Κοινωνική Αλληλεγγύη: ΔΩΡΕΑΝ Φαγητό, Γιατροί, Μαθήματα, Χώροι φιλοξενίας αστέγων, Κοινωνικά Παντοπωλεία, Ομάδες, Ιστοσελίδες / For people in need-Greece:FREE food, Doctors, Courses, Homeless’ Shelters, Social & Solidarity Markets, Sites of exchange.

BlackMediterraneanPirate  17-01-2012  (07-12-2011)  

short  link    wp.me/pPn6Y-cli

Ενημέρωση/ updated: 21-02-2012

Τσεκάρετε τα links και από τους υπόλοιπους Νομούς της χώρας, για όλα τα θέματα που αναφέρονται στον τίτλο

Please, check all links, for every Greek city, for every subject that is mentioned>>>

Κουίζ: Τί γνωρίζετε για τη Γάζα

του Stephen R. Shalom,  

Το τέλος της ισραηλινής επίθεσης (Επιχείρηση «Πυλώνας της Άμυνας»), το Νοέμβριο του 2012, στη Γάζα, κηρύχθηκε με μία αμφίβολη συμφωνία για κατάπαυση του πυρός. Κάντε το παρακάτω κουίζ για να δείτε πόσα γνωρίζετε για την κατάσταση.
[Οι απαντήσεις δίνονται παρακάτω]

1. Πώς κατέληξε ο λαός της Γάζας εκεί που βρίσκεται σήμερα;

α.  Η πλειοψηφία των κατοίκων της Γάζας είναι απόγονοι προσφύγων, οι οποίοι το 1948-1949 αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν ή εκδιώχτηκαν από τις ισραηλινές δυνάμεις από περιοχή που θεωρούνταν  μέρος του Αραβικού Κράτους της Παλαιστίνης αλλά καταλήφθηκε από το Ισραήλ, και δεν τους επιτράπηκε ποτέ να επιστρέψουν.

β. Μερικοί από αυτούς είναι απόγονοι των κατοίκων της αραβικής πόλης Majdal, οι οποίοι μετά τον πόλεμο του 1948-49 εκδιώχτηκαν από διάφορα μέρη της πόλης και συγκεντρώθηκαν σε μια γειτονιά που περιβλήθηκε από συρματόπλεγμα (με σκοπό να ανοιχτεί ο δρόμος στους Εβραίους εποίκους) και έπειτα εξορίστηκαν στη Γάζα.

Μια αναρχομηδενιστική άποψη για τον ΕΛΑΣ και αυτούς που στο σήμερα τον υποστηρίζουν (και συνήθως σαν καρικατούρα) – Επίσης ένα κριτικό σχόλιο μου

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Εμείς δεν είμαστε ούτε αριστεροί, ούτε κομμουνισταράδες πατριώτες, ούτε κομματόσκυλα, ούτε πολεμάμε πλάι σε εθνικόφρονες και άλλα σκουλήκια. Εμείς είμαστε αναρχικοί.

68 χρόνια από την “αντιφασιστική νίκη των λαών”

“Εγώ παιδί του ελληνικού λαού, ορκίζομαι να αγωνιστώ πιστά από τις τάξεις του ΕΛΑΣ, χύνοντας και την τελευταία ρανίδα του αίματός μου, σαν γνήσιος πατριώτης για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του λαού μας, κι ακόμα να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω αν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δε γίνει ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του”.

Ο όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας στη Ρούμελη που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης και δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά, Ριζοσπάστης.

  Γιατί καμιά σχέση δεν έχουν αυτοί,

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΑΒΥΛΩΝΙΑΣ: 24 – 26 Μαίου

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

….

Η δεξιά ως ιδεολογία μπορεί σχεδόν να έχει εξαφανιστεί αλλά όσο έχουμε αυτές τις σοφές αριστερές ηγεσίες, την δημοκρατία θα την αγναντεύουμε με το κυάλι. Από μακρυά.

Αν δεν σου εξηγήσει έμπειρος αριστερός καθοδηγητής τι ακριβώς εννοεί το κόμμα του με την φράση “λαϊκή εξουσία” ή “αριστερή διακυβέρνηση” δεν θα καταλάβεις ποτέ γιατί όσο αυτοί οι σοφοί αριστεροί ηγέτες συνεχίζουν να διαμορφώνουν λαϊκές συνειδήσεις, η δημοκρατία θα αργήσει να χαράξει.

Υποτίθεται οτι οι ηγεσίες των αριστερών κομμάτων έχουν σύνδεση με τον λαό και ακούνε τον παλμό του. Δεν υπάρχουν βέβαια σοβαροί λόγοι για να πιστεύει κανείς σε αυτόν τον μύθο. Κι αυτό όχι φυσικά γιατί η κ. Παπαρήγα στις τελευταίας εκλογές είπε εκείνο το αμίμητο “ο λαός να αλλάξει την ψήφο του”. Αλλά διότι είναι ολοφάνερο πως αυτοί οι σοφοί αριστεροί ηγέτες εκείνο που στ’ αλήθεια επιδιώκουν είναι να χειραγωγούν τον λαό. Να τον οδηγούν από το χεράκι εκεί που θέλουν. Σαν μικρό παιδί.

Γι’ αυτό και τα σωματεία είναι κομματικά παραρτήματα. Γι’ αυτό και κάθε αυθόρμητη λαϊκή πολιτική κίνηση που δεν βρίσκεται υπό τον απόλυτο έλεγχό τους, στολίζεται με διάφορα κοσμητικά επίθετα και κατασυκοφαντείται. Αφού βέβαια πρώτα αποτύχουν οι προσπάθειές τους για έλεγχο και καπέλωμα.

Δυστυχώς αρκετές “αυτόνομες” οργανώσεις-κινήσεις σήμερα, και πιο δυστυχώς, οι πιο πολλές “λαϊκές συνελεύσεις” είναι υπόδουλες στον ΣΥΡΙΖΑ.

“Ροκανίστε το σύστημα” – Η κοινωνική ανυπακοή εξαπλώνεται στην Ισπανία

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Η επιστροφή των Αγανακτισμένων

 

ΙΣΠΑΝΙΑ

Στη δεύτερη επέτειο του κινήματος έμειναν πιστοί στην υπόσχεσή τους και επέστρεψαν μαζικά στις πλατείες, σε μια στιγμή που η οικονομική και πολιτική κατάσταση στη χώρα κάνει τις διαδηλώσεις επιβεβλημένες

….

«Από την αγανάκτηση στην επανάσταση. Ροκανίστε το σύστημα».

Με αυτό το σύνθημα δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν χθες στη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη, τη Βαλένθια και πολλές άλλες πόλεις της Ισπανίας για να δώσουν το «παρών» στη δεύτερη επέτειο του κινήματος των αγανακτισμένων και να πραγματοποιήσουν την υπόσχεση που είχε δώσει το κίνημα μόλις άρχισαν να υποχωρούν οι μαζικές διαδηλώσεις του πρώτου καιρού: «Φεύγουμε για να επιστρέψουμε ανά πάσα στιγμή».

Σε όλο τον κόσμο

Διαδηλώσεις Αγανακτισμένων όμως δεν έγιναν μόνο στην Ισπανία, αλλά και στην Πορτογαλία, τη Βρετανία, την Ιρλανδία, τη Γερμανία, τη Βραζιλία, τις ΗΠΑ, την Ινδονησία, τη Μαλαισία και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου, ανάμεσά τους και στην Ελλάδα. Οι περισσότερες και πολυπληθέστερες βέβαια σημειώθηκαν στη γενέτειρα του κινήματος, την Ισπανία, τρεις μέρες πριν την κανονική επέτειο,καθότι Κυριακή. Οι διαφόρων ειδών διαμαρτυρίες ωστόσο θα συνεχιστούν για όλο τον Μάη.

 Η ΑΡΧΗ και ΠΑΝΣΠΕΡΜΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ

Ηταν Κυριακή, 15 Μάη του 2011, λίγες μέρες πριν από τις αυτοδιοικητικές εκλογές στην Ισπανία, όταν οι Αγανακτισμένοι έκαναν την πρώτη τους δημόσια εμφάνιση με συνθήματα όπως «δεν μας εκπροσωπείτε» ή «αυτή δεν είναι κρίση, είναι απάτη».

Μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε δειλά μέσα από το ίντερνετ, πήρε διαστάσεις παλλαϊκής διαμαρτυρίας κατά της ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής κι ενός πολιτικού συστήματος που βρισκόταν στα όριά του. Με τις ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις του στις πλατείες και τις γειτονιές και χωρίς να κατευθύνεται από κανένα κόμμα ή συνδικάτο, το κίνημα των Αγανακτισμένων ταξίδεψε αμέσως εκτός ισπανικών συνόρων. Προσέλκυσε κόσμο από όλο το πολιτικό φάσμα, κινητοποίησε αρκετούς πρώην απολιτικούς και έβγαλε στον δρόμο ακόμη και ανθρώπους που δεν είχαν πάει ποτέ στη ζωή τους σε διαδήλωση.

