“Πέθανε η λογική στο ΒΕΡΟΛΙΝΟ” + Η δική μας πολιτική ΑΝΟΗΣΙΑ

Γράφει ο Παύλος

Έχω ξαναπεί ότι αποτελεί τραγικό πολιτικό σφάλμα το ότι από τη μεγάλη πλειοψηφία των δυνάμεων που αντιμάχονται αυτό το πολιτικό καθεστώς, όσο και από τη πλειοψηφία, περισσότερο ειδικά, των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, δεν καταγγέλεται ο ιδιαίτερος πολιτικός ρόλος του Βερολίνου. Ο ρόλος αυτός γίνεται όλο και πιο κρίσιμος στο βαθμό που το χρέος της Ελλάδας περνάει από τα χέρια των τραπεζών στα χέρια κρατών και διεθνών οργανισμών. Σε λίγο δεν θα έχουν εξ ολοκλήρου το ελληνικό χρέος οι τραπεζίτες. Επομένως θα συνεχίσουν οι αριστεροί και οι άλλοι επαναστάτες μας να καταγγέλουν μόνο τους τραπεζίτες;

Πρέπει να γίνει σαφές ότι δεν υπάρχει καπιταλισμός γενικά. Υπάρχει πάντα συγκεκριμένος καπιταλισμός που εκδηλώνεται πάντα με συγκεκριμένους τρόπους. Στην πολιτική τακτική είναι πάντα σημαντική η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης. Έτσι είναι λάθος να καταγγέλουμε μόνο τον καπιταλισμό γενικά και όχι επίσης και τον συγκεκριμένο τρόπο που αυτός εκδηλώνεται και εκδηλώνει την επίθεση του. Δείτε ένα παράδειγμα απύθμενης πολιτικής ανοησίας: Το ΚΚΕ, για παράδειγμα, καταγγέλει γενικά τον καπιταλισμό, αλλά επίσης, σε επίπεδο συγκεκριμένων καπιταλιστικών μονάδων, καταγγέλει και τους συγκεκριμένους καπιταλιστές. Δείτε τις ανακοινώσεις για την Ελληνική Χαλυβουργία. Σε επίπεδο χώρας όμως μιλάει μόνο γενικά εναντίον του καπιταλισμού και αρνείται να επιτεθεί στην Γερμανία η οποία έχει αναλάβει να κάνει το κουμανταδόρο του καπιταλισμού, με το αζημίωτο φυσικά: Γιατί η προσπάθεια υπεράσπισης του καπιταλιστικού συστήματος συμπλέκεται αδιάλυτα με τη προσπάθεια της Γερμανίας να ηγεμονεύσει. Και αυτή η προσπάθεια ηγεμονίας συμπλέκεται επίσης αδιάλυτα όχι μόνο με την προσπάθεια ηγεμόνευσης των Γερμανών καπιταλιστών, αλλά επίσης ηγεμόνευσης και του Γερμανικού πολιτικού προσωπικού, καθώς και μιας σειράς άλλων ελίτ, καθώς και με ηγεμόνευση του Γερμανικού λαού σαν τέτοιου, ο οποίος απολαμβάνει οφέλη από την γενικότερη Γερμανική κυριαρχία. Αν η Γερμανία, δηλαδή, διατηρεί για τον λαό της ένα καλύτερο επίπεδο κοινωνικού κράτους αυτό γίνεται σε βάρος των άλλων ευρωπαικών κοινωνικών κρατών και λαών. Έτσι η εύκολη καραμέλα της “αλληλεγγύης των λαών”, είναι απλώς χάπι υπνωτικό αν δεν γίνουν οι συγκεκριμένες πολιτικές αναλύσεις, για το πως πραγματικά μπορεί να γίνει αυτό, τη στιγμή που, από μια μεριά, ο Γερμανικός λαός έχει συμφέρον την εξαθλίωση του ελληνικού και άλλων ευρωπαικών λαών.

