Μέρες Ξεσηκωμού!Η Πρωτοβουλία Κινήσεων στους Εξεγερμένους!

Τα γεγονότα τρέχουν με καταιγιστικό ρυθμό στις κρύες μέρες του Φλεβάρη.

Η πραξικοπηματική κυβέρνηση του τραπεζίτη Παπαδήμου με την στήριξη ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ προχωρά στην ψήφιση του χειρότερου μνημονίου από όσα έχουν κατατεθεί τα τελευταία χρόνια.

Δεν μένει τίποτα όρθιο και όλη η κοινωνία οδηγείται στην εξαθλίωση.

Οι συλλογικές συμβάσεις διαλύονται, ο κατώτερος μισθός καταποντίζεται, οι δαπάνες για υγεία και παιδεία πετσοκόβονται.

Όλα αυτά ενώ η επίσημη ανεργία ξεπέρασε για πρώτη φορά το 20% τον Νοέμβρη, τα μικρομάγαζα κλείνουν το ένα μετά το άλλο, τα χαράτσια είναι ασταμάτητα, η ακρίβεια ανεξέλεγκτη.

Όπως είπε και ο δεξιός Μανώλης (που έτρεξε να παραιτηθεί από την θέση του γραμματέα του συνδικαλιστικού της ΝΔ για να αποφύγει την κατακραυγή…)«οδηγούν σε μισθούς Βουλγαρίας με τιμές Βρυξελλών»

Σε αυτές τις συνθήκες το ζητούμενο δεν είναι άλλο από μια γενικευμένη κοινωνική εξέγερση που όχι μόνο θα σαρώσει όλους αυτούς που τώρα μας εξαθλιώνουν αλλά θα απελευθερώσει και όλη την απαιτούμενη ενέργεια για να ορθωθεί μέσα από τα συντρίμμια της παλιάς κοινωνίας μια νέα ανθρωπινότερη.

Σε αυτές τις συνθήκες που το οικονομικό και πολιτικό τους σύστημα βρίσκεται σε ομολογημένη κατάρρευση, οι ευθύνες των εξεγερμένων χτυπάνε κόκκινο!

Ξεκινώντας από σήμερα Πέμπτη 9 Φλεβάρη 2012 η κινητοποίηση μας πρέπει να είναι φρενήρης και διαρκώς κλιμακούμενη.

Και πρώτα πρώτα να τελειώνουμε με

ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΕΣ, ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥΣ, ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ

Σε όλο αυτό το σκηνικό οικονιμικής κατάρρευσης δεν έχουν χτυπηθεί όλοι το ίδιο ούτε όλοι το ίδιο έχουν την όρεξη να αγωνιστούν και να αντισταθούν.

Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που για τους δικούς τους λόγους (συνήθως γιατί κουβαλάνε μια δουλική νοοτροπία ή απλά είναι βολεμένοι) δεν πιστεύουν ή ακόμη και φοβούνται την προοπτική της εξέγερσης.

Χρησιμοποιώντας ένα μίγμα κυνισμού, απαξίωσης των δυνατοτήτων του κοινωνικού συνόλου να αλλάξει την κοινωνία που ζει και φόβου για την επόμενη μέρα της εξέγερσης προσπαθούν να μπλοκάρουν τις εξεγερσιακές διεργασίες που γίνονται στο σώμα της κοινωνίας.

Δεν έχει σημασία ποια ιδεολογία επικαλούνται και αν παρουσιάζονται σαν αναρχικοί, αριστεροί, φασίστες ή ανοιχτά καθεστωτικοί.

Ο παρανομαστής τους είναι ο ίδιος: η εξέγερση είτε δεν είναι εφικτή, είτε δεν είναι αναγκαία είτε δεν είναι επιθυμητή.

Ο ρόλος τους είναι να σπάσουν το ηθικό αυτών που αυθόρμητα νιώθουν την ανάγκη της εξέγερσης, να σπείρουν την ηττοπάθεια, να προβάλουν την κοινωνική απάθεια σαν το πιο σταθερό ιστορικό συντελεστή.

Αν ως τώρα η επιρροή τους ήταν παντοδύναμη, τις τελευταίες μέρες μια σειρά από γεγονότα έδειξαν ότι ήρθε ο καιρός να βρεθούν αυτοί στην άμυνα απολογούμενοι.

ΣΗΜΑΝΕ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ!