Από τότε, κύλησε αρκετό νερό στο αυλάκι. Οι «κατασκηνώσεις» των διαδηλωτών στις μεγάλες πλατείες διαλύθηκαν βίαια ύστερα από λίγο καιρό, χωρίς ωστόσο τους τόνους των χημικών που έπεσαν στην Ελλάδα. Το κίνημα παρουσίαζε δείγματα φθοράς, ενώ τον Νοέμβριο του 2011 ο υποψήφιος του δεξιού Λαϊκού Κόμματος Μαριάνο Ραχόι κέρδισε τις εκλογές με απόλυτη πλειοψηφία. Αρκετοί τότε έκαναν λόγο για ήττα των αγανακτισμένων. Μάλλον βιάστηκαν.

Δύο χρόνια μετά, η Ισπανία βιώνει τη χειρότερη κρίση στην πρόσφατη δημοκρατική της Ιστορία. Κρίση οικονομική, με την ανεργία να ξεπερνά το 27% (57%) και σχεδόν τον ένα στους τέσσερις κατοίκους κάτω από το όριο της φτώχειας. Κρίση κοινωνική, με μετανάστευση των νέων, εξώσεις και αυτοκτονίες. Κρίση πολιτική, με μια κυβέρνηση – μαριονέτα της τρόικας – ασχέτως αν η Ισπανία δεν έχει υπογράψει μνημόνιο που επιβάλλει τα πιο άγρια νεοφιλελεύθερα μέτρα, ενώ την ίδια στιγμή βυθίζεται σε μια δίνη οικονομικών σκανδάλων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η διαμαρτυρία γίνεται ολοένα εντονότερη. Συνήθως όμως, δεν πρόκειται για την κλασική μορφή διαμαρτυρίας που εκπορεύεται από τα παραδοσιακά κόμματα και τα συνδικάτα, αλλά για κινήματα πολιτών όλων των ειδών, «παιδιά» του κινήματος των Αγανακτισμένων ή της «15ης Μάη», όπως το ονομάζουν οι Ισπανοί (15Μ για συντομία).

Η «Πλατφόρμα των πληγέντων από την Υποθήκη» (ΡΑΗ) που δίνει αγώνα κατά των εξώσεων, η «Παλίρροια πολιτών» (Marea ciudadana) που ζητά τη διαγραφή του χρέους με το σύνθημα «δεν χρωστάμε, δεν πληρώνουμε», η «Λευκή παλίρροια» και η «Πράσινη παλίρροια» που μάχονται για τη διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της Υγείας και της Παιδείας αντίστοιχα», το «Κίνημα κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού», η «Νεολαία δίχως μέλλον», οι «Yayoflautas» (το κίνημα των Αγανακτισμένων παππούδων – συνταξιούχων), το «Γραφείο Επισφάλειας» (Oficina Precaria) που παρέχει στήριξη σε άνεργους ή εργαζόμενους σε καθεστώς επισφάλειας… Αυτά είναι μερικά από τα πιο γνωστά και δυναμικά κινήματα πολιτών που γεννήθηκαν από το κίνημα των αγανακτισμένων ή προϋπήρχαν και ενισχύθηκαν μέσα από αυτό.

Τα «παιδιά» της 15ης Μάη, μεγαλύτερα ή μικρότερα κινήματα, πρωτοβουλίες και λαϊκές συνελεύσεις, ανέρχονται σε κάποιες εκατοντάδες και αλλάζουν το παραδοσιακό πολιτικό σκηνικό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι περισσότερες μεγάλες διαδηλώσεις που έχουν γίνει τον τελευταίο χρόνο στην Ισπανία δεν συγκλήθηκαν από κόμματα ή συνδικάτα, αλλά από τα κινήματα πολιτών. Τελευταίο παράδειγμα, η απεργία και διαδήλωση των εκπαιδευτικών την περασμένη Πέμπτη, στην οποία συμμετείχαν επίσης πολλοί γονείς και μαθητές και ανάγκασε την κυβέρνηση να αποσύρει προσωρινά το νομοσχέδιο που προβλέπει γενναίες περικοπές στην παιδεία.

Αρκετά από αυτά τα κινήματα δεν περιορίζονται στην απλή διαμαρτυρία, αλλά προχωρούν έμπρακτα σε πολιτικές δράσεις και καταθέτουν πολιτικές προτάσεις. Η ΡΑΗ εμποδίζει έμπρακτα την πραγματοποίηση εξώσεων και πρόσφατα υπέβαλε και πέρασε στη Βουλή νόμο για την προστασία των αδύναμων δανειοληπτών, τον οποίο τώρα, βέβαια, προσπαθεί να «λειάνει» η κυβέρνηση Ραχόι. Η «λευκή παλίρροια» της Μαδρίτης συγκέντρωσε 924.733 υπογραφές (συμμετείχε δηλαδή ο ένας στους έξι κατοίκους της πρωτεύουσας) κατά της ιδιωτικοποίησης της δημόσιας υγείας, τις οποίες και θα τις υποβάλει στη Βουλή.

«Για να αξιολογήσεις τις όποιες επιτυχίες του κινήματος, θα πρέπει να αναλογιστείς ότι μόλις μία εβδομάδα πριν από τις 15/05/2011 η πιο συχνή κουβέντα ήταν “εδώ κανείς δεν κάνει τίποτα”»,

σχολιάζει ο Πάμπλο Σότο, ο οποίος συμμετέχει στο κίνημα των Αγανακτισμένων από τη γέννησή του. «Τώρα γίνεται το αντίθετο. Λέμε πόσα πράγματα συμβαίνουν και που μπορούμε να φτάσουμε με όλο αυτό».

«Η εξάπλωση των κινημάτων πολιτών και η επιτυχία της ΡΑΗ εξελίσσεται σε αντίβαρο απέναντι στα συνδικάτα και τις παραδοσιακές ΜΚΟ», παραδεχόταν σε πρόσφατο άρθρο της η El Pais. «Δεν γνωρίζουμε εάν αυτό το συνονθύλευμα ομάδων θα εξελιχθεί σε ένα ενιαίο κοινωνικό ή πολιτικό κίνημα ή αν θα κάνει την εκλογική έκπληξη. Προς το παρόν, παραδοσιακοί κοινωνικοί εταίροι όπως τα συνδικάτα και η ΜΚΟ παραδέχονται ότι είτε έχουν χάσει τον βηματισμό τους είτε διαδραματίζουν δευτερεύοντα ρόλο».

Ολοι σχεδόν παραδέχονται ότι υπάρχει ένα «πριν» κι ένα «μετά» από τη «15η Μάη». Αρκετός λόγος μάλιστα γίνεται τελευταία για την ενδεχόμενη μετάλλαξη του κινήματος σε ενιαίο κόμμα και την κάθοδό του στις επόμενες εκλογές, χωρίς ωστόσο να διαπιστώνεται ανάλογη προθυμία μεταξύ των συντελεστών του.

Της Κορίνας Βασιλοπούλου

ΠΗΓΗ: http://www.efsyn.gr/?p=49276

…. …. …. …. ………………………………………………………………………………..

Σύντομος δικός μας σύνδεσμος: http://wp.me/pPn6Y-gpX

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Για επικοινωνία: ormithiella@hotmail.gr

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Ένας Ισπανός Αγανακτισμένος μιλάει για το κίνημα

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

….

….

«Ονομάζομαι Πάμπλο Σέβα, είμαι 31 χρόνων και ζω στη Μαδρίτη. Εργάζομαι ως κειμενογράφος σε μια εταιρία διαφήμισης και δημοσίων σχέσεων. Η εταιρεία βρίσκεται σε καθεστώς αναδιάρθρωσης*, οπότε εισπράττω πια μόνο τον μισό μισθό μου (500 ευρώ)».

Ετσι μας συστήνεται ο Ισπανός Πάμπλο Σέβα, ένας από τους δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές αυτών των ημερών κι έχει γίνει ανεπίσημα ένας από τους «συνομιλητές» της διοργανωτικής επιτροπής των διαδηλώσεων των Αγανακτισμένων στη Μαδρίτη με τον Τύπο. Ο Πάμπλο, όπως και πολλοί άλλοι, κατέβηκε για πρώτη φορά πριν από δύο χρόνια στη διαδήλωση των Αγανακτισμένων ή «κίνημα της 15ης Μάη» (15Μ), όπως έχει καθιερωθεί να λέγεται στην Ισπανία, που έγινε στην Πουέρτα δελ Σολ, μια από τις κεντρικότερες πλατείες της ισπανικής πρωτεύουσας και μετέπειτα σήμα-κατατεθέν των διαδηλώσεων, σαν το δικό μας Σύνταγμα. Εκτοτε, δεν έχει σταματήσει να συμμετέχει σε διαδηλώσεις του κινήματος ή άλλων παρόμοιων που ξεπήδησαν μέσα από τη μεγάλη μήτρα της 15ης Μάη. Αν και δέχτηκε να μας μιλήσει με προθυμία, μας ζήτησε να μη δημοσιεύσουμε φωτογραφία του για λόγους επαγγελματικής προστασίας.

