναι ότι ο άνθρωπος είναι ένα από τα ζώα ενός πλανήτη που βρίσκεται σε ένα ηλιακό σύστημα ανάμεσα σε τρισεκατομμύρια άλλα πλανητικά συστήματα.
      Ότι δηλαδή κατοικεί σε έναν ευρύτερο χώρο απειροελάχιστο τμήμα του οποίου είναι ο πλανήτης του που είναι ασύλληπτα απέρνατος, επιταχυνόμενα διαστελόμενος για τον οποίο μόλις τον τελευταίο καιρό παίρνει μια ιδέα της υπάρξης και που αγνοεί ακόμη πολλά και κατά πάσα πιθανότητα τα πιο σημαντικά για την συνολική λειτουργία του και ιστορία του.
      Αυτή η συνειδητοποίηση λέγεται κοσμική συνείδηση και είναι θεμελιακή για την αυτεπίγνωση του ανθρώπινου ζώου όσο και ότι προέρχεται από άλλα ζώα.(και δεν χρησιμοποιείται μυστικιστικά όπως γίνεται σε κάποια new age κινήματα…)
      Για την ανθρωπότητα είναι μια σοκαριστικά καινούργια συνειδητοποίηση που αρνείται να ακομη να εξετάσει τις συεπειες.Να μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος με την παραδοσιακή αλαζονεία του είχε τοποθετήσει την γη στο κέντρο του σύμπαντος ενώ αγννούσε μέχρι πολύ πρόσφατα σε πόσο μεγάλο και απίστευτο σε μυστήρια σύμπαν κατοικεί.
      Η κοσμική συνείδηση όταν επιτέλους γίνει κτήμα του μέσου ανθρώπου και όχι μια τρομακτική υποψία που αρνείται να εξετάσει στα σοβαρά θα βοηθήσει πρώτα πρώτα στην επανενοποίηση του είδους και σε αλλαγή στάσης στον ίδιο τον πλανήτη.
      ΕΝδεχόμενα μετά από αιώνες να οδηγήσει σε επέκταση της ζωής από την γη σε άλους πλανήτες, όμως μέχρι τότε θα αρκούσε να ενστάλαζε στο συγκλονισμένο ανθρώπινο ζώο μια αίσθηση ταπεινότητας και δίψας να διαφυλάξει τον δικό του ασήμαντο και τιποτένιο σε συμπσντική κλίμακα πλανήτη.
      Η Κοσμική Συνείδηση είναι το αντίθετο της αλαζονικής εθνικής, ρατσιστικής ή σπεσιστικής συνείδησης και κατά ένα τρόπο ο πιο θανάσιμος εχθρός τους. Ως ποιότητα συνείδησης ωθεί στην ενοποίηση ενός ολόκληρου σύμπαντους την στιγμή που οι άλλες συνειδήσεις είναι συγκριτικά αξιοθρήνητα στενοκέφαλες και διχαστικές.
      Η κοσμική συνείδηση δίνει έναν προορισμό στο ανθρώπινο ζώο που είναι διαμετρικά αντίθετος από αυτόν της σημερινής κοινωνίας.
      Σκέφτεται με όρους δισεκατομμύριων χρόνων και ασχολείται με το μέλλον και την περιπέτεια της ζωής μέσα σε ένα αχανές σύπμαν προτάσσοντας το αναντικατάστατο της ζωής.Δέχεται την ίδια την ζωή σαν ένα κοσμικό γεγονός του σύμπάντος όπως αυτή πρωτοδημιουργήθηκε μέσα στο χάος και έτσι αντιμετωπίζει το ίδιο το σύμπαν σαν μια αέναη δημιουργία ζωής, εξετάζοντας σοβαρά το ενδεχόμενο η ζωή να υπάρχει σε εκατομμύρια διαφορετικά σημεία του, είτε σε ανθρώπινη μορφή είτε σε άλλη.
      Η Κοσμική συνείδηση επιπλέον είναι η μόνη που μπορεί να συμφιλιώσει τον Άνθρωπο με το γεγονός του Θανατου καθώς τον ατενίζει σαν πραγματικότητα που συμβαίνει σε ένα σύμπαν που ενεργειακά τίποτα δεν χάνεται. Κι έτσι δίνει μια πιο ορθολογική παρηγοριά στην απώλεια του από αυη που προσφέρει η δογματική θρησκεία.
      Δεν ξέρουμε πώς θα αντιδουσαν οι αρχαίοι αν μάθαιναν θετικά ότι υπάρχει αυτό το σύμπαν που σήμερα γνωρίζουμε και πόσο αυτό θα άλλαζε τις στάσεις τους και τις νοοτροπίες τους, όμως ξέρουμε ότι στην δική μας εποχή αυτή η ενημέρωση έχει κατορθωθεί να μην είναι τμήμα της γενικότερης φιλοσοφίας του ανθρώπου.
      Περισσότερο έχει χρησιμοποιηθεί η σημερινή συμπαντική γνώση να τροφοδοτήσει μια αξιοθρήνητη συνομωσιολογική ουφολογία που αποδίδει στους εξωγήινους τα σημερινά χάλια του ανθρώπου παρά έχει επηρεάσει βαθιά τον άνθρωπο να δει αλλιώς το είδος, τον πλανήτη του και την ίδια την ζωή. Αυτό εξηγείται από την βαθιά παθολογία του σημερινού ανθρώπου να βράζει μικρόψυχα στο ζουμί του και στον μικρόκοσμο ενώ άν στρέψει τα μάτια του ψηλά θα αντικρύσει το άπειρο…
      Όμως καθώς φτάσαμε σε καθημερινή βάση να ανακαλύπτονται εξωηλιακοί πλανήτες κι ενώ ήδη άνθρωποι έχουν περπατήσει στο διάστημα βλέποντας την γη απέξω η κοσμική συνείδηση βρίσκει τρόπους να τρυπώνει από παντού.
      Είναι τμήμα της αυτεπίγνωσης του ανθρώπινου Ζώου που τον εφοδιάζει με άλλες ευθύνες και ενοράσεις.
      Τόσο η κοσμική συνείδηση όσο και το συμπλήρωμα της η ζωική συνείδηση έρχονται να συναντήσουν τον άνθρωπο ενώ αυτός αναζητά τις εσώτερες κινητήριες δυνάμεις του.
      Αυτές οι κινητήριες δυνάμεις του είναι συκγεκριμένες και ονοματίζονται.
      ΕΡΩΤΑΣ-ΕΡΓΑΣΙΑ-ΓΝΩΣΗ

Trackbacks

Υποβολή σχολίου

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Αλλαγή )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 543 other followers