Για πρώτη φορά στην ιστορία της η ελληνική αστυνομία βγάζει ανακοίνωση που προειδοποιεί για επερχόμενη κοινωνική εξέγερση την οποία δεν θα μπορεί να καταστείλει.

Μέσα σε βροχές και καταιγίδες ο κόσμος κατέβηκε στον δρόμο την Δευτέρα και την Τρίτη. Την Τρίτη γίνεται αιφνιδιαστική έφοδος στην βουλή από απλό κόσμο.

Και αυτά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Πλεόν δεν υπάρχει σπίτι που να μην συζητά για το πόσο αφόρητη έχει γίνει η κατάσταση. Η θεραπεια Σοκ που εφαρμόζεται εδώ και δυο χρόνια δεν είναι πια ικανή να βάλει την κοινωνία στον γύψο. Η λέξη της εξέγερσης ακούγεται και από τους πιο απολίτικους.Το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει και το κόμμα που πήρε την εξουσία το 2009 με τα ψέμματα βρίσκεται τώρα σε μονοψήφιο ποσοστό εκλογικής υποστηρίξης.Ακόμη και τα χουντοκάναλα που εργολαβικά έχουν αναλάβει την προώθηση των μνημονίων έχουν υποχρεωθεί να προβάλουν κάποιες αντιμνημονιακές νότες για να κρατήσουν στοιχειώδη επαφή με το γενικότερο κοινωνικό αίσθημα.

Περισσότερο ισχύει ότι το ποσοστό των ανθρώπων που έχει φτάσει στα όρια του και νιώθει ότι δεν έχει τίποτα να χάσει έχει πλέον φτάσει στην κρίσιμη μάζα που απαιτείται για να αφήσει το στίγμα του στις ιστορικές εξελίξεις.

Υπάρχει πια κόσμος που κυριολεκτικά δεν ξέρει αν αύριο θα έχει να φάει. Οι άνθρωποι που τώρα ψάχνουν στα σκουπίδια είναι μόνο ένα μικρό μέρος αυτού του κόσμου.

Αυτός ο κόσμος μπορεί να βλέπει τον εαυτό του σαν αναρχικό, αριστερό ή πατριώτη. (οι περισσότεροι από αυτούς προηγούμενα ήταν απλά αδιάφοροι και απαθείς) Αυτό έχει δευτερεύουσα σημασία σε τελική ανάλυση. Αυτό που έχει πραγματικά σημασία είναι ότι αυτός ο κόσμος αισθάνεται επιτέλους αποφασισμένος να αντισταθεί και να πουλήσει το τομάρι του ακριβά. Δεν αντέχει άλλο και δεν μπορεί να βρει καμιά άλλη προοπτική πέρα από αυτή της αντίστασης.

Οι αυξημένες ευθύνες των εξεγερμένων.

Από τότε που ήρθε το ΔΝΤ και η Τρόικα στη Ελλάδα, δεν έλειψαν οι άνθρωποι που και στους δρόμους και στο διαδίκτυο πρόβαλαν την αναγκαιότητα της εξέγερσης. Τα τελευταία δυο χρόνια είχαμε γεγονότα που έδειξαν ότι μια τέτοια εξέγερση είναι εφικτή. Από τις συγκρουσιακές διαδηλώσεις του Μάη του 10 ως το κολασμένο διήμερο 19-20 Οκτώβρη του 11 και ενδιάμεσα το κίνημα των πλατειών με τις δικές του συγκρούσεις τον περασμένο Ιούνη.

Όμως οι δυνάμεις που ήταν αποφασισμένες να προχωρήσουν σε εξέγερση δεν είχαν την κλίμακα συντονισμού και συμπαγότητας που χρειαζόταν σε σχέση με τις πολύ πιο οργανωμένες δυνάμεις που απεύχονταν και αντικειμενικά απέτρεπαν αυτή την εξέγερση.

Στις πλατείες κυριαρχούσε η άποψη ότι με ειρηνικό τρόπο μπορούμε να τους ανατρέψουμε και παρότι αυτή η άποψη οδήγησε το κίνημα των πλατειών βορά στην αστυνομική καταστολή και τελικά στην διάλυση της κατάληψης του Συντάγματος, τολμά ακόμη αυτή η άποψη να διατυπώνεται με θρασύτατη αυτοπεποίθηση. Οι δυνάμεις της οργανωμένης αριστεράς ακόμη και όταν στα λόγια αναγνωρίζουν την ανάγκη της εξέγερσης στην πράξη λειτουργούν σαν κυμματοθραύστης της. Οι δυνάμεις της οργανωμένης αναρχίας μόλις τελευταία έδειξαν σοβαρά δείγματα συντονισμού αλλά και πάλι σε επίπεδο παρέμβασης και δράσης βρίσκονται πολύ κάτω από αυτό που απαιτούν οι περιστάσεις.