Πόλεμος / War / Guerra – Bahareh Bisheh

http://wp.me/pPn6Y-gpQ

Ενημέρωση 21:00>> Όλη η αλήθεια για τη φωτογραφία &

η καλλιτεχνική δουλειά του Ιρανού Φωτογράφου 

Bahareh Bisheh

Αυτό το κοριτσάκι έχασε τη μητέρα του στον πόλεμο. Στην αυλή του ορφανοτροφείου ζωγράφισε τη μητέρα της με κιμωλία και κουλουριάστηκε στην αγκαλιά της. Έβγαλε τα παπούτσια της όπως όταν μπαίνουμε σε ιερό χώρο. Η αγάπη είναι ο πιο ιερός μας τόπος. Πρέπει να προσπαθήσουμε κανένα παιδί να μη βιώσει τον πόλεμο από δω και πέρα.

Πόλεμος / War / Guerra

http://wp.me/pPn6Y-gpJ

Πόλεμος / War / Guerra

http://wp.me/pPn6Y-gpC 

Πόλεμος / War / Guerra

http://wp.me/pPn6Y-gpu

ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ – Η τιτανοτεράστια συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ, της 14-5-13

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Δείτε την εικόνα

της τιτανοτεράστιας συγκέντρωσης της ΑΔΕΔΥ,

της 14/5,

στα Προπύλαια:

Η μεθόδευση της υποχώρησης

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Η γνώμη μου: Στις συνελεύσεις βάσης έπρεπε να τεθεί καθαρά όχι απλώς το ερώτημα της απεργίας ή όχι, αλλά το θέμα της πολιτικής ανυπακοής ή όχι στην επιστράτευση, καθώς και σχέδια για την αντιμετώπιση της (της επιστράτευσης). Οι γενικόλογες αποφάσεις στη βάση που συγκεκριμενοποιούνται από συγκεκριμένους σχεδιασμούς στη κορυφή, πρέπει να τελειώσουν. Η βάση πρέπει να αναλαμβάνει πλήρως και ολοκληρωτικά την ευθύνη των αγώνων. 

 

Μια απεικόνιση της ξεφτίλας

“Το σχιζοφρενικο ερωτημα στο οποιο κληθηκαν να απαντησουν οι προεδροι των ΕΛΜΕ , ως μη οφειλαν,αφου απο τις γενικες τους συνελευσεις ηταν εξουσιοδοτημενοι να υπερψηφισουν την απεργια και να προτεινουν μονο μετρα και τροπους υλοποιησης, και το οποιο τεθηκε με μια πρωτοφανη μεθοδευση απο την πλειοψηφια του προεδρειου της ΟΛΜΕ (ΠΑΣΚ,ΔΑΚΕ,ΣΥΡΙΖΑ) ειχε…
δυο σκελη:
 1) ειστε υπερ η κατα της απεργιας και

2) θεωρειτε οτι υπαρχουν οι οροι υλοποιησης της;

ΜΑΗΣ 68: Υποφερτός ή Ανυπόφορος?

Δημοσιεύει ο Παύλος κείμενο του 

Αργύρη Αργυριάδη

 

ΜΑΗΣ 68: Υποφερτός ή Ανυπόφορος?

 

 

Εν συντομία, ο Μάης του ’68 είναι η πολιτικοκοινωνική αναταραχή που ξέσπασε στη Γαλλία ως αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων των μαθητών και φοιτητών,  τα οποία επεκτάθηκαν με γενική απεργία των εργατών και τελικά οδήγησαν σε πολιτική και κοινωνική κρίση, που πήρε διαστάσεις ρήξης  και οδήγησε στη διάλυση της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης και την προκήρυξη εκλογών από τον τότε πρόεδρο Σαρλ Ντε Γκωλ.

….

Από την οικειοποίηση στη αναβίωση

Ορισμένοι έχουν υποστηρίξει ότι ο Μάης του 68 ήταν το σημαντικότερο επαναστατικό γεγονός του 20ού αιώνα, επειδή δεν πραγματοποιήθηκε από μεμονωμένο πλήθος, όπως οι εργαζόμενοι ή οι φυλετικές μειονότητες, αλλά ήταν μια παλλαϊκή εξέγερση, άνευ φυλετικών, πολιτιστικών, ηλικιακών και κοινωνικών διακρίσεων. Η παραδοχή αυτή, εμπεριέχει ένα σαφή ιδεολογικό χειρισμό της ιστορίας μιας και αποκρύπτει το ουσιαστικότερο κοινωνικό πείραμα του 20^ου αιώνα τον Ισπανικό εμφύλιο. Ο Μάης του 68 δεν μπορεί να αποτελεί παρά μια «στιγμή» σε σχέση με το εύρος την ένταση και την έκταση του Ισπανικού εμφυλίου. Είναι πασιφανές δε, ότι ο Γαλλικός Μάης εμπνεύστηκε από τον Ισπανικό εμφύλιο, αλλά δεν μπόρεσε να φτάσει την ρήξη και τον κοινωνικό μετασχηματισμό του αρχικού γεγονότος. Αρκετοί δεν δίστασαν να πουν ότι ήταν η τελευταία αναλαμπή του αναρχικού κινήματος. Φυσικά αυτό είναι πέρα για πέρα αναληθές αν και άλλαξε τον αναρχισμό ηλικιακά. 

Το άδοξο τέλος της απεργίας των καθηγητών – πριν αρχίσει…

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Του Παναγιώτη Φραντζή

Απεργία παρωδία – μικρογραφία της «αντιμνημονιακής κυβέρνησης» έβγαλε τελικά ο κλάδος των καθηγητών. Η επόμενη μέρα είναι δύσκολη για όσους τα γύρισαν την τελευταία στιγμή, αλλά και για εκείνους που εννοούσαν ό,τι έλεγαν.

Την Τρίτη 14 Μαΐου όλοι έτριβαν τα μάτια τους. Τέτοιες μαζικές συνελεύσεις είχε χρόνια να δει ο κλάδος των εκπαιδευτικών. Εκεί που μέχρι πρότινος μαζεύονταν με το ζόρι 50-60 άνθρωποι, σε αυτή τη συνέλευση πήγαν 600. Υπήρξε στις συνελεύσεις αυτές μεγάλος θυμός και για την επιστράτευση, προληπτική αυτή τη φορά, και για το νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση μέσα στις διακοπές του Πάσχα για να παγιδεύσει τον κλάδο μια ανάσα πριν τις Πανελλαδικές. Υπήρξε και διάθεση για αγώνα.

Πάνω από 20.000 καθηγητές σε όλη την Ελλάδα ψήφισαν την πρόταση που είχε διαμορφώσει η πλειοψηφία του ΔΣ της ΟΛΜΕ (ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ) για απεργία μέσα στις πανελλήνιες εξετάσεις. Είχε προηγηθεί η ενθαρρυντική κινητοποίηση της Δευτέρας 13 Μαΐου ενάντια στην επιστράτευση. Παρά την άρνηση της ΑΔΕΔΥ να στηρίξει απεργία που ζητούσε η ΟΛΜΕ για την Παρασκευή 17 Μαΐου, πρώτη μέρα του δικού της αγωνιστικού προγράμματος, οι περισσότεροι ένιωθαν ότι κάτι μπορεί να γίνει.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή η κριτική στρεφόταν κυρίως προς τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ

ΗΤΤΑ: Τελικά, δεν θα γίνει απεργία των καθηγητών!

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Δεν θα γίνει απεργία των καθηγητών

Αναλυτικά για το σκηνικό που στήθηκε από τους καθεστωτικούς συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ, Συνεργασίας (ΣΥΡΙΖΑ):

Τις πρώτες πρωινές ώρες οι Πρόεδροι των ΕΛΜΕ αποφάσισαν τελικά ότι δεν θα γίνουν απεργίες μέσα στην περίοδο των πανελλαδικών εξετάσεων.Μετά από τη μαραθώνια χθεσινή συνεδρίαση, τα μέλη παρατάξεων του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ που έχουν την πλειοψηφία (ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ, Συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ) αποφάσισαν να ζητήσουν να μην γίνει η απεργία.
Διαφώνησαν οι Παρεμβάσεις -Συσπειρώσεις.