Αναφέρθηκα παραδειγματικά στο ΚΚΕ, αλλά είναι σαφές ότι το παραπάνω σχόλιο αφορά, όπως άλλωστε είπα, τη πλειοψηφία των αντικαθεστωτικών και επαναστατικών δυνάμεων. Ισχυρίζομαι λοιπόν ότι όλες αυτές οι δυνάμεις πάσχουν από χαμηλή πολιτική νοημοσύνη. Και αυτή η εξαιρετικά χαμηλή πολιτική νοημοσύνη είναι υπεύθυνη και αυτή για τα σημερινά μας χάλια. Ας ξαναβρούμε επομένως την μεγάλη αξία των συγκεκριμένων αναλύσεων των συγκεκριμένων καταστάσεων, που, ως προς αυτό ειδικά, είχαν δίκιο να δοξάσουν οι Μαρξ και Λένιν.

Και επί του συγκεκριμένου: Πρέπει να βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος - και υπάρχει αυτός – ούτως ώστε να αντιμετωπισθεί ταυτόχρονα η μεγάλη Γερμανική και η καπιταλιστική επιθετικότητα, που έχουν διαλέξει τον πιο στυγνό τρόπο, πλην στρατιωτικού, επιβολής της ηγεμονίας τους.

Ακολουθεί το ρεπορταζ:

«Η πρωτοβουλία για ένα Επίτροπο λιτότητας, απ’ όπου κι αν προέρχεται, είναι απαράδεκτη» αναφέρει σε δήλωση του με αφορμή τις προτάσεις για ευρωπαίο επίτροπο για τον προϋπολογισμό στην Ελλάδα, ο Γερμανός Ευρωβουλευτής Γ. Χατζημαρκάκης και προσθέτει: «Μετά από τόσα λάθη και ιδεολογήματα της Τρόικας όπως η κατάργηση του βασικού μισθού που δεν σχετίζεται με την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης, τώρα προστίθεται μια ακόμα αστοχία που εξοργίζει ένα λαό που δοκιμάζεται. Η προτεραιότητα στην κάλυψη του χρέους οδηγεί στην εξαθλίωση ενός λαού αντί στην ανάπτυξη της οικονομίας».«Σήμερα, φαίνεται πως πέθανε η λογική στο Βερολίνο. Μοιάζουν σα να απώλεσαν την ιστορική μνήμη στο Βερολίνο και στη Φρανκφούρτη», επισημαίνει στην δήλωση του ο κ Χατζημαρκάκης υπενθυμίζοντας ότι «Το οικονομικό μοντέλο της πολιτικής που έχει επιβάλλει η Τρόικα στην Ελλάδα, ιστορικά προϋπήρξε στη Γερμανία υπό τον Καγκελάριο της Δημοκρατίας της Βαιμάρης Χάινριχ Μπρούνινγκ, όταν μέσα στη μεγάλη ύφεση που ακολούθησε το κραχ του 1929, επέμενε σε μέτρα λιτότητας και ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Η πολιτική του να συνδυάσει την διαχείριση της βαριάς οικονομικής κρίσης με μια σκληρή λιτότητα, οδήγησε σε έξι εκατομμύρια άνεργους και άνοιξε το δρόμο στα ακροδεξιά στοιχεία οδηγώντας στο τέλος της Δημοκρατίας και στην τρομοκρατία του Χίτλερ.

Αυτή την καταστροφική ιστορική συνέπεια, συνεχίζει ο Γερμανός ευρωβουλευτής, την πλήρωσε βαριά η Ευρώπη. Η Γερμανία ισοπεδώθηκε. Η απάντηση όμως της παγκόσμιας κοινότητας, δεν ήταν η τιμωρία των Γερμανών. Αντιθέτως, με το σχέδιο Μάρσαλ δόθηκε μια κρίσιμη βοήθεια για ανάκαμψη της γερμανικής οικονομίας, η οποία και πέτυχε.

Και ο κ Xατζημαρκάκης καταλήγει «Είναι απίστευτο που οι Γερμανοί δεν έμαθαν από τη δική τους ιστορία. Τέτοιες εξελίξεις δεν θα υπήρχαν στη Γερμανία του Σμιτ, του Κόλ, του Μπράντ και του Αντενάουερ. Επιτέλους, ας καταλάβουν πως η ανάπτυξη δεν είναι συνώνυμο της λιτότητας»

Πηγή του ρεπορτάζ:
http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=440869