´Ανθρωποι με εξεγερσιακή δράση υπάρχουν και στους χώρους της αναρχίας και στους χώρους της αριστεράς και ευρύτερα σε χώρους μη πολιτικά ταξινομημένους. Είναι ο καιρός να σταματήσουν να καπελώνονται από διαθέσεις, συμπεριφορές και σκέψεις που ευνοχίζουν το εξεγερσιακό τους δυναμικό. Είναι καιρός να τα βροντήξουν σε όλους αυτούς που τους ζητάνε να κάνουν υπομονή, να περιμένουν να “ωριμάσουν” κι άλλο οι συνθήκες, να ασχοληθούν μόνο με τοπικά ζητήματα και να απαξιώσουν κεντρικές πρωτοβουλίες ξεσηκωμού.

Είναι ο καιρός γιατί ξεκινώντας από σήμερα

βρίσκομαστε σε μέρες ξεσηκωμού!

Και τώρα χρειάζεται η μέγιστη εξωστρέφεια, θάρρος, πρωτοβουλιακότητα και επιμονή.

Την Δευτέρα είχα γράψει:

Aγωνιστική ανάταση έστω την τελευταία ώρα!Όλα κρίνονται στην κόψη και κάθε λεπτό τώρα έχει την σημασία του.Κάποια πράγματα που μπορούμε να κάνουμε τις επόμενες ώρες:
1)Ειδοποιούμε όποιον γνωρίζουμε για την σημερινές και αυριανές κινητοποιήσεις
2)Αν είμαστε σε κοινωνικά δίκτυα(προσωπικά δεν είμαι) προβάλουμε στους τοίχους τους τις κινητοποιήσεις και την ανάγκη να συμμετέχουμε σε αυτές.
3)Χρησιμοποιούμε οτιδήποτε έχουμε ως μέσο επικοινωνίας (κινητό-σταθερό-μέηλς κλπ) για να διαδόσουμε αστραπιαία τις κινητοποιήσεις
4)Βρίσκουμε τους γείτονες μας που και είναι και αυτοί οργισμένοι με την σημερινή κατάσταση και κανονίζουμε κοινά κατεβάσματα μαζί τους.
Αυτά ενδεικτικά και ας χρησιμοποιήσει ο καθένας την φαντασία του!
Τα λέμε στο σύνταγμα και στους δρόμους της Αθήνας σήμερα αύριο και όσο χρειαστεί

Σε αυτά θα πρόσθετα:

1)Κανένας στον δρόμο χωρίς αντιασφυξιογόνα μάσκα

2)Ο καθένας να φροντίσει για τον εξοπλισμό αυτοάμυνας του. Παλούκια και κράνη για να αναχαιτίζονται οι αστυνομικές επιθέσεις και για να είναι σοβαρή η απόπειρα εφόδου στην βουλή.

3)Καλή προστασία από το κρύο και την βροχή με γερά ρούχα και μεγάλες ομπρέλες.Την Δευτέρα και την Τρίτη φάνηκε ότι τα άσχημα καιρικα φαινόμενα επηρεάζουν αρνητικά την συμμετοχή. Να μην το αφήσουμε αυτό να ξαναγίνει.

Το μετά της Εξέγερσης ή αλλιώς γιατί δεν υπάρχει Μετά χωρίς την Εξέγερση.

Πολλοί άνθρωποι καλοπροαίρετα (δεν αναφέρομαι στους βολεμένους και στους αθεράπευτα δούλους…)βάζουν με αγωνία το θέμα τι θα γίνει μετά από μια σαρωτική εξέγερση κι αν υπάρχει ο κίνδυνος τα πράγματα να γίνουν ακόμη χειρότερα ως αντίδραση.

Αυτές οι φωνές είναι λογικές και έχουν για συνηγορία τους πλούσιο ιστορικό υλικό που δείχνει πολλές εξεγέρσεις να εξελίσσονται διαφορετικά από τις αρχικές στοχεύσεις τους ή να πνίγονται στο αίμα και στην βάρβαρη καταστολή.

Η πραγματικότητα της Εξέγερσης κουβαλά μαζί της το ιστορικό ρίσκο. Αναμοχλεύει τα πάθη, απελευθερώνει τυφλές ανεξελέγκτες δυνάμεις, αγριεύει όλη την ατμόσφαιρα. 