 

Στην ψηφοφορία για την εισήγηση της ΟΛΜΕ ψήφισαν: 

Επιστροφή σε μαζικές συνελεύσεις και φωτιά στα φύλλα πορείας – Και ένας αιρετικός διάλογος…

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Αγωνιστική διάθεση και σκληρά ψηφίσματα στις συνελεύσεις των καθηγητών. Κωμικοτραγικά περιστατικά με την επίδοση των εγγράφων της επιστράτευσης

 

Το μισητό θρίλερ των “Πανελλαδικών” (ή “Πανελληνίων”) εξετάσεων που τραυματίζει ανεπανόρθωτα τη ζωή μας εδώ και δεκαετίες: Ψυχολογία Ηπειρώτη Επιτηρητή

http://wp.me/pPn6Y-goI

Και η τρέλα του κάθε υπουργού παιδείας-επίδοξου “μεταρρυθμιστή” της συμφοράς, που -εδώ και δεκαετίες, έλεος, βαρεθήκαμε πια τα ίδια & τα ίδια…- αντί να κάνει πραγματικές μεταρρυθμίσεις, συνεχίζει το ίδιο βιολί με τα μυαλά μας στη μέγγενη του άγχους, της ταλαιπωρίας, του τρόμου. Κάποιος επιτέλους να τους εξηγήσει πως η γνώση είναι χαρά κι απόλαυση και όχι ταινία τρόμου. Πόσο δύσκολο πια είναι γι΄αυτούς και τους “συμβούλους τους” της συμφοράς, που τους χρυσοπληρώνουμε μάταια, να ρίξουν μια ματιά στα επιτυχημένα εκπαιδευτικά συστήματα της Φινλανδίας & της Σουηδίας;;; Στον ίδιο “σύλλογο” (ΕΕ) δεν ανήκουμε με αυτές τις χώρες; Στην ΕΕ είμαστε μόνο ως φτωχοσυγγενείς της μιζέριας, για να υποφέρουμε & να πληρώνουμε αιματηρούς φόρους, ζώντας με 400 € (και πολλά λέω πια…) το μήνα; Δεν μπορούμε να παραδειγματιστούμε ούτε κατά ένα ελάχιστο ποσοστό από τα κοινωνικά συστήματα του Βορρά;;; Τί κάνουν όλη μέρα στα πλούσια γραφεία τους των εκατοντάδων χιλιάδων €;;; Δεν μένει ποτέ λίγος χρόνος να ρίξουν μια ματιά, έτσι από περιέργεια, τι είναι αυτό που κάνει τους Δανούς να νιώθουν οι πιο ευτυχισμένοι στον Κόσμο, σύμφωνα με τις στατιστικές, παρά το μίζερο κλίμα τους;;;

Ψυχολογία ηπειρώτη επιτηρητή

Πρωί εξετάσεων, αυτής της θεσμοθετημένης ταλαιπωρίας των εφήβων, που η νεοελληνική κοινωνία όρισε ως τελετουργικό μύησης στον κόσμο των «μορφωμένων» ενηλίκων.. Ξυπνάω από έναν φριχτό εφιάλτη. Πάντα, το πρωινό των εξετάσεων ξυπνάω από εφιάλτες, είναι το παράσημό μου από την εποχή των «δικών μου» Πανελλαδικών.

Κατάσταση πολιορκίας και στρατηγική μάχη για όλους μας

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Η πολιτική επιστράτευση που επιβάλει η κυβέρνηση (ΦΕΚ 1139-1140, 11/5/2013), σε 80 χιλιάδες καθηγητές προκειμένου να καταστείλει μια απεργία πριν καν αναγγελθεί επίσημα είναι μια ακόμα απόδειξη ότι η χώρα βρίσκεται σε μόνιμη κατάσταση πολιορκίας. Ένα καθεστώς εξαίρεσης χτίζεται συστηματικά τα τελευταία χρόνια περιλαμβάνοντας σ’ αυτό όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμό με κάθε είδους κριτήρια: Πολιτικά, φυλετικά, θρησκευτικά, κοινωνικά, συνδικαλιστικά. Ο κύκλος διαρκώς διευρύνεται και το νήμα που έχει τεθεί από το κράτος έκτακτης ανάγκης είναι η υποταγή στη νομιμότητά του. Όποια κι αν είναι αυτή, όπως την ορίζει ένα τέτοιο κράτος που δήθεν βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας. Όποιος “δεν βάζει πλάτη” τίθεται αυτομάτως εκτός νομιμότητας. Σε αυτό το κράτος δεν ισχύει ότι όλοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου, αλλά το όλοι είναι ένοχοι μέχρι να αποδειχτεί ότι όντως δεν είναι. Ο καθένας πρέπει να αποδείξει την υποταγή του στο νόμο και την τάξη, αποδεχόμενος τυφλά τα διατάγματα του Σαμαρά και του Δένδια.

Η κυβέρνηση για 3^η φορά μετά τους ναυτεργάτες και το μετρό επιστρατεύει απεργούς και μάλιστα τώρα προληπτικά πριν την επικείμενη έναρξη της απεργίας. Αν περάσει κι αυτή τη φορά χωρίς να ανοίξει ρουθούνι τότε θα μιλάμε για το οριστικό τέλος των απεργιών και για μια ήττα χωρίς προηγούμενο.

Με πρωτοφανή προληπτική επιστράτευση ποινικοποιούν τους εργασιακούς αγώνες. Μπορούμε να αντεπιτεθούμε;

Κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών  Δευτέρα 13/5 (συγκεντρωτικό)

“Κανείς δεν μπορεί να παίζει με τον κόπο και την αγωνία νέων ανθρώπων” αναφώνησε η μαριονέτα που φέρει τον τίτλο του υπουργού παιδείας αναφερόμενος στην απεργία των εκπαιδευτικών, και οι σύγχρονοι δικτατορίσκοι υπέγραψαν την πολιτική επιστράτευση -για 3η φορά μέσα στο 2013- ενάντια σε εργαζόμενους που διεκδικούν το δικαίωμά τους να ζουν και να εργάζονται με αξιοπρέπεια, αλλά αυτή τη φορά και σε παγκόσμια πρωτοτυπία, το έκαναν πριν καν εξαγγελθεί και πραγματοποιηθεί η απεργία, επιχειρώντας να τρομοκρατήσουν και να ποινικοποιήσουν τους εργατικούς αγώνες.

Αυτοί που έχουν  καταδικάσει το 80% της κοινωνίας να ζει σε συνθήκες παράνοιας, να περπατάει στους δρόμους παραμιλώντας χωρίς μια δεκάρα στην τσέπη του προσπαθώντας να βολέψει τα αβόλευτα, άρρωστοι από μελαγχολία, χωρίς καμία προοπτική και ελπίδα να ετοιμάζουν τα μπαγκάζια τους για να πάνε μετανάστες, αυτοί, απαγορεύουν στην πράξη την απεργία με το έτσι θέλω μέσω της προληπτικής πολιτικής  επιστράτευσης.

Προσπαθούν να μας πείσουν εφαρμόζοντας για πολλοστή φορά την τακτική του κοινωνικού αυτοματισμού, χρησιμοποιώντας κάθε είδους μηντιακό σκοταδισμό συκοφαντώντας και διασύροντας τους εκπαιδευτικούς, ότι είναι αυτοί -τα τσιράκια του κεφαλαίου και των αφεντικών- που ενδιαφέρονται για τις αγωνίες των νέων ανθρώπων!

Αυτοί που οδήγησαν το 64,2% των νέων ανθρώπων στην ανεργία και τους υπόλοιπους στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα των “κοινωφελών” επιδοτούμενων προγραμμάτων μετατρέποντάς τους από εργαζόμενους με δικαιώματα σε “ωφελούμενους” επαίτες!

Αυτοί που έχουν διαλύσει και εμπορευματοποιήσει την εκπαίδευση, αυτοί που έχουν μετατρέψει την εκπαιδευτική διαδικασία στην κόλαση της παραπαιδείας και των εξετάσεων με στόχο να μετατρέψουν ολοκληρες γενιές παιδιών και νέων ανθρώπων σε πηθείνιους σύχρονους σκλάβους, αλλάζουν το κλίμα σε κάθε σχολείο, σε κάθε εκπαιδευτικό σπίτι και φέρνουν τρόμο, φόβο, ομηρία, αξιολόγηση, επιθεωρητισμό, αύξηση ωραρίου, κλείσιμο σχολείων, μαζικές καταργήσεις οργανικών θέσεων, υποχρεωτικές μεταθέσεις, υποχρεωτικές μετακινήσεις, κατασκευή επίορκων, εκτεταμένες απολύσεις στην εκπαίδευση που θα καταστεί έτσι ο κύριος αιμοδότης στο Μινώταυρο των απολύσεων και των ανθρωποθυσιών που ζητά η Τρόικα! Οι δύο ώρες αύξηση του ωραρίου σε κάθε εκπαιδευτικό της Δευτεροβάθμιας απολύουν οριστικά 10.000 αναπληρωτές, μετακινούν με το ζόρι χιλιάδες ανθρώπους σε όλη την επικράτεια, απολύουν όσους δεν μπορέσουν να αποτεθούν όπου χρειάζεται!  

