Αυτή την φορά δεν θα γράψω εν θερμώ για τα γεγονότα όπως έχω κάνει άλλες φορές.
Άφησα τις μέρες να κυλήσουν χωρίς να γράψω το οτιδήποτε όχι μόνο γιατί ήθελα να αφομοιώσω, να στοχαστώ και να αναλύσω την τρομερή εξεγερση της 12 Φλεβάρη καλύτερα σε μεγαλύτερο φορτίο χρόνου και εφοδιασμένη με περισσότερες μαρτυρίες, αφηγήσεις, ντοκουμέντα.
Καθυστέρησα επιπλέον γιατί ήθελα να παρατηρήσω προσεκτικότερα και να ενσωματώσω στο κείμενο την αντίδραση και της άλλης πλευράς.Αυτής που βρέθηκε σε πρωτόγνωρο πανικό και ενεργοποίησε τους πιο αποτρόπαιους μηχανισμούς μαζικής προπαγάνδας προσωποποιημένη στους τηλε-φυρέρς τους και λοιπούς μεγαλοδημοσιογράφους(αλλά και κάποιους μεσαίους που ξεδιάντροπα συνεργάστηκαν στην δημιουργία εμετικού αντιεξεγερσιακου προπαγανστικού υλικού)
Όμως παρότι άφησα κάποιες μέρες χωρίς να γράψω, αυτό δεν σημαίνει ότι κατάφερα να είμαι πιο νηφάλιος ή αποστασιοποιημένος. Το μόνιμο βουϊτό στα αυτιά μου από τα πολλά κρότου λάμψης που έφαγα σε κοντινή απόσταση δεν με αφήνει ούτως ή άλλως να ηρεμήσω. Το ίδιο και το κουβάρι από έντονες εξεγερσιακές μνήμες που είναι τόσο νωπές όσο και η Κυριακή είναι νωπή στην Τετάρτη.
ΜΙΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ
Ξέρεις ότι η 12 Φλεβάρη ήταν εξέγερση και ξέρεις ότι κάθε 12 Φλεβάρη είναι εξέγερση όταν:
Για μιαν ακόμη φορά το κοινοβούλιο αποτέλεσε ένα πολιορκημένο κάστρο από ένα πλήθος οργισμένων ανθρώπων. Αυτό το πλήθος, το οποίο όσο περνούσε η ώρα αυξανόταν, άρχισε να μοιάζει πολύ γρήγορα μ’ ένα ανθρώπινο τείχος για ώρες απροσπέλαστο ακόμα και για τους ίδιους τους διαδηλωτές που επιθυμούσαν να μετακινηθούν για να αντιμετωπίσουν τα δηλητηριώδη αέρια, που εξαπέλυαν σε απίστευτες ποσότητες οι κρατικοί ραβδούχοι για να τους διαλύσουν.
Η ευρύτερη περιοχή μετατρέπεται αστραπιαία σε πεδίο μάχης, ενώ οι μαύροι καπνοί από τις φωτιές και τα πυκνά σύννεφα από δακρυγόνα κάνουν την ατμόσφαιρα αποπνικτική. Και όμως. Για ώρες κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να εγκαταλείψει τον χώρο, αλλά και όσους συγκρούονται μετατρέποντας την πλατεία Συντάγματος και τους γύρω δρόμους σε χώρους εξόρυξης μαρμάρων.
Η χθεσινή μέρα ήταν μια ήττα της αστικής δημοκρατίας από πολλές πλευρές. Δεν θα σταθώ στο γεγονός πως μία κυβέρνηση έχει διορίσει έναν τραπεζίτη πρωθυπουργό χωρίς να τον έχει εκλέξει ο λαός. Ούτε πως το κόμμα που έχει διορίσει αυτόν τον πρωθυπουργό έχει χάσει ήδη την κοινοβουλευτική πλειοψηφία (αρχή της δεδηλωμένης) και παρόλα αυτά κυβερνά.
Όμως δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια στο γεγονός πως από την αρχή της πάνδημης διαμαρτυρίας τον περασμένο Μάιο, χθες, οι πολίτες επέλεξαν ως προστάτες τους όχι αυτούς που πληρώνουν για να το κάνουν και είναι θεσμικά κατοχυρωμένος ο ρόλος τους, αλλά τους αναρχικούς. Ούτε να μην ανοιγοκλείνω έκπληκτος τα μάτια όταν βλέπω και διαβάζω πως αυτό που έμεινε από τη χθεσινή μεγαλειώδη συγκέντρωση του πλήθους είναι οι στάχτες κτηρίων και τραπεζών.