Όμως η ίδια η αναγκαιότητα της Εξέγερσης εμφανίζεται αδυσώπητη όταν κάθε άλλη εναλλακτική λύση φαίνεται χειρότερη και μοιραία καταστροφική. Και σε τέτοια κατάσταση είμαστε τώρα. Μετά από δυο χρόνια διαδοχικής επίθεσης σε εργασιακά δικαιώματα, βιοτικό επίπεδο και ελευθερίες το τελευταίο μνημόνιο έρχεται σαν ταφόπλακα που θάβει και τα τελευταία υπολείμματα ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Οι φωνές που μας έλεγαν στους προηγούμενους γύρους επιθέσεων του καθεστώτος να κάνουμε υπομονή και να μην πάμε την σύγκρουση στα άκρα της είναι τώρα έκθετες και υπόλογες. Η υπομονή και η αυτοσυγκράτηση απλά αποθράσυναν τους από πάνω να κλιμακώσουν το μέγεθος της επίθεσης τους ενώ οδήγησαν κόσμο με αγωνιστική όρεξη στην απογοήτευση και στον κυνισμό. 

Κάθε Εξέγερση απαιτεί από τους συμμετέχοντες της να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους και να βγάλουν από αυτούς ό,τι γνησιότερο και ανθρωπινότερο υπάρχει μέσα τους. Θέλει αυταπάρνηση, ηρωική αλληλεγγύη και γαϊδούρινη επιμονή. Περισσότερο απαιτεί ρήξη με φθαρμένες καθημερινότητες και την εσώτερη μιζέρια που κουβαλάμε μέσα μας. 

Τις προτεραιότητες για την νέα κοινωνία τις έχουμε. Ο Άνθρωπος και η Ζωή πάνω από το χρήμα, η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών στέγης,τροφής, μεταφορών, επικοινωνίας, υγείας κλπ σε βάσεις αυτοοργάνωσης και αλληλοβοήθειας, διασφάλιση της ανθρώπινης ελευθερίας και αξιοπρέπειας, γκρέμισμα αντικοινωνικών θεσμών που πνίγουν την κοινωνία, προστασία του παιδιού και των δικαιωμάτων του, διάχυτη κοινωνική συντροφικότητα και αλληλεγγύη για να αναφέρω κάποιες βασικές.

Σε αυτές θα πρέπει να στηριχτούμε όταν το έργο της Εξέγερσης θα έχει διαλύσει την υπάρχουσα καταπιεστική κοινωνία. Αν θα είμαστε έτοιμοι ως άνθρωποι για να το κάνουμε ή αν θα ξανακατρακυλήσουμε σε νέες παράλογες ιεραρχίες, νέες απάνθρωπες εξουσίες ή απλά στην τυφλή βία των συμμοριών θα φανεί τότε. Το Μετά παραμένει άγραφο και ανοικτό πρός όλες τις κατευθύνσεις και ο αγώνας δεν θα σταματήσει μετά από την Εξέγερση. Όμως αυτό το Μετά θα υπάρξει και μπορεί μόνο να υπάρξει αν υπάρξει και η καθαρτική, αναζωογονιτική εμπειρία της εξέγερσης. 

Ο καιρός της υπομονής τελείωσε.

Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει τόσο που παραπέρα ωρίμανση τους οδηγεί στο σάπισμα.

Η φλυαρία των βολεμένων ας πάψει επιτέλους!

Ώρα να μιλήσουν οι πεινασμένοι και οι εξεγερμένοι!

Ας είναι σήμερα η Πέμπτη παραμονή της 48ωρης Γενικής Απεργίας η πρώτη μέρα του ξεσηκωμού.

Και να μην ξεχνιόμαστε:

Βασικό στήριγμα της κοινωνικής απάθειας είναι η αίσθηση ότι ο καθένας είναι μόνος του και κανείς μόνος του δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα.

Βασικό στήριγμα της κοινωνικής εξέγερσης είναι η αίσθηση ότι κανείς δεν είναι μόνος του και ότι ο κάθε άνθρωπος έχει τρομερή δύναμη να αλλάξει τα πάντα!

http://wp.me/pPn6Y-cGf

Ετικέτες: Γενική Απεργία, διαρκής κινητοποίηση, η ώρα των εξεγερμένων, κοινωνική εξέγερση, μέρες ξεσηκωμού