Σήμερα οι καθηγητές βρίσκονται στο στόχαστρο, θα μπορούσε να είναι ο καθένας από εμάς. Σήμερα όμως οι καθηγητές έχουν χρέος προς τους εαυτούς τους και τους ίδιους τους μαθητές τους, να τραβήξουν τον δύσκολο δρόμο της σύγκρουσης, να αρνηθούν να υποταχθούν και να δώσουν το μεγαλύτερο μάθημα σε όλους. Ότι υποταγμένος δεν αξίζει να ζεις. Ότι το να παραδίνεσαι δεν κάνει ούτε το παρόν , αλλά ούτε και το μέλλον σου καλύτερο. Και είναι σήμερα που πρέπει να σπάσει ο κοινωνικός διαχωρισμός και απομόνωση και να στηρίξουν όλοι τον δίκαιο αγώνα.

Κείμενα-Ανακοινώσεις:
Ανακοίνωση ΟΛΜΕ | Παλεύουμε ενάντια σ ένα κόσμο οργανωμένης σήψης! | Εξετάσεις στην απεργία ή απεργία στις εξετάσεις; | Η απεργία των καθηγητών, των μαθητών και των γονέων | Με γενική απεργία θα τσακίσουμε τις κρατικές επιστρατεύσεις! | Ανακοίνωση Αυτόνομης Κίνησης Μαθητών | Να προχωρήσει η απεργία με μαζική άρνηση της επιστράτευσης | Η παιδεία στα χακί, η κοινωνία στο γύψο | ΟΛΜΕ: Μέτρα για τη στήριξη του απεργιακού αγώνα | Προς μαθητές, από έναν καθηγητή | Ανακοίνωση ΕΕΚ για την απεργία των καθηγητών | Ο αγώνας των εκπαιδευτικών είναι δίκαιος – Είναι αγώνας επιβίωσης | Προκήρυξη της Ε.Σ.Ε. Αθήνας για την απεργία των καθηγητών | Κάτω τα στυλό, έχουμε απεργία | Πρωτοβουλία μαθητών 4ου Λυκείου Ζωγράφου | Η ΕΝΑΚ για την επιστράτευση των εκπαιδευτικών |

Κυκλοφορεί είδηση-διαρροή από Έκθεση Γερμανικού Υπουργείου Άμυνας: “Να στείλουμε στρατό σε Ελλάδα, Πορτογαλία, Κύπρο, για να επιβάλλει την πειθαρχία και να «προλάβει» κοινωνική αναστάτωση και αντάρτικες ενέργειες”;;;

http://wp.me/pPn6Y-gos

Να στείλει στρατιωτικές μονάδες στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Πορτογαλία, για να επιβάλλει την πειθαρχία και να «προλάβει» κοινωνική αναστάτωση και αντάρτικες ενέργειες, προτείνει διαβαθμισμένη μελέτη που έγινε για λογαριασμό του γερμανικού Υπουργείου Άμυνας.

Η μελέτη, μέρος από το περιεχόμενο της οποίας φέρνει στο φως η εφημερίδα “PRESS”, υπογράφεται από κορυφαίο αναλυτή του κόμματος της Γερμανίδας Καγκελαρίου Μέρκελ. [...]

Η Ελλάδα που πέθανε και ο απροσδόκητος Γαλλικός Μάης του 1968…

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

….

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΘΑΝΕ…

….

Γράφει ο Μαζεστίξ

Σοφά μου είπε πρόσφατα κάποιος:

“Για να δεις σε τι κατάσταση είναι μια κοινωνία, δες ποιο επάγγελμα πληρώνει καλύτερα και ποιο έχει μεγαλύτερο κύρος.
Τη δεκαετία του ’80 τους δημοσίους υπαλλήλους.
Τη δεκαετία του ’90 τους χρηματιστές.
Τη δεκαετία του 2000 τους μπάτσους.
Οι περισσότεροι γονείς σήμερα θέλουν τα παιδιά τους να γίνουν μπάτσοι. 
Όταν σε μια κοινωνία υπάρχει το αίτημα να παίρνουν οι μπάτσοι περισσότερα απ’ τους γιατρούς και τους δασκάλους σημαίνει ότι θεωρεί την ασφάλεια μεγαλύτερη αξία από την υγεία και τη μόρφωση, δηλαδή από το ζην και το ευ ζην.
Τότε μπορείς να πεις πως αυτή η κοινωνία πέθανε.”

Ε λοιπόν, τι περιμένουμε ακόμη για να πειστούμε γι’ αυτό;

Η επιστράτευση θα ρίξει το μνημόνιο! Αν, το πιστέψουμε!

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Του Αρη Χατζηστεφάνου

Αρκεί ένα τεράστιο πάρτυ μαθητών, καθηγητών και εργαζομένων για να τελειώσουμε με την Τρόικα

….

….

Ο κόσμος το έχει καταλάβει. Ο πανικός στην κυβέρνηση και στα γραφεία των αργυρώνητων δημοσιογράφων δεν είναι τυχαίος. Αυτή η απεργία των καθηγητών μπορεί να φέρει το τέλος του μνημονίου. Αρκεί να το πιστέψουμε.

Η μάχη έχει ξεφύγει από τα πλαίσια της εκπαίδευσης και μπορεί να οδηγήσει σε γενική απεργία και ανατροπή της κυβέρνησης.

Μια τέτοια κινητοποίηση όμως δεν μπορεί ούτε να ξεκινήσει χωρίς τη συμμετοχή μιας συγκεκριμένης ομάδας:

Ας γίνουμε λοιπόν Αφρική (και στην εκπαίδευση)

Λόγω των φιλότιμων προσπαθειών των δωσιλογικών κυβερνήσεων των τελευταίων μνημονιακών ετών συχνά ακούγεται η φράση “θα γίνουμε Αφρική”.Σε κάποιες περιπτώσεις θα ήταν ευχής έργο να γινόμασταν Αφρική.Ας πάρουμε για παράδειγμα την χώρα της Νοτίου Αφρικής, μια χώρα που αντιμετωπίζει την διαφθορά (όπως εξάλλου όλες οι σύγχρονες ιεραρχικώς οργανωμένες ανταγωνιστικές κοινωνίες, όπου το 30% περίπου των μαθητών είναι ορφανά λόγω της τεράστιας επιδημίας του AIDS και που στα αστικά κέντρα το 40% περίπου των εργαζομένων είναι οικονομικοί μετανάστες των τελευταίων 15 ετών. Σε αυτή την χώρα λοιπών των μυρίων προβλημάτων, ο μισθός του πρωτοδιοριζόμενου δασκάλου δημοτικού είναι (σσ σημερινές συναλλαγματικές τιμές) 1180€. Με 10 χρόνια εμπειρίας κανείς φτάνει τα 1550€ και με 25 χρόνια εμπειρίας τα 2150€. Ο διευθυντής δημοτικού σχολείου αμείβεται με 3200€. Θα καταλάβαινε κανείς εύκολα δε γιατί σε πρόσφατη επίσκεψή μου σε σχολεία της Ν.Αφρικής όταν αρκετοί δάσκαλοι με ρωτούσαν για το πόσο εύκολο είναι να μεταναστεύσει κανείς στην Ελλάδα ή στον Καναδά (για να δουλέψουν μερικά χρόνια ώστε να βγάλουν λεφτά και μετά να επιστρέψουν ατην πατρίδα τους) αποθαρρύνονταν πολύ εύκολα όταν τους έλεγα πως καθηγητής πανεπιστημίου με 25 χρόνια προπροϋπηρεσίας αμείβεται με 2150 € καθαρά στην Ελλάδα ενώ ένας δάσκαλος δημοτικού στο Κεμπέκ του Καναδά για παράδειγμα, αμείβεται με το ισοδύναμο των 2200€.

Στην νότιο Αφρική, όπως πλέον και στην Ελλάδα ολοένα και περισσότερο, μεγάλο ποσοστό των μαθητών υποσιτίζεται. Εν αντιθέσει με την Ελλάδα όμως λιποθυμίες μαθητών από την πείνα δεν έχουν αναφερθεί εφόσον στους μαθητές προσφέρεται τουλάχιστον ένα γεύμα καθημερινώς.Επιπροσθέτως, χιλιάδες σχολεία χωρίς καμία υποστήριξη από το κράτος και σε συνεργασία με κάποιους τοπικούς οργανισμούς έχουν ξεκινήσει προγράμματα καλλιέργειας οπωρολαχανικών μέσα στις αυλές των σχολείων.Εν αντιθέσει βεβαίως με την Ελλάδα, στην Ν.Αφρική δεν έχουν την μανία να σκεπάζουν κάθε κομμάτι χώματος της αυλής του σχολείου με τσιμέντο ή άσφαλτο.Οι δάσκαλοι και οι μαθητές μαθαίνουν να καλλιεργούν με βιολογικές μεθόδους μονιμοκαλλιέργειας (permaculture) και σε πολλές περιπτώσεις η παραγωγή αρκεί για να καλύψει τις ανάγκες για τα προσφερόμενα καθημερινά γεύματα στο σχολείο. Σε άλλες περιπτώσεις τα προγράμματα αυτά έχουν εμπνεύσει πολλούς δασκάλους να ξεκινήσουν προγράμματα εκπαίδευσης καλλιέργειας οπωρολαχανικών με βιολογικές μεθόδους μονιμοκαλλιέργειας στα σπίτια των κοινοτήτων τους και των πόλεων τους. Στην Ελλάδα ωστόσο όπου η εύφορη γη και το νερό είναι απείρως πιο προσβάσιμα και όπου μέχρι πριν από 4 μόλις δεκαετίες ο αγροτικός πληθυσμός αποτελούσε την πλειοψηφία,εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά υποσιτίζονται ενώ γονείς και δάσκαλοι περιμένουν βοήθεια από το κράτος, ωσάν ο φυλακισμένος να περιμένει βοήθεια από τον δεσμώτη του.

Το κράτος έχει καταληφθεί εδώ και καιρό. Δωσίλογοι, πιόνια τραπεζών και πολυεθνικών, συνειδητοί υπηρέτες και χειραγωγημένοι λοβοτομημένοι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού ορίζουν τις τύχες αυτού του τόπου σε συνεργασία με τους γόνους του φασισμού και του ναζισμού, τα εκτελεστικά τους όργανα στους δρόμους. Σταματήστε να περιμένετε τους δήμιούς σας να σας ακούσουν ή να υποχωρήσουν. Το να σας βασανίζουν και να καταστρέφουν την κοινωνία είναι ο στόχος τους, ο προορισμός τους  και η αποστολή τους. Οργανώστε ανοικτά σχολεία, ανοικτά εργαστήρια, παραγάγετε τα δικά σας τρόφιμα και μοιράστε τα εκτός συστήματος. Όσο ζητάμε από τους δεσμώτες μας ελευθερία και δικαιώματα, τόσο περισσότερη δύναμη τους δίνουμε, όσο προσπαθούμε να κρατήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα ψίχουλα από αυτά που μας πετάει το σύστημα, τόσο το ισχυροποιούμε και αναγνωρίζουμε την εξουσία του επάνω μας.

Η απεργία των εκπαιδευτικών και η κάθε απεργία δεν θά’πρεπε να αποτελεί απλώς αποχή από την δουλειά και τα μαθήματα αλλά θά’πρεπε να γίνει ευκαιρία απεμπλοκής από ένα σύστημα που κάνει ό,τι μπορεί για να μας αλλοτριώσει, να μας αποβλακώσει, να σπείρει την έριδα μεταξύ μας και να μας συνθλίψει. Απεγκλωβιστείτε.

Νικόλαος Γρυσπολάκης

Γιατί, παρά την μεγάλη κοινωνική καταστροφή, αντέχει το καθεστώς;

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Του Τάσου Παππά

Tα ευρήματα των δημοσκοπήσεων είναι συντριπτικά για τα κόμματα που συγκροτούν την κυβέρνηση συνεργασίας. Το 80% των πολιτών πιστεύουν ότι η χώρα βαδίζει σε λάθος κατεύθυνση, πάνω από το 70% δηλώνουν ότι η κυβέρνηση δεν θα τα καταφέρει και γενικώς οι θετικές γνώμες για τις πολιτικές του μνημονίων δεν ξεπερνούν το 10%. Αυτή όμως η εικόνα δεν αποτυπώνεται στην πρόθεση ψήφου.

Τα τρία κόμματα έχουν αξιοσημείωτη δημοσκοπική αντοχή. Με οριακές αυξομειώσεις κρατούν τις δυνάμεις τους και υπερέχουν σαφώς της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η άθροιση των ποσοστών τους δεν είναι μια αυθαίρετη αριθμητική πράξη. Εχει πολιτικό αντίκρισμα. Η στρατηγική επιδίωξη των δανειστών και των εγχώριων ισχυρών οικονομικών και πολιτικών κύκλων είναι να σταθεροποιηθεί και να μακροημερεύσει το μοντέλο της «δεξιοκεντροαριστερούτσικης» συμμαχίας.

Την ίδια στιγμή οι διαδηλώσεις κατά των οικονομικών και των άλλων μέτρων δεν θυμίζουν σε τίποτε τις κινητοποιήσεις της προηγούμενης περιόδου. Ούτε μέγα πάθος ούτε μέγα πλήθος. Από πρώτη ματιά, ανεξήγητο.

Οι νεοναζί δολοφονούσαν και τα θύματα διεσύροντο από τις αρχές

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Οι νεοναζί σκότωναν και το γερμανικό κράτος σφύριζε αδιάφορα

 

Στο εδώλιο κάθονται οι δολοφόνοι οκτώ Τούρκων, ενός Ελληνα και μιας Γερμανίδας αστυνομικού, αλλά ηθικοί συναυτουργοί είναι και αστυνομία και μυστικές υπηρεσίες που αγνόησαν τον ρατσιστικό χαρακτήρα των εγκλημάτων και υποτίμησαν τον κίνδυνο του ακροδεξιού εξτρεμισμού

Της Ελλης Πάνου

 

 

 

 

 

 

 

Δέκα φόνοι, δύο βομβιστικές επιθέσεις σε στέκια μεταναστών με δεκάδες τραυματίες, 15 ένοπλες ληστείες σε τράπεζες. Από τα θύματα, εννέα ήταν μετανάστες: οκτώ Τούρκοι και ένας Ελληνας. Το δέκατο θύμα ήταν μια Γερμανίδα αστυνομικός. Τα εγκλήματα έγιναν την επταετία 2000-2007, σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας -Νυρεμβέργη, Μόναχο, Αμβούργο, Ρόστοκ, Ντόρτμουντ, Χάιλμπρον- με την «ανοχή» των διωκτικών αρχών, που επί 11 χρόνια έκαναν το ένα λάθος μετά το άλλο, έχοντας -είτε λόγω ανικανότητας είτε λόγω απροθυμίας- κλείσει τα μάτια στην απειλή του ακροδεξιού εξτρεμισμού.

Υπάρχει μία και μόνη παράταξη, η ολιγαρχική, και σε αυτή ανήκουν όλα τα κόμματα, δεξιά και αριστερά, των οποίων η δράση έχει έναν και μόνο σκοπό: να μην συγκροτηθεί ποτέ η δημοκρατική παράταξη.

Σχετικά με την διακυβέρνηση ενός συνόλου ανθρώπων (από χώρα έως φυσιολατρικό όμιλο) υπάρχουν δύο εκδοχές:

• φορέας της εξουσίας είναι το ίδιο το σύνολο, δηλαδή ΟΛΟΙ
• φορέας της εξουσίας είναι μια ομάδα μικρότερη του συνόλου, δηλαδή ΛΙΓΟΙ ή ΕΝΑΣ.

Με βάση αυτή την λογική θα έπρεπε να βλέπουμε να υπάρχουν σε κάθε χώρα δύο πολιτικές παρατάξεις:

• μία δημοκρατική
• μία ολιγαρχική

“Κατά παράδοξο τρόπο”, σε όλες τις χώρες υπάρχει μία και μόνη πολιτική παράταξη: η ολιγαρχική.

Η ολιγαρχική αυτή παράταξη είναι βέβαια χωρισμένη σε φατρίες οι οποίες ερίζουν για την πολιτική εξουσία. Οι φατρίες αυτής της ολιγαρχικής παράταξης έχουν την μορφή κομμάτων.

Η μόνη ουσιαστική διαφωνία αυτών των φατριών/κομμάτων είναι το ποιο από όλα θα έχει και θα ασκεί την πολιτική εξουσία.

Συρία: Η Συμμαχία Ισραήλ και Τζιχαντιστών

του JustinRaimondo (μετάφραση filistina)

 Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε είναι ότι φαίνεται αντιφατικό. Πράγματι φαίνεται εντελώς τρελό. Κι όμως,   έχουμε πια όλα τα στοιχεία που χρειαζόμαστε για να αποδείξουμε μια defacto συμμαχία του Ισραήλ   με την Αλ Κάιντα. Ο βομβαρδισμός των προαστίων της Δαμασκού από  τα ισραηλινά τζετ – που υποτίθεται ότι έγινε  προκειμένου να αποφευχθεί ο εφοδιασμός  της Χεζμπολάχ με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς από τη Συρία -  ακριβώς τη στιγμή που οι Σύριοι “αντάρτες” ζητούν παρέμβαση της Δύσης για λογαριασμό τους, αναδεικνύει μία από τις πιο παράξενες συμμαχίες στην ιστορία .

 Παράξενη, ναι, αλλά ανεξήγητη; Καθόλου.

Όρεγκον, ΗΠΑ: Όταν αναρχικοί κάνουν “σαμποτάζ” σε σιδηροδρομική γραμμή…

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Όρεγκον, ΗΠΑ: Σαμποτάζ σε σιδηροδρομική γραμμή

….

“Αργά τη νύχτα της πρωτομαγιάς σαμποτάραμε μια σιδηροδρομική γραμμή στο Σέντραλ Όρεγκον για να διακόψουμε τη ροή εμπορευμάτων. Το Κεφάλαιο εξαρτάται περισσότερο από ποτέ απ’ τη μητρόπολη, τη συνεχή ροή εμπορευμάτων, υπηρεσιών, κεφαλαίων, πληροφοριών, και κάθε διακοπή της ροής αυτής είναι μια μικρή νίκη.

ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Εκκαθαρίσεις αστέγων – 195 Νεκροί σε 15 μήνες

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

«Εκκαθάριση» των αστέγων εν όψει Μουντιάλ

 

ΒΡΑΖΙΛΙΑ

Από επίσημα χείλη, όπως η Ενωση Δικαστικών Λειτουργών, εκφράζονται ανησυχίες για τη δράση των δυνάμεων ασφαλείας, αφού τους τελευταίους 15 μήνες έχουν σκοτωθεί 195 άνθρωποι που ζουν στους δρόμους

 

Η έκφραση «κοινωνική εκκαθάριση» παραπέμπει σε φασιστικά, απολυταρχικά καθεστώτα με συνήθη θύματα τους πιο αδύναμους κι απροστάτευτους «κρίκους» της κοινωνίας. Κι όμως, την πιθανότητα δολοφονικών «εκκαθαριστικών» επιχειρήσεων -κατά αστέγων εν προκειμένω- φέρνει στο φως η εφημερίδα «El Pais» και μάλιστα σε μια χώρα με σκοτεινό δικτατορικό παρελθόν και δημοκρατικές πλέον «ευαισθησίες», όπως η Βραζιλία.

Μελβούρνη, Αυστραλία: Μπούκα των μπάτσων σε αναρχικό πάρτι αλληλεγγύης και μπάχαλα…

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

…..

Το απόγευμα της Παρασκευής, 26 Απρίλη 2013, οι μπάτσοι κάνανε έφοδο σε πάρτι αλληλεγγύης για αναρχικούς κρατουμένους εντός μιας κατειλημμένης αποθήκης στην περιοχή του Κλίφτον Χιλ.

Από την συγκέντρωση, της Μ. Παρασκευής, των αναρχοχριστιανών στα Εξάρχεια

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

….

Από την συγκέντρωση, της Μ. Παρασκευής,

των αναρχοχριστιανών

στα Εξάρχεια…

….

Προσωπική Ανάσταση

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε για να δημοσιευτεί στο http://www.imerologioanergou.gr

αλλά δεν έγινε δεκτό από το σύστημα του ιστοτόπου λόγω υπέρβασης του αριθμού των χαρακτήρων. Το ανεβάζω λοιπόν εδώ:

Μεθαύριο κλείνω 15 χρόνια άνεργος.

Μάης του 1998 ήτανε όταν ξύπνησα ένα πρωί και μόλις είδα τον εαυτό μου στον καθρέφτη έβαλα τα κλάματα. Ήμουν 27 ετών τότε και ξαφνικά με είδα μπροστά μου στα 60 και τρόμαξα. Είχα καράφλα, κοιλιά και κόμπλεξ μιας χαμένης ζωής, κοίταζα τους νέους και τους μισούσα, τους κατέκρινα, κι είπα μέσα μου πως δεν είναι δυνατόν να περάσω όλη μου τη ζωή έτσι κι έτσι να καταντήσω στο τέλος.

Ήμουνα πλέον βέβαιος πως δεν συμφέρει να δουλεύει κανείς, μόνο και μόνο για να ζει. Δεν συμφέρει καθόλου, όσα λεφτά κι αν βγάζει, να περνά τη ζωή του κατ’ αυτό τον τρόπο. Να νοικιάζει τις ώρες της για να παίρνει φράγκα κι ύστερα να τα δίνει πάλι λίγα λίγα πίσω για να επιβιώνει, κι εν τω μεταξύ να μπαινοβγαίνουνε οι άνοιξες και να μην τις παίρνει ούτε μυρωδιά, κάτι δεν πάει καλά με αυτό το σύστημα, έτσι σκεφτόμουνα.

Έβλεπα και τους πιο μεγάλους που λέγανε άντε να πάρω σύνταξη να ζήσω τη ζωή μου και είχα κατασταλάξει στην απόφαση πως δεν με νοιάζει τίποτα, μόνο να ζω την κάθε μέρα θέλω, σαν να ναι να πεθάνω την επόμενη.

ΜΑΙΟΣ 1934 – Η (άγνωστη) εξέγερση της Καλαμάτας

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

ΜΑΗΣ 1934 Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

…. …. …. ….

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

 

 

 

Τι θα μπορούσε να μας πει μια προβλήτα λιμανιού και ένας παλιός αλευρόμυλος;
Αν περιπλανηθούμε κάποια στιγμή στο λιμάνι της Καλαμάτας, ίσως μπορέσουμε να νιώσουμε τους πόθους, τα όνειρα και τον μόχθο των ανθρώπων που έζησαν σ’ αυτό το μέρος. Το ίδιο μπορεί να συμβεί αν οδηγήσουμε τα βήματά μας και στο κουφάρι των παλιών αλευρόμυλων, που δεσπόζει δίπλα στην προβλήτα του λιμανιού. Το κτήριο παραμένει παρέα με πολλά μηχανήματα, διοικητικά χαρτιά και σακιά με την επωνυμία των αλευρόμυλων. Ακόμα και τα αποκόμματα από εφημερίδες και περιοδικά της εποχής  που βρίσκονται κολλημένα στις ντουλάπες των εργατών μαρτυρούν με τον τρόπο τους κάποια ιδιαίτερα μυστικά των τελευταίων ανθρώπων που δούλευαν εκεί λίγο πριν κλείσουν οι μύλοι. Το λιμάνι και οι αλευρόμυλοι έχουν πολλές ιστορίες να μας διηγηθούν. Ιστορίες για ανθρώπους που ήρθαν από μακριά και για άλλους που ήταν γεννημένοι σ’ αυτό τον τόπο και συνυπήρχαν στο λιμάνι δουλεύοντας για κάποιο αφεντικό πλουτίζοντάς το ενώ οι ίδιοι έμεναν σε προσφυγικά παραπήγματα στην παραλία και σε διάφορες λαϊκές γειτονιές της Καλαμάτας.

Η ιστορία όμως που έμελλε να σημαδέψει αυτό το μέρος δεν είναι χαρούμενη αλλά βαμμένη με το αίμα δεκάδων απεργών και αλληλέγγυων. Η αιματοβαμμένη εξέγερση των λιμενεργατών και των μυλεργατών τον Μάη του 1934 ενάντια στα αφεντικά και το κράτος άφησε πίσω της οχτώ νεκρούς, δεκάδες τραυματίες και πολλές υλικές καταστροφές σε  διάφορα κτήρια εκ των οποίων αυτό της τράπεζας Αθηνών, το σπίτι ενός εκ των ιδιοκτητών των μύλων ‘’Ευγγελίστρια’’ Πάστρα καθώς και το τραμ της πόλης.

«Ξένος ήμουν, γυμνός ήμουν, πεινασμένος»

Γράφει: Γιώργος Τυρικός – Εργάς

Αναδημοσίευση από το lesvosnews

Υπάρχουν καταστάσεις που δεν σηκώνουν πολλά λόγια μα και πάλι απαιτούν να μιλήσουμε για αυτές, απαιτούν να μην σιωπούμε.

Χτες μέχρι αργά το βράδυ είχαμε στην Καλλονή πρόσφυγες από Σομαλία και Συρία. Έφτασαν στα βόρεια του νησιού και τους πήρε 11 ώρες να κατηφορίσουν στο λεκανοπέδιο. Εφτασαν κομμάτια έξω από την παλιά εφορία και κουκούβισαν στο προαύλιο.

Χτες είδα πάλι να παίζεται το δράμα του Χριστού, αν και με τους θεούς δεν τα πήγαινα ποτέ καλά.

Τον είδα όμως τον ίδιο Ναζωραίο πάλι να λέει, ”Ξένος ήμουν, γυμνός ήμουν, πεινασμένος”…Τον είδα μέσα στα κόκκινα από την κούραση μάτια τους, πρόβαλλε από τις σχισμές των τριμμένων ρούχων τους.

Φαίνεται όμως πως από τις 7 το απόγευμα μέχρι τις 10 κανείς άλλος δεν έβλεπε τον Χριστό εκεί γύρω. Οι εκκλησιαζόμενοι πήγαιναν να ακουσουν το τροπάρι της Κασιανής, καλοντυμένοι αφού πια είχαν αγοράσει τα χρειαζούμενα για τις γιορτές. Εριχναν ένα απότομο βλέμμα στους πρόσφυγες (στη Σομαλία και στη Συρία εμφύλιος!) και ψιθύριζαν μεταξυ τους διάφορα λες και κινδύνευαν λες και κάτι απαράδεκτο ήρθε στην πόλη τους. Δεν έκαναν καμιά κίνηση. Ο εμφύλιος, ο πόνος, η ελεημοσύνη, η αδερφοσύνη (“αφού το κάνατε αυτό σε έναν από τους αδερφούς μου, ειναι σαν να το κανατε σε εμένα !”) ολα υποκρισία, όλα φόβος. Ας κάνουμε μεγάλο-μεγάλο τον σταυρό μας στο “Δι ευχών”.

Ο Παπά-Στρατής δίπλα μου είχε σπάσει πάλι τα τηλέφωνα να ξεσηκώνει το λιμενικο, την αστυνομία, υπουργεία, κάθε φορά τα ίδια, κάθε φορά τα χέρια όλων δεμένα από έναν αόρατο Πόντιο Πιλάτο. Οταν κανείς πια δεν αναλάμβανε καμιά ευθύνη (είμαστε σε αυτό το στάδιο πλέον) πήραμε τους ανθρώπους και τους βάλαμε στο προαύλιο του Ναού. Ένα πρόχειρο γεύμα, μερικά είδη υγιεινής…Αυριο; Ταξί δεν τους παίρνει. Το λεωφορείο δεν τους παίρνει. Λιμενικό, αστυνομία, ο ένας στέλνει στον άλλο. Θα πρέπει να κάνουν άλλα 45 χιλιόμετρα με τα πόδια μέχρι Μυτιλήνη. Μετά; Τίποτα. Τους το εξηγήσαμε. “Θα περπατήσουμε, τι να γίνει;”

Μεσάνυχτα αφήσαμε τους Σομαλούς να ξεκουραστούν (πόσο να ξεκουραστεί κανείς πάνω στο τσιμέντο κάτω από το βραδινό αγιάζι) και πήγαμε να βρούμε την ομάδα Σύριων που είχε και παιδιά. Φτάσαμε με το αμάξι μέχρι τις Αλυκές, κανείς. Σε κάποιον παράδρομο θα ήταν, κάπου εκεί έξω…Γυρίσαμε πίσω. Ολο το βράδυ εφιάλτες.

Life style και Αναρχία, ο Ιεροκήρυκας της Ανομίας κλπ. Επίσης δύο ερωτικά μηνύματα… – Όλα αλιευμένα από τα “κρυμμένα” του ιντιμίντια

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Η παρακάτω αναδημοσίευση διαβάζεται, κατά τη γνώμη μου, και συμπληρωματικά με την προηγούμενη δημοσίευση μου : Για τον αντιεξουσιαστικό χώρο – Και ένα ριζικό ερώτημα μου

Όλα τα κείμενα είναι από τα “κρυμμένα” του ιντιμίντια… (Τύφλα νάχουν τα “φανερά” ) – Κρατώ την ορθογραφία των κειμένων

…. …. …. …. ….

LIFE STYLE K ANAΡΧΙΑ

Από ΙΕΡΟΚΥΡΗΚΑΣ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ 20:44, Δευτέρα 29 Απριλίου 2013

Αυτες ειναι σκεψεις κ προβληματισμοι του ΙΕΡΟΚΥΡΗΚΑ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ ο μονος λογος που ανεβαινει ειναι μηπως κ ξυπνησει κανενας…………

      Μ.δευτερα σημερα κ οι περισοτεροι συντροφοι ετοιμαζονται να ξεκουραστουν απο τα εξαντλητικα παρτυ του σαβ/κου…..

Ηταν ενα κουραστικο ,εξαντλητικο σαβατοκυριακο με αρκετο ξενυχτι,αλκοολ,φλερτ,κουτσομπολιο, κ γενικοτερα μπισμπιζε φαση…………..

Οι δύο πρώτες αγωνιστικές Πρωτομαγιές στην Ελλάδα: 1893, 1894

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

 

 

 

 

 

Ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε πριν από 120 ακριβώς χρόνια, την 1η Μαΐου 1893.

Ξεφυλλίζοντας τα ρεπορτάζ της εποχής, μοιραία εντυπωσιάζεται κανείς από την επικαιρότητα των τότε αιτημάτων: οκτάωρο, κυριακάτικη αργία, συντάξεις στα θύματα εργατικών ατυχημάτων και τις οικογένειές τους – πράγματα στοιχειώδη δηλαδή, κατακτημένα από καιρό, που η αντεργατική λαίλαπα των νεοφιλελεύθερων καιρών μας μετατρέπει ξανά σε ζητούμενα. Οπως ζητούμενα κινδυνεύουν να ξαναγίνουν, με τη συνολικότερη μετατόπιση της εγχώριας και πανευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής προς τα ακροδεξιά, τα αιτήματα που προστέθηκαν κατά τον δεύτερο ετήσιο εορτασμό της «Διεθνούς Ημέρας των Εργατών», στις 2 Μαΐου 1894: κατάργηση της θανατικής ποινής και της προσωποκράτησης για χρέη.

Για τον αντιεξουσιαστικό χώρο – Και ένα ριζικό ερώτημα μου

Αναδημοσιεύει και σχολιάζει ο Παύλος

(Στο τέλος ακολουθεί σύντομο σχόλιο μου, με ένα κρίσιμο και ριζικό ερώτημα)

Το πρόβλημα με εμάς
Λέγαμε στο προηγούμενο τεύχος ότι ο αντιεξουσιαστικός χώρος είναι το προϊόν της διαδικασίας μεσολάβησης της νεανικής δυσαρέσκειας όπως εξελίχθηκε από το 1974 και μετά. Μαζί λέγαμε ότι πρόκειται ίσως για την λαμπρότερη στιγμή της παραγωγικής μεσολάβησης των κοινωνικών σχέσεων στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Το κοινωνικό μόρφωμα που προέκυψε ήταν όπως θα το περίμενε κανείς. Η κοινωνική του σύνθεση ήταν ένα μέρος μικροαστοί και ένα (μικρότερο) μέρος εργάτες. Η ηλικιακή του σύνθεση λαχάνιαζε για να ξεπεράσει τον μέσο όρο των εικοσιπέντε ετών. Τα πολιτισμικά του χαρακτηριστικά προέκυπταν από τον διάχυτο ατομικίστικο αντικομφορμισμό των μελών του, που ήταν άλλωστε και η γενεσιουργός του αιτία.

Πέρα από το πολιτισμικό θέμα πάντως, οι ιδεολογίες δεν ήταν πολύ διαφορετικές από εκείνες που χαρακτήριζαν την ελληνική νεολαία στο σύνολό της• όπως “το παιδί” και η ευημερία του ήταν το κέντρο του κόσμου της ελληνικής οικογένειας, έτσι και ο “χώρος” όλος μαζί έβλεπε τον εαυτό του σαν το κέντρο του κόσμου. Παράλληλα, όπως η ανευθυνότητα είναι εκείνο που αναμένεται από “το παιδί”, η ανευθυνότητα έγινε το πιο σίγουρο από τα συστατικά της αντιεξουσιαστικής οργάνωσης.

Συγκλονιστικές καταθέσεις στη δίκη για τον εμπρησμό της Marfin

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Αιχμές για τη στάση των υπευθύνων της τράπεζας αφησαν οι μάρτυρες

….

…. 

Με συγκλονιστικές μαρτυρίες συνεχίστηκε σήμερα, Μ. Δευτέρα, η δίκη για τους τρεις θανάτους εργαζομένων από εμπρησμό τους υποκαταστήματος της τράπεζας Marfin τον Μάιο του 2010. «Πνίγομαι» ήταν η τελευταία κουβέντα που είπε η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, η οποία μάλιστα εγκυμονούσε, στον σύζυγό της, όπως ο ίδιος αποκάλυψε στην κατάθεσή του ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου.